Δευτέρα, 30 Σεπτεμβρίου 2013

Τὸ πεταμένο διαμάντι!





«Καθὼς θέλετε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς ὁμοίως».
Κυριακή Β΄ Λουκᾶ (Λουκ.στ΄ 31-36)

 (†) ἐπισκόπου Γεωργίου Παυλίδου Μητροπολίτου Νικαίας

Ἀπὸ τότε, ἀγαπητὲ ἀναγνῶσα, ποὺ ὑπάρχουν ἄνθρωποι εἰς τὴν γῆν, διεπιστώθη ἡ ἀνάγκη τῆς δημιουργίας κοινωνιῶν. Αἱ κοινωνίαι ὅμως αὐταὶ ἔπρεπε νὰ στηρίζωνται σὲ νόμους. Καὶ ἑκάθησεν ὁ ἄνθρωπος καὶ ἔκαμε νόμους.  Πόσους; Εἶναι ἀδύνατον νὰ μετρηθοῦν.  Καὶ ὅμως παρὰ τὴν πολυνομίαν, βασιλεύει ἀτυχῶς ἡ ἀνομία.  Οἱ ἄνθρωποι δὲν εἶναι εὐτυχισμένοι.  Σχεδὸν κυριαρχεῖ τὸ ψέμα, ἡ ἀβεβαιότης, ἡ ἀδικία.

Ἰδοὺ ὅμως σήμερον ἕνας νόμος.  Εἶναι παλαιός.  Πάντοτε, παρὰ ταῦτα, νέος. Ἁπλοῦς, σύντομος, σωτήριος. «Αὐτὰ ποὺ θὰ ἤθελες νὰ κάμουν οἱ ἄλλοι σὲ σένα, αὐτὰ πρέπει νὰ κάμῃς καὶ σὺ εἰς αὐτούς».  Πόσον εὐκολονόητος ὁ νόμος αὐτός!  «Χρυσοῦς κανὼν» ὠνομάσθη· ἀκριβὴς ζυγαριὰ κοινωνικῆς δικαιοσύνης.  Καὶ ἡ μακρὰ ἀνθρωπίνη πεῖρα ἀπέδειξεν, ὅτι κάθε ἄλλη νομοθεσία, μὴ στηριζόμενη εἰς τὸν κανόνα αὐτόν, ποὺ διετύπωσεν ὁ Κύριος, καταντᾷ ψευδὲς κατασκεύασμα καὶ ἀπατηλὸ σκέπασμα ἀτομισμοῦ καὶ ἀδικίας. 

Ἄς ἴδωμεν, λοιπόν, τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ θείου αὐτοῦ νόμου εἰ’ς τὴν σύγχρονον κοινωνίαν μας.

1.Εἶσαι εἰς τὴν κορυφήν;

«Καθὼς θέλετε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὑμεῖς ποιτεῖτε αὐτοῖς ὁμοίως». Δηλαδή, τί θὰ ἤθελες σὺ ἀπὸ τοὺς προϊσταμένους σου, ἐὰν ἦσο ἕνας ἀπὸ τοὺς ὑφισταμένους, τοὺς ἐργάτας, τοὺς ὑπηρέτας; Θὰ ἤθελες, φυσικά, δικαίαν ἀμοιβήν, δίκαιον ἡμερομίθσιον, ποὺ ἀπαιτεῖ ἡ ἀναγνώρισις τῶν δικαιωμάτων, τὰ ὁποῖα ἔχεις καὶ σὺ εἰς τὴν ζωήν. 

Καὶ θὰ εὕρισκες τόσον ἀληθινὸν τὸν λόγον τοῦ Κυρίου: «ἄξιός ἐστιν ὁ ἐργάτης τῆς τροφῆς αὐτοῦ» (Ματθ. ι΄10). Ἀφοῦ, δηλαδή, ἐργάζεται δικαιοῦται νὰ ἔχῃ τὰ μέσα διὰ τὴν τροφήν του καὶ τὴν συντήρησίν του. Αἴ! λοιπόν.  

Τώρα, ποὺ εἶσαι σὺ προϊστάμενος, ἐργοδότης, ἀξιωματοῦχος «ποίει ὁμοίως». Δὲν ἔχεις τὸ δικαίωμα, λέγει ὁ Κύριος, νὰ ἀδικῇς τὸν ὑφιστάμνεό σου, νὰ τὸν ἐκμεταλλεύεσαι, νὰ τὸν ἀφήνῃς νὰ πεινᾷ καὶ νὰ βλέπῃ τὴν οἰκογένειά του νὰ λυώνῃ ὡσὰν τὴν λαμπάδα ἀπὸ τὴν δυστυχίαν καὶ τὸν ὑποσιτισμόν.
Ἔλα εἰς τὴν θέσιν τοῦ κατωτέρου σου.  Ζῆσε διὰ μερικὲς στιγμὲς τὴν ζωήν του, κι ἔπειτα κρῖνε ποῖον εἶναι τὸ καθῆκόν σου. Ἄν ἐγίνετο αὐτό, δὲν θὰ ἐδημιουργοῦντο εἰς τὴν κοινωνίαν αἱ μεγάλαι ἀδικίαι καὶ τὰ ἐγκληματικὰ λάθη,  ποὺ βλέπομεν σὲ κάθε βῆμα.  Ἀφάνταστοι αἱ ἀδικίαι εἰς βάρος τῶν πτωχῶν, τῶν μικρῶν, τῶν ἀδυνάτων.  Πλουτίζουν μὲ τὸ αἷμα τῶν συναθρώπων των πολλοί.  

 Καταπατοῦν στοιχειώδεις ἀρχὰς δικαιοσύνης.  Καὶ ὁ μικρὸς πιέζεται.  Ἡ φωνή του δὲν ἀκούγεται. Οὔτε ὁ στεναγμός του. 

 Ποτίζει μὲ δάκρυ καὶ αἷμα τὸ λιγοστό ψωμί του.  Φοβερόν!  Ἄνθρωπε, διατὶ λησμονεῖς τὸ παράδειγμα τοῦ Κυρίου; Ἦτο Θεός, κυρίαρχος, παντοκράτωρ.  Καὶ ὅμως ἔγινε δοῦλος, διὰ νὰ γίνωμεν ἡμεῖς κύριοι, ἐλεύθεροι, εὐτυχεῖς. «Οὐκ ἦλθον διακονηθῆναι, ἀλλὰ διακονῆσαι», εἶπεν ὁ Κύριος.  Πῶς κατόπιν τούτου τολμῶμεν ἡμεῖς καὶ περιφρονοῦμεν καὶ ἀδικοῦμεν τὸν ἀδελφό μας; Ἔπειτα, ἡ ζωή εἶναι τροχός.  Δὲν εἶναι καθόλου παράδοξον νὰ εὑρεθῇς κάποτε καὶ σὺ εἰς τὴν θέσιν τοῦ ὑφισταμένου. 

 Πόσοι πρῲην ἐργοσταρχιάρχαι ἔγιναν ἐργάται, πτωχοί, ἄστεγοι!  Καὶ τότε; Ἀλλὰ καὶ αὐτὸ νὰ μὴ γίνῃ, μὴ λησμονῶμεν, ὅτι ὅλοι μας ἔχομεν «Κύριον ἐν οὐρανοῖς», ὁ Ὁποῖος θὰ ζητήσῃ κάποτε λογαριασμόν.  Δὲν φοβούμεθα τὴν ὀργὴν τοῦ αἰωνίου καὶ ἀδεκάστου Νομοθέτου καὶ Κριτοῦ;

2.Εἶσαι εἰς τὴν βάσιν;

Δὲν εἶσαι ὅμως προϊστάμενος.  Εἶσαι ὑφιστάμενος, ἐργάτης. Ἔχει καὶ διὰ σὲ ἐφαρμογὴν ὁ «χρυσοὺς κανών». Τί, λοιπόν, θὰ ἤθελες ἐκ μέρους τῶν ὑφισταμένων σου, ἄν ἦσο προϊστάμενος; Βέβαια, ποιότητα ἐργασίας καλήν, εἰλικρίνειαν, τιμιότητα, ἐργατικότητα.  Τώρα ὅμως εἶσαι ὑφιστάμενος.  Καλεῖσαι, λοιπόν, νὰ θέσῃς εἰς ἐφαρμογὴν ὅλα ὅσα ζητεῖς ἀπὸ τοὺς ἄλλους.  Ἐργάσου, συνεπῶς, τίμια. Ὄχι ψεύτικη δουλειά. 

Ὄχι πονηρία καὶ δόλος. Ἑὰν ἦτο προηγουμένως ἄδικος ὁ προϊστάμενος, ὁ ὁποῖος δὲν ἤμειψεν ὅσον ἔπρεπε τὸν ἐργάτην, ὁ ὁποῖος ἠδίκησε τὸν μικρότερον, τώρα εἶσαι καὶ σὺ ἄδικος, διότι δὲν ἐργάζεσαι εὐσυνειδήτως, δὲν κάνεις τὴν δουλειά σου μὲ εἰλικρίνειαν καὶ τιμιότητα.  Μὴ παραπονῆσαι κατόπιν, ἄν οἱ ἄλλοι σὲ ἀδικοῦν. 

 Νὰ γιατὶ ζῶμεν εἰς μία ἀτμόσφαιραν δολιότητος καὶ ψεύδους.  Διότι δὲν ὑπάρχει ἑκατέρωθεν δικαιοσύνη καὶ ἀγάπη.  Καὶ ὅταν λείπουν αὐτά, φυσικὸν εἶναι νὰ ἐμφανίζεται ὁ δόλος, ὁ ἀνταγωνισμός, ἡ «ταξικὴ πάλη», ποὺ νεκρώνει τὸν κοινωνικὸν ὀργανισμὸν καὶ ὑποσκάπτουν τὰ θεμέλια τῆς εἰρηνικῆς κοινωνικῆς ζωῆς. 

Ὁ Ἀπόστ. Παῦλος, διὰ νὰ τονίσῃ τὴν ἀνάγκη τῆς συνεργασίας τῶν ἀνθρώπων μὲ πνεῦμα κατανοήσεως, ἀγάπης καὶ δικαιοσύνης, χρησιμοποιεῖ τὸ ἐξαίρετον παράδειγμα τῶν μελῶν τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος. Μᾶς ἐκπλήσσει ἡ ἁρμονία καὶ ἡ τάξις, ποὺ ἐπικρατοῦν μεταξύ των.
 Τὸ ἕνα βέβαια μέλος εἶναι καρδιά, δηλ. προνομιοῦχον· δὲν σημαίνει ὅμως αὐτό, ὅτι δικαιοῦται νὰ ἀδιαφορήσῃ διὰ τὸν δάκτυλον τοῦ ποδιοῦ.  Στέλλει ἔτσι καὶ ἐκεῖ αἷμα, διὰ νὰ τὸ θρέψῃ.  Τὸ ἄλλο εἶναι ἐγκέφαλος, δηλαδὴ κυβερνήτης τοῦ ὀργανισμοῦ.  Βλέπει ὅμως μὲ ἐνδιαφέρον ὅλα τὰ ὑπόλοιπα μέλη.  

Καὶ φροντίζει μὲ στοργήν.  Τί θὰ ἐγίνετο τώρα, ἄν τὰ ἰσχυρότερα μέλη ἠρνοῦντο νὰ συνεργασθοῦν μὲ τὰ ἀσθενέστερα; Θὰ ἔπαυε κάθε ζωὴ καὶ ὁ ὀργανισμὸς θὰ ἐνεκροῦτο. 

Ὀργανισμὸς εἶναι καὶ ἡ κοινωνία, μὲ μέλη τοὺς ἀνθρώπους. Ἄν χρειάζωνται τὰ μεγαλύτερα καὶ σπουδαιότερα μέλη, χρειάζονται ὅμως καὶ τὰ μικρά.  Καὶ ἄν οἱ μεγάλοι ὀφείλουν νὰ συμπεριφέρονται μὲ ἀγάπην καὶ δικαιοσύνην, ὀφείλουν, ἐπίσης, καὶ οἱ μικρότεροι καὶ οἱ ἀσημότεροι καὶ οἱ ὑφιστάμενοι νὰ φέρωνται μὲ δικαιοσύνην καὶ τιμιότητα. Ὁ «χρυσοῦς κανὼν» ἐξ ἴσου ἀναγκαῖος καὶ ἀπαραίτητος καὶ διὰ τοὺς δύο. Ἐπαναλαμβάνομεν: Καὶ διὰ τοὺς δύο. 

3. Ἡ ὁριζοντία γραμμή.

Ὅπου ἔπειτα καὶ ἄν στρέψωμεν τὸ βλέμμα μας, θὰ ἴδωμεν γύρω μας τόσους ἀνθρώπους, ποὺ δὲν ἔχουν μὲν μὲ ἡμᾶς σχέσιν ὑπαλλήλου, ἤ ὑφισταμένου, ἤ προϊσταμένου, συναλλάσονται ὅμως μαζί μας, συνεργάζονται, ἔρχονται εἰς κοινωνικὰς σχέσεις, ὡς ἰσότιμα μέλη τῆς κοινωνίας.
Τί, λοιπόν, θὰ ἤθελες νὰ σοῦ κάμῃ ὁ ἄλλος, ὅταν σὺ εἶσαι λ.χ. ὁ καταναλωτής, ὁ ἀγοραστής τῶν εἰδῶν; Ζητεῖς πρῶτον «σωστὸ ζύγι».  Καὶ ἐνθυμεῖσια ἐδῶ πόσην σημασίαν ἔχει ἡ ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ: «Οὐ ποιήσετε ἄδικον ἐν κρίσει, ἐν μέτροις καὶ ἐν σταθμοῖς καὶ ἐν ζυγοῖς.  Ζυγὰ δίκαια καὶ σταθμία δίκαια ἔσται ἐν ὑμῖν» (Λευϊτικόν, ιθ΄ 35-36).

Ἀλλὰ διατὶ δὲν ἀντιλαμβανόμεθα ὅτι τοιούτου εἴδους δικαιοσύνην πρέπει νὰ ἐφαρμόζωμεν πρῶτα ἡμεῖς εἰς τὸ ἔργον μας; Ἡ εὐσέβεια δὲν εἶναι μέσον ποὺ πρέπει νὰ δεσμεύῃ μόνον τοὺς ἄλλους, διὰ νὰ μὴ ἀδικοῦν ἡμᾶς, ἀλλὰ στοιχεῖον ἀπαραίτητον καὶ τῆς ἰδικῆς μας ζωῆς.  Διότι διαφορετικά, θὰ ἐφαρμοσθῇ αὐτὸ ποὺ λέγει ἡ Ἁγία Γραφή; «Βδέλυγμα τῷ Κυρίῳ πᾶς ὁ ποιῶν ταῦτα».  

Συμβαίνει συχνὰ πολλοὶ ἄνθρωποι νὰ διαμαρτύρωνται διὰ τὴν ἀδικίαν, ποὺ κάμουν οἱ ἄλλοι εἰς βάρος των. Ὅταν ὅμως εὑρεθοῦν εἰς παρομοίαν κατάστασιν οἱ διαμαρτυρόμενοι διὰ τὴν ἀδικίαν, ἀδικοῦν καὶ αὐτοὶ καὶ καταπατοῦν τὸν νόμον τῆς ἀγάπης.  Λησμονοῦν τὸ «καθὼς θέλετε...».
Αὐτὸς εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ποὺ δὲν ἔχει μέσα του συναίσθησιν τῶν εὐθυνῶν του καὶ συνείδησιν τοῦ χρέους του ἀπέναντι τῶν ἄλλων. Ἀδικεῖ, καταπατεῖ, ἀδιαφορεῖ διὰ τὸν ἄλλον. 

Πάσχει ἔπειτα ὁ ἄλλος; Στερεῖται καὶ ὑποφέρει; Ἔχει ἀνάγκην προστασίας; Πῶς θὰ ἤθελες νὰ σοῦ φερθοῦν οἱ γύρω, ἐὰν σὺ ἦσο ὁ ὑποφέρων; Δὲν θὰ ἐπεθύμεις νὰ σκύψουν οἱ ἄλλοι ἐπάνω σου μὲ στοργήν, καὶ ἐνδιαφέρον, μὲ κατανόησιν; Νὰ δροσίσουν τὸ μέτωπό σου, ποὺ τὸ καίει ὁ πυρετός;
Νὰ σὲ βοηθήσουν διὰ τὴν ἐξοικονόμησιν τῶν μέσων τῆς ζωῆς.  Λοιπόν, τὸ δίκαιον ἐπιβάλλει, νὰ φερθῇς καὶ σὺ κατὰ τὸ ἴδιον τρόπον πρὸς τὸν διπλανόν σου, ποὺ εὑρίσκεται σήμερα εἰς κατάστασιν ἀνάγκης.  Δὲν εἶναι αὐτὸ μόνον πρᾶξις φιλανθρωπίας. Εἶναι κυρίως ἔργον δικαιοσύνης καὶ ἐφαρμογῆς τοῦ νόμου τοῦ Θεοῦ.

Θὰ ἤθελες ἔπειτα ὁ ἄλλος νὰ ἐπιβουλευθῇ τὴν περιουσία σου;
Θὰ ἤθελες νὰ πληγώση τὴν ἠθικὴν τῆς οἰκογενείας σου; Θὰ ἤθελες νὰ τραυματίσῃ τὴν ὑπόληψίν σου; Θὰ ἤθελες νὰ σὲ πικράνῃ μὲ τὰ λόγια του, τὰ γεμᾶτα χολήν; Θὰ ἤθελες νὰ σὲ ἐχθρεύεται καὶ νὰ παρεμποδίζῃ τὸ ἔργον σου; Χίλιες φορὲς ὄχι.  Σωστά.  Συνεπῶς, καὶ σὺ μὴ τὸ κάμῃς αὐτὸ στοὺς ἄλλους. Ἀγάπα τους, μὴ τοὺς πικραίνῃς, μὴ λὲς πικρόχολες κουβέντες, μὴ ἀνοίγῃς πληγές, μὴ σβήνῃς τὴ χαρὰ ἀπὸ τὶς ψυχὲς τῶν ἄλλων.  Βαμβάκι στὸ χέρι σου, καὶ λάδι. Ὄχι σουβλὶ καὶ δηλητήριον...

Ἀγαπητοί,

Θὰ ἐνθυμεῖσθε ἀσφαλῶς τὸν ὡραῖον ἐκεῖνον μῦθον τοῦ Αἰσώπου.  Μιὰ κόττα ἐγύριζεν εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ σπιτιοῦ καὶ ζητοῦσε σκουλήκια.  Ψάχνει παντοῦ.  Αἴφνης μὲ τὸ πόδι της, ἐκεῖ ποὺ σκαλίζει, ἀνακαλύπτει στὰ χώματα ἕνα πραγματάκι, ποὺ γυαλίζει... Τὸ τσιμπάει.  Δὲν τρώγεται.  Τὸ ξανακοιτάζει. Ἄχρηστο πρᾶγμα.... Δὲν εἶναι σκουλήκι, ποὺ ζητάει αὐτή... Καὶ μὲ τὸ πόδι της τὸ πετάει μακριά.  Περνοῦσε κάποιος τὴν ὥρα ἐκείνη.  Τὸ εἶδε. Ἔσκυψε καὶ τὸ ἐπῆρε. Ἦταν ἕνα διαμάντι μεγάλης ἀξίας....

Πόσες φορὲς παθαίνομε καὶ ἡμεῖς σὰν τὴν κόττα!  Κάνομε νόμους, ὀργανισμούς, συνθήκας, συμφωνίας.  Ματαίως.  Οὔτε δικαιοσύνη, οὔτε ἀγάπη, οὔτε εἰρήνη.  Γιατὶ ἆρα γε;  Διότι συνήθως πετᾶμε τὸ..... διαμάντι!  Τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ!  Ἀδίκως θὰ περιμένωμεν βελτιώσιν. Ἄς τὸ καταλάβωμεν καλά.  Δὲν χρειάζονται πολλοὶ νόμοι καὶ ἀπειλές.  Σχίσατε τοὺς ἀνθρωπίνους κώδικας, ἄν θέλετε.  Ἀναρτήσατε ὅμως παντοῦ, εἰς τὰ δικαστήρια, εἰς τὰ καταστήματα, εἰς τὰ σχολεῖα, εἰς τὶς καρδιές, πρὸ παντὸς τῶν ἀνθρώπων, τὸν σύνοντομον αὐτόν, ἀλλὰ καὶ σωτήριον, νόμον τοῦ Θεοῦ. Ἀπὸ ἔνδεκα λέξεις μονον ἀποτελεῖται.  Εἶναι ὅμως τὸ πιὸ πολύτιμο διαμάντι τοῦ κόσμου.
Ἡ μοναδικὴ χρυσῆ καὶ αἰώνια βάσις τῆς κοινωνίας. Ἀρκεῖ μόνον νὰ σκύψωμεν καὶ νὰ πάρωμεν μὲ εὐλάβειαν στὰ χέρια μας τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ, τὸ διαμάντι αὐτό, ποὺ -τί κρῖμα! -ὁ κόσμος τὸ ἔχει πετάξει... Ἀλλὰ θὰ τὸ πάρωμεν, ἆραγε;


 http://forum.olympos-tm.net

Ο ΤΕΛΕΙΟΣ ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

-->




1. Η  βάση γιὰ τὴν κοινωνικὴ συμβίωση

Στὴ σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπὴ ὁ ἱερὸς εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς μᾶς μεταφέρει τὴν ἐξαίρετη διδασκαλία τοῦ Κυρίου, ἡ ὁποία θεωρεῖται τμῆμα  τῆς περίφημης ἐπὶ τοῦ Ὄρους ὁμιλίας Του. Μὲ ἄριστη παιδαγωγικὴ μέθοδο ὁ Κύριος μᾶς καλεῖ νὰ ἀνέβουμε ἀπὸ τὰ χαμηλότερα στὰ ψηλότερα  σκαλοπάτια τῆς πνευματικῆς ζωῆς. Καὶ ξεκινάει  μὲ μία ἐντολὴ ποὺ ἀποτελεῖ τὴ βάση γιὰ τὴν εἰρηνικὴ συμβίωση μὲ τοὺς συνανθρώπους μας. «Καθὼς θέλετε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς ὁ μοίως»· δηλαδή, ὅπως θέλετε νὰ σᾶς συμπεριφέρονται καὶ νὰ σᾶς κάνουν οἱ  ἄνθρωποι, ἔτσι ἀκριβῶς νὰ συμπεριφέρεσθε κι ἐσεῖς σ’ αὐτοὺς καὶ νὰ τοὺς κάνετε τὰ ἴδια.

Εἶναι «ὁ χρυσοῦς κανών», ὁ ὁποῖος ἦταν γνωστὸς καὶ στὴν προχριστιανικὴ ἐποχὴ ἀλλὰ μὲ ἀρνητικὴ διατύπωση: «ὃ μισεῖς, μηδενὶ ποιήσῃς» (Τωβ. δ΄ 15). Δηλαδή, «μὴν κάνεις στοὺς ἄλλους  αὐτὰ ποὺ δὲν θέλεις νὰ σοῦ κάνουν». Ὁ Κύριος  ὅμως ἐπαναπροσδιορίζει τὶς σχέσεις μεταξὺ τῶν  ἀνθρώπων μὲ θετικὸ τρόπο: Αὐτὸ ποὺ θὰ ἤθελες νὰ πάρεις ἀπὸ τοὺς ἄλλους, δῶσε το πρῶτος  ἐσύ. Θέλεις νὰ σὲ σέβονται, νὰ σοῦ μιλοῦν μὲ  εὐθύτητα καὶ εἰλικρίνεια, νὰ εἶναι δίκαιοι ἀπέναντί σου;... Πρῶτος ἐσὺ νὰ τοὺς σέβεσαι καὶ νὰ φέρεσαι ἀπέν αντί τους μὲ ἐντιμότητα καὶ δικαιοσύ- νη. Πόσο διαφορετικὸς θὰ ἦταν ὁ κόσμος μας, ἂν ὅλοι ἐφαρμόζαμε αὐτὸν  τὸν «χρυσὸ κανόνα» τοῦ Εὐαγγελίου!  Αὐτὸς ἀποτελεῖ τὴ βάση γιὰ τὴν κοινωνικὴ δικαιοσύνη καὶ ἁρμονικὴ συμβίωση μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων.

2. Η ὑπέρβαση τῆς ἀγάπης

Ὡστόσο ὁ Κύριος προχωρεῖ καὶ μᾶς καλεῖ νὰ ἀνεβοῦμε σὲ ὑψηλότερο σκαλοπάτι. Μᾶς δείχνει τὸ δρόμο τῆς ἀνιδιοτελοῦς ἀγάπης, καὶ τῆς ἀγάπης ἀκόμα καὶ πρὸς τοὺς ἐχθρούς! Λέγει: Ἐὰν ἀγαπᾶτε μόνο ἐκείνους ποὺ σᾶς ἀγαποῦν, ποιὰ εὔνοια καὶ ποιὰ ἀμοιβὴ σᾶς ἀνήκει ἀπὸ τὸν Θεό; Καμία. Διότι καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ ἀγαποῦν ἐκείνους ποὺ τοὺς ἀγαποῦν. «Πλὴν ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν καὶ ἀγαθοποι εῖτε καὶ δανείζετε μηδὲν ἀ πελπίζοντες». Ἐσεῖς νὰ ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθρούς σας καὶ νὰ τοὺς εὐεργετεῖτε καὶ νὰ τοὺς δανείζετε χωρὶς νὰ ἐλπίζετε σὲ καμία ἀνταπόδοση ἀπ’ αὐτούς.

Αὐτὴ εἶναι ἡ ὑπέρβαση τῆς χριστιανικῆς ἀγάπης. Δὲν ἀπευθύνεται μόνο σ’ αὐτοὺς ποὺ φέρονται καλὰ ἀπέναντί μας ἢ σ’ αὐτοὺς μὲ τοὺς ὁποίους ἔχουμε ἀμοιβαία σχέση, ἀλλὰ ἀγκαλιάζει ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, χωρὶς θρησκευτικές, πολιτικές, ἐθνικές, φυλετικὲς ἢ ἄλλες διακρίσεις. Προσφέρεται ἀκόμη καὶ στοὺς ἐχθρούς! Αὐτοὺς ποὺ μᾶς πίκραναν, μᾶς ἀδίκησαν, μᾶς συκοφάντησαν, μᾶς ἔβλαψαν μὲ κάποιον τρόπο. Αὐτοὺς καλούμαστε νὰ ἀγαπήσουμε, νὰ εὐεργετήσουμε, νὰ προσευχόμαστε μὲ θέρμη γιὰ τὸ καλό τους.

Αὐτὴν τὴν ὑπέρβαση τῆς ἀγάπης ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς δὲν μᾶς τὴ δίδαξε μόνο μὲ αὐτὰ τὰ ἀθάνατα λόγια, ἀλλὰ τὴ φανέρωσε ὁ Ἴδιος ἐνσαρκωμένη στὸ θεανθρώπινο πρόσωπό Του. Ἀποκορύφωμα αὐτῆς τῆς ἀγάπης ὑπῆρξε ἡ σταυρικὴ θυσία Του, τὴν ὁποία προσέφερε «ὑπὲρ πάντων» (Β΄ Κορ. ε΄ 15)· γιὰ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, δικαίους καὶ ἁμαρτωλούς. Στὸ ὄνομα αὐτῆς τῆς ἀγάπης Τὸν βλέπουμε πάνω στὸ Σταυρὸ νὰ συγχωρεῖ ἀκόμη καὶ τοὺς σταυρωτές Του καὶ νὰ μᾶς ἀφήνει ἔτσι μοναδικὸ καὶ ἀξεπέραστο ὑπόδειγμα συγχωρητικότητος.

3. Η τελειότητα

Ὁ Κύριος, ἀφοῦ ἔθεσε τὴ βάση τῆς ἀγάπης, στὴ συνέχεια μᾶς φανέρωσε τὴν ὑπέρβασή της. Τώρα μᾶς ἀποκαλύπτει τὴν τέλεια μορφή της. «Γίνεσθε οὖν οἰκτίρμονες, καθὼς καὶ ὁ πατὴρ ὑμῶν οἰκτίρμων ἐστί». Νὰ γίνεστε λοιπὸν σπλαχνικοὶ πρὸς τὸν συνάνθρωπό σας καὶ συμπονετικοὶ στὶς δυστυχίες του καὶ στὶς ἀνάγκες του, ὅπως καὶ ὁ οὐράνιος Πατέρας σας εἶναι σπλαχνικὸς σὲ ὅλους.

Αὐτὸς εἶναι ὁ τελικός μας στόχος: νὰ μοιάσουμε στὸν Θεό! Κι ἐπειδὴ ἡ ἀγάπη εἶναι τὸ πλέον χαρακτηριστικὸ γνώρισμα τοῦ Θεοῦ Πατρός, ὅταν καλλιεργοῦμε αὐτὴν τὴν κορυφαία ἀρετή, γινόμαστε ὅμοιοι μ’ Ἐκεῖνον.

Δὲν εἶπε, λέει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, ἐὰν νηστεύετε, ἐὰν ἀσκεῖτε παρθενία ἢ ἐὰν προσεύχεσθε, θὰ γίνετε ὅμοιοι μὲ τὸν Πατέρα, ἀλλὰ «γίνεσθε οἰκτίρμονες, καθὼς καὶ ὁ πατὴρ ὑμῶν». Αὐτὸ μὲ τὸ ὁποῖο μποροῦμε νὰ ἐξισωθοῦμε μὲ τὸν Θεὸ εἶναι «τὸ ἐλεεῖν καὶ οἰκτίρειν» (P.G. 64,1044).

Ὅσοι λοιπὸν εἶναι ἄνθρωποι ἀγάπης, σπλαχνικοὶ καὶ ἐλεήμονες, αὐτοὶ εἶναι γνήσιοι υἱοὶ τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου. Γίνονται ὅμοιοι μὲ τὸν Θεό, νέοι, κατὰ χάριν θεοί!

Περιοδικό “Ο ΣΩΤΗΡ”

http://aktines.blogspot.gr


ΤΟ ΚΑΛΟ ΠΟΥ ΣΟΥ ΕΚΑΝΑ… ΑΠΛΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΟ!




Θα ‘θελα να σας μεταφέρω μια ιστορία κάπως διαφορετική, ίσως ουτοπική μα δυνατή και με νόημα μεγάλο. Κάτι που έχουμε ανάγκη πια, σε ότι συμβαίνει δίπλα μας τούτες τις μέρες…

Πριν από χρόνια ένας σπουδαίος γιατρός ταξίδευε με την οικογένειά του στην έρημο με ένα τροχόσπιτο. Ξαφνικά, μετά από ένα απότομο τράνταγμα, το αυτοκίνητο στρίβει δεξιά στο πλάι του δρόμου.

Λάστιχο στον μπροστινό δεξί τροχό. Τα δίδυμα έχουν τρομάξει, η γυναίκα του προσπαθεί να τα ηρεμήσει. «Μην ανησυχείτε», τους λέει, «θα βάλω τη ρεζέρβα και θα συνεχίσουμε». Πράγματι, αλλάζει το λάστιχο με μεγάλο κόπο.

Είχε 40 βαθμούς θερμοκρασία. Μπαίνει στο αυτοκίνητο και διαπιστώνει πως τα δίδυμα συνεχίζουν να κλαίνε. Η γυναίκα του έχει απελπιστεί. Ο γιατρός της λέει: «Κάνε υπομονή, σε 50 χιλιόμετρα έχει βενζινάδικο και θα σταματήσουμε». Ξαναβγαίνει στο δρόμο, δεν προλαβαίνει όμως να κάνει πάνω από 50 μέτρα και ένας θόρυβος, ίδιος με πριν, τον αναγκάζει να φρενάρει απότομα.

Βγαίνει και τι να δει; Και το άλλο λάστιχο σκασμένο.

Τα δίδυμα έχουν τρομάξει πολύ και κλαίνε πια με λυγμούς. Ο γιατρός είναι απελπισμένος και η γυναίκα του από τον πανικό της βρίσκεται σε κατάσταση υστερίας. Εν τω μεταξύ, αρχίζει να πέφτει το σκοτάδι και ούτε ένα αυτοκίνητο δε φαίνεται στον ορίζοντα. Ο γιατρός όσο περνά η ώρα καταλαμβάνεται από έναν απίστευτο φόβο, όχι τόσο για τον ίδιο όσο για την οικογένειά του.

Έχουν περάσει δύο ώρες, όταν στο βάθος φαίνονται τα φώτα ενός αυτοκινήτου. Ο γιατρός σαν τρελός με τα χέρια ψηλά τρέχει στη μέση του δρόμου να σταματήσει τον περαστικό για να ζητήσει βοήθεια. Το αυτοκίνητο πλησιάζει και φρενάρει. Είναι ένα μεγάλο αγροτικό που στην καρότσα του έχει ένα λυκόσκυλο. Φαίνεται καλό σκυλί. Ο γιατρός πάει στο τζάμι του οδηγού και αντικρίζει ένα μεγαλόσωμο άνδρα με απεριποίητο μούσι. Στο δεξί κάθισμα βλέπει ένα ζευγάρι δεκανίκια.

«Σε παρακαλώ, έχω δύο μικρά παιδιά, έπαθα δύο φορές λάστιχο, βοήθησέ μας», λέει στον άγνωστο οδηγό. «Και τι θες να κάνω;», του απαντάει εκείνος. «Είδα στο χάρτη ότι σε 50 χιλιόμετρα έχει ένα βενζινάδικο. Θα με πας να φτιάξω το λάστιχο;», του λέει ο γιατρός. «Θες να σου δώσω το αυτοκίνητο να πας εσύ, να μείνω εγώ με την οικογένειά σου, να μη μείνουν μόνοι τους στην ερημιά;», ψιθυρίζει ήρεμα ο άγνωστος. Ο γιατρός κοιτάζει άφωνος τον ξένο για τη διάθεσή του να του δώσει το αυτοκίνητο, αλλά και ανήσυχος να τον αφήσει μόνο με την οικογένειά του. Ο ξένος καταλαβαίνει τον προβληματισμό του και του λέει: «Μην ανησυχείς, είμαι καλή παρέα για τα παιδιά. Εσύ να προσέξεις το σκύλο μου που είναι στην καρότσα. Είναι καλό σκυλί αλλά άγριο και έχει μάθει να με προστατεύει.»

Ο γιατρός από το φόβο του, μήπως ο άγνωστος αλλάξει γνώμη, του λέει: «Σύμφωνοι». Εξηγεί την κατάσταση στη γυναίκα του, ενώ ο άγνωστος πηγαίνει στο τροχόσπιτο με τις πατερίτσες. Έχει δύο ξύλινα πόδια. Ο γιατρός δεν περιμένει την αντίδραση της γυναίκας του. Είναι φοβισμένος και απελπισμένος. Φεύγει με το αγροτικό γεμάτος αγωνία και ενοχές.

Πηγαίνει στο βενζινάδικο, φτιάχνει το λάστιχο και παίρνει το δρόμο της επιστροφής με τον ιδρώτα να στάζει από την αγωνία για την οικογένειά του. Μετά από μιάμιση ώρα από τη στιγμή που έφυγε, φρενάρει απότομα δίπλα στο τροχόσπιτο. Πλησιάζει και αντί για κλάματα, ακούει γέλια.

Ανοίγει την πόρτα και βρίσκεται μπροστά στο εξής θέαμα. Ο άγνωστος κάνει γκριμάτσες στα δίδυμα, τα οποία έχουν ξεκαρδιστεί στα γέλια και η γυναίκα του φτιάχνει κάτι να φάνε σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. Γυρνάει, τον κοιτάζει και του λέει: «Γεια σου αγάπη μου» Ο γιατρός τους κοιτάζει άφωνος. Ο άλλος δεν περιμένει την απάντησή του, πιάνει τις πατερίτσες του και σηκώνεται μονολογώντας: «Να πηγαίνω κι εγώ.» Ο γιατρός τον συνοδεύει έξω και φτάνοντας στο αυτοκίνητό του, λέει: «Σε ευχαριστώ πολύ, με έσωσες. Πώς μπορώ να σου ξεπληρώσω το καλό που μου έκανες;»

Ο άγνωστος με τα ξύλινα πόδια τον κοιτάζει στα μάτια και του λέει: «Θα σου πω μια μικρή ιστορία. Ήμουν στρατιώτης στο Βιετνάμ, όταν έπεσε δίπλα μου μια χειροβομβίδα. Ένας άνδρας, με κουβάλησε στην πλάτη του 5 χιλιόμετρα . Νιώθω πολύ ευτυχισμένος που μου λείπουν μόνο δύο πόδια. Μόνο μια χάρη θέλω να μου κάνεις. Συνέχισέ το.»

«Ποιο;», τον ρωτάει ο γιατρός. «Το καλό που σου έκανα», του απαντά εκείνος.

Ο γιατρός είναι σήμερα διάσημος για δύο λόγους: Ο πρώτος είναι οι μοναδικές ικανότητές του ως χειρουργού και ο δεύτερος η φράση «Συνέχισέ το», που έλεγε κάθε φορά που κάποιος χωρίς οικονομική δυνατότητα τον ρωτούσε: «Γιατρέ, τι σου χρωστάω;»

Να ‘ναι άραγε τόσο δύσκολο ή βαρύ για τον καθένα μας να συνεχίσουμε αυτό που μόλις διαβάσαμε;

Ναι έχει σίγουρα κάποιο κόστος, μα εκεί δεν είναι και το δυνατό του σημείο;

Να μπορεί ο κάτοχος ενός τέτοιου φρονήματος να υποτάξει το Εγώ του... 


 http://www.axortagos.gr

Παρασκευή, 27 Σεπτεμβρίου 2013

Καλλίνικος ο Αγιορείτης – ο Ησυχαστής




Του Παναγιώτη Ηλιοπούλου, Καθηγητού-Συγγραφέως

Το ευώδες αυτό άνθος της Αθωνικής ερήμου, ανήκει στις μεγάλες μορφές του σύγχρονου Αγιορείτικου μοναχισμού. Οι ένσαρκοι αυτοί άγγελοι, με την οσιακή βιωτή τους, μετέφεραν με πιστότητα ως τις ημέρες μας, όλο το απόμακρο και απόκοσμο μυστικό μεγαλείο του Ανατολικού Ορθόδοξου Ησυχασμού. Ησυχασμός είναι τρόπος ζωής υψηλής πνευματικότητας Ορθόδοξου μοναστικού βίου, ώστε να καταστεί η ψυχή του ασκούμενου μοναχού πηγή ακτίστου φωτός, πεπληρωμένο από τη χάρη του Αγίου Πνεύματος.

Ο π. Καλλίνικος ο Κατουνακιώτης γαντζωμένος για πενήντα πέντε χρόνια στον απαραμύθητο βράχο των Κατουνακίων του Άθωνα, ανέβηκε πνευματικά σε ύψη δυσθεώρητα, και στάθηκε εκεί μετέωρος, κυριολεκτικά μεταξύ ουρανού και γης.
Έγινε πολύ γνωστός για την αρετή του και την κατά Θεόν σοφία του. Θεωρείται ως ο τελευταίος νηπτικός ησυχαστής του Αγίου Όρους.
Ο Κωνσταντίνος Θειάσπρης (αυτό ήταν το όνομα του π. Καλλινίκου) γεννήθηκε το 1853 στην Αθήνα από ευσεβείς γονείς, που προήρχοντο από καπεταναίους του 1821. Ο Κωνσταντίνος ήταν ζωηρό και έξυπνο παιδί, με ιδιαίτερη αγάπη για την Εκκλησία και τα χριστιανικά βιβλία μέσα από την μελέτη των οποίων γνώρισε τη θαυμαστή ζωή των ασκητών της ερήμου του Άθωνα.

Μια ημέρα του 1875  ο Κωνσταντίνος (22 ετών) κατεβαίνει στον Πειραιά και ερευνώντας τα καράβια βρήκε κάποιο που έφευγε για το Άγιο Όρος. Παρακάλεσε τον καπετάνιο να τον πάρει και του δήλωσε ότι θα τον βοηθούσε σε ότι μπορούσε. Ο καπετάνιος τον συμπάθησε και τον πήρε.
Έτσι το όνειρο άρχισε να γίνεται πραγματικότητα. Το καΐκι είχε σκοπό την Ι. Μ. Ιβήρων και κράτησε αρκετές ημέρες. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, με τη σκέψη του, άλλοτε οραματιζόταν τον πολυπόθητο Άθωνα και άλλοτε δεχόταν επιθέσεις λογισμών αμφιβόλων, με τον αποχωρισμό των οικείων και φίλων του.

Όλα αυτά όμως διαλύθηκαν σαν καπνός όταν αντίκρισε τον Άθωνα με τα διάσπαρτα μοναστήρια, σκήτες και κελλιά μέσα στο καταπράσινο αγιορείτικο τοπίο. Το καράβι προσάραξε στην Ι. Μ. Ιβήρων. Χαιρέτησε τον καπετάνιο και με γοργό βήμα έσπευσε στο μοναστήρι. Προσκύνησε με συγκίνηση την θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Πορταίτισσας, που είχε διαβάσει στα βιβλία, και την παρακάλεσε για προστασία και για πού έπρεπε να κατευθυνθεί. Πήρε πληροφορίες για την έρημο των Κατουνακίων και έφθασε εκεί ύστερα από πεζοπορία αρκετών ωρών.
Αναζητώντας ο νεαρός λάτρης της ασκητικής ζωής, έναν ενάρετο γέροντα, βρήκε τον εκλεκτό ησυχαστή π. Δανιήλ.

Ο γέρο Δανιήλ δεν μπορούσε να πιστέψει ότι ο καλομαθημένος αυτός νέος, με την Αθηναϊκή ανατροφή, θα άντεχε την σκληρή ζωή της ερήμου.
Ύστερα από προσευχή δέχθηκε να τον κρατήσει ως δόκιμο.
        Από τον γέροντά του διδάχθηκε την ξυλογλυπτική ως εργόχειρο.
Η όλη διαγωγή του νεαρού δοκίμου έδωσε το δικαίωμα στον γέροντα Δανιήλ να τον κείρει μοναχό με το όνομα Καλλίνικος. Προαισθανόμενος ο γέροντας Δανιήλ την αναχώρησή του εκ του ματαίου αυτού κόσμου δεν είχε την παραμικρή αμφιβολία να εμπιστευθεί την πλούσια ησυχαστική του πείρα στους ώμους του π. Καλλίνικου.

Ο π. Καλλίνικος όσο καιρό εμυείτο στα μυστικά της νοερής προσευχής και του θεωρητικού βίου, αισθανόταν θέρμη εσωτερική, ιερό δέος και βαθιά συγκίνηση. Ο γέροντας Δανιήλ ικανοποιημένος από τον υποτακτικό του, εδέετο στον Κύριο «νυν απολύεις τον δούλον σου Δέσποτα κατά το ρήμα σου εν ειρήνη…». Ακόμα τον διέκρινε υπερβολική έφεση για μελέτη. Ρίχτηκε με ζήλο στην μελέτη της Αγίας Γραφής και των Πατέρων εκ των οποίων τον πρώτο λόγο είχαν οι νηπτικοί πατέρες, Ησύχιος ο πρεσβύτερος, Ισαάκ ο Σύρος, Γρηγόριος ο Παλαμάς κ.α. Προσφιλές του ανάγνωσμα ήταν και η Φιλοκαλία.

Οξύνους και φιλομαθής καθώς ήτο, επιδόθηκε στην εκμάθηση της Ρωσικής Γλώσσας μόνος του. Σε λίγο χρονικό διάστημα κατόρθωσε να ομιλεί και να γράφει τα Ρωσικά.
Εκτός από την μελέτη, τον π. Καλλίνικο τον γοήτευσε πολύ η μοναξιά και η ησυχία. Κάποιες φορές έπρεπε να πάνε στη Δάφνη για τα χρειώδη. Η μετάβαση γινόταν με βάρκα. Όμως εκείνος προτιμούσε την πολύωρη κοπιαστική πεζοπορία για να αποφεύγει τις πολυλογίες στη βάρκα.
Ενώ τα βήματά του αντηχούσαν στις ρεματιές και στα διάσελα, προσευχόταν αδιάλειπτα.
Άλλοτε πάλι, ατενίζοντας την μαγευτική αγιορείτικη φύση, την πλατειά έκταση του Αιγαίου, ύψωνε τα χέρια του για να δοξάσει Εκείνον που «τα πάντα εν σοφία εποίησεν».

        Το πνεύμα της εγκρατείας κυριαρχούσε καθημερινά. Ο ίδιος και οι υποτακτικοί του ζούσαν με λιτότητα. Με ένα τενεκέ λάδι περνούσαν όλη τη χρονιά για το φαγητό και τα καντήλια. Το Σαββατοκύριακο έριχνε στο φαγητό ένα ρακοπότηρο λάδι.Κάποτε που επρόκειτο να γίνει μια αγρυπνία, τον ρώτησαν οι πατέρες αν τους επέτρεπε να πιουν καφέ. Αν είναι να κάνουμε αγρυπνίες με φάρμακα, καλύτερα να πάμε να κοιμηθούμε, ήταν η απάντησή του.
        Η απλότητα και η ταπείνωση ξεχώριζαν από την πρώτη ματιά. Απέφευγε με κάθε τρόπο την προβολή και την κενοδοξία. Την ημέρα που κοινωνούσε κλεινόταν στο κελλί του μέχρι το βράδυ.
        Από τα 55 χρόνια της ασκητικής βιωτής του τα 45 ήταν έγκλειστος στο κελλί του και σε μια μικρή περιοχή γύρω από αυτό. Σ’ αυτόν τον περιορισμένο χώρο έζησε 45 χρόνια! Όταν παρουσιαζόταν σοβαρή ανάγκη ύψωνε σ’ ένα μακρύ κοντάρι ένα πανί σαν σημαία. Το έβλεπαν οι μοναχοί και προσέτρεχαν.

Η ηρωική αυτή απόφαση συνδυάστηκε με ολοκληρωτική αφοσίωση στη θεωρητική ζωή της νήψεως και της νοεράς προσευχής.
Αξίζει εν προκειμένω να σημειώσουμε ότι ο μεταξοσκώληκας δεν κάνει το μετάξι αν δεν γίνει έγκλειστος στο κουκούλι του.
        Στη υψηλή αυτή πνευματική κατάσταση που λίγοι αξιώνονται να φθάσουν, ο πρακτικός βίος υποχωρεί. Η πράξη δίνει θέση στη θεωρία και οι εργασίες, τα διακονήματα και τα εργόχειρα φεύγουν. Ο αββάς Ισαάκ ο Σύρος μακαρίζει όσους έφθασαν σ’ αυτή την κατάσταση.«Μακάριος, (γράφει ο άγιος πατήρ) ο μένων εν τη ησυχία και μη θορυβούμενος εν τω πλήθει των έργων αυτού, αλλά πάσας τας σωματικάς πράξεις μεταστρεψας εις τον κόπον της προσευχής.»    (Ασκητικός Λόγος ΚΓ΄)

Απασχολήσεις με επίγεια ζητήματα, με υποθέσεις του κόσμου, δεν είχαν καμία θέση σ’ αυτόν που ασπάστηκε τη νηψι και την αδιάλειπτη προσευχή.
«Μη τοίνυν, προτρέπει ο Όσιος Νείλος, ο ερημίτης, το της αρετής καθαρόν ταις των κοσμικών πραγμάτων εννοίαις επιθολούσθω, μηδέ το της θεωρίας ειλικρινές σωματικαίς επιταραττέσθω φροντίσιν».

Ουδέποτε άνοιξε το στόμα του να ρωτήσει, ούτε συμβατικά, τους πολυάριθμους επισκέπτες του, «τι νέα από τον κόσμο;». Κάθε φιλοπερίεργη διάθεση και αργολογία έπρεπε να καταπνιγεί και αν ακόμα χανόταν ο κόσμος, ο αγωνιζόμενος δεν έπρεπε να αποσπάσει τον νου του από την πνευματική θεωρία, αναθέτοντας τα πάντα στον προνοητή Θεό.
Η αρετή και η φήμη του ησυχαστού Καλλίνικου οδήγησαν τα βήματα μιας μεγάλης προσωπικότητας της εποχής, τον Σπυρίδωνα Μενάγια, μετέπειτα π. Γεράσιμο, αριστοκράτη, πλούσιο, διάσημο χημικό, πτυχιούχο του Πανεπιστημίου της Ζυρίχης, να εγκαταλείψει τον κόσμο και να γίνει υποτακτικός (1920). Από τους πολλούς που τον επλησίασαν μεταξύ αυτών ήταν και ο περιβόητος Ιωσήφ ο σπηλαιώτης. Ολίγοι όμως έγιναν δεκτοί ως υποτακτικοί.

        Η φήμη του ως διακριτικού και φωτισμένου γέροντος προσείλκυε κοντά του πλήθος ανθρώπων που ζητούσαν μια φωτισμένη απάντηση για τα προβλήματά τους.
        Υποτακτικοί, γέροντες, ερημίτες, κοινοβιάτες, κοσμικοί, νομικοί, στρατιωτικοί, αστυνομικοί, Έλληνες, Ρώσοι, όλο το Άγιον Όρος απευθυνόταν στον έγκλειστο ησυχαστή των Κατουνακίων,  να πάρουν την ευχή του, να ακούσουν τις σοφές νουθεσίες του. Πάμπολλα ήταν και τα γράμματα που λάβαινε από όσους δεν μπορούσαν να τον επισκεφτούν.
        Το άκτιστο φως που ελάχιστοι αξιώθηκαν να αντικρίσουν, το φως αυτό που καταύγασε τον Μωυσή, τους τρεις μαθητές στο Όρος Θαβώρ, τον Παύλο πορευόμενο προς τη Δαμασκό, τον Συμεών το νέο Θεολόγο, τον Αγ. Γρηγόριο τον Παλαμά και πολλούς πατέρες, αξιώθηκε και ο γέρων Καλλίνικος.

Αυτόπται μάρτυρες διηγούνται πως είδαν να λάμπει η μορφή του για τον θεοφόρο και φωτοφόρο γέροντα Καλλίνικο ταιριάζοντας τα λόγια του Αγ. Συμεών Ν. Θεολόγου. «Μεταλαμβάνω του φωτός, μετέχω και της δόξης και λάμπει μου το πρόσωπο ως και του ποθητού μου και άπαντα τα μέλη μου γίνονται φωτοφόρα. Ωραίων ωραιότερος τότε αποτελούμαι.»
Ο γνωστός υμνογράφος π. Γεράσιμος Μικραγιαννίτης, που είχε τον γέροντα Καλλίνικο πνευματικό σύμβουλο, διηγήθηκε πως τον είδε να λάμπει ολόκληρος από κάποιο φως άλλου κόσμου και να εκπέμπει άρρητη ευωδία.
Στον φωτισμένο αυτόν ασκητή, δεν μπορούσαν να διαφύγουν ψευδοδιδασκαλίες, πλάνες, αιρέσεις και καινοτομίες.

Το 1913 εμφανίστηκε στο Άγιο Όρος, μεταξύ των Ρώσων μοναχών η πλάνη των ονοματολατρών η οποία διέλαθε απ’ όλους.(Γαβριήλ Διονυσιάτου, Λαυσαικόν Αγ. Όρος εν Βόλω 1953, σελ.32). Έμεινε μόνος ανταγωνιστής ο γέρων Καλλίνικος. Ο Τσάρος και ο Πατριάρχης συνεχάρησαν και του έστειλαν παράσημα. Δυο απ’ αυτά σώζονται στον Αγ. Γεράσιμο.
        Η μορφή του ησυχαστού Καλλινίκου αποτελούσε για τον Άθωνα ξεχωριστή ευλογία Θεού. Ένας πύρινος στύλος υψωνόταν στην έρημη εκείνη χαράδρα των Κατουνακίων πλάι στη θάλασσα, για να σκορπίζει φως σ’ όσους πλέουν στη θάλασσα του βίου. Πρόσωπα εξέχοντα, αποκαλύπτονταν μπροστά στο πνευματικό του μεγαλείο. O Ρώσος ασκητής παπα Παρθένιος, πρώην στρατηγός του τσαρικού στρατού, και οι ιερομόναχος Θεοδόσιος πρώην πρύτανης Ρωσικού Πανεπιστημίου, τον τιμούσαν ιδιαίτερα και τον επισκέπτονταν συχνά.

        Ο Λαυριώτης λόγιος μοναχός π. Αθανάσιος, περίφημος γιατρός, διάσημος και πολυγραφότατος  συμβουλευόταν τον π. Καλλίνικο.
Όταν ο βασιλεύς Κωνσταντίνος ο Α΄ γοητευμένος από τα έργα του επιφανούς λογοτέχνη Αλεξάνδρου Μωραιτίδη, απεφάσισε να τον παρασημοφορήσει, τότε ο ευσεβής λογοτέχνης εστράφη προς τον γέροντα Καλλίνικο και μόνο όταν ο π. Καλλίνικος συμφώνησε, δέχθηκε το βασιλικό παράσημο.

        Το 1913 στο Ρωσικό θρησκευτικό περιοδικό «ο Χριστιανός» (αρθ.11) δημοσιεύτηκαν εντυπώσεις από το Αγ. Όρος από τον Ρώσο π. Παντελεήμονα, καθηγητή στη θεολογική Ακαδημία του Αγ. Σεργίου (πλησίον της Μόσχας) που το 1912 επί έξι μήνες είχε περιηγηθεί στο Αγ. Όρος.Εκεί ο Ρώσος καθηγητής κάνει μνεία για τον π. Καλλίνικο. «Γνώρισα και κάποιον άλλον ασκητή που κατά τρόπο θαυμαστό συνενώνει πνευματική εμπειρία και περίσκεψη με σπάνια αγάπη και προσήνεια προς τους ανθρώπους. Τον πνευματικό του πλούτο τον σκορπίζει με πολλή αγάπη και προς τους Ρώσους μοναχούς που του ζητούν λόγους παρηγορίας και διδασκαλίας. Όχι απλώς μοναχοί αλλά και Αρχιερείς Ρώσοι έτρεχαν προς τον π. Καλλίνικο.

Ο Τρίκης και Σταγών Διονύσιος γράφει γι’ αυτόν: «Βλέποντάς τον έδινε την εντύπωση ότι ήταν πνευματέμφορος και ότι η χάρις του Θεού επαναπαυόταν σ’ αυτόν. Έβλεπες μια μορφή οσιακή, επιβλητική, αγία. Ήταν ολοκληρωμένος πνευματικός άνθρωπος μετρημένος και σοβαρός στους λόγους του με διαυγή σκέψη. Είναι πραγματικός ασκητής της ερήμου πολίτης και εν σώματι άγγελος».
        Ο Καλλίνικος θεωρείται μεγάλη αναλαμπή του Ησυχασμού. Έφθασε ύψη θεωρίας και ηξιώθει θείων ελλάμψεων κατά την άσκηση της νοεράς προσευχής, γράφει ο Έραστος μοναχός. (Δυο σύγχρονοι Άγιοι, Αθήνα 1961 σελ.48)
        7 Αυγούστου 1930 έμελλε ο έγκλειστος ησυχαστής της ερήμου των Κατουνακίων να αναχωρήσει για τα σκηνώματα του Κυρίου τα αγαπητά.»

Οι τελευταίες ώρες της ζωής του ήταν κατ’ εξοχήν οσιακές, άξιο επιστέγασμα του αγγελικού του βίου. Προαισθανόμενος το τέλος του, λέει στον υποτακτικό του «πήγαινε παιδί μου να ετοιμάσεις την εκκλησία. Ήρθαν οι όσιοι πατέρες και επί 10 λεπτά της ώρας πριν ξεψυχήσει ενατένιζε με θάμβος τις άγιες μορφές που τον καλωσόριζαν. Τότε ακούστηκε να ψελλίζει ήρεμα. «Σ’ ευχαριστώ Θεέ μου που πεθαίνω Ορθόδοξος. Δεν έκανα τίποτα στη ζωή μου» και ξεψύχησε ήρεμα, ταπεινά, οσιακά.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
-         Αρχιμ. Χερουβείμ, «Καλλίνικος ο ησυχαστής» Ωρωπός Αττικής 2006 Βασικό βοήθημα
-         Έραστος μοναχός «Δυο σύγχρονοι Άγιοι» Αθήνα 1961
-         Μάξιμος ο Αγιοβασιλειάτης «Καταγγελία Αγιορειτών Πατέρων» Αγ. Όρος 1997
-         Αθωική Ηχώ 1924
-         Γαβριήλ Διονυσιάτου «Λαυσαικόν» εν Βόλω 1953
-         Δαμασκηνός μοναχός Αγιοβασιλειάτης – περιοδικό «Αγ. Αγαθάγγελος ο Εσφιγμενίτης» τ.74    1982
-         Αρχιμ. Ιουστίνος Πόποβιτς. «Ορθόδοξος Εκκλησία και Οικουμενισμός» Αθήνα 1974

ΠΗΓΗ.ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ
 http://fdathanasiou.wordpress.com

Τετάρτη, 25 Σεπτεμβρίου 2013

δεν θέλω τίποτε... Ούτε τον εαυτό μου, ούτε και αυτόν τον ίδιο τον Θεό...




«Σταθείτε όλα τα σύμπαντα, όλοι οι υπάρχοντες κόσμοι και όλα τα όντα.


Κάτω όλες οι καρδιές , όλες οι διάνοιες , όλες οι αθανασίες όλες οι αιωνιότητες!


Διότι όλα αυτά χωρίς τον Χριστό είναι για μένα κόλαση , η μιά κόλαση δίπλα στην άλλη κόλαση , όλα είναι αναρίθμητες και ατελείωτες κολάσεις και στο ύψος και στο βάθος και στο πλάτος .


Η ζωή χωρίς τον Χριστό και τα σύμπαντα χωρίς Αυτόν , όλα είναι τρομερή ανοησία, ανυπόφορο μαρτύριο, σισύφειο βάσανο , κόλαση!


Δεν θέλω ούτε τη ζωή, ούτε τον θάνατο χωρίς Εσένα , Γλυκύτατε Κύριε !


Δεν θέλω ούτε την αλήθεια , ούτε την δικαιοσύνη, ούτε τον Παράδεισο, ούτε την αιωνιότητα.


Όχι , όχι !


Εσένα μόνο θέλω , Εσύ να είσαι σε όλα και πάνω από όλα!


Θα δεχθώ κάθε είδους θάνατο, θανατώστε με με όποιον τρόπο θέλετε αλλά χωρίς Χριστό δεν θέλω τίποτε.


Ούτε τον εαυτό μου, ούτε και αυτόν τον ίδιο τον Θεό, ούτε κάτι άλλο ανάμεσα σ΄αυτά τα δύο!


Δεν θέλω , θέλω , δεν θέλω !»

αββάς Ιουστίνος Πόποβιτς , ο φιλόσοφος και ομολογητής


http://misha.pblogs.gr/

Ο Γέροντας Διονύσιος της Κολιτσού λέει για το πάθος του καπνίσματος.




Όταν τα πάθη αρχίζουν να ριζώνουν στον άνθρωπο,τότε αυτός λέέι:”τώρα είναι αδύνατο να γλυτώσω,να απαλλαχθώ”.Όχι δεν είναι δύσκολο.Θέληση χρειάζεται

Όταν έχεις θέληση και πίστη στον Θεό όλα είναι δυνατά.Εδώ σε εμάς εργάζονταν ένας μάστορας ο οποίος εχτιζε ένα κελάκι στην ακροθαλασσιά…..Τα χρόνια εκείνα πηγαίναμε για ψάρεμα.Κάθε κελάκι είχε την βάρκα του και βγαίναμε για ψάρεμα.Εαν περίσσευε κάτι το πουλούσαμε για να ζήσουμε,ήταν μεγάλη φτώχεια τότε,δεν είναι όπως τώρα που στο Άγιο Όρος υπάρχουν όλα τα αγαθά.

Αυτός λοιπόν κάπνιζε τουλάχιστον δύο πακέτα την ημέρα.Μία μέρα του είπα
-Βρε Λευτέρη μην καπνίζεις άλλο σε παρακαλώ
-Πάτερ,δεν μπορώ να το αφήσω.

Συνεχώς άναβε και έσβηνε τσιγάρα.Μία μέρα χρειάστηκε να πάω στην Θεσσαλονίκη για κάτι εξετάσεις στο μάτι μου.Τότε ήταν επικίνδυνο να πας στην Θεσσαλονίκη,ο δρόμος δεν ήταν καλός.Πήρα από την Ιερισσό μία κούρσα για την Θεσσαλονίκη.Όλοι εκεί μέσα κάπνιζαν.Η ατμόσφαιρα ήταν αποπνιχτική.μεταξύ των επιβατών ήταν και ο Λευτέρης,εκείνος που κάπνιζε δύο πακέτα την ημέρα.Ήταν ο μόνος που δεν είχε τσιγάρο στο στόμα του!

Έκπληκτος τον ρώτησα
-Λευτέρη εσύ δεν καπνίζεις
-Όχι
-Όχι;Σε ποιόν τα λες αυτά
-Δεν καπνίζω πια.Κατάλαβα ότι με βλάπτει και το έκοψα
-Και πώς τα κατάφερες;
-Αφού είμαι άνδρας και αποφάσισα να το κόψω.Στην αρχή ήταν δύσκολο,υπέφερα.Αλλά επειδή είπα ότι είμαι άντρας,κράτησα τον λόγο μου.Δόξα τω Θεώ.Άσε τους άλλους να καπνίζουν.Εγώ δεν το έχω ανάγκη πια!

Βλέπεις τι παει να πει αποφασιστικότητα.Είπε είμαι άντρας και θα το κόψω.Όταν κάποιος το αποφασίζει μπορεί να κόψει κάθε πάθος.


http://vatopaidi.wordpress.com/

Η τακτική σωτηρίας




Άγ.Γρηγόριος Παλαμάς

Μποροῦσε, ὁπωσδήποτε, ὁ προαιώνιος καὶ ἀπεριόριστος καὶ παντοκράτορας Λόγος καὶ παντοδύναμος Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, καὶ χωρὶς ὁ ἴδιος νὰ περιβληθεῖ τὴν ἀνθρώπινη φύση, νὰ ἀπαλλάξει τοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τὴν ὑποτέλεια στὸ θάνατο καὶ τὴν ὑποδούλωση στὸ διάβολο, γιατὶ ὅλα ὑπακούουν στὶς ἐντολές του καὶ τὸ καθετὶ ἐξαρτιέται ἀπὸ τὴ θεϊκὴ ἐξουσία του, ὅλα ἔχει τὴ δύναμη νὰ τὰ ἐνεργεῖ καί, σύμφωνά με τὸν Ἰώβ, τίποτε δὲ βρίσκεται ἔξω ἀπὸ τὶς δυνατότητές του, ἄλλωστε, ἀπέναντι στὴν ἀπόλυτη ὑπεροχὴ τοῦ δημιουργοῦ, ἡ δύναμη ἀντίστασης τῶν δημιουργημάτων χρεοκοπεῖ, κανένα δὲν εἶναι ἰσχυρότερο ἀπὸ τὸν Παντοκράτορα.

Ὅμως, αὐτὴ ἡ τακτικὴ σωτηρίας, δηλαδὴ μὲ τὴν ἐνανθρώπηση τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ, ἦταν ἡ πιὸ προσαρμοσμένη στὴ δική μας φύση, τὴν ἀνθρώπινη ἀδυναμία μας κι ἀκόμα ἦταν ἡ πιὸ ἀντάξια του Θεοῦ ποὺ τὴν ἐφάρμοζε μία καὶ χαρακτηριζόταν ἀπὸ τὸ στοιχεῖο τῆς δικαιοσύνης, χωρὶς τὸ ὁποῖο καμιὰ ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ δὲν πραγματοποιεῖται. «Δίκαιος γὰρ ὁ Θεός, καὶ δικαιοσύνας ἠγάπησε, καὶ οὐκ ἔστιν ἀδικία ἐν αὐτῷ», ὅπως λέει κι ὁ ψαλμῳδὸς Προφήτης

http://agiabarbarapatras.blogspot.com/

Δευτέρα, 23 Σεπτεμβρίου 2013

Προσευχή: το οξυγόνο της ψυχής. (Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου)



To πρώτο και κύριο που έχουμε να πούμε για την προσευχή είναι  ότι όποιος προσεύχεται συνομιλεί με το Θεό. Τι θα πει να είσαι άνθρωπος και να μιλάς στο Θεό ποιος δεν το ξέρει. Να εκφράσει όμως με λόγια αυτή την τιμή κανείς δεν το μπορεί. […]

Η προσευχή σε χωρίζει από τα άλογα ζώα και σε ενώνει με τους αγγέλους. Κι ο άνθρωπος που αφιερώνει όλη του τη ζωή με επιμέλεια στις προσευχές και στη λατρεία του Θεού γρήγορα θα μετατεθεί στην πολιτεία των αγγέλων, στη δική τους την τιμή, την ευγένεια , τη σοφία και τη σύνεση. Τι πιο άγιο, πιο καλό, πιο ευγενικό και γεμάτο σοφία από τους συνομιλητές του Θεού; Αν αυτούς που μιλούν με τους σοφούς τους κάνει η συνεχής συναναστροφή να πάρουν γρήγορα κάτι από τη σοφία τους, τι θα μπορούσαμε να πούμε για κείνους που μιλούν με το Θεό και προσεύχονται; Πόση σοφία, πόση αρετή, και σύνεση και αγνότητα, πόση γλυκύτητα συμπεριφοράς τους γεμίζει η προσευχή και η δέηση; […]

Νομίζω πως λέει την αλήθεια όποιος πει πως οι προσευχές είναι τα νεύρα της ψυχής. Το σώμα συγκρατείται με τα νεύρα και τρέχει και στέκεται όρθιο και ζωντανό και στέρεο. Αν κάποιος κόψει τα νεύρα, τότε καταστρέφει κάθε ισορροπία του σώματος. Έτσι και οι ψυχές στερεώνονται με τις άγιες προσευχές και στήνονται όρθιες και τρέχουν με ευκολία το δρόμο του Θεού. Κι αν αποστερήσεις τον εαυτό σου από την προσευχή, είναι σαν να βγάζεις ένα ψάρι από το νερό. Όπως για το ψάρι ζωτικός χώρος είναι το νερό, για σένα ζωτικός χώρος είναι η προσευχή. Όπως το ψάρι γλιστράει στο νερό, έτσι και συ με την προσευχή μπορείς να πετάξεις, να διαπεράσεις τους ουρανούς και να βρεθείς κοντά στο Θεό.
Από το βιβλίο «Μικρή φιλοκαλία της καρδιάς»

"Η Αγάπη" ομίλια Μητροπολίτου Λεμεσού κ. Αθανασίου


Σάββατο, 21 Σεπτεμβρίου 2013

παίρνοντας την θέση μιας εβραίας στον θάλαμο αερίων............


«Yπάρχει μια στιγμή που νοιώθεις να καίγεσαι από αγάπη και νοιώθεις την εσωτερική επιθυμία να πετάξεις τον εαυτό σου στα πόδια κάποιου άλλου ανθρώπου.

Η στιγμή αυτή είναι αρκετή.

Αμέσως γνωρίζεις ότι αντί να χάσεις τη ζωή σου,αυτή σού δίνεται πίσω διπλή.»


Οσία Μαρία Σκομπτσόβα,μαρτύρησε την Μεγάλη Παρασκευή του 1945 σε στρατόπεδο συγκέντρωσης,πιθανότατα παίρνοντας την θέση μιάς εβραίας κρατούμενης στον θάλαμο αερίων.

στην φωτογραφία είναι η μοναχή στη μέση ,με τα ματογυάλια.


http://misha.pblogs.gr

Ο σταυρός του καθενός μας, κι ο Σταυρός του Χριστού (Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσιανίνωφ)




Ο Κύριος είπε στους μαθητές Του: «Ει τις θέλει οπίσω μου ελθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι» (Ματθ. ιστ΄ 24).

Τί σημαίνει «ο σταυρός του καθενός μας»; Και γιατί αυτό «ο σταυρός του καθενός μας», δηλαδή ο ιδιαίτερος σταυρός του κάθε ανθρώπου, ονομάζεται συνάμα και «σταυρός του Χριστού»;

Ο σταυρός του καθενός μας είναι οι θλίψεις και τα βάσανα της γήινης ζωής, που για τον κάθε άνθρωπο είναι δικά του.

Ο σταυρός του καθενός μας είναι η νηστεία, η αγρυπνία και άλλα ευλαβή κατορθώματα, με τα οποία ταπεινώνεται η σάρκα και υποτάσσεται στο πνεύμα. Τα κατορθώματα αυτά πρέπει να είναι ανάλογα με τις δυνάμεις του καθενός και στον κάθε άνθρωπο είναι δικά του.

Ο σταυρός του καθενός μας είναι τα αμαρτωλά ασθενήματα, ή πάθη, που – στον κάθε άνθρωπο – είναι δικά του! Με άλλα απ’ αυτά τα πάθη γεννιόμαστε και μ’ άλλα μολυνόμαστε στην πορεία του γήινου βίου μας.

Ο σταυρός του Χριστού είναι η διδασκαλία του Χριστού.

Μάταιος και άκαρπος είναι «ο σταυρός του καθενός μας» – όσο βαρύς κι αν είναι – αν δεν μεταμορφωθεί σε «σταυρό του Χριστού» με το ν’ ακλουθούμε τον Χριστό.

«Ο σταυρός του καθενός μας», για τον μαθητή του Χριστού γίνεται «σταυρός του Χριστού», γιατί ο μαθητής του Χριστού είναι στερρά πεπεισμένος, ότι πάνω απ’ αυτόν (τον μαθητή) αγρυπνάει ακοίμητος ο Χριστός, ότι ο Χριστός επιτρέπει να του έρθουν θλίψεις σαν μια αναγκαία και αναπόφευκτη προϋπόθεση της χριστιανικής πίστεως, ότι καμιά θλίψη δεν θα τον πλησίαζε, αν δεν το είχε επιτρέψει ο Χριστός, κι ότι με τις θλίψεις που του συμβαίνουν, ο Χριστιανός γίνεται οικείος του Χριστού και καθίσταται κοινωνός της μοίρας Του στη γη και, για τον λόγο αυτό, και στον ουρανό.

«Ο σταυρός του καθενός μας» γίνεται για τον μαθητή του Χριστού «σταυρός του Χριστού», γιατί ο αληθινός μαθητής του Χριστού σέβεται και θεωρεί την τήρηση των εντολών του Χριστού σαν τον μόνο σκοπό της ζωής του. Αυτές οι πανίερες εντολές γίνονται γι’ αυτόν σταυρός, πάνω στον οποίο συνεχώς σταυρώνει τον παλαιό άνθρωπο «συν τοις παθήμασι και ταις επιθυμίαις» του (Γαλ. ε΄ 24).

Απ’ αυτά είναι φανερό γιατί, για να λάβουμε τον σταυρό μας, είναι ανάγκη ν’ απαρνηθούμε προηγουμένως τον εαυτό μας μέχρι και ν’ απολέσουμε ακόμα τη ζωή μας.

Τόσο βαθιά και τόσο πολύ έχει συνηθίσει στην αμαρτία και οικειώθηκε σ’ αυτήν η πεσμένη στην αμαρτία φύση μας, που ο Λόγος του Θεού δεν παύει να αποκαλεί αυτή τη φύση ψυχή του πεπτωκότος ανθρώπου.

Για να δεχτούμε τον σταυρό στους ώμους μας, πρέπει πρώτα να πάψουμε να ικανοποιούμε το σώμα στις ιδιότροπές του επιθυμίες παρέχοντάς του μονάχα ό,τι είναι αναγκαίο για την ύπαρξή του· πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η αλήθεια μας είναι ένα σκληρότατο ψέμα μπροστά στο Θεό και η λογική μας είναι μια τέλεια ανοησία· τέλος, αφού παραδοθούμε στο Θεό μ’ όλη τη δύναμη της πίστης μας και ριχτούμε στη μελέτη του Ευαγγελίου, πρέπει να απαρνηθούμε το δικό μας θέλημα

Όποιος πραγμάτωσε μια τέτοια απάρνηση του εαυτού του είναι ικανός να λάβει τον σταυρό του. Με υπακοή και υποταγή στο Θεό και επικαλούμενος τη βοήθειά Του για να ενισχυθεί έναντι της αδυναμίας του, κοιτάει δίχως φόβο και αμηχανία τη θλίψη που προσεγγίζει, προετοιμάζεται μεγαλόψυχα και γενναία να την υπομείνει, ελπίζει ότι μέσω αυτής της θλίψεως θα γίνει κοινωνός και συμμέτοχος των παθών του Χριστού και φτάνει τη μυστική ομολογία του Χριστού, όχι μόνο με το νου και την καρδιά του, αλλά και με την ίδια την πράξη, την ίδια τη ζωή του.

Ο σταυρός είναι και παραμένει βαρύς και καταθλιπτικός, ενόσω παραμένει ο σταυρός μας. Όταν όμως μεταμορφωθεί σε σταυρό του Χριστού, τότε γίνεται ασυνήθιστα ελαφρός. «Ο ζυγός μου», είπε ο Κύριος, «χρηστός και το φορτίον μου ελαφρόν έστιν» (Ματθ. ια΄ 30).

Ο μαθητής του Χριστού λαμβάνει τον σταυρό στους ώμους του, όταν παραδέχεται πως είναι άξιος των θλίψεων που η Πρόνοια του Θεού του καταπέμπει.

Ο μαθητής του Χριστού τότε φέρει και υπομένει τον σταυρό του σωστά όταν αναγνωρίζει ότι είναι ακριβώς εκείνες οι θλίψεις που του στάλθηκαν και όχι άλλες, που είναι αναγκαίες για την εν Χριστώ μόρφωσή του και τη σωτηρία του.

Τότε φέρουμε καρτερικά τον σταυρό μας, όταν αληθινά αντιλαμβανόμαστε και αναγνωρίζουμε το αμάρτημά μας. Σ’ αυτή τη συναίσθηση του αμαρτήματός μας δεν υπάρχει καμιά αυταπάτη. Ωστόσο, οποίος παραδέχεται τον εαυτό του αμαρτωλό και ταυτόχρονα γογγύζει και μοιρολογεί από το ύψος του σταυρού του αποδεικνύει μ’ αυτό ότι με το να παραδέχεται την αμαρτία του επιφανειακά κολακεύει μονάχα τον εαυτό του και τον ξεγελά.

Το να υπομένουμε καρτερικά τον σταυρό μας αποτελεί αληθινή μετάνοια

Εσύ, αδελφέ, που είσαι σταυρωμένος στον σταυρό, εξομολογήσου στον Κύριο μέσα στη δικαιοσύνη και τη χρηστότητα των κριμάτων Του. Με την αυτοκατάκριση δικαίωσε την κρίση του Θεού και θα λάβεις άφεση των αμαρτιών σου.

Εσύ, που είσαι σταυρωμένος στον σταυρό, γνώρισε τον Χριστό – και θα σου ανοιχτεί η πύλη του Παραδείσου.

Από τον σταυρό σου δοξολόγησε τον Κύριο, αποκρούοντας από τον εαυτό σου κάθε λογισμό μεμψιμοιρίας και γογγυσμού, απορρίπτοντάς τον σαν έγκλημα και σαν βλασφημία εναντίον του Θεού.

Από την κορυφή του σταυρού σου ευχαρίστησε τον Κύριο για την ανεκτίμητη δωρεά, για τον σταυρό σου, για το πολύτιμο προνόμιο σου, το προνόμιο να μιμείσαι τον Χριστό με τα βάσανα και το μαρτύριό σου.

Από τον σταυρό, όπου είσαι σταυρωμένος, θεολόγησε, γιατί ο σταυρός είναι το αληθινό και μόνο σχολειό, φυλακτήριο και αγία τράπεζα της αληθινής Θεολογίας. Έξω από τον σταυρό, δίχως τον σταυρό, δεν υπάρχει ζώσα γνώση Χριστού.

Μην αναζητάς τη χριστιανική τελείωση στις ανθρώπινες αρετές. Εκεί δεν υπάρχει αυτή η τελείωση· αυτή είναι κρυμμένη στον σταυρό του Χριστού.

Ο σταυρός του καθενός μετατρέπεται σε σταυρό του Χριστού, όταν ο μαθητής του Χριστού φέρει τον σταυρό του με ενεργό τη συναίσθηση της αμαρτωλότητάς του, που έχει ανάγκη κολασμού, όταν φέρει τον σταυρό του με ευχαριστία προς τον Χριστό και με δοξολόγησή Του. Σαν αποτέλεσμα αυτής της δοξολογίας και ευχαριστίας μέσα στον βασανισμένο άνθρωπο εμφανίζεται η πνευματική παρηγοριά· η ευχαριστία και η δοξολογία αυτή γίνονται πλουσιότατη πηγή ασύλληπτης και αιώνιας χαράς, που ξεπηδάει με χάρη από την καρδιά, ξεχύνεται στην ψυχή και στο ίδιο το σώμα

Ο σταυρός του Χριστού, μονάχα στην εξωτερική του όψη, για τους σαρκικούς οφθαλμούς, είναι πεδίο και χώρος σκληρός και δύσκολος.

Για τον μαθητή του Χριστού, που Τον ακολουθεί, ο σταυρός είναι πεδίο και χώρος ύψιστης πνευματικής ηδονής και απολαύσεως. Τόσο μεγάλη είναι αυτή η ηδονή και απόλαυση, ώστε η θλίψη πνίγεται και σβήνει ολότελα από την απόλαυση και ο μαθητής του Χριστού, που τον ακολουθεί, αισθάνεται μονάχα ηδονή στο μέσο και των πιο σκληρών βασάνων.

Έλεγε η νεαρή Μαύρα στον νεαρό σύζυγό της Τιμόθεο, ο οποίος υπέμενε φοβερά βασανιστήρια και πόνους και την καλούσε να δεχτεί κι εκείνη το μαρτύριο: «Φοβούμαι, αδελφέ μου, μήπως τρομάξω, όταν θα δω τα φοβερά βασανιστήρια και τον εξοργισμένο ηγεμόνα μήπως αποκάμω σε καρτερία και υποκύψω εξαιτίας της νεανικής μου ηλικίας». Ο μάρτυρας Τιμόθεος της απάντησε τότε: «Έλπιζε στον Κύριο μας Ιησού Χριστό και τα βασανιστήρια θα είναι για σένα λάδι, που ξεχύνεται επάνω στο σώμα σου και πνεύμα δρόσου στα κόκκαλά σου, που θα ανακουφίζει όλες σου τις ασθένειες».

Ο σταυρός είναι η ισχύς και η δόξα όλων των απ’ αιώνος Άγιων.

Ο σταυρός είναι ιατήρας των παθών, εξολοθρευτής των δαιμόνων.

Θανάσιμος είναι ο σταυρός για εκείνους, που τον σταυρό τους δεν τον μεταμόρφωσαν σε σταυρό του Χριστού, που από τον σταυρό τους γογγύζουν κατά της Πρόνοιας του Θεού, για εκείνους που τον μέμφονται και τον βλασφημούν και παραδίδονται στην απελπισία και την απόγνωση. Οι αμαρτωλοί, που δεν εξομολογούνται και δεν μετανοούν, πεθαίνουν πάνω στον σταυρό τους με θάνατο αιώνιο και με το να μην υπομένουν καρτερικά αποστερούνται την αληθινή ζωή, τη ζωή μέσα στον Θεό. Τους αποκαθηλώνουν από τον σταυρό τους, για να κατέβουν σαν ψυχές στον αιώνιο τάφο, στις φυλακές του άδη.

Ο σταυρός του Χριστού ανυψώνει από τη γη τον μαθητή του Χριστού που είναι σταυρωμένος επάνω του. Ο μαθητής του Χριστού, που είναι σταυρωμένος πάνω στον σταυρό του, φρονεί τα άνω, με τον νου και την καρδιά του ζει στον ουρανό και καθορά τα μυστήρια του Αγίου Πνεύματος εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών. «Ει τις θέλει οπίσω μου ελθείν», είπε ο Κύριος, «απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι».

(«Ασκητικές Εμπειρίες», τ. Α΄. Μετάφραση από τα ρωσικά: Χαράλαμπος Ασσιώτης, Θεολόγος. Από το περιοδικό «Ορθόδοξη Μαρτυρία», εκδ. Παγκυπρίου συλλόγου Ορθοδόξου Παραδόσεως, Οι φίλοι του Αγ. Όρους.)


http://vatopaidi.wordpress.com/

Ὅλη ἡ δυστυχία καὶ ὅλη ἡ ἀδιαντροπιὰ τῆς Εὐρώπης προῆλθε ἀπὸ τὴν ἄρνηση τοῦ Χριστοῦ




Ἁγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ἐπισκόπου Ἀχρίδος

Ἂν οἱ Εὐρωπαῖοι πρῶτα ἔψαχναν τὸν οὐράνιο Πατέρα καὶ ἀναζητοῦσαν πρὶν ἀπὸ ὅλα τὴν Βασιλεία τῶν οὐρανῶν, ὅλα τὰ ὑπόλοιπα θὰ τοὺς δίνονταν καὶ τότε ὅλοι τους θὰ ἦταν χαρούμενοι. Μὲ τὴν χαρά τους θὰ φώτιζαν ὅλο τὸν μὴ χριστιανικὸ κόσμο, θὰ δόξαζαν τὸν Θεὸ καὶ λόγῳ αὐτοῦ ὅλοι οἱ λαοὶ στὴν γῆ θὰ ἀρνιόντουσαν τὰ εἴδωλα καὶ θὰ ἔσπευδαν νὰ βαπτιστοῦν, νὰ γίνουν μέλη τοῦ θεϊκοῦ εὐρωπαϊκοῦ χοροῦ.

Καὶ ὅμως οἱ Εὐρωπαῖοι πῆραν λανθασμένο δρόμο, μακριὰ ἀπὸ τὸν Χριστό. Σκοτώνονται, παλεύοντας γιὰ ψωμὶ καὶ πάντα εἶναι πεινασμένοι. Παρανόησαν, ἁρπάζουν αὐτὸ ποὺ δὲν τοὺς ἀνήκει καὶ πάλι δὲν τοὺς εἶναι ἀρκετό. Ἡ Εὐρώπη διαβάζοντας βιβλία γιὰ νὰ ἀποκτήσει περισσότερες γνώσεις, τυφλώθηκε, βάρυνε τὸν νοῦ της μὲ τὸ βάρος τῶν γνώσεων καὶ κατέληξε πιὸ ἀνόητη, πιὸ σκοτεινή, πιὸ φτωχή. Συνήθισε νὰ ψάχνει τὸ ψωμί, τὴν εὐτυχία, τὴν γνώση, μακριὰ ἀπὸ τὸν οὐράνιο Πατέρα, μακριὰ ἀπὸ τὸν δρόμο τοῦ Χριστοῦ. Ἀπὸ ὅλα αὐτά, εἶναι φανερὸ πὼς οἱ πόλεμοι στὴν Εὐρώπη προῆλθαν ἀπὸ....

τὸν πόλεμο τῆς Εὐρώπης ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ. Ὅλη ἡ δυστυχία καὶ ὅλη ἡ ἀδιαντροπιὰ τῆς Εὐρώπης προῆλθε ἀπὸ τὴν ἄρνηση τοῦ Χριστοῦ.

Καὶ αὐτὸ δὲν συνέβη πρόσφατα, ἀλλὰ ἀπὸ παλιά. Ἀπὸ τότε ποὺ ὁ πάπας ἔκανε τὸν Χριστὸ μισητὸ στοὺς ἀνθρώπους καὶ ὁ Λούθηρος ἑρμήνευσε λανθασμένα τὴν διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ.

Παρόλα αὐτὰ ἐμεῖς δὲν χαιρόμαστε μὲ τὴν δυστυχία τῶν ἄλλων. Εὐχόμαστε στοὺς Εὐρωπαίους, μὲ ὅλη τὴν καρδιά μας νὰ ξαναβροῦν τὴν ἀλήθεια καὶ τὸν σωστὸ δρόμο. Νὰ ἐπιστρέψουν στὸν Χριστό, ὄχι ὅμως στὸν Χριστὸ μὲ τὸν παπισμό, οὔτε στὸν Χριστὸ μὲ τὸ λουθηρανισμό. Νὰ ἐπιστρέψουν στὸν Χριστὸ τῶν προπατόρων τους. Νὰ ἐπιστρέψουν στὸν Χριστὸ ποὺ σέβονταν οἱ προπάτορές τους γιὰ χίλια χρόνια μαζὶ μὲ τοὺς δικούς μας ὀρθόδοξους προγόνους.

Ἕνα βλάπτει τὴν Εὐρώπη ἰδιαίτερα: Τὸ γεγονὸς ὅτι περιφρονεῖ τοὺς προγόνους της. Ὁ Θεὸς ἔδωσε τὴν ἐντολή: Τίμα τὸν πατέρα σου καὶ τὴν μητέρα σου…, ἵνα εὖ σοι γένηται καὶ ἵνα μακροχρόνιος γένῃ ἐπὶ τῆς γῆς (Δευτ. ε´16)….

Γιὰ ποιὸ λόγο ὁ λαός μας καταστράφηκε; Καταστράφηκε, ἐπειδὴ ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ τοὺς πατέρες μας καὶ ἀκολούθησε τοὺς ἀθέους καὶ αἱρετικοὺς Εὐρωπαίους. Ἀφοῦ τώρα αὐτὸ τὸ ξέρουμε, ἂς προσέχουμε ποιὸ δρόμο θὰ πάρουμε στὴν συνέχεια. Ἀμήν.


Παρασκευή, 20 Σεπτεμβρίου 2013

Πνευματικοί Διάλογοι με τον Ρουμάνο ησυχαστή π. Ηλίε Κλεόπα. Ένατη συνομιλία (ερωτ. 255 -256)




255. Σε ποια περίπτωση επιτρέπεται να συγκεντρώνει κανείς χρήματα;

Για τέσσερις λόγους, λέγουν οί Θείοι Πατέρες, συγκεντρώνουν οί άνθρωποι χρήματα. Από την μανία για την απόκτηση περιουσίας, ή οποία είναι προσκύνησις των ειδώλων καί σημάδι απιστίας, για να έχουν, όπως λέγουν οί ίδιοι, στα γεράματα των, νομίζοντας ότι ό Θεός θα παύση τότε να φροντίζη  γι' αυτούς. Άλλα Αυτός πού σε τρέφει σήμερα θα παύση να σε θρέψη καί αύριο;
Άλλοι συγκεντρώνουν υλικά αγαθά χάριν απολαύσεως, για να τρώγουν καί να ζουν με πολυτέλεια. Άλλοι από κενοδοξία καί έπαινο του κόσμου. Ενώ άλλοι συγκεντρώνουν αγαθά για άλλους, δηλ. για οικογένειες, για ασθενείς, για πτωχά μοναστήρια κ.λ.π. Αυτοί δεν αμαρτάνουν αλλά έχουν καί μισθό, διότι δεν σπαταλούν την περιουσία τους στα μάταια ούτε την αποκτούν για να την κρύψουν από φιλαργυρία.
Όσοι από τους μοναχούς είναι αληθινοί στην ζωή τους καί φυλάγουν με ευλάβεια τον θεσμό της ακτημοσύνης, για κάθε Τι το γήινο, δεν είναι υποχρεωμένοι να κάνουν υλική ελεημοσύνη. Αυτοί βοηθούν καλλίτερα τον κόσμο, με την αγία προσευχή καί το παράδειγμα της ζωής τους.

Τα μοναστήρια ανέκαθεν έκαναν ελεημοσύνη στους πτωχούς καί αδυνάτους της ζωής. στις τράπεζες των μονών, ακόμη καί στις σκήτες υπάρχει ειδική τράπεζα για τους πτωχούς, όπου τρώγουν πτωχοί, τουρίστες, προσκυνητές καί ασθενείς. Ή τράπεζα του φαγητού καί το αρχονταρίκι για την ανάπαυση τους  ήταν πάντοτε δωρεάν στα μοναστήρια. Οποιοσδήποτε έρχεται τρώγει καί φιλοξενείται δωρεάν επί τρεις ημέρες.
Αυτή είναι ή ελεημοσύνη των μοναχών, κατά τους Αγίους Πατέρας. Αυτό γίνεται στα μοναστήρια, αλλά εν ονόματι όλων, διότι όλοι έχουν μέρος άπ' αυτή. και εάν κάποιος από τους μοναχούς, έχει κάτι περισσότερο σε χρήματα ή σε άλλα αγαθά, να το δίνη στον οικονόμο, διότι αυτός είναι διορισμένος να μοιράζει την ελεημοσύνη καί όχι οί άλλοι μοναχοί.

Θυμάμαι, όταν κάποτε ήλθε στον ηγούμενο μας, πρωτοσύγκελο Ίωαννίκιο Μορόϊ, ένας πτωχός καί πολύτεκνος οικογενειάρχης να ζήτηση βοήθεια. Ό ηγούμενος τον ρώτησε: «Αδελφέ, έχεις αγελάδα για να σου δίνη γάλα;». «όχι, πάτερ, του είπε ό πτωχός, με Τι να την αγοράσω;». Τότε ό ηγούμενος συμβουλεύθηκε τους πατέρας της Γεροντίας, καί του δώρισε
μία αγελάδα, ή οποία καί γέννησε μετά από δύο εβδομάδες.
Ό ηγούμενος μας  έλεγε τα εξής: «Αφήστε ας πάω εγώ στην κόλαση, διότι μαζεύω χρήματα για την αδελφότητα παρά να πάτε εσείς» καί δεν επέτρεπε σε κανένα να έχει χρήματα στο κελί του. «Ό μοναχός πού έχει ιδιαίτερη περιουσία, είναι δεύτερος Ιούδας, έλεγε ό Γέροντας, είναι κλέπτης καί ληστής, διότι κλέβει από την περιουσία της αδελφότητας καί την πηγαίνει στους συγγενείς του». Αυτά μας διδάσκει ό Μέγας Βασίλειος καί ό άγιος Θεόδωρος ό Στουδίτης.

256. Πατέρες, πρόσθεσε ό πατήρ Κλεόπας, όταν ήμουν δόκιμος μοναχός στην Μονή Συχαστρία, ποτέ δεν κλείδωνα το κελί μου, διότι τίποτε σχεδόν δεν είχα μέσα καί Τι να κλέψει ό κλέπτης.
Ότι είχα ανάγκη έπαιρνα από την Μονή. Άλλα να δείτε κάποτε, πώς θέλησε ό νοητός εχθρός να με προκαλέσει στο πάθος της φιλαργυρίας. Κατά το έτος 1937, Όταν ήμουν μάγειρας στο μοναστήρι, ήλθε ένας χριστιανός καί μου είπε: «Πάτερ Κλεόπα, κοίταξε Τι ωραίο νόμισμα έκοψαν».
 Καί μου έδωσε καί μένα ένα. Εγώ επήγα το νόμισμα στο κελί μου, το έβαλα στο παράθυρο μέσα σ' ένα χαρτί, για να μη το βλέπει κανείς καί κλείδωσα την πόρτα. Άλλα, ενώ δούλευα στο μαγειρείο, έτρεχα πάντοτε στο κελί καί από το τζάμι κοίταζα μήπως καί χάθηκε το νόμισμα.
Δεν πέρασε πολύς καιρός καί μία ημέρα, βλέποντας ότι ό εχθρός με νίκησε από την φιλοχρηματία, πρώτα κλείδωσα από μέσα το κελί καί σκεπτόμουν Τι έπαθα. Κατόπιν έκανα το σημείο του σταυρού, ξεκλείδωσα την πόρτα καί έδωσα το νόμισμα σ' ένα πτωχό. Έτσι λοιπόν, λυτρώθηκα από την φιλαργυρία από τότε.

Εκδόσεις Ορθόδοξος Κυψέλη 1980

http://anavaseis.blogspot.gr/
________________________________________________

Τό κείμενο προέρχεται ἀπό τά ἀρχεῖα τοῦ πατρός Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου, τόν ὁποῖον καί εὐχαριστοῦμε θερμά γιά τήν παραχώρηση τῶν ἀρχείων, ὅπως ἐπίσης εὐχαριστοῦμε καί τόν γέροντα τῆς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου πατέρα Γεώργιο Καψάνη γιά τήν εὐλογία καί τήν ἄδεια δημοσίευσης.

Πέμπτη, 19 Σεπτεμβρίου 2013

Mια διαφήμιση μάθημα ζωής....Απολαύστε την!!!


-->
Πρόκειται για ένα διαφημιστικό μιας εταιρείας τηλεπικοινωνιών της Ταϊλάνδης, αλλά αυτό που πραγματικά έχει ενδιαφέρον είναι η συγκινητική ιστορία που εκτυλίσσεται στο βίντεο. Είναι ένα πραγματικό μάθημα ζωής για όλους μας.
Η ιστορία ξεκινά με ένα μικρό αγόρι που κλέβει φάρμακα προσπαθώντας να σώσει την άρρωστη μητέρα του. Η ιδιοκτήτρια του φαρμακείου πιάνει το μικρό κλέφτη και τον… κατσαδιάζει. Τότε, ένας άνδρας παρεμβαίνει και πληρώνει τα φάρμακα, ενώ επιλέον δίνει στο παιδί φαγητό.
Τα χρόνια περνούν και 30 χρόνια αργότερα ο ηλικιωμένος πλέον κύριος που βοήθησε το παιδί βρίσκεται στο νοσοκομείο σε κρίσιμη κατάσταση με τα έξοδα νοσηλείας να είναι απαγορευτικά για τη φτωχή οικογένεια.
Μια εκπληκτική σύμπτωση όμως θα δώσει μια αναπάντεχη λύση…
Οι ιατρικές δαπάνες έχουν καλυφθεί από το γιατρό, που δεν είναι άλλος από το μικρό παιδί – πρωταγωνιστή της ταινίας.
Το σημείωμα που αφήνει ο γιατρός στην κόρη του νοσηλευόμενου αναγράφει τα εξής: «Το ποσό έχει εξοφληθεί 30 χρόνια πριν με τρία κουτιά πενικιλίνης και μία μερίδα σούπας».

 http://anavaseis.blogspot.gr
 http://agiosdimitrioskouvaras.blogspot.gr/


η κρίση, τα παιδιά, τα πουλιά και τα λουλούδια ...

Tρίτη Κυριακή του Ματθαίου σήμερα, αγαπητοί, και το Ευαγγέλιο (Κεφ. ς', 22-33) είναι ένα μέρος από την επί του Oρους ομιλία του Χριστού.



Ο φιλάνθρωπος και πάνσοφος Ιησούς προσπαθεί να μας απαλλάξει από την αγωνία, τη μέριμνα και την ανασφάλεια. Χάνοντας ο άνθρωπος τον Θεό του τα έχασε όλα και έγινε μια πληγή. Γέμισε άγχος, ανασφάλεια και στενοχώρια για τη ζωή του και το μέλλον του.

Ο Κύριος όμως προσπαθεί να μας πείσει ότι η δική Του Πρόνοια και Αγάπη είναι εκείνες που μας φροντίζουν παντού. Και φέρνει παραδείγματα από τη ζωή, τη φύση και από τον ίδιο τον εαυτό μας, θέλοντας να μας πει πως ο νους και η καρδιά του ανθρώπου είναι φως. Φως που φωτίζει και οδηγεί τον άνθρωπο κοντά στον Θεό και μέσα στον Παράδεισο. Μας φέρνει παράδειγμα το μάτι το ανθρώπινο που, όταν είναι υγιές, λάμπει όλο το σώμα. Κι όταν χαλάσει το μάτι, τότε όλο το σώμα βυθίζεται στο σκοτάδι. Ετσι και η ψυχή και η συνείδηση και ο νους. Αν σκοτιστούν, τότε ο άνθρωπος βρίσκεται σε μεγάλο ηθικό και πνευματικό σκοτάδι, μέσα στην ίδια την κόλαση. Κι αν μερικοί φαντάζονται πως μπορούν να υπηρετούν και τον πλούτο και τον Θεό, ο Χριστός λέει πως κάνουμε λάθος. Η καρδιά του ανθρώπου είναι φτιαγμένη να αγαπά τον Θεό και να ζητά τον Παράδεισο. Ολα τα άλλα είναι μέσα.

Στη συνέχεια ο Κύριος μας φέρνει στη φύση και μας λέει να κοιτάζουμε τα πετεινά του ουρανού, τα θεοπούλια, που ούτε κοπιάζουν ούτε συγκεντρώνουν τρόφιμα στις αποθήκες, κι όμως ο Πατέρας ο ουράνιος τα τρέφει. Δεν τους το βάζει στο στόμα, αλλά υπάρχει τροφή, κι εκείνα τρέχουν και τη βρίσκουν και τη λαμβάνουν. Λέει ακόμη ο Χριστός: «Κι αν μεριμνήσετε πολύ, δεν πρόκειται τίποτα να κερδίσετε: ούτε έναν πήχη ούτε έναν πόντο στο μπόι σας να προσθέσετε». Και ακόμη «...η ψυχή είναι ανώτερη από την τροφή και το σώμα είναι ανώτερο από το ένδυμα». Φέρνει ωραία και πειστικά παραδείγματα ο Κύριος. Στη συνέχεια μας πηγαίνει στα κρίνα του αγρού, στα αγριολούλουδα, τα οποία ο Κύριος τόσο πολύ φροντίζει, ώστε ξεπερνούν στην ομορφιά και τον ένδοξο Σολομώντα, όταν φορούσε την καλύτερη στολή του και έλαμπε.

Στις ημέρες μας οι άνθρωποι, οι περισσότεροι, ξεφύγαμε από την αγάπη και τον πλούτο του Θεού, από την καλοσύνη, την ηρεμία και τον πνευματικό βίο, και μπήκαμε στον τροπικό του σκοταδιού, του πλούτου, της απάτης και της φθοράς. Τα αποτελέσματα δεν τα βλέπομε κάθε στιγμή και μέσα μας και γύρω μας. Και μας λέει ο Χριστός: «Μέριμνα έχουν οι εθνικοί, οι μη έχοντας Θεόν. Εσείς έχετε Θεό πατέρα, στοργικό, και ξέρει και τι θέλετε και τι χρειάζεστε». Μας συμφέρει να αφηνόμαστε στη Χάρη Του. Δεν λέει «μη εργάζεστε», λέει «μη μεριμνάτε», γιατί η μέριμνα είναι μεγάλο «αγκάθι».
Το άγχος δημιουργεί τόσα κακά. Κι ο Χριστός μας θέλει να μας απαλλάξει. Γι' αυτό μας είπε τόσα παραδείγματα και μας προέτρεψε με τόσα υπέροχα λόγια να αφηνόμαστε στην Πρόνοια, την αγάπη και τη στοργή Του, αλλά και να έχουμε μία προτεραιότητα: αυτή με την οποία κλείνει το σημερινό κομμάτι του Ευαγγελίου: «Να ζητάτε πρώτα τη βασιλεία του Θεού...» -γι' αυτήν είμαστε φτιαγμένοι- «...και την δικαιοσύνην αυτού και την αγιότητα». Αυτός είναι ο σκοπός μας: να γεμίσομε με τη Θεία Χάρη, να θεωθούμε, να αγιάσομε, να γίνουμε «τέκνα φωτόμορφα της Εκκλησίας» και «του Παραδείσου οικήτορες». Αυτό μας χρειάζεται, αυτό μας συμφέρει, κι αυτό με τη Χάρη του Χριστού μας ας προσπαθούμε να κάνουμε.


Το κήρυγμα της Κυριακής (του αρχιμανδρίτη Ανανία Κουστένη)


http://misha.pblogs.gr/

Τὰ μάτια ποὺ είδαν τὸν Θεό......(Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς -Ἐπίσκοπος Ἀχρίδος).


Κάποτε, μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, με κάλεσαν οι Αμερικανοί φίλοι μου να τους επισκεφτώ από την Αγγλία. Εγώ στο μεταξύ είχα πληροφορηθεί ότι ο επίσκοπος Αχρίδος Νικόλαος Βελιμίροβιτς (1881-1956) ζει στο Σικάγο και αποφάσισα να τον επισκεφτώ, μολονότι αυτό δεν ήταν ούτε τόσο φθηνό μα ούτε και τόσο απλό.

Τηλεφώνησα στην σερβική Εκκλησία για να μάθω την διεύθυνσή του και μου είπαν ότι ο επίσκοπος έλειπε σε ταξίδι στη Ν. Υόρκη για ένα τριήμερο. Ήταν για μένα δώρο εξ ουρανού.

Συναντηθήκαμε. Εκείνος ήταν γερασμένος και καταβεβλημένος, αλλά το βλέμμα των μαύρων ματιών του διαπερνούσε τον συνομιλητή -όπως τότε στην Σερβία- μέχρι την καρδιά.

Αρχίσαμε να μιλάμε για την πορεία του κόσμου, για την Εκκλησία, τη Ρωσία…

«Σεβασμιώτατε», τον ρώτησα, «άραγε οι κακουχίες και οι στερήσεις στο στρατόπεδο συγκεντρώσεως στη ναζιστική Γερμανία κατά τον πόλεμο πνευματικά φονεύανε η ξαναγεννούσαν τον άνθρωπο; Διότι, εγώ για παράδειγμα, γνώρισα ανθρώπους, και μάλιστα πιστούς, οι οποίοι στο στρατόπεδο δεν είχαν τη δύναμη να προσευχηθούν, επειδή όλες τους οι δυνάμεις ήταν συγκεντρωμένες στο ξεροκόμματο, στο κρεμμύδι, στο φλιτζάνι με το ζεστό νερό…».

Μου απάντησε στο στρατόπεδο γινόταν έτσι κάθεσαι σε μία γωνιά και επαναλαμβάνεις μέσα σου -Κύριε, εγώ είμαι γη και σποδός. Κύριε παράλαβε την ψυχή μου! Και πάλι σε ανεβάζει ο Κύριος… Στην πραγματικότητα, θα έδινα όλη τη ζωή που μου απέμεινε, εάν αυτό ήταν δυνατόν, για μία ώρα παραμονής στο Νταχάου.

Ο επίσκοπος σήκωσε τα μάτια του και με κοίταξε ίσια στα μάτια. Εγώ δεν μπόρεσα να αντέξω εκείνο το βλέμμα. Με κοίταζαν τα μάτια του ανθρώπου που συνάντησε το Θεό πρόσωπο προς πρόσωπο…

Μου έλεγε και το εξής

-Με πλησίαζαν οι δεσμοφύλακες και ειρωνικά με ρωτούσαν

-Πιστεύεις εσύ ότι ο Ιησούς Χριστός είναι Θεός;

-Όχι, τους απαντούσα.

Τότε άρχιζαν να γελούν και να με ξαναρωτούν

-Δηλαδή εσύ δεν πιστεύεις πλέον;

-Δεν πιστεύω πλέον, αλλά γνωρίζω, φώναζα με όλη μου τη δύναμη και κείνοι εξαγριωμένοι έφευγαν αυτοστιγμεί.

Αργότερα ξανάρχιζαν την κουβέντα και ρωτούσαν

-Εκείνος ο Ιησούς σου ήταν γιος μιας Εβραιοπούλας;

-Όχι, τους απαντούσα.

-Τότε τίνος γιος ήταν;

-Υιός του Θεού, τους απαντούσα και κείνοι δεν είχαν τι να μου πουν.

Ο επίσκοπος Νικόλαος ήταν στύλος της σερβικής Εκκλησίας. Τώρα, μετά την κοίμησή του, βλέπει συνεχώς το Θεό πρόσωπο προς πρόσωπο.

Μίλιτσα Ζέρνωβ


http://dosambr.wordpress.com

Τετάρτη, 18 Σεπτεμβρίου 2013

Για την μέριμνα της σωτηρίας των πλησίον μας.(Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς)



Μηδείς το εαυτού ζητείτω, αλλά το του ετέρου έκαστος
(Α Κορ. 10:24)
Αυτή είναι διαχρονικά η αρχή, των αγίων του Θεού, τώρα, όπως και παλιά, πάντοτε και για πάντα. Αυτή είναι η αρχή, στην οποία θεμελιώνεται η κοινωνία. Πάνω σε αυτήν την αρχή μπορεί να εδραιωθεί η πιο τέλεια, θεάρεστη και ευημερούσα ανθρώπινη κοινωνία. Αυτή η αρχή είναι σωτήρια για κάθε τύπο δυσκολίας, που οι σύγχρονοι άνθρωποι προσπαθούν ν’ αντιμετωπίσουν ανεπιτυχώς, χωρίς ελπίδα. 
Η αγία ψυχή μεριμνά για το πού θα περάσουν τη νύχτα τους οι άστεγοι, πώς θα τραφούν οι πεινασμένοι, πώς θα ντυθούν οι γυμνοί. Η αγία ψυχή μεριμνά και προσεύχεται στο Θεό να σωθούν οι πλησίον· να γεμίσει η ψυχή τους με αγάπη για το Θεό• ο νους τους να κατευθυνθεί προς το Θεό• οι μοχθηροί να φύγουν από το δρόμο της μοχθηρίας· οι ολιγόπιστοι να ενισχυθούν στην πίστη· οι ενισχυμένοι στην πίστη να εδραιωθούν σ’ αυτήν• οι κεκοιμημένοι να δουν το πρόσωπο του Θεού• οι ζώντες να γραφούν στη Βίβλο της Ζωής στο Βασίλειο του Φωτός.

Όμως, αδελφοί, φυλαχθείτε! Δείτε πως η καταστροφική και αντικοινωνικά αρχή του διαβόλου μπορεί να διατυπωθεί με ανάλογο τρόπο, λέξη προς λέξη. Αυτή η αρχή του διαβόλου λέει ότι κανένας δεν πρέπει να φροντίζει το δικό του σώμα, να το διατηρήσει αγνό και αλώβητο από την αμαρτία, αλλά μάλλον ότι ο καθένας πρέπει να ασχολείται με τα σώματα των άλλων, προκειμένου να τα σπιλώσει και να τα καταστρέψει. Κανένας δεν πρέπει να φροντίζει τη δική του ψυχή και να δει πώς θα τη σώσει• αντιθέτως, ο καθένας πρέπει να ασχολείται με τη ψυχή κάποιου άλλου, για να την εκφαυλίσει, αμαυρώσει, καταραστεί, απογυμνώσει και καταστρέψει.
 Κανείς δεν πρέπει να φροντίζει για το σπίτι του, να το χτίσει και να το ανακαινίσει• αντιθέτως, ο καθένας πρέπει να φροντίζει πώς να κάψει και να καταστρέψει το σπίτι κάποιου άλλου. Κανείς δεν πρέπει να κοιτάζει να γεμίσει τις δικές του σιταποθήκες, αλλά μάλλον πρέπει να κοιτάζει τις σιταποθήκες των άλλων, για να κλέψει απ’ αυτές και να τις αδειάσει.

Προσέξτε, αδελφοί, πως αυτή η αρχή μπορεί να είναι μια αρχή για καλό ή για κακό· είναι μια ρομφαία δίστομος, ένας άγγελος ή ο Σατανάς. Δείτε πώς αυτή η, αρχή με τη μορφή του σατανικού πνεύματος, κερδίζει έδαφος και απηχεί σε όλες τις πλευρές στην εποχή μας!

Ω Κύριε, Πνεύμα Άγιο, συ που με το στόμα του αποστόλου του Θεού είπες τα άγια αυτά λόγια στην οικουμένη σαν λαμπερές ακτίνες του ήλιου, για να μας φωτίζουν και να μη μας καίνε, βοήθησε μας τώρα να τα πραγματοποιήσουμε στην ορθή, ουράνια έννοιά τους, προς δόξαν του Τριαδικού Θεού και σωτηρία των ψυχών μας.
Γιατί σε σένα ανήκει κάθε πρέπει δόξα, τιμή και προσκύνηση στους αιώνες. Αμήν.
(Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Ο Πρόλογος της Οχρίδας», εκδ.Άθως)
http://fdathanasiou.wordpress.com

Πως να εξασφαλίσεις τη ζωή του παιδιού σου .................(Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)


Στις μέρες μας ακούμε συχνά από γονείς τα εξής λόγια: «Θέλουμε να εξασφαλίσουμε τη ζωή του παιδιού μας». Γι αυτό εργάζονται πολύ σκληρά, για να μαζέψουν -συχνά αδίκως- χρήματα ή να μορφώσουν τα παιδιά τους προς την κατεύθυνση που, όπως νομίζουν, φέρνει τη μεγαλύτερη δυνατή φυσική ασφάλεια και υλική ευμάρεια. Αυτό γίνεται από τους λεγόμενους χριστιανούς! Ενεργούν έτσι διότι η αντίληψη τους για την πραγματική ζωή και την πραγματική εξασφάλιση της ζωής είναι εσφαλμένη.
Ιδού με ποιόν τρόπο μια αληθινή χριστιανή μητέρα προετοίμαζε το γιό της, τον άγιο Κλήμεντα Αγκύρας:


«Κάνε μου την τιμή γιέ μου να σταθείς ανδρείος για το Χριστό, να Τον ομολογήσεις άφοβα και χωρίς δισταγμό! Ελπίζω μέσα στην καρδιά μου ότι σύντομα θα ανθίσει επάνω σου το στεφάνι του μαρτυρίου· προς τιμή μου και προς σωτηρία πολλών. Μή φοβηθείς τις απειλές ή τα ξίφη ή τους πόνους ή τις πληγές ή την πυρά. Τίποτα να μη σε χωρίσει από το Χριστό, αλλά να κοιτάξεις προς τον ουρανό – από εκεί μπορείς να περιμένεις τη μεγάλη, αιώνια και πλούσια ανταμοιβή σου από το Θεό. Να φοβάσαι το μεγαλείο του Θεού· να φοβάσαι τη φρικτή κρίση Του· να φοβάσαι τον Παντεπόπτη Θεό- διότι όλοι εκείνοι που Τον αρνούνται θα λάβουν μισθαποδοσία φοβερή· το πυρ το άσβεστο και τον αιωνίως ακοίμητο σκώληκα. Ας είναι η ανταμοιβή μου από εσένα, γλυκύτατο παιδί μου, για τους πόνους με τους οποίους σε ανέθρεψα και σε μόρφωσα, αυτή: να κληθώ μητέρα ενός μάρτυρος. Μη λυπηθείς να χύσεις το αίμα σου, αυτό το αίμα που δέχθηκες από μένα, γιατί από εκεί θα λάβω και εγώ τιμή. Υπόταξε το σώμα σου στα βασανιστήρια και τότε θα συνευφραίνομαι ενώπιον του Κυρίου μας – σαν να υπέφερα κι εγώ γι’ Αυτόν».


(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, "Ο Πρόλογος της Οχρίδας", Εκδ. Αθως, σ. 223)

http://www.alopsis.gr

Εορτολόγιο

Δημοφιλείς αναρτήσεις


Banner Ορθόδοξων Ιστοχώρων και Ιστολογίων
Ξεκινάμε μια προσπάθεια παρουσίασης Ορθόδοξων Ιστοχώρων και Ιστολογίων.
Αν δεν υπάρχει ο δικός σας, ζητάμε συγνώμη,
ενημερώστε μας και θα τον συμπεριλάβουμε.





Create your own banner at mybannermaker.com!
Πέρα από το άτομο
Make your own banner at MyBannerMaker.com!

















(υπό κατασκευή)


Τα banner μας
Αντιγράψτε τον κώδικα στη δική σας σελίδα
για να εμφανιστούν τα banner μας.
Ειδοποιήστε μας για να συμπεριλάβουμε και το δικό σας.