Κυριακή, 28 Ιουνίου 2015

ΜΟΝΑΧΟΥ ΜΩΥΣΕΩΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ Εξομολόγηση - εξομολόγος - εξομολογούμενος




       Η εξομολόγηση είναι θεοπαράδοτη εντολή και αποτελεί ένα των μυστηρίων της Εκκλησίας μας. Η εξομολόγηση δεν είναι μία τυπική, από συνήθεια «για το καλό» και λόγω των επικείμενων εορτών, βεβιασμένη και πρόχειρη πράξη από ένα και μόνο καθήκον ή υποχρέωση και προς ψυχολογική εκτόνωση. Η εξομολόγηση θα πρέπει νάναι συνδυασμένη πάντοτε με τη μετάνοια. Μας έλεγε Αγιορείτης Γέροντας: Πολλοί εξομολογούνται, λίγοι μετανοούν! (Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης).

       Η μετάνοια είναι μία ελεύθερη, καλλιεργημένη, εσωτερική διεργασία επιμελημένη, συντριβής και λύπης, για την απομάκρυνση από τον Θεό διά της αμαρτίας. Η μετάνοια η αληθινή δεν συνδυάζεται με την αφόρητη θλίψη, την υπερβολική στενοχώρια και τις αδυσώπητες ενοχές. Τότε δεν είναι μάλλον ειλικρινής μετάνοια, αλλά κρυφός εγωισμός, στραπατσάρισμα του «εγώ», θυμός με τον εαυτό μας, που εκδικείται γιατί εκτίθεται και ντροπιάζεται και δεν ανέχεται κάτι τέτοιο. Μετάνοια σημαίνει αλλαγή νου, νοοτροπίας, μεταβολισμός, εγκεντρισμός χρηστοήθειας, μίσος της αμαρτίας. Μετάνοια ακόμη σημαίνει αγάπη της αρετής, καλοκαγαθία, επιθυμία, προθυμία και διάθεση σφοδρή επανασυνδέσεως με τον Χριστό διά της Χάριτος του πανσθενουργού Αγίου Πνεύματος. Η μετάνοια ξεκινά από τα βάθη της καρδιάς, ολοκληρώνεται όμως απαραίτητα στο μυστήριο της θείας και ιεράς εξομολογήσεως.

       Ο εξομολογούμενος εξομολογείται ειλικρινά και ταπεινά ενώπιον του εξομολόγου, ως εν προσώπω του Χριστού. Κανένας επιστήμονας, ψυχολόγος, ψυχαναλυτής, ψυχίατρος, κοινωνιολόγος, φιλόσοφος, θεολόγος δεν μπορεί ν' αντικαταστήσει τον εξομολόγο. Καμία εικόνα, έστω και η πιο θαυματουργή, δεν μπορεί να δώσει αυτό που δίνει το πετραχήλι του εξομολόγου, την άφεση των αμαρτιών. Ο εξομολόγος αναλαμβάνει τον εξομολογούμενο, τον υιοθετεί και τον αναγεννά πνευματικά, γι' αυτό και ονομάζεται πνευματικός πατέρας. Η πνευματική πατρότητα κανονικά είναι ισόβια, ιερή και δυνατή, δυνατότερη και συγγενικού δεσμού. Ο πνευματικός τοκετός είναι οδυνηρός. Ο εξομολόγος με φόβο Θεού «ως λόγον αποδώσων», γνώση, ταπείνωση και αγάπη παρακολουθεί τον αγώνα του εξομολογούμενου και τον χειραγωγεί διακριτικά στην ανοδική πορεία της εν Χριστώ ζωής.

       Ο εξομολόγος ιερεύς έχει ειδική ευλογία από τον επίσκοπο για το εξομολογητικό του έργο. Κανονικά όμως το χάρισμα του «δεσμείν και λύειν» αμαρτίες το λαμβάνει με τη χειροτονία του εις πρεσβύτερο. Καθίσταται διάδοχος των αγίων αποστόλων. Έτσι σημασία κύρια και μεγάλη έχει η εγκυρότητα και η κανονικότητα της αποστολικής διαδοχής διά των επισκόπων. Το μυστήριο της εξομολογήσεως όπως και όλα τ' άγια μυστήρια της Εκκλησίας μας τελεσιουργούνται και χαριτώνουν τους πιστούς όχι κατά την αξία, ικανότητα, επιστημοσύνη, λογιοσύνη, ευφράδεια, δραστηριότητα και τέχνη του ιερέως, ακόμη και την αρετή και αγιότητά του, αλλά τη διά της κανονικότητος της ιερωσύνης και του Τελεταρχικού Παναγίου Πνεύματος. 

Οι τυχόν αμαρτίες του ιερέως δεν εμποδίζουν τη θεία Χάρη των μυστηρίων. Αλλοίμονο αν αμφιβάλλουμε αν κατά την αναξιότητα του ιερέως το ψωμί και το κρασί έγινε σώμα και αίμα Χριστού κατά τη θεία Λειτουργία. Αυτό βεβαίως δεν σημαίνει ότι ο ιερεύς δεν θα πρέπει μόνιμα ν' αγωνίζεται για την καθαρότητά του. Έτσι δεν υπάρχουν καλοί και κακοί εξομολόγοι. Όλοι οι εξομολόγοι την ίδια άφεση δίνουν. Έχουμε όμως το δικαίωμα επιλογής του εξομολόγου. Μπορούμε να προστρέξουμε σε αυτόν που αληθινά μας αναπαύει. Δεν είναι σοβαρή όμως η συνεχής αλλαγή εξομολόγου. Δεν φανερώνει κάτι τέτοιο πνευματική ωριμότητα. Ούτε όμως και οι εξομολόγοι θα πρέπει να στενοχωρούνται παράφορα και να δημιουργούν μάλιστα και προβλήματα όταν αναχωρήσει κάποιο πνευματικό τους τέκνο. Ίσως τούτο σημαίνει πως ήταν νοσηρά συνδεδεμένοι μαζί του, συναισθηματικά, προσωποπαγώς, δεμένοι με το πρόσωπό του και όχι με τον Χριστό και την Εκκλησία, και θεωρούν την αναχώρηση προσβολή, μείωση, ότι δεν υπάρχει καλύτερος ή μία αίσθηση ότι οι άλλοι μας ανήκουν αποκλειστικά και μπορούμε να τους εξουσιάζουμε και να τους φερόμαστε μάλιστα εξαναγκαστικά ως καταπιεσμένους και ανελεύθερους υποτακτικούς. Είπαμε βέβαια πως ο εξομολόγος είναι πνευματικός πατέρας και ο πνευματικός τοκετός ενέχει οδύνη. Έτσι είναι φυσικό να λυπάται για την αναχώρηση του υιού του. Προτιμότερο όμως είναι να εύχεται για την πνευματική του πρόοδο και τη σύνδεσή του με την Εκκλησία, έστω και παρά την αποσύνδεσή του από τον ίδιο. Να εύχεται και όχι να απεύχεται.

       Το έργο του εξομολόγου δεν είναι μόνο η απλή ακρόαση των αμαρτιών του εξομολογούμενου και η ανάγνωση στο τέλος της συγχωρητικής ευχής. Ούτε πάλι περιορίζεται μόνο στην ώρα της εξομολογήσεως. Ο εξομολόγος σαν καλός πατέρας φροντίζει συνεχώς το τέκνο του, το ακούει και το παρακολουθεί προσεκτικά, το νουθετεί κατάλληλα, το κατευθύνει ευαγγελικά, τονίζει τα τάλαντά του, δεν του θέτει υπερβολικά βάρη, το κανονίζει μέτρια όταν πρέπει, το οικονομεί όταν απογοητεύεται, βαρύνεται, δυσανασχετεί, αποκάμνει, το θεραπεύει ανάλογα, δεν το αποθαρρύνει ποτέ, συνεχίζοντας τον αγώνα παθοκτονίας και αρετοσυγκομιδής, μορφώνοντας στην ψυχή του την αθάνατη Χριστό.

       Η αναπτυσσόμενη αυτή πατρική και υιική σχέση εξομολόγου και εξομολογούμενου δημιουργεί μία άνεση, εμπιστοσύνη, σεβασμό, ιερότητα και ανάταση. Ο εξομολογούμενος ανοίγει την καρδιά του στον εξομολόγο και του εκθέτει τα πιο κρύφια, τα πιο δόλια, τα πιο ακάθαρτα, όλα τα μυστικά του, πράξεις απόκρυφες και επιθυμίες βλαβερές, ακόμη και αυτά που δεν θέλει να ομολογήσει στον ίδιο του τον εαυτό και δεν λέει στον πιο στενό συγγενή του και τον καλύτερο φίλο του. Έτσι ο εξομολόγος θα πρέπει απόλυτα να σεβασθεί αυτή την απεριόριστη εμπιστοσύνη του εξομολογούμενου. Η εμπιστοσύνη αυτή επαυξάνεται οπωσδήποτε και από το γεγονός ότι ο εξομολόγος είναι αυστηρά δεσμευμένος, μέχρι θανάτου μάλιστα, από τους θείους και Ιερούς Κανόνες της Εκκλησίας με το απόρρητο της εξομολογήσεως.

       Στην ορθόδοξη εξομολογητική δεν υπάρχουν βέβαια γενικές συνταγές, γιατί η πνευματική καθοδήγηση της κάθε μοναδικής ψυχής γίνεται εξατομικευμένα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ανεπανάληπτος, με ιδιαίτερη ψυχοσύνθεση, άλλο χαρακτήρα, διάφορες δυνάμεις και δυνατότητες, όρια, εφέσεις, αντοχές, γνώσεις, ανάγκες και διαθέσεις. Ο εξομολόγος με τη Χάρη του Θεού και τη θεία φώτιση θα πρέπει να διακρίνει όλ' αυτά, ώστε ν' αποφασίσει τί καλύτερα θα πρέπει να χρησιμοποιήσει για να βοηθήσει τον εξομολογούμενο. Άλλοτε χρειάζεται η επιείκεια και άλλοτε η αυστηρότητα. Δεν είναι για όλους πάντοτε τα ίδια. Ούτε ο εξομολόγος θα πρέπει νάναι πάντα αυστηρός, έτσι μόνο για να λέγεται αυστηρός και να εκτιμάται. Ούτε υπερβολικά επιεικής, για να προτιμάται και να λέγεται πνευματικός πατέρας πολλών. Χρειάζεται φόβος Θεού, διάκριση, τιμιότητα, ειλικρίνεια, ταπείνωση, μελέτη, γνώση και προσευχή.

      Η «οικονομία» δεν απαιτείται από τον εξομολογούμενο. Ούτε είναι ορθό να γίνει κανόνας από τον εξομολόγο. Η «οικονομία» θα πρέπει να παραμείνει εξαίρεση. Η «οικονομία» επίσης θα πρέπει να είναι πάντα προς καιρόν (Αρχιμ. Γεώργιος Γρηγοριάτης). Όταν εκλείψουν οι λόγοι που την επιβάλλουν ασφαλώς δεν θα πρέπει να χρησιμοποιείται. Για την ίδια αμαρτία μπορούμε να έχουμε πολλούς διαφορετικούς τρόπους προς αντιμετώπισή της.

       Ο κανόνας δεν είναι πάντοτε απαραίτητος. Ο κανόνας δεν είναι τιμωρία. Είναι παιδαγωγία. Ο κανόνας δεν τίθεται προς ικανοποίηση του προσβληθέντος Θεού και εξιλέωση του αμαρτωλού ενώπιον της Θείας δικαιοσύνης. Αυτή είναι μια καθαρά αιρετική διδασκαλία. Ο κανόνας συνήθως τίθεται στην ανώριμη μετάνοια, προς συναίσθηση και συνειδητοποίηση του μεγέθους της αμαρτίας. Η αμαρτία κατά την ορθόδοξη διδασκαλία δεν είναι τόσο παράβαση του νόμου, όσο έλλειψη αγάπης στο Θεό. Αγάπα και κάνε ό,τι θέλεις, έλεγε ο ιερός Αυγουστίνος.

      Ο κανόνας τίθεται προς ολοκλήρωση της μετάνοιας του εξομολογούμενου, γι' αυτό, καθώς ορθά λέγει ο π. Αθανάσιος Μετεωρίτης, όπως ο εξομολόγος δεν επιτρέπεται να κοινοποιεί τις αμαρτίες του εξομολογούμενου, έτσι κι ο εξομολογούμενος δεν επιτρέπεται να κοινοποιεί στους άλλους τον κανόνα που του έθεσε ιδιαίτερα ο εξομολόγος, που είναι συνισταμένη πολλών παραμέτρων.


      Ο εξομολόγος λειτουργεί ως χορηγός της χάριτος του Αγίου Πνεύματος. Κατά την ώρα του μυστηρίου δεν λειτουργεί ως ψυχολόγος και επιστήμονας. Λειτουργεί ως ιερεύς, ως έμπειρος ιατρός, ως φιλόστοργος πατέρας. Ακούγοντας τ' αμαρτήματα του εξομολογούμενου προσεύχεται να τον φωτίσει ο Θεός. να δώσει το καλύτερο φάρμακο προς θεραπεία, να σφυγμομετρήσει τον βαθμό και την ποιότητα της μετανοίας του. Ο εξομολόγος δεν στέκεται απέναντι στον εξομολογούμενο με περιέργεια, καχυποψία, ζήλεια, υπερβολική αυστηρότητα, εξουσιαστικότητα και αλαζονεία, αλλά ούτε και αδιάφορα, επιπόλαια, απρόσεκτα και κουρασμένα. Η ταπείνωση, η αγάπη και η προσοχή του εξομολόγου θα βοηθήσει πολύ τον εξομολογούμενο. Ούτε ο εξομολόγος θα πρέπει να κάνει πολλές, περιττές και αδιάκριτες ερωτήσεις. Ιδιαίτερα θα πρέπει να διακόπτει τις λεπτομερείς περιγραφές διαφόρων αμαρτημάτων και ιδιαίτερα σαρκικών, ακόμη και τις αναφορές ονομάτων, ώστε ν' ασφαλίζεται περισσότερο. Ο εξομολογούμενος πάλι δεν θα πρέπει να φοβάται, να δειλιάζει και να ντρέπεται, αλλά να σέβεται, να εμπιστεύεται, να τιμά και να ευλαβείται τον εξομολόγο. Αυτό το κλίμα πάντως της ιερότητος, αλληλοσεβασμού και εμπιστοσύνης κυρίως θα το καλλιεργήσει, εμπνεύσει και δημιουργήσει ο εξομολόγος.

       Η αγία μητέρα μας Ορθόδοξη Εκκλησία είναι το σώμα του Αναστημένου Χριστού, είναι ένα απέραντο θεραπευτήριο, αποθεραπείας των ασθενών αμαρτωλών πιστών, από τα τραύματα, τις πληγές και τις ασθένειες της αμαρτίας, των παθογόνων δαιμόνων και των ιοβόλων δαιμονικών παγίδων και επηρειών των δαιμονοκίνητων παθών.

       Η Εκκλησία μας δεν είναι παράρτημα του υπουργείου κοινωνικής προνοίας, ούτε συναγωνίζεται να ξεπεράσει τους διάφορους συλλόγους κοινωνικής ευποιΐας, δίχως διόλου ν' αρνείται το σπουδαίο και αγαθό αυτό έργο και να μη το επιτελεί πλούσια, επαινετά και θαυμάσια, αλλά κυρίως είναι η χορηγός νοήματος της ζωής, λυτρώσεως και σωτηρίας των πιστών «υπέρ ων Χριστός απέθανεν» διά της συμμετοχής τους στα μυστήρια της Εκκλησίας. Το πετραχήλι του Ιερέως είναι πλάνη, όπως έλεγε ο Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης, που λειαίνει και ισιάζει τους ανθρώπους, είναι θεραπευτικό νυστέρι παθοκτονίας και όχι μιστρί εργασιομανίας ή σύμβολο εξουσίας. Είναι υπηρετική ποδιά διακονίας των ανθρώπων προς θεραπεία και σωτηρία.

       Ο Θεός χρησιμοποιεί τον ιερέα για τη συγχώρηση του πλάσματός του. Το λέγει χαρακτηριστικά η ευχή: «Ο Θεός συγχωρήσαι σοι δι' εμού του αμαρτωλού πάντα, και εν τω νυν αιώνι και εν τω μέλλοντι. και ακατάκριτόν σε παραστήσαι εν τω φοβερώ αυτού Βήματι. περί δε των εξαγορευθέντων εγκλημάτων μηδεμίαν φροντίδα έχων, πορεύου εις ειρήνην». Ανεξομολόγητες αμαρτίες θα βαραίνουν τον άνθρωπο και στον μέλλοντα αιώνα. Εξομολογημένες αμαρτίες δεν εξομολογούνται. Είναι σαν να μη πιστεύει κανείς στην χάρη του μυστηρίου. Ο Θεός τα γνωρίζει, αλλά θα πρέπει προς άφεση, ταπείνωση και ίαση να εξαγορευθούν. Η ενίοτε επιτίμηση αμαρτιών δεν αναιρεί την αγάπη της Εκκλησίας, αλλά αποτελεί παιδαγωγική επίσκεψη προς καλύτερη συναίσθηση των πταισμάτων.

       Κατά τον όσιο Νικόδημο τον Αγιορείτη «η εξομολόγησις είναι μία θεληματική διά στόματος φανέρωσις των πονηρών έργων και λόγων και λογισμών, κατανυκτική, κατηγορητική, ευθεία, χωρίς εντροπήν, αποφασιστική, προς νόμιμον πνευματικόν γινομένη». Ο θεοφόρος όσιος ευσύνοπτα, μεστά και σημαντικά αναφέρει πως η εξομολόγηση πρέπει να γίνεται θεληματικά, ελεύθερα, αβίαστα, ανεξανάγκαστα, δίχως ο εξομολόγος ν' άγχεται να εκμαιεύσει την ομολογία του εξομολογούμενου. Με κατάνυξη, συναίσθηση δηλαδή της λύπης που προκάλεσε ειλικρινά με την αμαρτία στον Θεό. Όχι συναισθηματικά, υποκριτικά, λιπόψυχα δάκρυα. Κατάνυξη γνήσια που σημαίνει συντριβή, μεταμέλεια, μίσος της αμαρτίας, αγάπη της αρετής, επίγνωση ευγνωμοσύνης στον Δωρεοδότη Θεό. Κατηγορητική σημαίνει υπεύθυνη εξομολόγηση, δίχως δικαιολογίες, υπεκφυγές, στρεψοδικίες, ανευθυνότητες και μεταθέσεις, με ειλικρινή αυτομεμψία και γνήσια αυτοεξουθένωση, που φέρει τη χαρμολύπη και το χαροποιό πένθος της Εκκλησίας. 

Ευθεία σημαίνει εξομολόγηση με κάθε ειλικρίνεια, ευθύτητα και ακρίβεια, ανδρεία και θάρρος, αυστηρότητα και γενναιότητα. Συμβαίνει ακόμη και την ώρα αυτή ο άνθρωπος να μη παραδέχεται την ήττα του, την πτώση και την αδυναμία του και με ωραιολογίες και μακρυλογίες να μεταθέτει τα ποσοστά ευθύνης του, με περιστροφές και μισόλογα, κατηγορώντας και τους άλλους, προκειμένου να φυλάξει ακόμη και τώρα ατσαλάκωτο το εγώ του. Χωρίς εντροπή εξομολόγηση σημαίνει παρουσίαση του πραγματικού οικτρού εαυτού μας. 

Η ντροπή είναι καλή προ της αμαρτίας και όχι μετά και μπροστά στον εξομολόγο. Η προ του εξομολόγου ντροπή λέγουν θα μας ελευθερώσει από τη ντροπή στην έσχατη κρίση, αφού ό,τι συγχωρήσει ο εξομολόγος δεν θα ξανακριθεί. Αποφασιστική εξομολόγηση σημαίνει να είναι καθαρή, συγκεκριμένη, ειλικρινής και με την απόφαση να μη επαναλάβει τα εξομολογηθέντα αμαρτήματα ο πιστός. Ακόμη η εξομολόγηση θα πρέπει να είναι συνεχής, ώστε τα φιλεπίστροφα, κατά τον όσιο Ιωάννη της Κλίμακος, πάθη να μη ισχυροποιούνται, αλλά αντίθετα σύντομα να θεραπεύονται. Έτσι δεν λησμονούνται οι αμαρτίες, υπάρχει τακτικός έλεγχος, αυτοπαρατήρηση, αυτοέλεγχος, αυτογνωσία και αυτομεμψία, δεν εγκαταλείπει η Θεία Χάρη και οι δαιμονικές παγίδες συντρίβονται ευκολότερα και η μνήμη του θανάτου δεν είναι φοβερή και τρομακτική.

      Συμβαίνει συχνά-πυκνά και τ' ομολογούμε με πολύ πόνο και περισσή αγάπη το κήρυγμα να μην είναι τόσο ορθόδοξο. Δηλαδή να εξαντλείται σ' ένα ακόμη σχολιασμό της φθηνής επικαιρότητος και να μετατρέπεται κατά κάποιο τρόπο ο ιερός άμβωνας σε τηλεοπτικό «παράθυρο», όπου λέμε και εμείς τη γνώμη μας για τα τρέχοντα και συμβαίνοντα. Όμως τ' ορθόδοξο κήρυγμα κυρίως είναι εκκλησιολογικό, χριστολογικό, σωτηριολογικό, αγιολογικό και ψυχωφελές. Το κήρυγμα της μετανοίας από των Προφητών, του Τιμίου Προδρόμου, του Σωτήρος Χριστού και πάντων των αγίων παραμένει λίαν επίκαιρο και αναγκαίο. Βασική προϋπόθεση της μετοχής στ' άγια μυστήρια και της ανοδικής πνευματικής πορείας είναι η καθαρότητα της καρδιάς. Καθαρότητα από την ποικίλη αμαρτία, το πνεύμα της απληστίας και της ευδαιμονίας της σύγχρονης υπερκαταναλωτικής κοινωνίας, το πνεύμα της αντίθεης υπερηφάνειας ενός κόσμου ναρκισσευόμενου, ατομικιστικού, αταπείνωτου, αφιλάνθρωπου, υπερφίαλου και παράδοξου, το δαιμονικό πνεύμα των πονηρών λογισμών, των φαντασιών και φαντασιώσεων, των καχυποψιών και ζηλοφθονιών, των ακάθαρ­των και σκοτεινών.

       Κατάντησε δυσεύρετο κόσμημα η καθαρότητα της καρδιάς, στις αδελφικές σχέσεις, τις συζυγίες, τις συναδελφικές υποχρεώσεις, τις φιλίες, τις συζητήσεις, τις σκέψεις, τις επιθυμίες, τις ιερατικές κλήσεις. Τα λεγόμενα μέσα μαζικής ενημερώσεως ξέπεσαν σε ρυπογόνες εστίες. Λησμονήθηκε η νηπτική εγρήγορση, η ασκητική νηφαλιότητα, η παραδοσιακή ολιγάρκεια, απλότητα και λεβεντιά. Έτσι μολύνεται το λογιστικό της ψυχής, διεγείρεται στην απληστία το επιθυμητικό και αμβλύνεται σοβαρά το βουλητικό, ώστε αδύναμος ο άνθρωπος να παρασύρεται στο κακό δίχως φραγμό και όρια.

       Επικρατεί η αυτοδικαίωση, η δικαιολόγηση των παθών, η ωραιοποίηση της αμαρτίας, η κατοχύρωσή της διά νέων ψυχολογικών ερεισμάτων. Θεωρείται μείωση, αδυναμία και λάθος η παραδοχή του λάθους, η ανάληψη της ευθύνης και η ταπεινή αποδοχή του σφάλματος. Η συνεχής δικαιολόγηση του εαυτού μας και η επιμελημένη μετάθεση ευθυνών δημιουργούν ένα άνθρωπο συγχυσμένο, διχασμένο, ταραγμένο, ταλαιπωρημένο, δυστυχισμένο και εγωπαθή, εμπαιζόμενο από τον δαίμονα, αιχμαλωτιζόμενο από αυτόν στ' άφωτα δίχτυα του.

       Κυριαρχεί ένας ανόητος ορθολογισμός, ο οποίος επιλέγει ευαγγελικές αρετές και συνοδικούς κανόνες, κατά την αρέσκεια, προτίμηση και ευκολία, σε σοβαρά θέματα νηστειών, εγκράτειας, τεκνογονίας, ήθους, σεμνότητος, αιδούς, τιμιότητος και ακριβείας.
       Κατόπιν όλων τούτων, τα οποία δεν νομίζω ότι υπερβάλλουμε, θεωρούμε ότι οι εξομολόγοι δεν έχουν εύκολο έργο. Δεν αρκεί πλέον η χειραγωγία στη μετάνοια και η καλλιέργεια της ταπεινώσεως, αλλά χρειάζεται το ποίμνιο κατήχηση, επαναευαγγελισμό, κα­τάρτιση, μεταβολισμό πνευματικό προς απόκτηση ισχυρών αντισωμάτων. Απαραίτητη η αντίσταση, αντίδραση και αντιμετώπιση του σφοδρού ρεύματος της αποϊεροποιήσεως, της εκκοσμικεύσεως, του αποηρωισμού, του ευδαιμονισμού, του πλουτισμού και κορεσμού. Ιδιαιτέρως προσοχής, διδαχής και αγάπης έχουν ανάγκη οι νέοι, που η αγωγή δεν τους βοηθά να συνειδητοποιήσουν το νόημα και το σκοπό της ζωής, το κενό, το άκοσμο, το άνομο, το άφωτο της αμαρτίας.

       Σοβαρό πρόβλημα αποτελεί ακόμη και για τους χριστιανούς μας η αγχώδης συχνά αναζήτηση μιας ά­κοπης, άμοχθης και άλυπης ζωής. Αναζητούμε Κυρηναίους. Δεν αποδεχόμεθα την άρση του προσωπικού μας σταυρού. Δεν γνωρίζουμε το βάθος και το εύρος του σταυρού. Προσκυνούμε τον σταυρό στην εκκλησία, κάνουμε τον σταυρό μας, αλλά δεν ασπαζόμαστε τον προσωπικό μας σταυρό. Τελικά θέλουμε ένα ασταύρωτο Χριστιανισμό. Δεν υπάρχει όμως Πάσχα δίχως Μεγάλη Παρασκευή.

       Τιμάμε τους μάρτυρες και τους οσίους, αλλά δεν θέλουμε εμείς καμιά κακοπάθεια, καμιά καθυστέρηση, καμιά δυσκολία. Δυσκολευόμαστε στη νηστεία, δυσανασχετούμε στην ασθένεια, δεν ανεχόμαστε πικρό λόγο, ακόμη και όταν φταίμε, οπότε πώς να υπομένουμε αδικία, συκοφαντία, κατατρεγμό και εξορία, όπως οι άγιοί μας; Είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο πως το σύγχρονο κοσμικό πνεύμα της ευκολίας, της ανέσεως και του υπερκαταναλωτισμού έχει επηρεάσει ισχυρά το μέτρο της πνευματικής ζωής. Θέλουμε γενικά ένα αντιασκητικό Χριστιανισμό. Η Ορθοδοξία όμως βάση έχει το ασκητικό Ευαγγέλιο.
       Ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα της εποχής μας είναι η νοσηρή και υπερβολική εμπιστοσύνη του ανθρώπου στη λογική, τη διάνοια, τη γνώση και την κρίση του. Πρόκειται για τον παχυλό και κουραστικό εν τέλει ορθολογισμό. Η νηπτική ορθόδοξη θεολογία μας δι­δάσκει το νου να τον έχουμε εργαλείο και να τον κατεβάσουμε στην καρδιά. Η Εκκλησία μας δεν καλλιεργεί και παράγει διανοούμενους. Για μας ο ορθολογισμός δεν είναι φιλοσοφική νοοτροπία, αλλά μία καθαρά αμαρτητική βιοθεωρία, μία μορφή αθεΐας, αφού αντιβαίνει στην εντολή της πίστεως, της ελπίδος, της αγάπης και της εμπιστοσύνης στον Θεό. Ο ορθολογιστής κρίνει τα πάντα με την κρισάρα του μυαλού, μόνο με τον πεπερασμένο νου του, κέντρο είναι ο εαυτός του και το κυρίαρχο εγώ του και δεν εμπιστεύεται τη θεία Πρόνοια, τη θεία Χάρη και θεία Βοήθεια στη ζωή του.


      Θεωρώντας συχνά τον εαυτό του αλάνθαστο ο ορθολογιστής δεν επιτρέπει στον Θεό να επέμβει στη ζωή του και να τον κρίνει. Έτσι δεν θεωρεί ότι έχει ανάγκη εξομολογήσεως. Ο άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος όμως λέγει πως το να νομίζει κάποιος πως δεν έπεσε σε αμαρτήματα, αυτό είναι η πιο μεγάλη πτώση και πλάνη και το πιο μεγάλο αμάρτημα. Παρασυρμένοι ορισμένοι νεώτεροι θεολόγοι μιλούν γι' αστοχία και όχι για αμαρτία, θέλοντας ν' αμβλύνουν τη φυσική διαμαρτυρία της συνειδήσεως. Η αυτάρκεια ορισμένων εκκλησιαζομένων και νηστευόντων χριστιανών κρύβει ενίοτε ένα λανθάνοντα φαρισαϊσμό, ότι δεν είναι όπως οι λοιποί των ανθρώπων και ως εκ τούτου δεν χρήζουν εξομολογήσεως.

       Κατά τους αγίους πατέρες της Εκκλησίας μας το μεγαλύτερο κακό είναι η υπερηφάνεια, η μητέρα όλων των παθών κατά τον όσιο Ιωάννη της Κλίμακος. Πρόκειται για πολύτεκνη μητέρα με πρώτες θυγατέρες την κενοδοξία και την αυτοδικαίωση. Η υπερηφάνεια είναι μία μορφή άρνησης Θεού, είναι εφεύρεση των πονηρών δαιμόνων, αποτέλεσμα πολλών κολακειών και επαίνων, που επιφέρει την εξουδένωση και εξουθένωση των ανθρώπων, τη θεομίσητη κατάκριση, τον θυμό, την οργή, την υποκρισία, την ασπλαχνία, τη μισανθρωπία, τη βλασφημία. Η υπερηφάνεια είναι ένα πάθος φοβερό, δύσκολο, δυνατό και δυσθεράπευτο. Η υπερηφάνεια επίσης είναι πολυδύναμη και πολυπρόσωπη. Εκδηλώνεται ως ματαιοδοξία, μεγαλαυχία, οίηση, αλαζονεία, υπεροψία, φυσίωση, τύφωση, καύχηση, ιταμότητα, έπαρση, μεγαλομανία, φιλοδοξία, φιλαυτία, φιλαρέσκεια, φιλοχρηματία, φιλοσαρκία, φιλαρχία, φιλοκατηγορία και φιλονικία. Ακόμη ως αυταρέσκεια, προσωποληψία, αυθάδεια, αναίδεια, παρρησία, αναλγησία, αντιλογία, ισχυρογνωμοσύνη, ανυπακοή, ειρωνεία, πείσμα, περιφρόνηση, προσβολή, τελειομανία και υπερευαισθησία. Η υπερηφάνεια τελικά οδηγεί στην αμετανοησία.

       Όργανο της υπερηφάνειας συχνά γίνεται η γλώσσα. Με την αργολογία, τη φλυαρία, την πολυλογία, το κουτσομπολιό, τη μωρολογία, τη ματαιολογία, την ανειλικρίνεια, την αδιακρισία, τη διγλωσσία, τη διπλωματία, την ευτραπελία, την προσποίηση και τον εμπαιγμό.

        Από τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα προέρχονται πολλά άλλα πάθη. Αφού αναφέραμε τα της υπερηφάνειας, ερχόμαστε στη φιλαργυρία, που γεννά τη φιλοχρηματία, την πλεονεξία, την απληστία, την τσιγγουνιά, την ανελεημοσύνη, τη σκληροκαρδία, την απάτη, την τοκογλυφία, την αδικία, τη δολιότητα, τη σιμω­νία, τη δωροληψία, τον τζόγο. Η πορνεία έχει μύριες εκφάνσεις όπως ο φθόνος με τις ύπουλες και πονηρές κακίες του, η αχόρταγη γαστριμαργία, ο θυμός και η ύποπτη ακηδία και αμέλεια.

       Ιδιαιτέρως προσοχής χρήζουν πολλά ανορθόδοξα στοιχεία στην οικογενειακή ζωή και φρονούμε πως θα πρέπει να θεαθούν προσεκτικά από εξομολόγους και εξομολογουμένους. Η αποφυγή της τεκνογονίας, η ειδωλοποίηση των τέκνων, θεωρούμενα προέκταση του εγώ των γονέων, υπερπροστατευόμενα, παρακολουθούμενα συνεχώς και εξουσιαζόμενα βάναυσα. Ο γάμος είναι στίβος ταπεινώσεως, αλληλοπεριχωρήσεως και αλληλοσεβασμού και όχι παράλληλη όδευση δύο εγωισμών, παρά την ισόβια σύζευξη και συνύπαρξη. Χορεύει ο δαίμονας όταν δεν υπάρχει συγχώρεση στις ανθρώπινες αδυναμίες και τα καθημερινά σφάλματα. Οι γονείς θα βοηθήσουν σημαντικά τα παιδιά τους όχι με την πλούσια ευγένεια έξω από το σπίτι αλλά με το ειρηνικό, νηφάλιο και αγαπητικό παράδειγμα καθημερινά μέσα στο σπίτι τους. 

Η συμμετοχή των παιδιών μαζί με τους γονείς τους στο μυστήριο της εξομολογήσεως θα τους ενδυναμώσει με τη θεία Χάρη και θα τους στερεώσει στη βιωματική εμπειρία με τον Χριστό. Ζητώντας οι σύζυγοι ειλικρινά συγγνώμην διδάσκουν τα παιδιά τους την ταπείνωση, που καίει τις δαιμονικές πλεκτάνες. Σ' ένα σπιτικό που ανθεί η αγάπη, η ομόνοια, η κατανόηση, η ταπείνωση και ειρήνη υπάρχει πλούσια η ευλογία του Θεού και γίνεται κάστρο απόρθητο στην κακία του κόσμου. Η με τη συγχωρητικότητα αγωγή των παιδιών δημιουργεί μία υγιά οικογενειακή εστία που τα εμπνέει και τα ενισχύει για το μέλλον τους.

       Ένα άλλο μεγάλο θέμα, που αποτελεί σοβαρό εμπόδιο για τη μετάνοια και την εξομολόγηση είναι η αυτοδικαίωση, που μαστίζει και πολλούς ανθρώπους της Εκκλησίας. Βάση της έχει, όπως είπαμε, τη δαιμονική υπερηφάνεια. Κλασικό παράδειγμα ο Φαρισαίος της παραβολής του Ευαγγελίου.

       Ο αυτοδικαιούμενος άνθρωπος έχει φαινομενικά καλά, για τα οποία υπεραίρεται και θέλει να τιμάται και επαινείται. Χαίρεται να τον κολακεύουν, να εξουθενώνει και ταπεινώνει τους άλλους. Αυτοεκτιμάται υπερβολικά, αυτοδικαιώνεται παράφορα και θεωρεί τον Θεό αναγκαστικά υποχρεωμένο να τον ανταμείψει. Πρόκειται τελικά για ταλαίπωρο άνθρωπο, όπου ταλαιπωρούμενος ταλαιπωρεί και τους άλλους. Διακατέχεται από νευρικότητα, ταραχή, απαιτητικότητα, που τον αυτοφυλακίζει και δεν τον αφήνει ν' ανοίξει τη θύρα του θείου ελέους, διά της μετανοίας.

     Γέννημα της υπερηφάνειας είναι και η κατάκριση, που δυστυχώς αποτελεί συνήθεια και πολλών χριστιανών, που ασχολούνται περισσότερο με τους άλλους παρά με τον εαυτό τους. Φαινόμενο της εποχής μας και της κοινωνίας που ωθεί τον κόσμο στη συνεχή ετεροπαρατήρηση και όχι την αυτοπαρατήρηση. Οι μύριες ασχολίες και δραστηριότητες του σύγχρονου ανθρώπου δεν τον θέλουν να μείνει ποτέ μόνο προς μελέτη, περίσκεψη, προσευχή, αυτογνωσία, αυτομεμψία, αυτοέλεγχο και μνήμη θανάτου. Τα λεγόμενα μέσα μαζικής ενημερώσεως ασταμάτητα ασχολούνται σκανδαλοθηρικά, επίμονα και μακρόσυρτα με τα πάθη, τις αμαρτίες, τα παραπτώματα των άλλων. 


Όλ' αυτά προκαλούν, εντυπωσιάζουν και αν δεν σκανδαλίζουν πάντως φορτώνουν την ψυχή και το νου με τα βρωμερά και άσχημα και μάλιστα καθησυχάζουν, αφού εμείς είμαστε καλύτεροι. Έτσι ο άνθρωπος συνηθίζει στη μετριότητα, χλιαρότητα και εφημερότητα της φθηνής καθημερινότητος, μη συγκρινόμενος με τους αγίους και τους ήρωες.

       Έτσι η κατάκριση κυριαρχεί στις μέρες μας, θεωρώντας ο άνθρωπος ότι ενεργεί δίκαιη κάθαρση, σπιλώνοντας άλλους και μολύνοντας τον εαυτό του, δημιουργώντας κακίες, μίση, έχθρες, μνησικακίες, ζηλοφθονίες και ψυχρότητες. Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής μάλιστα αναφέρει πως εκείνος που περιεργάζεται συνεχώς τις αμαρτίες των άλλων ή κρίνει τον αδελφό του από υποψία και μόνο, αυτός δεν έκανε ακόμη αρχή μετανοίας, ούτε άρχισε την έρευνα για να γνωρίσει τις αμαρτίες του.

       Λέγονται πολλά και διάφορα. ένα τελικά είναι το καίριο, σημαντικό και εξέχον. η σωτηρία μας, για την οποία δεν πολυνοιαζόμαστε παντοτεινά. Η σωτηρία δεν επιτυγχάνεται παρά μόνο με ειλικρινή μετάνοια και καθαρή εξομολόγηση. Η μετάνοια δεν ανοίγει μόνο τον ουράνιο παράδεισο, αλλά και τον επίγειο με την πρόγευση, έστω εν μέρει, της ανεκλάλητης χαράς της ατελεύτητης βασιλείας των ουρανών και της υπέροχης ειρήνης από τώρα. Οι εξομολογημένοι άνθρωποι μπορούν νάναι οι αληθινά γνήσια χαρούμενοι, οι ειρηνικοί και ειρηνοφόροι, οι κήρυκες της μετανοίας, της αναστάσεως, της μεταμορφώσεως, της ελευθερίας, της χάριτος, της ευλογίας του Θεού στις ψυχές τους και τη ζωή τους. Η πλούσια χάρη του Θεού κάνει τον λύκο πρόβατο, λέγει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Καμιά αμαρτία δεν υπερβαίνει την αγάπη του Θεού. Κανείς αμαρτωλός αν θέλει δεν αδυνατεί ν' αγιάσει. Μας το αποδεικνύουν οι πολλοί μετανοημένοι άγιοι του Συναξαριστή.

      Ο εξομολόγος εξομολογεί και συγχωρεί τους εξομολογούμενους με τ' άγιο πετραχήλι του. Δεν μπορεί όμως να αυτοεξομολογηθεί και να θέσει ο ίδιος το πετραχήλι του στο κεφάλι του για να συγχωρηθεί. Πρέπει απαραίτητα να σκύψει σε άλλο οπωσδήποτε πετραχήλι. Έτσι λειτουργεί ο πνευματικός νόμος, έτσι τα έθεσε η πανσοφία και η φιλευσπλαγχνία του Θεού.

       Δεν μπορεί να εξομολογούμε και να μη εξομολογούμεθα. Να διδάσκουμε και να μη πράττουμε. Να μιλάμε για μετάνοια και να μη μετανοούμε οι ίδιοι. Να μιλάμε για εξομολόγηση και να μη εξομολογούμεθα τακτικά. Ουδείς αυτοκαθαίρεται και ουδείς αυτοσυγχωρείται ποτέ. Οι ασύμβουλοι, οι ανυπάκουοι, οι ανεξομολόγητοι αποτελούν σοβαρό πρόβλημα της Εκκλησίας μας.

       Αδελφοί μου αγαπητοί, το πετραχήλι του πνευματικού δύναται να γίνει θαυματουργό νυστέρι αφαιρέσεως κακοήθων όγκων, ν' αναστήσει νεκρούς, ν' ανανεώσει και μεταμορφώσει τον άκοσμο κόσμο, να χαροποιήσει γη και ουρανό. Η Εκκλησία μας εμπιστεύ­θηκε το μέγα λειτούργημα, το ιερό υπούργημα, στους ιερείς μας και όχι στους αγγέλους, για να τους πλησιάζουμε άνετα και άφοβα ως ομοιοπαθείς και ομόσαρκους.

      Όλα τα παραπάνω, ειλικρινά και διόλου ταπεινόσχημα, ειπώθηκαν από ένα συναμαρτωλό, που δεν θέλησε να κάνει τον δάσκαλο, αλλά τον συναγωνιζόμενο συμμαθητή σας. Θέλησε από αγάπη να σας θυμίσει με απλά και άτεχνα λόγια τη ζώσα παράδοση της αγίας μητέρας μας Εκκλησίας επί του πάντοτε επίκαιρου θέματος της θεοΰφαντης και θεομακάριστης μετάνοιας και της θεοπαράδοτης και θεαγάπητης ιεράς Εξομολογήσεως.


«ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΚΑΙ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ»
ΜΟΝΑΧΟΥ ΜΩΥΣΕΩΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ


http://www.impantokratoros.gr/

Παρασκευή, 26 Ιουνίου 2015

Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ, Ο Φαρισαίος (Α)




Ό Κύριος πήγε κάποτε στο σπίτι ενός τελώνη, του Ματθαίου, εκείνου πού στη συνέχεια μεταστράφηκε κι έγινε απόστολος. Εκεί ό σαρκωμένος Θεός κάθισε στο τραπέζι μαζί με αμαρτωλούς. Τον είδαν οι Φαρισαίοι και σκανδαλίστηκαν. «Γιατί ό διδάσκαλος σας τρώει με τούς τελώνες και τούς αμαρτωλούς;», ρώτησαν τούς μαθητές Του.Πρώτα-πρώτα, πέστε μας, Φαρισαίοι, γιατί ονομάζετε τούς ανθρώπους αυτούς αμαρτωλούς; Δεν θα βρισκόσασταν πιο κοντά στην πραγματικότητα, αν τούς ονομάζατε καλότυχους, μακάριους, αγγέλους και μάλιστα Χερουβείμ, αφού ευδόκησε να καθίσει ανάμεσα τους ό Θεός; Θα ήταν καλύτερα να λέγατε: «Κι εμείς είμαστε αμαρτωλοί! Κι εμάς δέξου κοντά Σου, πολυεύσπλαχνε Ιησού! Καρδιογνώστη και δίκαιε Κριτή, προτίμησες από μάς αυτούς τούς αμαρτωλούς και κάθισες μαζί τους, επειδή, όπως φαίνεται, τα δικά μας αμαρτήματα είναι για Σένα πιο βαριά από τα δικά τους. Τρώγε, λοιπόν, μαζί τους. Εμάς άφησε μας τουλάχιστο να προσπέσουμε στα πόδια Σου!».

Άλλα στους σκοτεινούς αυτούς δικαίους, τούς πλούσιους σε δικαιοσύνη της πεσμένης ανθρωπινής φύσεως, σε δικαιοσύνη επίπλαστη, σε δικαιοσύνη δαιμονική, δεν υπάρχει ή αγία ευωδία της ταπεινώσεως. Γι’ αυτό με τόσο θράσος κατακρίνουν τον Κύριο, όπως κατακρίνουν και τούς αμαρτωλούς πού δέχεται Εκείνος- έτσι, όμως, οι αμαρτωλοί αναδεικνύονται αληθινά δίκαιοι. Λέγοντας στους μαθητές, «ό διδάσκαλος σας», τούς δίνουν να καταλάβουν ότι Τον απορρίπτουν, ότι αυτοί δεν Τον αναγνωρίζουν ως δικό τους διδάσκαλο.Ή απάντηση του Κυρίου είναι μια απάντηση για όλα τα επιμέρους συμπτώματα της κρυφής αρρώστιας των Φαρισαίων, για όλη την ψυχική τους κατάσταση, και περικλείει μια φοβερή θεϊκή καταδίκη, απορρίπτοντας κάθε εικονική ανθρώπινη δικαιοσύνη, κάθε δικαιοσύνη, δηλαδή, πού συνοδεύεται από την κατάκριση του πλησίον. «Δεν έχουν ανάγκη από γιατρό οι υγιείς αλλά οι άρρωστοι», είπε ό Κύριος. «Και πηγαίνετε να μάθετε τί σημαίνει, «ευσπλαχνία θέλω και όχι θυσία». Γιατί δεν ήρθα να καλέσω σε μετάνοια τούς δικαίους αλλά τούς αμαρτωλούς».Μιαν άλλη φορά πάλι, ήμερα Σάββατο, ό Κύριος περνούσε μαζί με τούς αγίους μαθητές και αποστόλους Του μες’ από σπαρμένα χωράφια.

Οι μαθητές Του πείνασαν και άρχισαν να κόβουν στάχυα, να τα τρίβουν με τα χέρια τους και να τρώνε τούς σπόρους. Τούς είδαν οι Φαρισαίοι και είπαν στον Κύριο: «Κοίτα οι μαθητές Σου κάνουν κάτι πού δεν επιτρέπεται από τον νόμο να γίνεται το Σάββατο». Τότε ό Κύριος, αφού τούς θύμισε τον Δαβίδ και τούς ιερείς, από τούς οποίους ό πρώτος σε κάποια περίσταση καταπάτησε μια διάταξη του νόμου, ενώ οι δεύτεροι συνεχώς καταπατούσαν τη διάταξη της αργίας του Σαββάτου για να τηρήσουν άλλη διάταξη, επανέλαβε πάλι στους Φαρισαίους την αυστηρή Του παρατήρηση: «Αν είχατε καταλάβει τί σημαίνει, «ευσπλαχνία θέλω και όχι θυσία», δεν θα καταδικάζατε τούς αθώους ανθρώπους».

Το αίσθημα του σκανδαλισμού πόσο εριστικό και πόσο κακόβουλο είναι! Με απόλυτη αλλά προσχηματική ακρίβεια αγωνίζεται για την εφαρμογή του γράμματος του νόμου. Την ουσία του νόμου, όμως, την αθετεί.

Φαρισαίε σκοτισμένε και τυφλέ! Άκουσες τί σού λέει ό Κύριος; «Ευσπλαχνία θέλω». Βλέπεις το ελάττωμα του πλησίον σου; Σπλαχνίσου τον! Είναι μέλος του σώματος σου! Ή αδυναμία, την οποία σήμερα βλέπεις σ’ αυτόν, αύριο μπορεί να γίνει δική σου αδυναμία Σκανδαλίζεσαι μόνο και μόνο επειδή είσαι εγωιστής και τυφλός! Τηρείς τυπολατρικά μερικές εξωτερικές διατάξεις του νόμου, και μετά κυριεύεσαι από αυτοθαυμασμό.

Περιφρονείς και κατακρίνεις τον πλησίον, παρατηρώντας ότι παραβαίνει κάποιες λεπτομέρειες του νόμου, και δεν βλέπεις ότι έχει κρυφές αρετές, και μάλιστα μεγάλες, οι όποιες είναι γνωστές και ευάρεστες στον Θεό αλλά άγνωστες σ’ εσένα, εξαιτίας της αλαζονικής και σκληρής καρδιάς σου.Δεν προσέχεις τον εαυτό σου όσο πρέπει. Δεν τον βλέπεις τον εαυτό σου. Γι` αυτό δεν παραδέχεσαι πώς είσαι αμαρτωλός. Γι` αυτό δεν έχεις συντριβή καρδιάς. Γι`’ αυτό δεν έχεις μετάνοια και ταπείνωση. Γι` αυτό δεν καταλαβαίνεις ότι, για να σωθείς, έχεις ανάγκη κι εσύ, όπως όλοι οι άνθρωποι, από την ευσπλαχνία του Θεού.Είναι φοβερό το να μην παραδέχεσαι πώς είσαι αμαρτωλός! Τέτοιους ανθρώπους τούς απορρίπτει ό Κύριος. «Δεν ήρθα», λέει, «να καλέσω σε μετάνοια τούς δικαίους αλλά τούς αμαρτωλούς». Τί μακαριότητα, να έχεις επίγνωση ότι είσαι αμαρτωλός! Όποιος έχει αυτή την επίγνωση, μπορεί να πλησιάσει τον Ιησού. Τί μακαριότητα, λοιπόν, να βλέπεις τις αμαρτίες σου! Τί μακαριότητα, να βλέπεις την καρδιά σου! Όποιος αρχίσει να βλέπει την καρδιά του, ξεχνά ότι στη γή υπάρχουν κι άλλοι αμαρτωλοί έκτος από τον ίδιο. Κι αν κάποια φορά ρίξει μια ματιά σε άλλους, του φαίνονται άμεμπτοι, υπέροχοι, άγγελοι.

Όσο πιο πολύ, μάλιστα, προσέχει τον εαυτό του και βλέπει τις κηλίδες της αμαρτίας στην ψυχή του, τόσο πιο πολύ αντιλαμβάνεται ότι, για να σωθεί, ένα και μοναδικό είναι το μέσο, το έλεος του Θεού τόσο πιο πολύ αντιλαμβάνεται ότι είναι ένας δούλος άχρηστος, όχι μόνο γιατί πολύ συχνά παραβαίνει τις εντολές του Θεού, αλλά και γιατί, όταν προσπαθεί να τις τηρήσει, πιο πολύ τις διαστρέφει παρά τις εκπληρώνει. Έτσι, καταλαβαίνοντας πόσο έχει ό Ίδιος ανάγκη από το έλεος του Θεού, δεν αισθάνεται κι αυτός παρά μόνο έλεος για τον πλησίον του. «Αν είχατε καταλάβει τί σημαίνει, «ευσπλαχνία θέλω και όχι θυσία», δεν θα καταδικάζατε τούς αθώους ανθρώπους». «Δεν ήρθα να καλέσω σε μετάνοια τούς δικαίους αλλά τούς αμαρτωλούς».

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΑΣΚΗΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ  B  ΑΓΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΝΤΣΑΝΙΝΩΦ. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ.

http://apantaortodoxias.blogspot.gr/

Πέμπτη, 25 Ιουνίου 2015

Στο απόσπασμα (από την ζωή του Ντοστογιέφσκυ)



Dostoyefsky Fyodor


…Ωστόσο, καλύτερα λέω να σας διηγηθώ για μία άλλη μου συνάντηση που είχα πέρυσι μ’ έναν άνθρωπο. Υπήρχε κάτι παράξενο σ’ όλ’ αυτά, ιδιαίτερα παράξενο γιατί σπάνια τυχαίνει κάτι τέτοιο. Ο άνθρωπος αυτός έφτασε μία φορά ίσαμε τον τόπο των εκτελέσεων και του είχαν διαβάσει κιόλας την απόφαση του τουφεκισμού του για κάποιο πολιτικό έγκλημα. Κάπου είκοσι λεπτά αργότερα του διάβασαν και την απόφαση απονομής χάριτος και του ορίστηκε μία άλλη ποινή, ωστόσο όμως αυτός, στο διάστημα εκείνο, ανάμεσα στις δυό αποφάσεις, μέσα στα είκοσι κείνα λεπτά, η τουλάχιστον στα δέκα πέντε, έζησε με την απόλυτη βεβαιότητα πως από στιγμή σε στιγμή θα πεθάνει.

Τον άκουγα με τρομερή περιέργεια όταν καμιά φορά αναθυμόταν τις τοτινές του εντυπώσεις κι αρκετές φορές άρχιζα πρώτος εγώ και του έκανα ερωτήσεις. Τα θυμόταν όλα πεντακάθαρα κι έλεγε πως ποτέ του δε θα ξεχάσει τίποτα από κείνες τις στιγμές. Κάπου είκοσι βήματα πιο δω απ’ τον τόπο της εκτέλεσης- όπου στεκόταν κόσμος και στρατιώτες είχαν μπήξει στο χώμα τρεις πασσάλους γιατί οι κατάδικοι ήταν αρκετοί. Τους τρεις πρώτους τους πήγαν στους πασσάλους, τους έδεσαν , τους φόρεσαν το ρούχο των μελλοθανάτων (άσπρες μακριές μπλούζες) και στα μάτια τους κατέβασαν άσπρες κουκούλες για να μη βλέπουν τα ντουφέκια. Ύστερα, απέναντι σε κάθε πάσσαλο παρατάχτηκε το εκτελεστικό απόσπασμα- αρκετοί στρατιώτες. Ο γνωστός μου στεκόταν όγδοος στη σειρά, έπρεπε λοιπόν να πάει στους πασσάλους με την τρίτη τριάδα.

Ο ιερέας πέρασε μπροστά απ’ όλους τους με το σταυρό. Όλα έδειχναν πως είχε να ζήσει κάπου πέντε λεπτά, όχι περισσότερο. Μου λέγε πως εκείνα τα πέντε λεπτά του φαινόταν μία ατέλειωτη διορία, ένας τεράστιος θησαυρός. Του φαινόταν πως μέσα σε κείνα τα πέντε λεπτά θα ζήσει τόσες ζωές, που προς το παρόν δεν υπάρχει λόγος να σκέφτεται την τελευταία στιγμή, τόσο μάλιστα που πήρε ορισμένες αποφάσεις: υπολόγισε το χρόνο για ν’ αποχαιρετίσει τους συντρόφους του, ξεχώρισε γι’ αυτούς δυό λεπτά πάνω-κάτω, άλλα δυό λεπτά τα ξεχώρισε να σκεφτεί για τελευταία φορά για τον εαυτό του, κι ο,τι απόμενε, είπε να κοιτάξει για στερνή φορά για γύρω του.

Είχε πλήρη συνείδηση πως πήρε αυτές ακριβώς τις τρεις αποφάσεις και τα’ χε έτσι ακριβώς υπολογίσει όλα. Πέθαινε είκοσι εφτά χρονών, γερός και δυνατός. Αποχεραιτώντας τους συντρόφους του, θυμόταν πως σ’ έναν απ’ αυτούς είχε κάνει μία αρκετά άσχετη ερώτηση κι ενδιαφέρθηκε μάλιστα πολύ ν’ ακούσει την απάντηση. Ύστερα όταν αποχαιρέτησε τους συντρόφους του, ήρθε η σειρά για κείνα τα δυό λεπτά που τά’χε υπολογίσει για να σκεφτεί για τον εαυτό του. Ήξερε απ’ τα πριν τι θα σκεφτόταν: λαχταρούσε όλη την ώρα να φανταστεί όσο μπορούσε πιο γρήγορα και πιο ζωηρά τούτο δω: πως γίνεται αλήθεια κι είναι τώρα ζωντανός και σε τρία λεπτά θα’ ναι κιόλας κάτι, κάποιος η κάτι , – μα ποιός; Που; Αυτά λογάριαζε να τα ξεδυαλύνει μέσα σε κείνα τα δυό λεπτά!

Λίγο μακρύτερα ήταν και μία εκκλησία, η κορφή της μητρόπολης με τον επίχρυσο τρούλο λαμποκοπούσε μες στον ήλιο. Θυμόταν πως κοίταξε με τρομερή επιμονή κείνη τη στέγη και τις αχτίδες που αντανακλούσε το χρυσάφι της. Δεν μπορούσε να ξεκολλήσει τη ματιά του απ’ τις αχτίδες: του φαινόταν πως οι αχτίδες εκείνες ήταν η καινούργια του φύση, πως σε τρία λεπτά θα γίνει κατά κάποιον τρόπο ένα μαζί τους…το άγνωστο κι η αποστροφή γι’ αυτό το καινούργιο που θα γίνει και θα’ ρθει τώρ’ αμέσως, ήταν κάτι το τρομερό.

Έλεγε ωστόσο πως εκείνη τη στιγμή δεν του βάραινε τίποτα τόσο την καρδιά όσο η αδιάκοπη σκέψη: «Τι θα γινόταν, αν δεν πέθαινα! Τι θα γινόταν, αν ξανακέρδιζα τη ζωή- τι αιωνιότητα! Κι όλα αυτά θα ήταν δικά μου! τότε κάθε στιγμή θα την είχα μεταβάλει σε αιώνια, τίποτα δε θά’χανα, την κάθε στιγμή θα την υπολόγιζα και θα τη λογάριαζα, τίποτα πια δε θα ξόδευα άσκοπα!» Έλεγε πως τελικά, η σκέψη κείνη μεταμορφώθηκε μέσα του σ’ ένα τέτοιο μίσος που άρχισε να λαχταράει να τον ντουφεκίσουν μία ώρα αρχύτερα.
Ο πρίγκιπας σώπασε ξαφνικά. Όλες τους περίμεναν πως θα συνεχίσει και θα βγάλει τα συμπεράσματά του.

- Τελειώστε;- ρώτησε η Αγλαΐα.
- Τι; Τελείωσα,- είπε ο πρίγκιπας βγαίνοντας απ’ την ονειροπόληση όπου για μια στιγμή είχε βυθιστεί.
-  Μα ποιός ο λόγος λοιπόν που μας τα διηγηθήκατε ολ ’αυτά;
- Έτσι… το θυμήθηκα….το ’φέρε η κουβέντα…
- Είστε πολύ αποσπασματικός,- παρατήρησε η Αλεξάνδρα.-Σίγουρα, πρίγκιψ, θα θέλατε να καταλήξετε στο συμπέρασμα πως ούτε μία στιγμή δεν μπορεί να την υπολογίζει κανείς με πεντάρες και πως καμιά φορά και τα πέντε λεπτά είναι πολυτιμότερα και από ένα θησαυρό. Όλ’ αυτά είναι αξιέπαινα, επιτρέψτε μου ωστόσο να ρωτήσω, τι απέγινε αυτός ο φίλος που σας διηγήθηκε αυτά τα τρομερά πράγματα…Του άλλαξαν, όπως είπατε, την ποινή του, που θα πει λοιπόν πως του χάρισαν αυτή την απέραντη ζωή. Λοιπόν, πέστε μας, τι απέκανε αργότερα μ’ αυτά τα πλούτη; Την έζησε τάχα την κάθε στιγμή «λογαριάζοντάς την και υπολογίζοντάς την»;
- Ω, όχι, μου το’ λέγε ο ίδιος, – τον ρώτησα και γω αναφορικά μ’ αυτό το ζήτημα,- δεν έζησε καθόλου έτσι κι έχασε πολλές, πάρα πολλές στιγμές.
(….)

- Τι γενναίες που είσαστε ωστόσο να, γελάτε, εμένα όμως μου έκαναν τόση κατάπληξη όλ’ αυτά που άκουσα τότε απ’ το γνωστό μου, που αργότερα τα είδα όνειρο στον ύπνο μου- είδα κείνα τα τελευταία πέντε λεπτά…

http://asma-asmaton.blogspot.gr/

Τα ελαφρυντικά στην εξομολόγησή μας γίνονται επιβαρυντικά για την συνείδηση...(γέρων Παΐσιος)



- Όταν, Γέροντα, κατά την εξομολόγησή μιας αμαρτίας δεν νιώθη κανείς τον πόνο που ένιωσε, όταν έκανε την αμαρτία, σημαίνει ότι δεν υπάρχει πραγματική μετάνοια;

- Αν έχη περάσει καιρός από τότε που έκανε αυτήν την αμαρτία, επουλώνεται η πληγή, γι' αυτό δεν νιώθει τον ίδιο πόνο. Αυτό που πρέπει να προσέξη, είναι να μη δικαιολογή τον εαυτό του κατά την εξομολόγηση. Εγώ, όταν πάω να εξομολογηθώ και πω λ.χ. «θύμωσα» - άσχετα αν χρειαζόταν να δώσω και σκαμπίλι -, δεν αναφέρω το θέμα, για να μη μου δώση ελαφρυντικό ο πνευματικός. Όποιος εξομολογείται και δικαιολογεί τον εαυτό του, δεν έχει ανάπαυση εσωτερική, όσο ασυνείδητος και αν είναι. Τα ελαφρυντικά που χρησιμοποιεί στην εξομολόγησή του γίνονται επιβαρυντικά για την συνείδησή του. Ενώ, όποιος υπερβάλλει τα σφάλματά του, γιατί έχει λεπτή συνείδηση, και δέχεται και μεγάλο κανόνα από τον πνευματικό, αυτός νιώθει ανέκφραστη αγαλλίαση.

Υπάρχουν άνθρωποι που, αν κλέψουν λ.χ. μια ρώγα, νιώθουν σαν να πήραν πολλά καλάθια σταφύλια και σκέφτονται συνέχεια το σφάλμα τους. Δεν κοιμούνται όλη την νύχτα, μέχρι να το εξομολογηθούν. Και άλλοι, ενώ έχουν κλέψει ολόκληρα καλάθια σταφύλια, δικαιολογούν τον εαυτό τους και λένε πως πήραν ένα τσαμπί. Αυτοί όμως που όχι μόνο δεν δικαιολογούν τον εαυτό τους, αλλά μεγαλοποιούν το παραμικρό σφάλμα τους και στενοχωριούνται και υποφέρουν πολύ για μια μικρή τους αταξία, ξέρετε τι θεία παρηγοριά νιώθουν; Εδώ βλέπεις την θεία δικαιοσύνη, πως ο Καλός Θεός ανταμείβει.

Έχω παρατηρήσει ότι όσοι εκθέτουν τα σφάλματά τους ταπεινά στον πνευματικό και εξευτελίζονται, λάμπουν, γιατί δέχονται την Χάρη του Θεού. Ένας απόστρατος με πόση συντριβή μου διηγήθηκε ό,τι είχε κάνει από οκτώ χρονών παιδάκι. Ένα τόπι είχε πάρει από ένα παιδάκι για μια μόνο νύχτα - την άλλη μέρα του το έδωσε - και έκλαιγε, γιατί το στενοχώρησε. Όταν αποστρατεύθηκε, έψαξε και βρήκε όσους είχε λυπήσει, όταν υπηρετούσε - άσχετα αν εκτελούσε καθήκον της υπηρεσίας του-, και τους ζήτησε συγγνώμη! Μου έκανε εντύπωση! Όλα τα έπαιρνε επάνω του. Μένει τώρα σε ένα χωριό και τα χρήματά του τα δίνει ελεημοσύνη. Υπηρετεί και την ηλικιωμένη μάνα του, ενενήντα πέντε χρόνων, κατάκοιτη με ημιπληγία και, επειδή βλέπει το σώμα της, όταν την φροντίζη, τον πειράζει ο λογισμός. «Αν ο Χαμ που είδε την γύμνωση του πατέρα του τιμωρήθηκε, λέει, τότε εγώ.». Συνέχεια έκλαιγε. Το πρόσωπο του ήταν αλλοιωμένο. Πόσο διδάχθηκα από την συντριβή του!

- Μπορεί, Γέροντα, να μεγαλοποιή κανείς τα σφάλματά του, για να δείξη ότι κάνει λεπτή εργασία΄

- Εκείνο είναι άλλο· τότε υπερηφανεύεται από την ταπείνωση.

ΓΕΡΩΝ ΠΑΙΣΙΟΣ...(απο το π.Ν.Σ)

Δευτέρα, 22 Ιουνίου 2015

Έφυγε από τη ζωή ο νέος μητροπολίτης Κεφαλληνίας Γεράσιμος

-->
Την τελευταία του πνοή άφησε τα ξημερώματα ο νέος μητροπολίτης Κεφαλληνίας Γεράσιμος.

Ο Ιεράρχης που δεν πρόλαβε καν να ενθρονιστεί βρισκόταν στην ιερά Μονή Μεταμορφωσεως του Σωτήρος στον Χορτιάτη. Είχε ταξιδέψει στην Θεσσαλονίκη προκειμένου να παραστεί στην ενθρόνιση του νέου μητροπολίτη Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς κ. Ιουστίνου.

Όπως είπε στο orthodoxia.info η Ηγουμένη της Μονής, ο μακαριστός μητροπολίτης ένιωσε αδιαθεσία λίγο μετά τα μεσάνυχτα. Αμέσως οι συνοδοί του κάλεσαν βοήθεια. Στο σημείο έφθασαν δυο ασθενοφόρα του ΕΚΑΒ και γιατρός. Έγιναν προσπάθειες ανάνηψης αλλά δυστυχώς ο μητροπολίτης κατέληξε.


Το τελευταίο Κήρυγμα του Κεφαλληνίας Γερασίμου


Πέμπτη, 18 Ιουνίου 2015

Μια παλιά εμπειρία του Θ. με τον Άγιο Λουκά Επισκόπου Συμφερουπόλεως του Ρώσου.

-->

 

Πάνε κάποια χρόνια που συνέβη το παρακάτω θαυμαστό περιστατικό.

Ο Θ. παρουσίασε ξαφνικά ένα πρόβλημα υγείας, που τελικά εξελίχθηκε σε σοβαρή ασθένεια , τη γνωστή πια σε όλους μας, τον καρκίνο.
Όμως, το να βγει το τελικό πόρισμα για το τι ακριβώς μορφή καρκίνου είναι δεν μπορεί να γίνει εύκολα, αλλά και γρήγορα.

Οι μέρες περνούσαν και ο Θ όπως και όλη η οικογένεια του , οι φίλοι του, ανησυχούσαν έντονα. Όλες οι περίεργες σκέψεις περνάνε από το μυαλό και η θλίψη καταλαμβάνει όλο και περισσότερο τη καρδιά.

Ο  Θ είχε μεγάλη εκτίμηση τον Δεσπότη τους , τον μακαριστό κ. Ιάκωβο , άνθρωπο συνετό , ιερωμένο με τη προσευχή συνεχώς στη καρδιά του, και πολύ αγάπη Χριστού που ο καθένας ένιωθε όταν πήγαινε κοντά Του, και αυτή η εκτίμηση ήταν βέβαια αμοιβαία με τον Θ..

Ένα βράδυ που ο Θ σκεφτόταν τα της ασθενείας, τον πήρε ο ύπνος και βλέπει σε όνειρο  τον Σεβασμιότατο Ιάκωβο μαζί με έναν άλλον ιερωμένο.
Τρέχει με μεγάλο πόθο να πάρει την ευχή του Δεσπότη και να του πει σχετικά με την υγεία του. Όταν όμως πλησίασε και του μίλησε για την υπόθεση του τότε ο Σεβασμιότατος Ιάκωβος του λέει: …όχι από μένα την ευχή αλλά από τον Σεβασμιότατο Λουκά Γιασενέτσκι.


Ο Θ γυρνάει τότε και βλέπει έναν ιερωμένο με πρόσωπο γλυκύ αλλά και συνάμα αυστηρό και μέσα από τη εξώρασο φάνηκε μια ιατρική μπλούζα που δήλωνε ότι ήταν και ιατρός. Και συνεχίζει ο αείμνηστος π Ιάκωβος : από τον Σεβασμιότατο να πάρεις ευχή γιατί εκείνος μπορεί να βοηθήσει και ήρθε και στη πόλη μας……

Ο Θ ξύπνησε και είχε μείνει με την απορία …ότι ποιος ήταν εκείνος ο  Δεσπότης Λουκάς Γιασενέτσκι? Άγνωστο όνομα αλλά και η φυσιογνωμία…

Πέρασαν μέρες και κάποια μέρα περνώντας έξω από ένα βιβλιοπωλείο, βλέπει τυχαία ένα βιβλίο που στο εξώφυλλο είχε τη μορφή του ιερωμένου που είδε στον ύπνο του, αλλά το όνομα ήταν αυτό που έφερε την επιβεβαίωση για το ότι ήταν σίγουρα ο γλυκύς Άγιος Λουκάς Γιασενέτσκι Επίσκοπος Συμφερουπόλεως .

Μετά από ταλαιπωρίες ο Θ είναι καλά στην υγεία του διευχών του Αγίου Λουκά.

Έτσι γνωρίσαμε όλοι οι γνωστοί και φίλοι του Θ τον Άγιο Λουκά ,  εμπειρικά!
Μας αγάπησε, τον αγαπήσαμε μέσα στη μικρότητα μας . Αλλά ταυτόχρονα ο Άγιος Λουκάς έδωσε το μήνυμα της κατοίκησης του στο Ναύπλιο μέσω του νυν Σεβασμιοτάτου Νεκταρίου, ο οποίος ως γνωστόν  χαρισματικά ανέδειξε τον Άγιο Λουκά στην Ελλάδα.

Μετά 2-3 χρόνια επισκεφτήκαμε τον Άγιο Λουκά στη Συμφερούπολη, όπου ειλικρινά η Χάρης Του και η Αγάπη του είναι σκανδαλωδώς μεγάλη και φανερή!!

Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν.


http://ahdoni.blogspot.gr/

ΚΑΝΩΝ ΙΕΚΕΤΗΡΙΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟΝ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟ


Τετάρτη, 17 Ιουνίου 2015

Ένας φτωχός αλλά σπουδαίος ανθρώπος!



Ο Dobre κατάγεται από τη Βουλγαρία και είναι 99 ετών. Όλη του τη ζωή την πέρασε δύσκολα, πολλές φορές σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας. Ζούσε σε τρώγλες και τρεφόταν με ό,τι έβρισκε στα σκουπίδια ή του έδιναν οι «καλοί άνθρωποι» στο δρόμο όπως λέει ο ίδιος. Ζει σε μια μικρή πόλη της χώρας, το Bajlo, και κάνει καθημερινά πάνω από 30 χιλιόμετρα για να φτάσει στη Σόφια. Εκεί στέκεται για πολλές ώρες στο προαύλιο μιας ορθόδοξης εκκλησίας και ζητιανεύει. Όχι για τον εαυτό του, αλλά για τους άλλους. Ό,τι χρήματα συγκεντρώσει τα δωρίζει στην εκκλησία, σε γηροκομεία, ορφανοτροφεία αλλά και σε φτωχές οικογένειες «που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη από εμένα», όπως επισημαίνει.




Πρόκειται για τον ιδιώτη που κάνει αυτή τη στιγμή τις μεγαλύτερες δωρεές στην εκκλησία, ενώ μέχρι τώρα έχει δωρίσει πάνω από 30.000 ευρώ, χωρίς να κρατήσει τίποτα για τον εαυτό του. Ο ίδιος είναι αυτάρκης, ζει με μια πενιχρή σύνταξη των 80 ευρώ που παίρνει και δείχνει να μην ενοχλείται καθόλου από τις δυσκολίες. Στην πόλη όλοι τον γνωρίζουν με το προσωνύμιο ο «δίκαιος από το Bajlo», αφού και ο ίδιος είναι υπέρμαχος της δικαιοσύνης και της αγάπης. Γιατί ο άνθρωπος αυτός ικετεύει τον συνάνθρωπο όχι για τον εαυτό του αλλά για τους αναξιοπαθούντες. Και συνεχίζει… «Για όσο ζω», λέει ο ίδιος!

http://www.radiokalloni.gr/





Γέροντας Ιωσήφ Ησυχαστής και Σπηλαιώτης


Τρίτη, 16 Ιουνίου 2015

Η Πανηγυρι του Άγιου Λουκά στην Κριμαία (2015)







Κύριε ημών Ιησού Χριστέ, Μνήσθητι.............





Άγιος Παΐσιος: “Αυτή την προσευχή να λέτε κάθε μέρα και ο Θεός θα είναι πάντα δίπλα σας!”

Η αγάπη του Γέροντα Παΐσιου για όλο τον… κόσμο είναι γνωστή .Ο Γέροντας έχει βοηθήσει πλήθος ανθρώπων και πριν και μετά την κοίμησή του. Από πού ελάμβανε τη δύναμη να στηρίζει τους ανθρώπους αλλά και να θαυματουργεί; Από την θερμή του προσευχή προς το Θεό.

Η παρακάτω προσευχή είχε δοθεί σε κάποιο γυναικείο μοναστήρι, που του είχε ζητήσει κάποιο “τυπικό” για την αγρυπνία τους στο κελλί. Είναι από τα τελευταία έτη της ζωής του. Σε αυτό κυριαρχεί η αγάπη του για όλο τον κόσμο.

Μπορεί να χρησιμοποιηθεί και από τον κάθε πιστό , αφού καλύπτει όλες τις περιπτώσεις των ανθρώπων που έχουν ανάγκη από προσευχή. Ακόμα και τα παιδιά την κατανοούν, γιατί είναι γραμμένη με απλά λόγια, και έτσι μπορεί να διαβάζεται κατά την οικογενειακή βραδινή προσευχή.

Κύριε ημών Ιησού Χριστέ,

Μην εγκαταλείπεις τούς δούλους Σου πού ζουν μακριά από την Εκκλησία, ή αγάπη Σου να ενεργήσει και να τούς φέρει όλους κοντά Σου.
– Μνήσθητι, Κύριε, των δούλων Σου πού υποφέρουν από τον καρκίνο.
– Των δούλων Σου πού υποφέρουν από μικρά ή μεγάλα νοσήματα. ,
– Των δούλων Σου πού υποφέρουν από σωματικές αναπηρίες.
– Των δούλων Σου πού υποφέρουν από ψυχικές αναπηρίες.
– Μνήσθητι των αρχόντων και βοήθησον αυτούς να κυβερνούν χριστιανικά.

– Μνήσθητι, Κύριε, των παιδιών πού προέρχονται από προβληματικές οικογένειες.
– Των προβληματικών οικογενειών και των διαζευγμένων.
– Μνήσθητι, Κύριε, των ορφανών όλου του κόσμου, όλων των πονεμένων και των αδικημένων στην ζωή, όσων έχουν χάσει τούς συζύγους τους.

– Μνήσθητι, Κύριε, όλων των φυλακισμένων, των αναρχικών, των ναρκομανών, των φονέων, των κακοποιών, των κλεφτών, φώτισον και βοήθησον αυτούς να διορθωθούν.

– Μνήσθητι όλων των ξενιτεμένων.
– Όλων όσων ταξιδεύουν στην θάλασσα, στην ξηρά, στον αέρα και φύλαξον αυτούς.
– Μνήσθητι της Εκκλησίας μας, των πατέρων (κληρικών) της Εκκλησίας και των πιστών.
– Μνήσθητι, Κύριε, όλων των μοναστικών αδελφοτήτων, ανδρικών και γυναικείων, των γερόντων και των γεροντισσών και όλων των αδελφοτήτων και των αγιορειτών πατέρων.
– Μνήσθητι, Κύριε, των δούλων Σου πού είναι σέ καιρό πολέμου.
– Όσων καταδιώκονται στα βουνά και στους κάμπους.

– Όσων είναι σαν κυνηγημένα πουλάκια.
– Μνήσθητι των δούλων Σου πού άφησαν τα σπίτια τους και τις δουλειές τους και ταλαιπωρούνται.
– Μνήσθητι, Κύριε, των φτωχών, αστέγων και προσφύγων.

– Μνήσθητι, Κύριε, όλων των εθνών, να τα έχεις στην αγκαλιά σου, να τα σκεπάζεις με την αγία Σου Σκέπη, να τα φυλάγεις από κάθε κακό και από τον πόλεμο. Και την αγαπημένη μας Ελλάδα μέρα και νύκτα να την έχεις στην αγκαλιά σου, να την σκεπάζεις με την αγία Σου Σκέπη, να την φυλάγεις από κάθε κακό και από τον πόλεμο.

– Μνήσθητι, Κύριε, των ταλαιπωρημένων εγκαταλελειμμένων, αδικημένων, δοκιμασμένων οικογενειών και δώσε πλούσια τα ελέη σου σ” αυτές.
– Μνήσθητι των δούλων σου πού υποφέρουν από ψυχικά και σωματικά προβλήματα πάσης φύσεως.
– Μνήσθητι oσων βρίσκονται σέ απόγνωση, βοήθησε και γαλήνευσε τους.

-Μνήσθητι, Κύριε, των δούλων Σου πού ζήτησαν τις
προσευχές μας.
-Μνήσθητι και πάντων των απ” αιώνος κεκοιμημένων και άνάπαυσον αυτούς.


Δευτέρα, 15 Ιουνίου 2015

игуменья MAKARIA, ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΑΚΑΡΙΑ


Μια όμορφη ιστορία από το Άγιο Όρος




 

Μια όμορφη ιστορία από το Άγιο Όρος λέει:

«Κάθε φορά που νύχτωνε στον Παράδεισο, ο Άγιος Πέτρος, έκλεινε τα θυρόφυλλα και μετρούσε στα τεφτέρια του πόσοι είχανε μπει στον Παράδεισο. Ύστερα έβαζε τα ονόματά τους πλάι σε εκείνους που ήδη ήταν μέσα από καιρό και έβρισκε τον αριθμό.

Το άλλο πρωί μετρούσε πάλι τους παραδεισένιους ανθρώπους και πήγαινε να ανοίξει την πόρτα. Μα για καιρό έβλεπε τούτο το παράδοξο:

Ενώ αποβραδίς είχε μετρήσει πως αυτοί που είχαν μπει στον Παράδεισο ήταν δέκα, την άλλη μέρα μετρούσε άλλους 3 παραπάνω.

Μα πως γίνεται αυτό σκεφτόταν.

– Αποφάσισε να πάει στον αφέντη Χριστό και να Του πει αυτό που τον απασχολεί.

-Να φυλάξεις βάρδια είπε ο Χριστός και ο Άγιος έσκυψε το κεφάλι και γύρισε στο διακόνημά του.

Το ίδιο βράδυ ο Απόστολος του Θεού φύλαξε κατά την προσταγή του Χριστού και σαν ξημέρωσε είχε έτοιμη την απάντηση.

– Τον ρώτησε λοιπόν ο Κύριος, τι συμβαίνει…

– Το βράδυ… Κύριε… που κλείνει ο Παράδεισος ανεβαίνει η Μάνα Σου στα τείχη και βάζει τους ανθρώπους από εκεί».

Αυτή είναι η δύναμη της Παναγίας μας!




 http://www.diakonima.gr/

- Γέροντα, ο θείος έρως είναι η αγάπη για τον Θεό;




- Ο θείος έρως είναι κάτι ανώτερο από την αγάπη για τον Θεό.

Είναι τρέλα. Αγάπη - έρως - τρέλα, όπως φθόνος - μίσος - φόνος.

Η ακριβή αγάπη προς τον Θεό, με τις θυσίες της, γλυκοβράζει την καρδιά, και σαν τον ατμό πετιέται ο θείος έρως, ο οποίος δεν μπορεί να συγκρατηθεί, και ενώνεται με τον Θεό.
Ο θείος έρως λυγίζει τα σκληρά κόκκαλα και γίνονται τόσο μαλακά, που ο άνθρωπος δεν μπορεί να σταθεί όρθιος, πέφτει κάτω!
Γίνεται σαν την λαμπάδα που βρίσκεται σε θερμό χώρο και δεν μπορεί να σταθεί όρθια.
Πότε λυγίζει από εδώ, πότε λυγίζει από εκεί.
Τη σιάζεις, αλλά πάλι λυγίζει, πάλι πέφτει, γιατί είναι θερμός ο χώρος, πολύ θερμός...
Όταν κανείς βρίσκεται σ' αυτήν την κατάσταση και πρέπει να πάει κάπου η να κάνει κάποια δουλειά, δεν μπορεί.
Παλεύει, προσπαθεί να βγει από αυτήν την κατάσταση...

- Γέροντα, όταν βρίσκεται κανείς στην κατάσταση του θείου έρωτος, αν πονάει, το αισθάνεται;

- Ο πόνος, αν είναι πολύ δυνατός μετριάζεται και γίνεται υποφερτός. Αν είναι λίγος χάνεται.
Βλέπεις όσοι είναι ερωτευμένοι, συνεπαίρνονται τελείως, ούτε ύπνος τους πιάνει.
Μου έλεγε ένας μοναχός:
«Γέροντα, ο αδελφός μου έχει ερωτευθεί μια γύφτισσα, και ούτε να κοιμηθεί μπορεί.
Συνέχεια "Παρασκευούλα μου, Παρασκευούλα μου" λέει. Μάγια του έχουν κάνει; δεν ξέρω!
Εγώ τόσα χρόνια καλόγερος, δεν αγαπώ την Παναγία ούτε όσο αγαπάει ο αδελφός μου αυτήν τη γύφτισσα!
Καθόλου να μη σκιρτάει η καρδιά μου!».
Δυστυχώς υπάρχουν πνευματικοί άνθρωποι που σκανδαλίζονται με την λέξη «θείος έρως».
Δεν έχουν καταλάβει τι θα πει «θείος έρως» και θέλουν να βγάλουν τη λέξη αυτή από τα Μηναία και από την Παρακλητική, γιατί λένε ότι σκανδαλίζει.
Πού φθάσαμε!
Αντίθετα, οι κοσμικοί που έχουν ζήσει τον κοσμικό έρωτα, αν τους μιλήσεις για θείο έρωτα, αμέσως λένε : «Κάτι ανώτερο θα είναι αυτό».
Πόσα παιδιά που γνώρισαν τον κοσμικό έρωτα τα φέρνω αμέσως σε λογαριασμό, όταν τους μιλώ για τον θείο έρωτα!
«Εσείς πέσατε κάτω καμιά φορά από την αγάπη που νοιώσατε; τα ρωτάω, Νιώσατε ποτέ εσείς έτσι που να μην μπορείτε να κουνηθείτε, να μην μπορείτε να κάνετε τίποτε;».
Αμέσως καταλαβαίνουν ότι αυτό είναι κάτι ανώτερο και συνενοούμαστε.
«Αν εμείς, λένε, από αυτό το κοσμικό κάτι νιώθουμε, φαντάσου τι θα είναι εκείνο το ουράνιο!»

- Πώς μπορείς να παλαβώσεις, Γέροντα, από την αγάπη του Θεού;

- Να συναναστρέφεσαι με... παλαβούς, να να σου μεταδώσουν την τρέλα τους την πνευματική!
Θα εύχομαι να σε δω... θεότρελη! Αμήν
Έχω κι εγώ μια μικρή πείρα από την πνευματική τρέλα, η οποία προέρχεται από τον θείο έρωτα.
Φθάνει τότε ο άνθρωπος στη θεία αφηρημάδα και δεν θέλει να σκέφτεται τίποτε εκτός από τον Θεό, τα θεία, τα πνευματικά, τα ουράνια.
Ερωτευμένος πια θεϊκά, καίγεται εσωτερικά, γλυκά, και ξεσπάει εξωτερικά, παλαβά, μέσα στον θείο χώρο της σεμνότητος δοξολογώντας σαν άγγελος μέρα-νύχτα τον Θεό και Πλάστη του.

- Είναι έκστασις αυτό, Γέροντα;

- Ναι, είναι εκτός εαυτού τότε ο άνθρωπος, με την καλή έννοια.
Αυτό είναι .....«έκστηθι φρίττων ουρανέ» (από τον ειρμό της η' ωδής του κανόνος του Μ. Σαββάτου).
Η θεία τρέλα βγάζει τον άνθρωπο έξω από την έλξη της γης, τον ανεβάζει στον θρόνο του Θεού, και νιώθει πια ο άνθρωπος τον εαυτό του σαν το σκυλάκι στα πόδια του αφεντικού του και του γλείφει τα πόδια με χαρά και ευλάβεια.

Πηγή: Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου
Λόγοι Ε': Πάθη και Αρετές,
έκδ. Ι.Ησ. «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος»,
Σουρωτή Θεσσαλονίκης: 2006, σελ. 205-207.

 http://misha.pblogs.gr/

Κυριακή, 14 Ιουνίου 2015

Aγιορειτών Πατέρων Ακολουθία




Θαυματουργική θεραπεία του τετραπληγικού Σταύρου Καλκανδή από τον Άγ. Νεκτάριο




Σύντομο βιογραφικό σημείωμα του Σταύρου Καλκανδή


       Ο πρώην παράλυτος, τετραπληγικός Σταύρος Γ. Καλκανδής, αντισμήναρχος της Πολεμικής Αεροπορίας σε πολεμική διαθεσιμότητα, που θαυματουργικά θεραπεύτηκε από τον Άγιο Νεκτάριο, αποτελεί σπάνια περίπτωση και ιδιαίτερα ευεργετική όχι μόνο για πονεμένους και ασθενείς συνανθρώπους μας, αλλά και για κάθε άνθρωπο.
       Πριν παραθέσουμε την συνοπτική ομιλία του, σχετικά με την θαυματουργική του θεραπεία από την Χάρι του Θεού διά του Αγίου Νεκταρίου Αιγίνης, θα αναφέρουμε λίγα βιογραφικά στοιχεία. Ο Σταυρός Καλκανδής γεννήθηκε στη Νεάπολη Λακωνίας το 1923. Ο πατέρας του Γεώργιος ήταν γιατρός και πέθανε ενωρίς το 1930, και η μητέρα του Πολυχρονία ανέλαβε την φροντίδα των δύο παιδιών της. 

Μετά την αποφοίτηση από το σχολαρχείο της Νεαπόλεως πήγε εθελοντής στην Αεροπορία και στην συνέχεια φοίτησε στην Σχολή Υπαξιωματικών της Αεροπορίας. Κατά τους πρώτους μήνες του Β' παγκοσμίου πολέμου το 1941, σε διατεταγμένη πολεμική αποστολή ο Σταύρος Καλκανδής κτύπησε στην αυχενική μοίρα του νωτιαίου μυελού, η οποία του επέφερε εσωτερική αιμορραγία στη σπονδυλική στήλη. Ο τραυματισμός αυτός ήταν η απαρχή της μετέπειτα πολυχρόνιας ταλαιπωρίας και περιπέτειάς του. Νοσηλεύτηκε στο νοσοκομείο Αεροπορίας και σταδιακά η υγεία του βελτιώθηκε. Κατά την γερμανική κατοχή στην Ελλάδα πήγε υπηρεσιακά στην Μέση Ανατολή. Εκεί συνέβη να κτυπήσει και πάλι, καίρια την φορά αυτή στην σπονδυλική στήλη.

       Το 1947 η Υπηρεσία τον έστειλε στην Αμερική προς αποκατάσταση της υγείας του.
       Το 1951 ο Σταύρος Καλκανδής επέστρεψε στην Ελλάδα παράλυτος... Το 1957 ξανά επήγε στην Νέα Υόρκη..., και επιστρέφει στην Ελλάδα τετραπληγικός.
       Το 1961 τον επισκέπτεται και γνωρίζεται με τον Γέροντα Φιλόθεο Ζερβάκο. Στην συνέχεια επισκέπτεται τον Άγιο Νεκτάριο στην Αίγινα και εξασκεί έμπρακτη φιλανθρωπική δράση, πνευματική και υλική, προς τους αναπήρους του ιδρύματος Ψυχικού.
       Το 1971 ευδόκησε ο Θεός και απέκτησε θαυμα­τουργικώς το δώρο της υγείας του.
      Στις 2 Ιανουαρίου του 1996 εκοιμήθη σε ηλικία 73 ετών.
      Ο υπεύθυνος των εκδόσεων «Ορθόδοξος Κυψέλη», Στυλ. Κεμεντζετζίδης, διατηρούσε στενές πνευματικές σχέσεις με τον αείμνηστο Σταύρο Καλκανδή. θεώρησε δε καλόν να δημοσιεύση τα σχετικά με το θαύμα της θεραπείας του προς παρηγορίαν ασθενών και δόξαν Θεού.

Λίγα γενικά για εισαγωγή του θεραπευθέντος Σταύρου Καλκανδή

Ο Θεός κάμνει βήματα προς εμάς, διότι είναι Θεός ευσπλαχνίας

       Ευχαριστώ και δοξάζω τον Θεόν που με αξίωσε αυ­τήν την στιγμήν να βρίσκωμαι όρθιος. Βέβαια δεν είναι δυνατόν με λόγια να τον δοξάσω. Εκείνο που υποσχέθηκα προς Αυτόν, δηλαδή να γίνωμαι αιτία να τιμάται το όνομα του Αγίου Νεκταρίου προς δόξαν Θεού, και αφού μου δίνει την ευκαιρία ο πνευματικός μας π. Φιλόθεος, θα μου επιτρέψετε να το ομολογήσω. Δεν θα σας πω ιστορία απλώς, αλλά θα σας εξομολογηθώ.
       Η σημερινή ημέρα του Αγίου Νεκταρίου αξίζει αυτό το γεγονός που είναι πρόσφατο. Ήδη ένα πολεμικό τραύμα με έφερε στην θέση του παραλύτου. Η πατρίς με έστειλε στο εξωτερικό για θεραπεία και εγώ ιδιωτικώς 5 χρόνια στην Αμερική και στην Ελβετία. Δυστυχώς η κατάστασίς μου επιδεινώθη μέχρι που και τα χέρια μου και τα πόδια μου να είναι παράλυτα.
       Τελευταία, όταν βρισκόμουν στην Αμερική, χωρίς να μπορώ να πω ότι ήμουν άπιστος, αλλ' ούτε ή­μουνα και πιστός, ο μεγάλος πόνος και η δοκιμασία με έκαναν να σκεφθώ τον Θεόν, αφού δεν υπήρχε άλλη σωτηρία.
       Ο καθηγητής ιατρός Ρασκ, μετά την διαπίστωση ότι αδυνατούν να με βοηθήσουν, με κάλεσε στο γραφείο του και μου είπε να μη λυπούμαι και να μη στεναχωρούμαι, διότι η επιστήμη με εγκαταλείπει και δεν μπορεί να μου προσφέρει τίποτε. Υπάρχει, όμως, μου είπε, ένας μεγαλύτερος ιατρός από αυτούς που γνώρισες μέχρι σήμερα. Σε παρακαλώ να έλθης σε επικοινωνία μαζί Του. Τον ρώτησα, πού μένει και πώς λέγεται, για να πάω να τον συναντήσω.
Μου είπε. είναι ο Θεός.

       Αυτομάτως απογοητεύτηκα, διότι άκουσα από ένα ξένο επιστήμονα να μου μιλάη περί Θεού, αλλά παράλληλα και μία σπίθα μου έρριξε στον ψυχικό μου κόσμο, ότι υπάρχει ελπίς σωτηρίας.
       Το βράδυ εσκέφθηκα και είπα: Ποιος εγνώρισε τον Θεόν και πώς, για να πάω και εγώ να τον ρωτήσω, να δω με τί τρόπο γνωρίζεται ο Θεός και να τον πλησιάσω;
       Επειδή όμως επελάγωσα, δεν ήτο δυνατόν να δωθεί μία λύσις. Εγώ, Θεέ μου, συγκατατίθεμαι, δέχομαι να σε πλησιάσω, δεν γνωρίζω όμως τον τρόπο, και κοιμήθηκα. Μετά 10 ήμερες ήλθα στην Ελλάδα. Από την στιγμή εκείνη, αγαπητοί μου, ο Θεός έκανε βήματα προς εμένα, διότι εγώ ήμουν ανάξιος να τον πλησιάσω, και στις 10 αυτές ακριβώς ημέρες, στέλνει το πνευματικό τέκνον του Αγίου Νεκταρίου, τον Γέροντα Φιλόθεο και κτυπάει την πόρτα του Νοσοκομείου. Άγνωστος βέβαια. Ουδέποτε είχα γνωριστεί στο διάστημα που ήμουν αξιωματικός με ιερωμένον. Και ερω­τά. ποιος, παιδιά μου, ήλθε από το εξωτερικόν;...

Η θαυματουργική θεραπεία του τετραπληγικού Σταύρου Καλκανδή, 
Ο Άγιος Νεκτάριος Αιγίνης και ο Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος*

        Η ιστορία που ακολουθεί δεν είναι ένα καλογραμμένο Διήγημα, που το γέννησε η φαντασία ενός ονειροπόλου, ούτε ένα παραμύθη για τις απλές παιδικές ψυχές, αλλ' ούτε ακόμη ένα τεχνητό κατασκεύασμα, που εξυπηρετεί κάποιον ορισμένο σκοπό. Είναι η πραγματική, η προσωπική μου ιστορία, η ιστορία της ζωής μου, μιας ζωής που στο διάβα της πέρασε πολλά οδυνηρά στάδια και εδοκίμασε πολλούς αγώνες και αγωνίες, ώσπου να βρει το σωστό της νόημα και τη σωστή πορεία της, που την οδήγησαν κοντά στο Θεό....
       Ο πόλεμος του 1940-41 με βρήκε εικοσάχρονο νεαρό, που υπηρετούσα στην Πολεμική Αεροπορία. Τον Απρίλιο του 1941 σε διατεταγμένη υπηρεσία, ένα τραύμα στην αυχενική μοίρα του νωτιαίου μυελού της σπονδυλικής στήλης, μου έφερε υπαραχνοειδή αιμορραγία και μερική παράλυση των κάτω άκρων, δηλαδή παραπληγία. Ήλθε κατόπιν η Γερμανική Κατοχή. Επειδή η κατάστασίς μου ήρχισε σιγά-σιγά να βελτιώνεται, πήγα στην Μέση Ανατολή ως Αξιωματικός. Εκεί, είχα την ατυχία να κτυπήσω και πάλιν στον αυχένα, με αποτέλεσμα την επιδείνωσι της κατα­στάσεώς μου.

       Όταν τελείωσε ο Παγκόσμιος Πόλεμος, η πατρίδα με έστειλε τον Απρίλιο του 1947 στην Αμερική. Μόλις έφθασα εκεί, υπέστην εγχείρηση στην σπονδυλική στήλη... Από τον χειρουργικό θάλαμο εβγήκα χειρότερα από ότι εμπήκα. Σπαστική τετραπληγία μετά ορθοκυστικών διαταραχών ήταν η διάγνωσις. Τε­τραπληγία, δηλαδή χέρια πόδια παράλυτα. Παρέμεινα στην Αμερική μέχρι το 1951, οπότε επέστρεψα στην Ελλάδα. Είχα μερικές αναλαμπές βελτιώσεως, χωρίς όμως θετικά αποτελέσματα.

       Το 1957 η υγεία μου επεδεινώθη και πάλιν, και ανεχώρησα διά δευτέραν φοράν στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, απ' όπου επέστρεψα το 1961 με πλήρη τετραπληγία και ορθοκυστικές διαταραχές. Από το 1961 μέχρι τον Ιούνιο του 1970, που θεραπεύθηκα, βρίσκομαι στο Εθνικόν Ίδρυμα Αποκαταστάσεως Αναπήρων, στο Παλ. Ψυχικό, παράλυτος πλέον. Επίσης το 1968 επεσκέφθηκα πάλιν την Αμερική για μερικούς μήνες, το δε 1974 μ' εκάλεσε ο Δρ. ΡΑΣΚ για να μ' εξετάσουν και να διαπιστώσουν τί ακριβώς είχε συμβή.
Διαπίστωσις: Ο Δρ. Ρασκ με το επιτελείον του απεφάνθη ότι πρόκειται περί θαύματος. Ο Ισραηλίτης Δρ. Κούπερ μόλις με είδε να περπατώ ελεύθερα εφώναξε. «αυτό, Στηβ, είναι φαινόμενο για την επιστήμη».

       Είναι πολύ δύσκολο να εξιστορήσω, μέσα σε λίγες γραμμές, γεγονότα τόσων ετών, σχετικώς με την πορεία της καταστάσεώς μου και των ψυχικών μου διαταραχών και ανακατατάξεων, που έλαβαν χώραν μέσα μου όλα αυτά τα χρόνια....
       Είναι δύσκολο με χρονολογική σειρά να καταγράψω τα αλλεπάλληλα συναισθήματα που δοκίμαζα. Τις ελπίδες, που ερχόντουσαν να με πάρουν στα αέρινα φτερά τους, και τις απελπισίες, που μαύριζαν γύρω μου όλον τον κόσμο. Σαν τα κύματα που έρχονται και μας ανεβάζουν ψηλά στον αφρό τους και ύστερα μας βουλιάζουν βαθειά κάτω, έτσι και τα διάφορα συναισθήματα με πλημμύριζαν, διώχνοντας τα μεν τα δε, και αφήνοντάς με στο τέλος σε βαθειά απόγνωσι και απελπισία.

       Δεν είναι δυνατόν να περιγράψω τί εδοκίμαζα όταν μια μύγα με ενοχλούσε στο μέτωπο και δεν μπορούσα να κάμω μια μικρή κίνηση για να την διώξω, ή όταν κατρακυλούσε τόσον ενοχλητικά στο πρόσωπό μου ο ιδρώτας, και ευρισκόμουν σε αδυναμία να σηκώσω το χέρι μου να το σκουπίσω. Γι' αυτό, δεν γράφω απλώς την ιστορία της ζωής μου, αλλά εξομολογούμαι ξεδιπλώνοντας τις διάφορες πτυχές της ψυχής μου έτσι, όπως ακριβώς ερχόντουσαν τα κύματα και την ανεμόδερναν, για να παρουσιασθούν όλες οι πληγές που ο πόνος είχε δουλέψει επάνω της, και ακόμη για να γίνει φανερό πώς η Θεία Χάρις μετέτρεψε τις πληγές αυτές σε ευλογία, ειρήνη και χαρά....

       Την εποχή εκείνη, μετά την εγχείρησι, μ' εγνώρισε ένας μεγάλος επιστήμων και ανθρωπιστής ο Dr. Howard Rask, καθηγητής του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης στην έδρα της Φυσικής Ιατρικής και αποκαταστάσεως Αναπήρων, ο οποίος βλέποντάς με απογοητευμένο με παρακλητικό τόνο, μου είπε: «Σε παρακαλώ, Σταύρο, να προσεύχεσαι στο ΘΕΟ... Να προσεύχεσαι συνεχώς. Κάμε το, σε παρακαλώ, για μένα, έστω κι' αν δεν τον πιστεύεις...».
       Έφυγα πολύ αναστατωμένος και μονολογούσα: «Τί ειρωνεία..., εγώ ήλθα στην Αμερική να γιατρευτώ, κι ο Αμερικανός γιατρός με στέλνει στο ΘΕΟ!...». Το βράδυ στο κρεββάτι μου σκεπτόμουν και έλεγα: «Μα γιατί επιμένει τόσον αυτός ο άνθρωπος να πάω να βρω τον ΘΕΟ; Ποιος είδε το ΘΕΟ; Πώς θα επικοινωνήσω με τον Θεό; Μα εύκολο πράγμα είν' αυτό;». Και αρχίζω να ερευνώ και να εξετάζω με την σκέψη μου: «Τί είναι ο Θεός;». Επί ώρες βασάνιζα την σκέψη μου με όλα αυτά τα ερωτηματικά, περιμένοντας μιαν απάντηση, που φυσικά δεν ήλθε. Επί πολλές ώρες βασανιζόμουνα με τις σκέψεις αυτές και τις απορίες, και στο τέλος έπαθα μια σύγχυση, μια αδράνεια στην σκέψη.

       Μόλις άρχιζε η σκέψη μου να εξετάζει και να ερευνά πάνω σ' αυτό το θέμα, σταματούσε και επερίμενε... Τί επερίμενε; Δεν μπορούσα να καταλάβω. Και πάνω σ' αυτό το σταμάτημα, μια φωνή δυνατή ξεπήδησε από μέσα μου!....
«Εγώ, Θεέ μου, θέλω να σε πλησιάσω, αλλά δεν ξέρω πώς». Το είπα τόσο δυνατά, που μου φάνηκε ότι όλο μου το είναι, όλη μου η δύναμις, συγκεντρώθηκε σ' αυτή τη λέξη: «ΘΕΛΩ»....
       Αυτό το «ΘΕΛΩ» είναι μια μικρή λέξη, με πολύ όμως μεγάλη σημασία... Το πώς θα το πούμε έχει αξία, χλιαρά; ζεστά; ή καυτά; Πρέπει ν' ακουμπήσουμε ολόκληρη την θέλησή μας στα χέρια του Παντοδύναμου Θεού, και τότε Εκείνος θα ενεργήσει σαν Θεός, κατά τον πλέον τέλειον τρόπο, και θα χαρίσει την ειρήνη Του μέσα μας... Αυτό, το κατάλαβα πολύ αργότερα....

       Όταν επέστρεψα από την Αμερική, με εισήγαγαν εις το Ίδρυμα Αποκαταστάσεως Αναπήρων των Αθηνών -στο ΚΑΠΑΨ- στο Παλιό Ψυχικό.
       Εν τω μεταξύ, με βασάνιζε η σκέψη «πώς θα βρω το Θεό;». Είχα πλέον αρχίσει να πιστεύω ότι αυτό το «ΘΕΛΩ», που είπα στο Θεό, θα φέρει το ποθούμενο αποτέλεσμα και θα συναντήσω το Θεό. Και πράγματι. Είδα ότι ο Κύριος, γι' αυτήν  την απάντηση, έκαμε πολλά βήματα προς εμένα τον αμαρτωλό και ανάξιο.

       Είχαν περάσει αρκετές μέρες, από τότε που είχα έλθει από την Αμερική, όταν κάποιο πρωινό, στις 30 Μαΐου 1961, έκανε την εμφάνισή του στο Ίδρυμα ένας λευκογένειος Γέροντας, ο αγγελιοφόρος του Θεού, και τον ακούω να ερωτά:
-«Ποιος, παιδιά μου, ήλθε αυτήν την εποχή από το Εξωτερικό;».
Όταν του έδειξαν το κρεββάτι μου, με πλησιάζει και μ' ερωτάει:
«Έχεις, παιδί μου, έλθει από το Εξωτερικό;».
-«Μάλιστα, Παππούλη μου», του απαντώ.
Εκείνος μου δίνει το χέρι του. «αλλά, τα χέρια μου, του λέω, είναι παράλυτα, δεν μπορώ να τα σηκώ­σω».
«Και τα πόδια σου; μ' ερωτά».
«Και τα πόδια μου επίσης, του λέγω».
-«Δοξασμένο  το όνομα του Θεού, λέγει».
Εγώ τον κύτταζα περίεργα.
Άρχισε τότε να μ' ερωτά, πώς κτύπησα, από πού κατάγομαι και άλλα.
Νομίζοντας ότι με ρωτάει από περιέργεια, κι' επειδή ήθελα να σταματήση αυτό το ερωτηματολόγιο, του λέγω:
«Παππούλη, ποιον ζητάτε; πέστε μου για να σας εξυπηρετήσω».
«Δεν ζητώ άλλον, παιδί μου, για σένα ήλθα...».
Για μένα;
«Ναι, για σένα ήλθα να σου πω δυο λέξεις, και θα φύγω...».
«Μα παππούλη, του λέγω, αφού ήλθες για μένα, κάθησε στην καρέκλα και ότι θέλεις πες μου».

       Πράγματι εκάθησε και μου είπε: «Παιδί μου, να είσαι ευτυχής που βρίσκεσαι σ' αυτήν την θέση...».
       Τον κύτταξα μ' έκπληξη και του απαντώ: «Πώς να είμαι ευτυχής, εφ' όσον είμαι παράλυτος;...».
-«Ναι, παιδί μου, αλλά τώρα είσαι κοντά στο Θεό. Είχες απομακρυνθή, αλλ' Εκείνος σε αγαπάει, και πρόσεξε μη γογγύσης ποτέ εναντίον του, γιατί δεν γνωρίζεις τί σου επιφυλάσσει ως το τέλος της ζωής σου. Πάντοτε να έχεις την ελπίδα σου προς Αυτόν...».
«Παπαδίστικες κουβέντες για παρηγοριά, είπα μέσα μου». και όμως, ήσαν λόγια προφητικά, που επα­λήθευσαν έπειτα από μια δεκαετία...
       Όταν σηκώθηκε να φύγει, τον ερωτώ: «Μα παππούλη, δεν θα μου πης ποιος είσαι;».
-«Ναι, απαντά. λέγομαι Φιλόθεος Ζερβάκος και είμαι Ηγούμενος της Μονής Λογγοβάρδας της Πά­ρου».
-«Και ποιος σε έστειλε σε μένα;», ερωτώ.

       Χαμογέλασε με ταπεινό ύφος, και με χαμόγελο μου λέει: «Οτιδήποτε χρειασθείς, παιδί μου, γράψε μου, και εγώ θα σε βοηθήσω». Μ' εσταύρωσε, μ' εχαιρέτησε, και εγύρισε να φύγη....

       Μια τελευταία ερώτηση, παππούλη, του φωνάζω: «Είναι δύσκολο να πλησίαση κανείς το Θεό;».
-«Α, παιδί μου, όσο δύσκολο φαίνεται, τόσο εύκολο είναι. Αρκεί να το θέλεις, να το πιστεύεις και να προσεύχεσαι γι' αυτό. Η εξομολόγηση και η Θεία Κοι­νωνία είναι το πρώτο σκαλοπάτι. Είναι δύσκολα αυτά παιδί μου;».

«Αν είναι μόν' αυτά, είναι πολύ εύκολα, του απα­ντώ». Τον ευχαρίστησα, και έφυγε....
       Μετά από λίγους μήνες και την ειλικρινή εξομο­λόγησή μου παρεκάλεσα τον πατέρα Φιλόθεο να πάμε μαζί στον Άγιο ΝΕΚΤΑΡΙΟ να συμπροσευχηθούμε, ενισχύοντάς με στην δοκιμασία μου. Εδέχθει ευχαρίστως. Επήγαμε στην Αίγινα, και αφού ανεβήκαμε στον Ναό του Αγίου, έγινε Παράκλησις, την οποία παρακολούθησα με βαθειά κατάνυξη και συγκίνηση. Ενόμισα ότι βρίσκομαι στον ουρανό και ότι ο Θεός με πλησιάζει, και αυτό μ' έκανε να αισθάνομαι ένα ξαλάφρωμα, σαν κάτι να έφυγε, που μέχρι τώρα βάραινε την ψυχή μου.

       Όταν τελείωσε η Παράκλησις και εβγήκα από τον Ναό, με πλησιάζει μια κυρία και μ' ερωτά: «Ποιος ήταν ο άλλος ιερεύς μέσα στο ιερό πού έκαναν την Παράκληση;».
-«Ποιος άλλος, ο π. Φιλόθεος ήταν, της απαντώ».

-«Όχι για τον π. Φιλόθεο, για τον άλλον ιερέα σας ερωτώ, μου ξαναλέει». Κι επειδή εγώ είχα δει μόνον τον π. Φιλόθεο και εκείνη επέμενε ότι είχε λάβει μέρος στην Παράκληση και άλλος ιερεύς, ερωτήσαμε τον π. Φιλόθεο, εάν πράγματι υπήρχε και άλλος ιερεύς. Και εκείνος αποτεινόμενος στην εν λόγω κυρία, την ερωτά:
«Τον είδες;».
«Μάλιστα, τον είδα πάτερ μου».
-«Τί έκανε;».
-«Ευλογούσε, απαντά εκείνη».
-«Ο Άγιος Νεκτάριος ήταν παιδί μου».

       Ακούοντας αυτά με έκπληξη, ερωτώ και εγώ με την σειρά μου τον π. Φιλόθεο: «Σεις τον είδατε, πάτερ;».
-«Ασφαλώς και τον είδα, μου απαντά..., και μου μίλησε για σένα».
       Νέα αναστάτωσις μέσα μου, νέος συγκλονισμός... Την ψυχή μου γέμισε μια ιδιαίτερη αγαλλίαση, μια μυστική χαρά, που δεν μπορούσα να εξηγήσω....
       Όταν επέστρεψα στο Ίδρυμα, η αναπηρία μου δεν με απασχολούσε πλέον, και να το θαύμα... Ο άνθρωπος τις περισσότερες φορές ζητάει την αποκατάσταση της σωματικής του υγείας, ενώ ο Θεός, ως Παντογνώστης, δίδει την σωτηρία της ψυχής, η οποία είναι απείρως πολυτιμωτέρα από την υγεία του σώματος. Για να φθάσωμεν στην αποκατάσταση της σωματικής υγείας πρέπει να γίνει πρώτα το θαύμα έσωθεν. Δηλαδή πρέπει πρώτα να απαλλαγούμε από τον παλαιόν άνθρωπον και να ενδυθούμε τον νέον....

       Από την ημέρα εκείνη αισθανόμουνα ότι είμαι ακριβώς σαν τους άλλους, τους σωματικώς υγιείς. Ένοιωθα ότι μέσα μου είχα μια μεγάλη δύναμη. Αλλ' όταν επέστρεψα στο Ίδρυμα και είδα πάλιν τους αναπήρους απηλπισμένους και γεμάτους από αίσθημα εγκαταλείψεως να σέρνουν την δυστυχία τους ο ένας πλάι στον άλλον, μ' εκυρίευσε μια αφάνταστη λύπη... Πόσο θάθελα, αυτή την συγκίνηση και το ξαλάφρωμα που ένοιωσα εγώ εκεί στην Αίγινα, στον Ναό του Αγίου Νεκταρίου, να εδοκίμαζαν όλοι αυτοί οι πονεμένοι συνάνθρωποί μου....

       Εν τω μεταξύ, οι επισκέψεις μου στον Άγιο Νεκτάριο στην Αίγινα ήσαν συχναί, πότε μαζί με τον π. Φιλόθεο, πότε με τους συγγενείς μου. Ήταν πλέον μια ζωτική ανάγκη να επισκέπτομαι, για να προσευχηθώ στον Άγιο. Κάθε φορά που τον επισκεπτόμουν, του ζητούσα να μεσιτεύσει στον Κύριο να μου δώση όχι την πλήρη υγεία μου, αλλά μόνο το ένα μου χέρι, για να μπορώ να διώχνω τις μύγες και τα κουνούπια από το μέτωπό μου, που τόσο μ' εβασάνιζαν και υπέφερα. Και όταν επέστρεφα στο Ίδρυμα, αισθανόμουν πολύ δυναμωμένος ψυχικά....

       Αλλ' ενώ η ψυχική μου υγεία επήγαινε ολονέν και καλλίτερα, η σωματική μου όλο και χειροτέρευε. Το 1969 έπαθα θρομβοφλεβίτιδα. Έκαμα και μια μικρή εγχείριση στην πτέρνα του δεξιού ποδιού (τενοντοτομή) και βρισκόμουνα για μερικό καιρό στο γύψο. Και ήλθε τότε ένα τηλεφώνημα από τον Γέροντα Φιλόθεο, ο οποίος μ' ερωτούσε αν ήθελα να πάμε στην Αίγινα να προσευχηθούμε μαζί στον Άγιο. Μολονότι βρισκόμουνα σ' αυτήν την κατάσταση, δεν εδίστασα να πάω μαζί του να προσευχηθώ. Η πίστις μου στην δύναμη της προσευχής είχε πλέον εδραιωθεί μέσα μου, και τίποτε δεν με εμπόδιζε να εκμεταλλεύωμαι κάθε ευκαιρία.

       Επήγαμε μαζί με τον Γέροντα, τον μοναχό Λεόντιο, την μητέρα μου, τον αδελφό μου και τους δύο στρατιώτες βοηθούς μου. Ήτο η εορτή των Αγίων Πατέρων. Ο π. Φιλόθεος τιμά και ευλαβείται ιδιαιτέρως τους Αγ. Πατέρες. Αφού ελειτούργησεν ο ίδιος και εκοινωνήσαμεν όλοι, μου ήλθε μια δυνατή επιθυμία να προσκυνήσω τα Λείψανα του Αγίου, και παρεκάλεσα τον Γέροντα να ζητήσει από την Ηγουμένη να ακουμπήσουν τα άγια Λείψανα επάνω στα παράλυτα πόδια μου. Και τούτο, διότι ουδέποτε κατώρθωσα να προσκυνήσω τα Λείψανα του Αγίου, λόγω της μεγάλης σπαστικότητος του σώματός μου (ακαμψίας)....

       Μ' εβοήθησαν τα παιδιά και ακούμπησα τα χέρια μου επάνω. Συγκλονίστηκα. Έτρεμα ολόκληρος. Αισθάνθηκα ότι αγκάλιαζα ολόκληρον τον Άγιο και όχι την λειψανοθήκη... Και έξαφνα, βγήκαν από μέσα μου αυθόρμητα αυτά τα λόγια:
       «Άγιε, δεν ήλθα να σου ζητήσω τίποτε σήμερα, αλλά ήλθα να προσφέρω τον εαυτόν μου ολόκληρο στον Χριστό. Εσύ γνωρίζεις τί πρέπει να μου δώσεις... Αν δεν πρέπει να μου δώσεις τίποτε, αξίωσέ με να γίνω ένας στρατιώτης του Χριστού μας, ώστε να γίνωμαι αιτία να δοξάζεται το Όνομά Του σε όποια θέση και αν ευρίσκωμαι, ορθός ή παράλυτος..., και δείξε μου, Άγιε, ότι ακούς την προσευχή μου, για να ενισχύωμαι στην δοκιμασία μου αυτή». Αυτή ήταν όλη μου η προσευχή.

       Έφυγα ευχαριστημένος, και πολύ ήρεμος. Απέραντη ειρήνη είχε γεμίσει την ψυχή μου. Ήμουν βέβαιος πλέον ότι το θαύμα θα έλθει, μπορώ να πω ότι το περίμενα. Περίμενα σε κάθε στιγμή ένα χέρι αόρατο να με σηκώσει... Και έπειτ' από δέκα μέρες, από το τελευταίο εκείνο προσκύνημα στην Αίγινα, ετοιμάσθηκα, όπως κάθε πρωί, να κάμω τις συνηθισμένες μου ασκήσεις. Ξαφνικά αισθάνθηκα ότι κάτι λύθηκε μέσα μου. Σαν να ήμουνα δεμένος και ελύθηκα, και όχι μονάχα αυτό, αλλά αισθάνθηκα την ανάγκη να σηκωθώ μόνος μου... Φωνάζω τότε τα παιδιά, τον νοσοκόμο Δημ. Σχορτσανίτη και τον οδηγό Ιωάννη Χατζάκη και τους λέγω:
       «Παιδιά, βοηθήστε με, θα προσπαθήσω να σηκωθώ μόνος μου, χωρίς μηχανήματα». (Μου έβαζαν κάθε πρωί ειδικά ορθοπεδικά μηχανήματα για να στερεώνονται τα πόδια). «Μα θα πέσεις», μου λένε τα παιδιά. «Όχι, τους απαντώ, θα σηκωθώ μόνος μου, μόνο θέλω να με βοηθήσετε λίγο». Διστάζουν, αλλ' επειδή βλέπουν ότι επιμένω, με σηκώνουν... Και ω, του θαύματος! βλέπω ότι στέκομαι ορθός, και τα γόνατά μου δεν λυγίζουν, όπως άλλοτε... Θέλω έπειτα ν' ανοίξω τα πόδια μου για να περπατήσω, αλλά πιστέψτε με, είχα ξεχάσει πως βηματίζει ο άνθρωπος. Τους ζητώ να μου δείξουν τί να κάμω για να περπατήσω. Με κυττάζουν με έκπληξη, και μου λένε να σηκώσω το ένα πόδι προς τα εμπρός και έπειτα το άλλο... Προσπαθώ, και βλέπω ότι πάμε καλά....

       Με κανένα τρόπο δεν μπορώ να σας μεταφέρω στην ψυχολογική θέση μου της στιγμής εκείνης, και να σας μεταδώσω την αγωνία μου ή να εξηγήσω τον πόθο και την δύναμη που μ' έσπρωχναν να κινήσω τα πόδια μου στα πρώτα βήματα, χωρίς να φοβάμαι μην πέσω και τσακιστώ. Ή και την χαρά μου ποιος μπορεί να περιγράψη, όταν είδα ότι εστάθηκα και έκανα και βήματα χωρίς βοηθό!! Αυτό, σας αφήνω να το φαντασθήτε μόνοι σας...
       Η πρώτη μου σκέψις ήταν να αφιερώσω τα πρώτα μου βήματα μέσα στο Εκκλησάκι του Ιδρύματος, εις ένδειξιν ευγνωμοσύνης, προς Τον πολυεύσπλαγχνο Κύριό μας. Δεν είχα τίποτε άλλο να του προσφέρω....

       Εν συνεχεία εκάλεσα τους ιατρούς του Ιδρύματος Δημ. Μουρούλην, Ιωάν. Κωνσταντάκην, τις αδελφές Νοσοκόμες και τους φυσιοθεραπευτάς Χρήστον Χριστόπουλον, Δημήτρ. Τσίγγανον, Γεώργ. Αναγνωστάκην, Παναγ. Μπακούρον, τις δ/δες Χρυσ. Μιχαλεάκου, Πολυτ. Πατέλη, Mαρ. Τσάκωνα κ.ά. και τους έθεσα το ερώτημα: «Πιστεύετε ότι είναι δυνατόν να περπατήσω κάποια μέρα; Γνωρίζω ότι έχω πλήρη παράλυση, ατροφία και εκφυλισμό των μυών και ορθοκυστικές διαταραχές. Και κατόπιν όλων αυτών, θα ήθελα να μου πείτε, εάν θα μπορέσω κάποτε να σηκωθώ».

       Λαμβάνει τον λόγον ο ιατρός κ. Μουρούλης, ορθοπεδικός, και μου λέει: «Εμείς γνωρίζουμε πώς είσαι ανάπηρος σωματικώς και όχι διανοητικώς, γιατί λοιπόν, αφού γνωρίζεις την κατάστασή σου, μας ερωτάς; Όχι κ. Καλκανδή, δεν θα μπόρεσεις».

       Ερωτώ τους άλλους:
«Σεις κ. Κωνσταντάκη;».
-«Δυστυχώς, όχι».
       Σεις κύριοι Φυσιοθεραπευταί, κυρίες και κύριοι; Απήντησαν όλοι αρνητικά.
«Όμως εγώ, κύριοι, σας λέγω ειλικρινά ότι μπορώ να σηκωθώ, να σταθώ ορθός και να περπατήσω».
Με ερωτούν:
«Πού στηρίζεσαι και τα λες όλ' αυτά;».
-«Στον Θεό και μόνο», τους απαντώ. «Στηρίζομαι στην αγάπη του Θεού».
«Θα σηκωθείς τώρα;», με ξαναρωτούν.
«Για σας θα σηκωθώ αύριο. Επιθυμώ να αφιερώσω τα πρώτα μου βήματα στο Θεό».
         Μ' αυτά τα λόγια, τους άφησα και έφυγα. Είπα στα παιδιά να μην πουν τίποτε σε κανένα.

       Το απόγευμα καλέσαμε τους ασθενείς στον Ναό, για να δουν το θαύμα, και εκεί τους ανήγγειλα ότι ήλ­θε η ώρα να περπατήσω, και ότι πρέπει να έχουν θερμή πίστη και απόλυτη εμπιστοσύνη στον Θεό, και κάποια μέρα, αργά ή γρήγορα, θα έλθη και η δική τους σειρά, διότι ο Θεός δεν είναι άνθρωπος να κάνει διακρίσεις. Εγώ, δεν είμαι καλλίτερος από σας, τους είπα εν συνεχεία, αλλά αι βουλαί του Θεού είναι ανεξερεύνητοι....
       Εν τω μεταξύ καταφθάνει και ο π. Θησεύς ο εφημέριος του Ιδρύματος και μας ερωτά:
«Τί συμβαίνει παιδιά, τί περιμένετε;».
«Πάτερ, του λέγω, ήλθε η ώρα να περπατήσω».
-«Δόξα τω Θεώ, λέγει εκείνος, είναι η παραμονή της εορτής των Αγίων Αναργύρων».
«Τόσο το καλλίτερο» του απαντώ. Μου δίδει και ασπάζομαι την εικόνα των Αγίων Αναργύρων...

       Με πιάνουν τα παιδιά από τους βραχίονας, σηκώνομαι, και αρχίζω να περπατώ σταθερά μέσα στο Εκκλησάκι, ψάλλοντας με δάκρυα στα μάτια. «Τις ΘΕΟΣ Μέγας, ως ο Θεός ημών...!».
       Τί στιγμή ήταν αυτή!!! Όλοι οι ανάπηροι άρχισαν να κλαίνε και να φωνάζουν δυνατά: «Και εμείς, Θεέ μου, θέλουμε έτσι να περπατήσουμε, βοήθησέ μας». Ήταν κάτι το ασύλληπτο, που δεν είναι δυνατόν να περιγραφή... Με πολύ μεγάλη ψυχική δύναμη όλοι μαζί, κλαίγοντας, εκάναμε παράκληση και εδοξολογήσαμε τον Κύριο του ουρανού και της γης. Όπως καταλαβαίνετε, όσοι με είδαν κατόπιν, έμειναν άφωνοι!!!

       Και τώρα όλοι όσοι έχοντας παραμερίσει την Θεία Παντοδυναμία και στηρίζονται μόνο στις επιστημονικές τους γνώσεις με βλέπουν να περπατώ, να κινώ τα χέρια μου, να οδηγώ αυτοκίνητο, να κάνω κωπηλασία, όλοι αυτοί μένουν άφωνοι και σηκώνουν τους ώμους....
     -«Μεγάλη η Δόξα Σου, Κύριε, που μας στέλνεις τον πόνο και την δοκιμασία για να μας παιδαγωγήσουν... Τί μεγάλη ευεργεσία μου προσέφερε ο πόνος όλα αυτά τα χρόνια που τον είχα συντροφιά!! Εάν δεν είχα αυτόν τον πόνο, δεν θα είχα στραφή προς τον Θεό. Ο παλαιός άνθρωπος είχε πλημμυρίσει την ψυχή μου, όλο μου το είναι. Αλλ' ο Πανάγαθος Κύριος με την άπειρη αγάπη Του, έστειλε την μεγάλη αυτή δοκιμασία, που με ωδήγησε να βρω την σωστή πορεία της ζωής, την οποία είχα ολότελα χάσει. Να το μεγάλο νόημα του πόνου...!

       Ευτυχισμένοι είναι όσοι το νοιώσουν έγκαιρα και βρουν το ΦΩΣ, που είναι ο ΧΡΙΣΤΟΣ. Ο Χριστός μας βρίσκεται πάντοτε κοντά μας, πλάι μας, έτοιμος να μας βοηθήσει, αρκεί να τον καλέσουμε....
       Μόνον ο Χριστός είναι το Φως του κόσμου, η αλήθεια και η Ζωή. Ο Κύριος μας προειδοποιεί: "Εν τω κόσμω θλίψιν έξεται, αλλά θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον κόσμον"».
       Η κάθε είδους θλίψις, η ασθένεια, η φτώχεια, η εγκατάλειψις κ.λπ. μαλακώνουν την καρδιά, ωθούν σε προσευχή, οδηγούν σε μετάνοια και εξομολόγηση, καλλιεργούν την υπομονή και την αγάπη, προάγουν τον άνθρωπο ηθικά και πνευματικά, οδηγώντας τον εις σωτηρίαν.

Τέλος και τω Θεώ δόξα.

“Η θαυματουργική θεραπεία του τετραπληγικού Σταύρου Καλκανδή ο Άγιος Νεκτάριος Αιγίνης και ο Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος”

ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»


http://www.impantokratoros.gr
http://katanixis.blogspot.gr/

Εορτολόγιο

Δημοφιλείς αναρτήσεις


Banner Ορθόδοξων Ιστοχώρων και Ιστολογίων
Ξεκινάμε μια προσπάθεια παρουσίασης Ορθόδοξων Ιστοχώρων και Ιστολογίων.
Αν δεν υπάρχει ο δικός σας, ζητάμε συγνώμη,
ενημερώστε μας και θα τον συμπεριλάβουμε.





Create your own banner at mybannermaker.com!
Πέρα από το άτομο
Make your own banner at MyBannerMaker.com!

















(υπό κατασκευή)


Τα banner μας
Αντιγράψτε τον κώδικα στη δική σας σελίδα
για να εμφανιστούν τα banner μας.
Ειδοποιήστε μας για να συμπεριλάβουμε και το δικό σας.