Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2015

ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΕΥΔΟΚΙΜΟΥ, ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ

το παρεκκλήσι του Αγίου Ευδοκίμου στη Μυτιλήνη και υπάρχει εικόνα του Αγίου που την έφεραν οι Μικρασιάτες αδερφοί μας κατά τον διωγμό του 22!! 


Γιορτάζουμε σήμερα 31 Ιουλίου, ημέρα μνήμης του Οσίου Ευδοκίμου, του Δικαίου.

Ο Όσιος Ευδόκιμος γεννήθηκε στη Καππαδοκία και έδρασε κατά τους χρόνους του αυτοκράτορα Θεόφιλου (829 - 842 μ.Χ.). Οι γονείς του Βασίλειος και Ευδοκία ήταν άνθρωποι πλούσιοι και ευσεβείς. Η ορθόδοξη οικογένειά του τον ανέθρεψε σύμφωνα με τις επιταγές του Ευαγγελίου και γρήγορα ο Ευδόκιμος διακρίθηκε για το ήθος και τις αρετές του.

Ο ηθικός βίος του και η φιλάνθρωπη δράση του εκτιμήθηκαν από τον αυτοκράτορα Θεόφιλο, ο οποίος τον διόρισε στρατοπεδάρχη της Καππαδοκίας αρχικά και αργότερα όλης της αυτοκρατορίας. Κατά την τέλεση των καθηκόντων του ο Ευδόκιμος ήταν πάντα δίκαιος και ταπεινόφρων, ενώ δεν σταμάτησε στιγμή να επιδίδεται στο φιλάνθρωπο έργο του.

Ενώ βρισκόταν στο 33ο έτος της ηλικίας του ο Ευδόκιμος προσβλήθηκε από βαριά σωματική ασθένεια. Όταν παρέδωσε το πνεύμα του στο Κύριο, η χριστιανική κοινότητα βυθίστηκε σε θλίψη και ενταφίασε το τίμιο σώμα του ευλαβώς.

Στους εορτάζοντες και στις εορτάζουσες, χρόνια πολλά και ευάρεστα στο Θεό !!!


Απολυτίκιο:
Ήχος δ'. Ταχύ προκατάλαβε.

Εκ γης ο καλέσας σε, προς αιωνίους μονάς, τηρεί και μετά θάνατον αδιαλώβητον, το σώμά σου, Άγιε, συ γαρ εν σωφροσύνη, και σεμνή πολιτεία, μάκαρ επολιτεύσω, μη μολύνας την σάρκα· διό εν παρρησία Χριστώ, πρέσβευε σωθήναι ημάς.









http://xristianos.gr/

Ο Άγιος Ευδόκιμος, υπόδειγμα χριστιανού κυβερνήτη – 31 Ιουλίου




Oύτος ο μακάριος ήτον κατά τους χρόνους του βασιλέως Θεοφίλου του εικονομάχου, εν έτει ωκθ΄ [829], εκατάγετο δε από γονείς ευγενείς και λαμπρούς κατά την ζωήν. Πατρίκιοι γαρ ήτον αυτοί και Oρθόδοξοι, Bασίλειος και Eυδοκία ονομαζόμενοι, οίτινες εκατάγοντο από την Kαππαδοκίαν, ήτοι από την Kαραμανίαν.

Όθεν επειδή αυτοί καλώς ανέθρεψαν και επαίδευσαν τον υιόν τους τούτον Eυδόκιμον, διά τούτο και ο βασιλεύς Θεόφιλος ετίμησεν αυτόν με το αξίωμα του Kανδιδάτου, και εδιώρισεν αυτόν να ήναι στρατοπεδάρχης, πρώτον μεν, εις την χώραν των Kαππαδοκών, έπειτα δε, εις όλην την γην των Pωμαίων. Ήτον γαρ ο Άγιος μία ζυγαρία της δικαιοσύνης, και ένας κανών, οπού εφύλαττε κάθε ισότητα. Kαι έκαμνε μεν καθ’ εκάστην ημέραν πολλάς ελεημοσύνας εις Eκκλησίας, εβοήθει δε εις χήρας και ορφανά, και απλώς ειπείν, κάθε είδος αρετής εμεταχειρίζετο ο αοίδιμος.

Kυριευθείς δε από σωματικήν ασθένειαν, παρέδωκε την ψυχήν του εις χείρας Θεού. Oι δε δούλοι αυτού φυλάττοντες την παραγγελίαν οπού τοις έδωκεν, έθαψαν αυτόν μαζί με τα ρούχα και υποδήματά του. Oύτος ο αοίδιμος εδοξάσθη παρά Θεού με πολλά θαύματα, τα οποία τώρα δεν ημπορούμεν να αναφέρωμεν.

H δε του λειψάνου αυτού μετακομιδή εις την Kωνσταντινούπολιν, έγινε κατά την έκτην του παρόντος Iουλίου. H δε κοίμησις αυτού έγινε κατά την παρούσαν τριακοστήν πρώτην του αυτού. (Tον κατά πλάτος Bίον του Aγίου τούτου όρα εις το Nέον Eκλόγιον. O δε ελληνικός Bίος τούτου σώζεται εν τη Λαύρα, εν τη των Iβήρων, και εν άλλαις, ου η αρχή· «Eυδοκίμου του φερωνύμως κατά Θεόν ευδοκιμήσαντος», συνεγράφη δε υπό του Mεταφραστού.)

(Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Γ´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

Πηγή: http://www.snhell.gr/references/synaxaristis/search.asp

Για τα θαύματά του ο άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς γράφει: «Ένας φρενοβλαβής άνδρας άγγιξε τον τάφο του και έγινε αμέσως υγιής. Το ίδιο και ένα παιδί. Μετά από δεκαοκτώ μήνες, η μητέρα του άνοιξε το φέρετρό του και βρήκε το σώμα του σαν να ήταν ακόμη ζωντανό, χωρίς σημάδια σαπίλας ή φθοράς. Μια υπέροχη ευωδία αναδιδόταν από το σώμα του αγίου. Τα λείψανά του μεταφέρθηκαν αργότερα στην Κωνσταντινούπολη και ενταφιάστηκαν στην νέα εκκλησία της Αγίας Θεοτόκου που έχτισαν οι γονείς του δίκαιου Ευδόκιμου.» (Πρόλογος από την Αχρίδα)

Πηγή: http://www.westsrbdio.org/prolog/prolog.cgi (Μετάφραση: VatopaidiFriend)



Το εκκλησάκι του Αγίου Ευδόκιμου μέσα στο ομώνυμο πάρκο στη πόλη της Μυτιλήνης.
την εικόνα έφεραν Μικρασιάτες Χριστιανοί κατά τον διωγμό τους από τις αλησμόνητες Πατρίδες.


Απολυτίκιον. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.

Εκ γής η καλέσας σε, προς ουράνιους σκηνάς, τηρεί και μετά θάνατον, αδιαλώβητον, το σώμα σου Άγιε· σύ γαρ εν σωφροσύνη και σεμνή πολιτεία, μάκαρ έπολιτεύσω, μή μολύνας την σάρκα. Διό εν παρρησία Χριστώ, πρέσβευε σωθήναι ημάς.



http://vatopaidi.wordpress.com/

Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2015

Άγιος Παίσιος ο Αθωνίτης (1924-1994)

 
  Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης, ως στρατιώτης (1924-1994)
πηγή φωτ.: http://athosprosopography.blogspot.gr


-->
«Απορώ πώς δέν μπορούν νά καταλάβουν τήν μεγάλη αποστολή τού Μοναχού. Ο Μοναχός φεύγει μακριά από τόν κόσμο, όχι γιατί μισεί τόν κόσμο, αλλά επειδή αγαπάει τόν κόσμο καί κατ' αυτόν τόν τρόπο θά τόν βοηθήση περισσότερο διά τής προσευχής του σέ πράγματα πού δέν γίνονται ανθρωπίνως παρά μόνο μέ θεϊκή επέμβαση. Έτσι σώζει ο Θεός τόν κόσμο. Ο Μοναχός δέν λέει ποτέ "νά σώσω τόν κόσμο", αλλά προσεύχεται γιά τήν σωτηρία όλου τού κόσμου, παράλληλα μέ τήν δική του. Όταν ο καλός Θεός ακούση τήν προσευχή του καί βοηθήση τόν κόσμο, πάλι δέν λέει "'έσωσα εγώ τόν κόσμο", "αλλά ο Θεός". Οι Μοναχοί, λοιπόν είναι μέ λίγα λόγια οι Ασυρματιστές τής Μητέρας Εκκλησίας, καί επομένως, εάν φεύγουν μακριά από τόν κόσμο, τό κάνουν καί αυτό από αγάπη, διότι φεύγουν από τά παράσιτα τού κόσμου, γιά νά μπορούν νά έχουν καλύτερη επαφή καί νά βοηθούν περισσότερο καί καλύτερα τόν κόσμο. Φυσικά τήν παράλογη αυτή απαίτηση πού έχουν ορισμένοι Κληρικοί, όπως ανέφερα, τό νά κατεβούν δηλαδή οι Μοναχοί στόν κόσμο, τήν έχουν καί μερικοί ανόητοι στρατιώτες. Όταν η Μονάδα τους κινδυνεύη, νά αφήση δηλαδή καί ο Ασυρματιστής τόν ασύρματο καί νά πάρη καί αυτός τό λιανοντούφεκό του, λές καί θά σωθή η κατάσταση, εάν προστεθή ένα ακόμη όπλο στά άλλα διακόσια. Ενώ ο Ασυρματιστής ξελαρυγγίζεται γιά νά πιάση επαφή, φωνάζοντας "εμπρός, εμπρός, ψυχή κλπ", οι άλλοι νομίζουν ότι λέει λόγια πολλά στόν αέρα. Δέν αρκούν όμως οι έξυπνοι Ασυρματιστές, ακόμη καί νά τούς βρίζουν, αλλά αγωνίζονται, ώσπου νά πιάσουν επαφή, καί μετά ζητάνε τήν άμεση βοήθεια από τό Γενικό Επιτελείο (ψυχή) καί καταφθάνουν οι μεγάλες δυνάμεις Αεροπορίας, Τεθωρακισμένων, Στόλου κλπ, καί έτσι σώζεται η κατάσταση καί όχι μέ τό λιανοντούφεκό τους. Τό ίδιο καί οι Μοναχοί κινούνται μέ θείες δυνάμεις, μέ τήν προσευχή τους, καί όχι μέ τίς ατομικές τους μηδαμινές δυνάμεις. Γιά έναν λόγο δέ παραπάνω στήν εποχή μας, πού τό κακό παράγινε, έχουμε ανάγκη τής επεμβάσεως τού Θεού...Δέν μπορώ νά καταλάβω αυτό πού κάνουν μερικοί Κληρικοί καί Λαϊκοί, πού μάχονται τόν Μοναχισμό (αποκαλεί πιό πάνω τούς Μοναχούς Ασυρματιστές τής Εκκλησίας). Ενώ ο Στρατός τίς Διαβιβάσεις τίς θεωρεί αρτηρίες τού Σώματος τού Στρατού, καί η Εκκλησία μας τό ίδιο παραδέχεται γιά τόν Μοναχισμό, αυτοί οι ευλογημένοι άνθρωποι πού μάχονται τόν Μοναχισμό, θά ήθελα νά μάθω, σέ ποιά Εκκλησία ανήκουν».

-->
από αναφορά στον Άγιο Παίσιο,  του Γεωργίου Γαλανόπουλου, δικηγόρου παρ' Αρείω Πάγω



Τρίτη, 28 Ιουλίου 2015

π.Λεμεσού Αθανάσιος - Περιστατικά με Άγ.Πορφύριο


Ο π.Αθανάσιος αφηγείται πλήθος θαυμαστών περιστατικών με τον
Άγιο ,από προσωπική εμπειρία, από περιγραφή των ιδίων των
ανθρώπων που τους συνέβη ,όπως επίσης και γεγονότα μετά την
κοίμησή του.


Δευτέρα, 27 Ιουλίου 2015

ΜΕΓΑΛΗ Η ΧΑΡΗ ΤΟΥ.............





 Η Πρεσβυτέρα είχε όγκο στο στήθος και εγχειρίστηκε.  Μόλις έβγαλαν τον όγκο, δίνουν ένα κομμάτι στον πατέρα Ευάγγελο να το πάει για βιοψία και να φέρει αμέσως τ' αποτελέσματα. Μετά την απάντηση της εξετάσεως, οι γιατροί δεν δίνουν ούτε έξι μήνες ζωής στην άρρωστη.
Η κόρη του παπα-Βαγγέλη λι­ποθυμά μόλις το ακούει, ο ίδιος τα χάνει. Άκου, λέει, γιατροί να το πουν έτσι ξαφνικά στο παιδί!

Στα χέρια του όμως σφίγγει το χέρι του Αγίου Παντελεήμονα, που έχει φέρει μαζί του, καί προσεύχεται.
Βγάζουν την Πρεσβυτέρα από το χειρουργείο. Με λαχτάρα ο πατήρ Ευάγγελος ακουμπά πάνω στις γά­ζες που σκεπάζουν το εγχειρισμένο στήθος της Πρεσβυτέρας το χέρι του Αγίου και γονατιστός προσεύχεται. 

Εκείνη την ώρα μπαίνει ο χειρουργός με τη μάσκα ακόμη. Βλέπει τη σκηνή καί βάζει τις φωνές.
- Τί είναι αυτό το κόκαλο παπά μου; Πάρτο από δω και τράβα σπίτι σου.
Ζαλισμένος ο καημένος, μα­ζεύει γρήγορα τ' Άγια Λείψανα και προσπαθεί να βρει την πόρτα. Μέσ' τη ζάλη του, όμως, ακούει τη Νοσο­κόμα να φωνάζει το γιατρό στο τηλέφωνο, που τον ζη­τά επειγόντως η γυναίκα του.
Το απόγευμα σταματά μια κούρσα έξω από το σπί­τι του Ιερέα και με έκπληξη ο παπα-Βαγγέλης βλέπει να βγαίνει ο γιατρός. Πω! πω! σκέφτεται, ο γιατρός και στο σπίτι μου ακόμα με κυνηγάει! Με φρίκη, όμως, βλέπει να κατεβαίνει από τ' αυτοκίνητο και ένας νέος παραμορφωμένος. Το στόμα του είχε πάει στ' αυ­τί του. Αποσβολώθηκε ο παπάς.

- Πάτερ μου, του λέει ο γιατρός, εκείνο το κόκαλο το έχεις; Με συγχωρείς, παραφέρθηκα, την ώρα που σ' έδιωχνα μου τηλεφώνησε η γυναίκα μου, ότι το παιδί μας, που έδινε εκείνη την ώρα εξετάσεις, έπα­θε ξαφνικά αυτήν την πάρεση που βλέπεις. Κατάλαβα ότι εγώ έφταιξα καί γι' αυτό σε παρακαλώ πολύ διά­βασε μας μια ευχή. Τη διεύθυνση σου στο χωριό την πήρα από την Πρεσβυτέρα.
- Ευχαρίστως παιδιά μου, ελάτε στο Εκκλησάκι. Κράτα αγόρι μου, το χέρι του Αγίου καί γονάτισε.

Απλώνω στο κεφάλι του νέου το πετραχήλι καί αρχίζω να διαβάζω την ευχή. Καθώς διαβάζω, ακούω θόρυβο κρακ, κρακ. Σκέφτομαι, τί συμβαίνει άραγε; Τελείωσα και, όταν σηκώθηκε το παιδί, τί να δούμε, το στόμα του παιδιού είχε επανέλθει στην θέση του! Πατέρας καί γιος ρίχνονται πάνω μου.
- Παππούλη, πώς να σ' ευχαριστήσουμε;
- Όχι εμένα, παιδιά μου, το Θεό και τον Άγιο.
Από τότε για πάρα πολύ καιρό ερχόταν τακτικά να προσκυνήσουν καί να φέρουν καί το λάδι για το καντήλι του Αγίου.

Όσο για την Πρεσβυτέρα, είναι τώρα περισσότερα από είκοσι χρόνια που είναι τελείως καλά χωρίς να κάνει απολύτως καμία θεραπεία. Μεγάλωσε τα παι­διά της και ζει στο χωριό προσέχοντας το Εκκλησάκι με τα τόσα Άγια Λείψανα, μια που δεν υπάρχει πια ο πατήρ Ευάγγελος. Ο γιατρός πολλές φορές έλεγε στον παπα-Βαγγέλη: ''Εμείς, παπά μου πρέπει να τα κά­ψουμε τα βιβλία μας''.....

Σάββατο, 25 Ιουλίου 2015

Γέρων Χριστόδουλος, Ηγούμενος Ιεράς Μονής Κουτλουμουσίου: «Η Φοβερά Προστασία έφερε στην πύλη της Μονής μας τον Γέροντα Παΐσιο»




Σεβασμιώτατε, Σεβαστοί πατέρες και αδελφοί προσκυνητές,

Είναι δύσκολο να εκφράσουμε τα συναισθήματά μας σήμερα. Πάντοτε συναζόμεθα για να εορτάσουμε τις Δεσποτικές και Θεομητορικές εορτές ή τη μνήμη των μεγάλων αγίων. Αυτή όμως η φορά είναι ιδιαίτερη.
Γι’ αυτό και τα συναισθήματα είναι πρωτόγνωρα. Γιατί σήμερα πανηγυρίσαμε για πρώτη φορά στη μνήμη του δικού μας συγχρόνου αγίου. Του αγίου κοντά στον οποίον, λίγο ως πολύ, όλοι μας ζήσαμε, στον οποίον ανοίξαμε την καρδιά μας, είδαμε την αρετή και τον αγώνα του, είδαμε από κοντά τα θαυμάσια του Θεού να φανερώνονται στο πρόσωπό του και στη ζωή του.

Καθένας μας έχει να θυμηθεί κάτι.
Θα έλεγα ότι δεν είναι απλώς ο Κουτλουμουσιανός Άγιος. Η ζωή του συνδέθηκε με μια εξαιρετικά δύσκολη φάση της Μονής μας, τα πρώτα επώδυνα βήματα της ανακαινίσεως και αναβιώσεώς της, μετά από μια μεγάλη περίοδο λειψανδρίας και κατάρρευσης, που το μόνο αίσθημα που δημιουργούσε ήταν η απελπισία.
Ο γέρων Παΐσιος ήταν τότε η απάντηση του Θεού στην προσευχή μας. Αλλά και το Κουτλουμούσι ήταν η απάντηση στην προσευχή του.

Στη θερμή ικεσία του γέροντος να του δώσει ο Θεός τόπο να αναπαυθεί τον υπόλοιπον χρόνο της ζωής του, η Φοβερά Προστασία του χάρισε την Παναγούδα. Στη δική μας ικεσία, σε μέρες δραματικές και εμπόδια σα μεγάλα κύματα, η Φοβερά Προστασία έφερε στην πύλη της Μονής μας τον Γέροντα. Κι εκεί έγινε μια ανταλλαγή ειλικρινούς αγάπης. Ο ένας είπε στον άλλον «μείνον μεθ’ ημών». Κι αυτή η καρδιακή συμφωνία είχε καρπό την ευλογία του Θεού μέσα στις δοκιμασίες, ευλογία που, πιστεύω, δεν έχει δώσει ακόμη όλους τους καρπούς της.

Ο γέρων Παΐσιος μετά από δεκαπέντε χρόνια άσκησης και προσφοράς στο Κελλί του, μας είχε υποδείξει το σημείο όπου ήθελε να ταφεί. Ο Θεός οικονόμησε αλλιώς. Αλλά όπως ήλθε εδώ κάποια νύχτα, κεκλεισμένης της πύλης, για να επισκεφθεί ένα ανάπηρο παιδί, το ίδιο κάνει και τώρα, και μας επισκέπτεται, και φροντίζει για τους αδελφούς του. Ίσως μάλιστα τώρα που έφυγε να είναι περισσότερο κοντά μας. Όπως είναι κοντά σε κάθε ψυχή που τον επικαλείται. Και την παρηγορεί. Κι έτσι, συνεχίζει να κάνει, πολύ περισσότερο τώρα, αυτό που έκανε στην επίγεια ζωή του: να μεταμορφώνει τις ζωές των ανθρώπων.
Σεβασμιώτατε, ευχαριστούμε για τον κόπο του ταξιδιού σας.

Ωστόσο, αισθάνομαι ότι περιττεύει οποιαδήποτε ευχαριστία, αφού ήταν προσδοκία, πόθος και χαρά όλων μας να συναχθούμε γύρω από τον γέροντα, και να επικαλεσθούμε τις πρεσβείες του.

Ας έχουμε την ευχή του.


http://www.pemptousia.gr
 http://agioritikesmnimes.blogspot.gr

ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΣ Α.Θ.ΠΑΝΑΓΙΟΤΗΤΟΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ κ.κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟΝ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΪΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ (11 Ιουλίου 2015)





Ιερώτατε Μητροπολίτα εκπρόσωπε της Α. Μακαριότητος, του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου,

Ιερώτατε Μητροπολίτα Κασσανδρείας κ. Νικόδημε, Ποιμενάρχα της Θεοσώστου ταύτης επαρχίας,

Ιερώτατοι άγιοι αδελφοί Αρχιερείς,

Εντιμότατοι εκπρόσωποι των αρχών,

Οσιωτάτη Καθηγούμενη της Ιεράς Μονής ταύτης του υιού της βροντής Μοναχή Φιλοθέη, μετά της περί υμάς Ιεράς Αδελφότητος,

Ευλογημένοι προσκυνηταί της χάριτος και της πρεσβείας του εν Οσίοις Πατρός ημών Παϊσίου του Αγιορείτου,

«Θαυμαστός», ως αληθώς, «ο Θεός εν τοις Αγίοις Αυτού», αναφωνούμεν προερχόμενοι εκ του Οικουμενικού Πατριαρχείου, προς την ενταύθα τιμιωτάτην κληρουχίαν αυτού, η οποία βιώνει συνεχώς την παρουσίαν του θαύματος του Κυρίου, συντελουμένου καθ’ εκάστην διά των Αγίων Του. Όπως ακριβώς συμβαίνει και με την ’Εκκλησίαν των μαρτύρων και της συνεχούς σταυρώσεως, την Μητέρα όλων μας Εκκλησίαν της Κωνσταντινουπόλεως, της οποίας γνήσιον τέκνον και ανάστημα υπήρξεν ο τιμώμενος απόψε Όσιος Παΐσιος, ο Αγιορείτης και συγχρόνως καππαδόκης και οικουμενικός Άγιος.

Είναι μεγάλη η χαρά και η τιμή του Πατριάρχου του Γένους, του Επισκόπου του Αγίου Όρους και Αρχιεπισκόπου και Πατριάρχου της ευλογημένης ταύτης περιοχής, να τελή σήμερον μαζί σας τον πρώτον εσπερινόν της μνήμης του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου, του μεγάλου αυτού Αγίου, τον οποίον ανέδειξεν ο Θεός κατά τους δυσκόλους αυτούς διά την Ελλάδα καιρούς, ο οποίος ως άλλος ήλιος ανέτειλεν από την Καππαδοκίαν και από το Περιβόλι της Παναγίας και φωτίζει τα σκοτάδια της ανησυχίας, της αβεβαιότητος και της ανασφαλείας, που μας τυλίγουν καθημερινώς.

Και είναι μαζί μας, δίπλα μας, κοντά μας, ο Άγιος -διά να ομιλήσωμεν με την ιδικήν του απλοϊκήν φρασεολογίαν, φρασεολογίαν ενός συγχρόνου Κοσμά του Αιτωλού- αυτάς τας δυσκόλους στιγμάς και μας λέγει: μη φοβείσθε, είμαι μαζί σας, ο Θεός είναι μαζί σας, δεν θα σας αφήση να δοκιμασθήτε περισσότερον από όσον  ημπορείτε να αντέξετε. Όλα τα παραχωρεί διά το καλόν μας. Αι δυσκολίαι θα παύσουν μόνον με την δύναμιν και με την Χάριν Του, θα παύση η τρικυμία, θα έλθη η γαλήνη.

Ο Όσιος Παΐσιος είναι ο Γέροντας της αγάπης, της θυσίας, της πίστεως, της αυταπαρνήσεως, της αρετής, της καρτερίας, της υπομονής, ο οποίος μας παρακολουθεί και κατά την εσπερινήν αυτήν δέησιν με την απέραντον αγάπην και στοργήν του, μας προστατεύει, μας παρηγορεί και μας παρακινεί προς επιστροφήν εις τας αξίας μας, τας αξίας του Θεού και του Ρωμαίηκου Γένους μας και του Ορθοδόξου πολιτισμού μας. Αλλά συγχρόνως ο Άγιος Παΐσιος είναι και οικουμενικός Άγιος, χωρίς επίγειον πατρίδα· αληθινή πατρίδα του δεν ήτο ούτε η Καππαδοκία, ούτε η Κόνιτσα, ούτε το Σινά, ούτε το Άγιον Όρος· πατρίς του ήτο και είναι η βασιλεία των ουρανών, από όπου και κηρύττει, παρά την απλότητα και την πραότητά του, λόγον βροντής, όπως ο Θεολόγος προστάτης της Μονής ταύτης, λόγον τιμαλφή αξιών αιωνίων, αι οποίαι οδηγούν εις ανάπαυσιν καρδιών και ψυχών.

Ο Όσιος Παΐσιος επέλεξεν εκ νεότητος τον τρόπον του χριστιανικού βιώματος. Χαρακτηριστικά του τρόπου αυτού είναι το σταυρικόν, το μαρτυρικόν και το θυσιαστικόν στοιχείον. Αι καππαδοκικαί πνευματικαί ρίζαι και πηγαί του και κυρίως ο σπόρος της αρετής, τον οποίον εφύτευσεν εις την καιομένην καρδίαν του ο Γέροντάς του Όσιος Αρσένιος ο Καππαδόκης, ο οποίος ευρίσκεται εδώ, εις την μοναστικήν αυτήν κυψέλην, πνευματικώς και σωματικώς με τα τίμια λείψανά του, εκαρποφόρησαν εις τον Γέροντα Παΐσιον εκατονταπλασίως. Ωθούσαν και καθοδηγούσαν τον Όσιον εις ένα διαρκές μαρτύριον συνειδήσεως, το οποίον διελαλείτο εις τα όρη, εις την έρημον, εις τα σπήλαια, εις τας Μονάς, εις τα κελλία, εις την οικουμένην άπασαν.

Ο Άγιος επέλεξεν, εξ αρχής τα δύσκολα και τα βαριά, όπως έλεγεν ο ίδιος. Η ηρωική αποφασιστικότης του εις την αγάπησιν του σταυρού και των δυσκολιών, αι οποίαι οδηγούν με βεβαιότητα εις την ανάστασιν και εις την χαράν, πρέπει να μας προβληματίζη κατά την σημερινήν εποχήν των πολλών και γενικών άλυτων αδιεξόδων, τα οποία αντιμετωπίζομεν οι εγγύς και οι μακράν.

Το σημερινόν μήνυμα του Αγίου Παϊσίου μέσα εις τας πολλάς δυσκολίας ολοκλήρου του κόσμου είναι η ελπίς, που απευθύνεται εις κάθε απελπισμένον και προβληματισμένον άνθρωπον. Οι σύγχρονοι Έλληνες απόψε και πάντοτε πρέπει να έχωμεν εστραμμένην την προσοχήν μας εις τον λόγον του, ο οποίος είναι πάντοτε σύγχρονος και επίκαιρος και ευεργετικός. Ο λόγος του κρυστάλλινος, ως Λόγος του Θεού, ευρίσκει απήχησιν εις την καρδίαν κάθε Έλληνος, διότι ηγάπησε –και ηγάπησε πολύ- και την Πατρίδα και τον Λαόν. Ευρίσκει απήχησιν, διότι δεν υπάρχει δυσκολία, την οποίαν εμπειρικώς δεν έζησεν ο Γέροντας -ο Άγιος Παΐσιος-. Έτσι και σήμερον μας λέγει: «Δεν έχετε χρήματα; Και εγώ δεν είχα ποτέ. Όλα τα εμοίραζα στους έχοντες ανάγκη. Είσθε πτωχοί; Εγώ υπήρξα πτωχότερος από σας. Πεινάτε; Σε όλη την ζωή μου εκουσίως πεινούσα. Ζούσα με μια ντομάτα, με λίγο παξιμάδι, με λίγο ψωμί. Κρυώνετε; Πάντοτε εκρύωνα και δον άναβα σόμπα στο κελλί μου. Είσθε ασθενείς και ταλαιπωρημένοι χωρίς φάρμακα, χωρίς μέλλον; Ήμουν ασθενής πάντοτε και ποτέ δεν εζήτησα από τον Θεόν να μου πάρη την ασθένειαν. Πέρασα κι εγώ από την δίστομον μάχαιραν των πόνων της ασθενείας του καρκίνου. Πονείτε και κλαίετε; Μια ζωή επόνεσα και εσήκωσα τις αμαρτίες των άλλων…».

Ό Άγιος Παΐσιος εσφράγισε την ζωήν του με το εκούσιον μαρτύριον της συνειδήσεως. Το μαρτύριον της συνειδήσεως είναι το εσωτερικόν εκείνο βίωμα που ένα μόνον γνωρίζει, το διδόναι και το προσφέρειν. Το μαρτύριον τούτο ήτο διά τον άγιον δώρον και χάρισμα· ήτο η δύναμις του Θεού και συγχρόνως η ιδική του δύναμις, που ενίσχυε το αδύναμον και ασθενικόν του σώμα, όπως ενίσχυε και τον καχεκτικόν και αδύναμον Απόστολον Παύλον, ο οποίος έλαβε την θείαν απάντησιν εις την προσευχήν του: «η γαρ δύναμίς μου εν ασθενεία τελειούται». Το μαρτύριον αυτό της συνειδήσεως τον κατέστησεν Άγιον και Όσιον και Δίκαιον.

Η σημερινή εσπέρα είναι σημαδιακή. Δεν είναι μόνον η πρώτη εορτή της μνήμης του Αγίου Παϊσίου, συμπίπτουσα με μίαν εξαιρετικώς κρίσιμον και καιρίαν διά το Έθνος των Ελλήνων στιγμήν. Είναι κυρίως και πρωτίστως παραμυθία και παρηγορία. Εάν έχωμεν την αγάπην του Θεού και την ελπίδα μας εις Εκείνον, τότε έχομεν τα πάντα. Επαναλαμβάνομεν: Εάν έχωμεν την αγάπην του Θεού και την ελπίδα μας εις Εκείνον, τότε μόνον έχομεν τα πάντα. Ο Θεός είχε πάντοτε την αγκαλιά του ανοικτήν εις εκείνον ο οποίος εισήρχετο πονεμένος και απογοητευμένος μέσα από την σαθρήν πόρταν του κελλίου της Παναγούδας αλλά εξήρχετο χαριτωμένος και αναπαυμένος. «Το Γένος μας επέρασε τόσες μπόρες και κλυδωνισμούς», όπως έλεγεν ο Άγιος Παΐσιος, «και δεν εχάθηκε». Δεν φοβούμεθα, λοιπόν, τας παροδικάς θυέλλας οι ορθόδοξοι έλληνες, τας οποίας μετατρέπει εις γαλήνην ο περιπατών επί των υδάτων Κύριος και ενισχύων ημάς, όπως κάποτε τον λιποψυχήσαντα Απόστολον Πέτρον.

Αδελφοί και τέκνα εν Κυρίω λίαν αγαπητά,

Ο Όσιος Παΐσιος είχε μεταβάλει την καρδίαν του και την ζωήν του εις μίαν παγκόσμιον τράπεζαν του ουρανού. Μίαν τράπεζαν, η οποία χωρούσε όλον τον κόσμον. Μίαν τράπεζαν, από την οποίαν όσα και εάν έπαιρνε κανείς πνευματικά αγαθά, παρέμενε πάντοτε γεμάτη. Μας προβληματίζει ασφαλώς όλους, πατέρες και αδελφοί, η στάσις ζωής αυτή του Αγίου. Και πρέπει να μας προβληματίζη. Ασφαλώς το μέλλον διά τον μη πιστόν ’Ορθόδοξον Χριστιανόν είναι αβέβαιον και ζοφερόν. Το φως εις το τέλος της σύραγγος ίσως αμυδρόν. Το φως εκ φωτός, ο Κύριός μας, όμως μόνος νοιάζεται δι’ ημάς και δεν είναι το φως Του αμυδρόν. Μας φωτίζει και μας καθοδηγεί.

Ευχάριστουμεν, Ιερώτατε αδελφέ άγιε Κασσανδρείας κύριε Νικόδημε, και σας προσωπικώς και την Προεστώσαν του Ιερού Ησυχαστηρίου του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου Γερόντισσαν Φιλοθέην, διά την χαράν να ευρισκώμεθα απόψε προσκυνηταί της χάριτος του Αγίου, η ημετέρα Μετριότης, ο Πατριάρχης σας, ο οποίος εγνώρισε τον Άγιον και εδιδάχθη από το παράδειγμά του και από την διδαχήν του, και ο οποίος ηξιώθη να τον κατατάξη εις το Αγιολόγιον της παγκοσμίου Ορθοδοξίας διά να τιμάται κατ’ έτος και όλοι μας να επικαλούμεθα την μεσιτείαν και την προσευχήν του. Είμεθα βέβαιοι ότι και απόψε και πάντοτε ευρίσκεται μαζί μας, κοντά μας, μας συνοδεύει, μας διδάσκει, μας παραδειγματίζει, φωτίζει την ατραπόν της ζωής μας.

Ο Όσιος Παΐσιος λείπει σωματικώς από την Παναγούδα, από το Ησυχαστήριόν Του, από την μοναστικήν κοινότητα του Αγίου Όρους, από το πλήρωμα των πιστών, αλλά είναι παρών εις την ζωήν όλων μας των επαινούντων απόψε την σεμνήν και τελεσφόρον αεί παρουσίαν του εις τον κόσμον, κόσμον οδύνης και περισκέψεως, εις την ευλογημένην αυτήν Πατρίδα, χώραν χειμαζομένην υπό προβλημάτων και επιμόνων καταιγίδων φόβου και ριπών απογνώσεως διά το αύριον. Την διαρκή παρουσίαν αυτήν του Αγίου Παϊσίου επιδιώκει να σημειώση και να εξάρη η προσκυνηματική Πατριαρχική μας επίσκεψις και προσευχητική δέησις σήμερα εδώ, ώστε η Αγαθότης του Παντοδυνάμου, αναφαινομένη κατά το σχέδιον της Θείας Προνοίας, να διαλάμψη ταχέως και να καταυγάση τας αποθαρρυμένας ψυχάς του χριστωνύμου λαού. Μόνον ο Θεός, ταις πρεσβείαις των Αγίων Του, δύναται να σώση τα απολεσθέντα, να υποδείξη εξόδους και φυγάς εκ των αδιεξόδων, να μετατρέψη σκολιάς και δυσβάτους ατραπούς εις λεωφόρους παραμυθίας και χάριτος. Εις την ευμένειαν του Δεσπότου μας Χριστού μεγάλως συμβάλλει η γνησίως οικουμενική αγιότης του Γέροντος Παϊσίου.

Ας έχωμεν, αδελφοί, όλοι μας, και ας έχη τας θεοπειθείς ευχάς του η χειμαζομένη Πατρίς των Ορθοδόξων Ελλήνων εις τον αγώνα διά υλικήν και πνευματικήν επιβίωσιν, εις τον οποίον αγώνα ο Άγιός μας, ο Γέροντας της Ελλάδος και της οικουμένης, προπορεύεται και δεικνύει την οδόν. Αμήν.


 www.pemptousia.gr
 http://agioritikesmnimes.blogspot.gr

Τετάρτη, 22 Ιουλίου 2015

Η τελευταία Πρωτοχρονιά στη Μικρά Ασία




Ογδόντα οκτώ χρόνια από την Τελευταία Πρωτοχρονιά της Μικρασίας, την Πρωτοχρονιά του μοιραίου έτους 1922, ας στρώσουμε τη θύμησή της με ροδανθούς και υάκινθους, αφήνοντας τη φαντασία να μας σεργιανίσει σε παρα­δείσους χαμένους αλλά όχι ξεχασμένους: το Αϊβαλί, τα Αλάτσατα, το Αδραμύτιο και τοΑίδίνι∙ τα Βουρλά, το Δικελί, την Έφεσο και τον Τσεσμέ∙ τη Μενεμένη και τα Μουδανιά∙ το Μαρμαρίσι και τα Μοσχονήσια∙ την Προύσα, την Πάνορμο και την Πέργαμο∙ τη Σινώπη, τη Σαμψούντα και την Τραπεζούντα∙ τις Φώκιες και τη Σμύρνη, το “Διαμάντι της Ανατολής”, το “Στέμμα της Ιωνίας” την “πόλη του θρύλου και του πόνου”…

Η Σμύρνη, η “γκιαούρ Ισμίρ”, υποδέχεται την Πρωτοχρονιά του ’22 με ευχές στα αρμενικά, τα ιταλικά, τα αγγλικά, τα γαλλικά, τα ολλανδικά και κυρίως στα ελληνικά, αφού η συντριπτική πλειοψηφία είναι Έλληνες. Η Σμύρνη με τα τριάντα σχολεία (: την Ευαγγελική Σχολή, το Κεντρικό Παρθεναγωγείο, το Ομήρειο Ίδρυμα κλπ,), με τα τέλεια οργανωμένα νοσοκομεία (με πρώτο και καλύτερο το Γκραικικόν) και τους αρρώστους που καταφθάνουν από παντού για να θεραπευτούν, με τα δραστήρια φιλανθρωπικά της ιδρύματα (: το Άσυλο των Αστέγων, το Λαϊκό Κέντρο, το Ορφανοτρο­φείο, τη Φιλόπτωχη Αδελφότητα, το Ταμείο Φτωχών, την Αδελφότητα “Ευσέβεια”, το Σύλλογο Κυριών κ.ά.), με τους δημιουργικούς πνευματικούς συλλόγους της (όπως ο Φι­λολογικός Σύλλογος “Όμηρος”, ο Καλλιτεχνικός, ο δημοσιογραφικός κ,ά,), με τα αθλη­τικά σωματεία της (όπως ο Πανιώνιος και ο Απόλλων) και τις λέσχες της, που συγκέντρωναν όλη την “εκλεκτή κοινωνία”, με τα πολυτελή θέατρα (όπως η Νέα Σκηνή, το Θέατρο Σμύρνης, το Σπόρτιγκ Κλαμπ, το Κράιμερ ή το Γκαίυ) και τους δώδεκα κινηματογρά­φους της, με τις κατάμεστες τράπεζες…και προπαντός η ονειροπόλα Σμύρνη με τον απελευθερωτικό ελληνικό στρατό και με τις δεκαέξι πανέμορ­φες ορθόδοξες εκκλησίες της υποδέχεται τον Αϊ-Βασίλη και τον καινούριο χρόνο….

Η μητρόπολη Αγία Φωτεινή λαμποκοπά μέσα κι έξω. Ο επιβλητικός μητροπολίτης Χρυ­σόστομος με τα χρυσά άμφια και την πατερίτσα του αστράφτει σαν αληθινός βυζαντινός αυτοκράτορας πάνω στο θρόνο του. Το βλέμμα του όμως είναι βυθισμένο στοχαστικά και ανήσυχα στο μέλλον. Λαλεί χαρμόσυνα το πανύψηλο καμπαναριό της Αγίας Φωτεινής καθώς το μεγάλο βαυαρικό ρολόι του δείχνει ακριβώς 12 κι αντιλαλούν οι καμπάνες των άλλων εκκλησιών απ’ την πόλη και τα μαγευτικά περίχωρά της: το Κορδελλιό, το Αλάμπεη και την Παπασκάλα∙ τα Πετρωτά, την Αγία Τριάδα και το Μερσικλή∙ το Βαϊρακλή και το Δραγάτς∙ το Καρατάσι και το Σαλαγανό∙ την Καλλιθέα(Καραντίνα), την Ενόπη (Γκιοζ Τεπές) και τη Μυρακτή (Κοκάρ-Γιαλή)∙ το Βουρνόβα, το Χατζηλάρ και το Βουνάβασι∙ τον Παράδεισο, το Βουτζά και το Σεβδήκιοϊ…

«Τα στενά της σοκάκια, οι φαντασμαγορικοί βερχανέδες της, τα αρχαϊκά της σπίτια, τα καφασωτά παράθυρα, τα αιώνια μπαλκόνια, οι μιναρέδες, τα ψηλά κωδωνοστάσια, οι τρούλοι της, τα σαχνισίδια της μέσα στο τρεμουλιαστό φως των φαναριών της έδιναν στην πόλη μια εντύπωση έντονα ειδυλλιακή, κάποιο μυστικισμό…»(2) πάντοτε. Μέσα όμως στη νύχτα της παραμονής της Πρωτοχρονιάς του ’22 οι μιναρέδες και τα κωδωνοστάσια έμοιαζαν να αποκρεμιούνται σ’ ένα αγκάλιασμα ερωτικό ή θανατηφόρο – δεν ήξερες!

«Το Και, το Παραλλέλι, η Μπελαβίστα, οι Βερχανέδες, οι Μεγάλες Ταβέρνες, το Μπουλβάρ-Αλιότι, ο Κουλές, τα Τράσα (…), τα βαποράκια του Κορδελλιού, το τραμ της πλακόστρωτης προκυμαίας που το ‘σερναν άλογα, τα κατάμεστα με εύθυμο κόσμο κέντρα, τα μονά ζυγά φιστίκια, τα “πολιτάκια” με τα σαντούρια, όλα έμοιαζαν σαν εύθυμες κτυπητές κορδέλες που έπλεκαν ένα χαρωπό γαϊτανάκι. Και μέσα σ’ αυτά η μητέρα να μπαινοβγαίνει με τα παιδιά στα καταστήματα και ν’ αγοράζει τη χαρά του περιττού μέσα σε μεγάλα και μικρά πακέτα…».(3)

Άσε τι γινόταν με τη βασιλόπιτα. «Η νοικοκυρά έβαζε μέσα το φλουρί. Η ίδια σχεδίαζε δικέφαλους αητούς και διάφορα πλουμιά με καρεφύλλια και μύγδαλα [Συνή­θως πατούσε στη μέση μια ρομβοειδή σφραγίδα με το δικέφαλο αητό, απ' αυτές που σκά­λιζαν οι μοναχοί στο Άγιο Όρος]. Η ίδια σκαρίφιζε με ζυμάρι τη χρονολογία. Σαν τρελά μπαινόβγαιναν τα παιδιά την παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Πότε θα ‘ρθει η ώρα να κόψουν την πίτα… Να δουν σε ποιον θα πέσει το φλουρί… Πότε θα μοιράσουν τα ρεγάλα και τους μποναμάδες… Κι οι μεγάλοι αγωνιούσαν για τα ρεγάλα. Ήξεραν ότι όλα ήταν αγο­ρασμένα απ’ του Ξενόπουλου, απ’ τον Μπον Μαρσέ, απ’ τα μεγάλα καταστήματα της Σμύρνης. Πάνω στο στρογγυλό τραπέζι της τραπεζαρίας, η γελένη γεμάτη καρύδια, μύ­γδαλα, φουντούκια, “μάνα του Ουρανού”, κουκουνάρια, σταφίδες, σύκα, κουρμάδες, δα­μάσκηνα, λεμπλεμπούδες. Στη μέση ένα αναμμένο κερί, και τα παιδιά να μπαινοβγαί­νουν, να γεμίζουν τις τσέπες και να μασουλίζουν. Δε σταματούσαν τα κάλαντα και οι ευ­χές στην ξώπορτα…».(4)

Βέβαια, «κάθε παλιά Σμυρνιά, την παραμονή στον εσπερινό, έστελνε στον εφημέριο της ενορίας το κόνισμα του Αγίου Βασιλείου με τον άρτον για το Ύψωμα. Και την άλλη μέρα, ξωλείτουργα ο παπάς ήθελε να πάει στο σπίτι να ψάλει το Απολυτίκιον και το Μεγαλυνάριον του Αγίου: “Τον ουρανοφάντορα του Χριστού…”. Η νοικοκυρά κρατούσε μια άσπρη πετσέτα ανοιχτή και ο παπάς βαστώντας τον άρτον τον ύψωνε εκ τρίτου αναφωνών: “Μέγα το όνομα…”. “Της Αγίας Τριάδος”, συμπλήρωνε η οικοδέσποινα. “Πάτερ όσιε, βοήθει τους δούλους σου”, ξανάλεγε ο παπάς κι έκοβε ανάλογες μερίδες, ευλογία για τους εορτάζοντας… Στο Γιαμανλάρ νταγ το πρωί της Πρωτοχρονιάς, όταν ξυπνούσαν οι άνθρωποι, ήθελε να κοιτάξουν το βουνό και να ευχηθούν: “Να είναι στερεωμένοι όλο το χρόνο”. Αν το βουνό ήταν χιονισμένο, αυτό σήμαινε ότι ο χρόνος θα τους ήταν ευτυχισμένος…».(5)

Παρόμοιες σκηνές εκτυλίσσονται παντού…

Στην Κρήνη (Τσεσμές), μετά το κόψιμο και το μοίρασμα της πίτας, άφηναν όλα τα κομμά­τια της πάνω στο τραπέζι μαζί με γλυκά και νερό, για να κατέβει τη νύχτα ο Αϊ-Βασίλης να φάει και να ξεδιψάσει.(6) Επίσης , έσφαζαν στο κατώφλι της πόρτας μια κόττα ή ένα διάνο “για το καλό”.(7)

Στη Χίο της Βιθυνίας, την παραμονή της Πρωτοχρονιάς ο νοικοκύρης κάρφωνε ένα κλαδάκι ελιάς πάνω στη βασιλόπιτα, που ακουμπούσαν όρθια στον τοίχο και λειτουργούσε ως ειδώλιο του Αϊ-Βασίλη. Πάνω στο κλαδάκι όλα τα μέλη κρεμούσαν τα χρυσά τους (βραχιόλια, αλυσίδες, σκουλαρίκια, δακτυλίδια κ.ά.) και τα άφηναν εκεί όλη τη νύχτα, για να τους φέρει ο Αϊ-Βασίλης ευτυχία.(8)

Στις Κυδωνίες (Αϊβαλί) η νοικοκυρά σχημάτιζε με ένα πιρούνι πάνω στην πίτα ένα σταυρό “τσιμπιστό”, για να… βγαίνουν τα μάτια των εχθρών και να μην τους γλωσσοτρώνε, ενώ με ένα κλειδί έκαναν διάφορα πλουμιά για να “κλειδώνεται” το στόμα των εχθρών. (9) Εξάλλου, όποιος κέρδιζε το φλουρί δεν το έπαιρνε. Το εξαγόραζε η νοικοκυρά, γιατί ήταν γρουσουζιά να φύγει από το σπίτι.(10)

Στον Πόντο τοποθετούσαν στο εικονοστάσι έξι κλαδιά ελιάς και έξι δάφνης με την ευχή: “ήρθε καλοχρονιά, ας πάει κακοχρονιά”. Επίσης τα κορίτσια έριχναν στη θάλασσα στάρι και αλάτι και έφερναν στο σπίτι θαλασσινό νερό με βότσαλα, που σκόρπιζαν στα δωμάτια, για να έχουν αφθονία αγαθών. Στη Σινώπη, ειδικότερα, κάθε Πρωτοχρονιά κάρφωναν πάνω από το τζάκι ένα νέο κλαδί ελιάς, για να τους δίνει νέα ζωή (11), ενώ όποιος έβρισκε το φλουρί έπρεπε να πάει πρωί πρωί στη βρύση να αφήσει ένα κομμάτι πίτα αλειμμένο με μέλι και βούτυρο, για να εξευμενίσει το στοιχειό που κατοικούσε σ’ αυτή, και να φέρει στο σπίτι ένα κουβά “αγιοβασιλιώτικο νερό” για ανανέωση. (12)

Στα Κοτύωρα καλό σημάδι για την οικογένεια ήταν να πέσει το νόμισμα στην Παναγία, που της “μελετούσαν” και το πρώτο κομμάτι. (l3)

Στην Κασταμονή, την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, οι νοικοκυρές εκτός από τη βασι­λόπιτα ετοίμαζαν και τον αϊβασιλιώτικο χαλβά και μάλιστα με ιδιαίτερη φροντίδα, γιατί από την επιτυχία του εξαρτούσαν την τύχη της χρονιάς. Μετά τον Εσπερινό, τέσσερις ομάδες μαθητών με λευκούς χιτώνες, γαρνιρισμένους με θαλασσί χρώμα και με πολύχρω­μα φαναράκια στα χέρια επισκέπτονταν όλα τα σπίτια. Τα κεράσματα ήταν ρακί και μεζέ­δες για τους μεγάλους και ξηροί καρποί ή φρούτα για τους μαθητές. Με τα χρήματα που εισέπρατταν κάλυπταν έξοδα του σχολείου…(14)

Έτσι έγιναν όλα, όπως κάθε χρόνο, την Πρωτοχρονιά του 1922. Όμως, μήπως δε σταύ­ρωσαν την πίτα “τρις” με το μαχαίρι; Μήπως δε “μελέτησαν” σωστά τα κομμάτια της; Μήπως δεν πάτησαν σωστά πάνω της τη σφραγίδα και ο δικέφαλος αποτυπώθηκε μονοκέ­φαλος ή ακέφαλος; Μήπως το “φλουράκι” το κέρδισε το Τουρκάκι που παραστεκόταν ή του το “μαρτύρησε” το πονηρό Φραγκάκι; Μήπως δεν πέτυχε ο αϊβασιλιώτικος χαλβάς της Κασταμονίτισσας; Μήπως ξέχασαν να ανανεώσουν τα παλιά κλαδιά ελιάς και δάφνης στα εικονοστάσια τους; Ή μήπως το πρωί της Πρωτοχρονιάς του ’22 πυκνή ομίχλη έκρυβε τη θέα του αχιόνιστου Γιαμανλάρ Νταγ; Μήπως, πάλι, έπιασαν κάποιες κατάρες των Λε­βαντίνων εμπόρων που είχαν θησαυρίσει κάτω απ’ το παλιό τουρκικό καθεστώς των διο­μολογήσεων και τώρα έβλεπαν ότι δεν μπορούσαν να εκμεταλλευτούν τους Έλληνες; Ή μήπως πίσω απ’ τα καφάσια των παραθύρων τα κατακόκκινα από λύσσα μάτια των Τούρκων “μάτιαζαν” το Ελληνικό στοιχείο, που ζούσε το όνειρο της Ανάστασης; Δεν μπορεί, κά­ποιο κακό σημάδι θα είδαν οι Μικρασιάτες την παραμονή ή ανήμερα της Πρωτοχρονιάς!…

Την Πρωτοχρονιά του 1922 η τραγωδία του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας βρί­σκεται σε κορύφωση. Όλα όμως έγιναν όπως κάθε χρόνο στη “Βασιλίδα της Ιωνίας” και τα περίχωρά της. Γιατί, όπως γράφει ο Η. Βενέζης, «Η καταιγίδα, η καταστροφή πλησία­ζαν. Εμείς ήμαστε τότε σχεδόν παιδιά, δεν είχαμε νου και μάτια να δούμε. Αλλά οι πατέρες μας, που είχαν και τα δυο, δεν ήθελαν να δουν. Δεν είχαν μήτε φαντασία. Η ζωή των ελληνικών κοινοτήτων συνεχιζόταν μέσα σε μιαν ατμόσφαιρα ευφορίας – που είναι χαρακτηριστική των απελπισμένων καταστάσεων…».(12) Για κάποιους ασφαλώς στα παρασκήνια ή και στις κερκίδες του παγκόσμιου αυτού θεάτρου όλα αυτά είναι απλώς στοιχεία τραγικής ειρωνείας, αφού το ξέρουν ή το φαντάζονται ότι πρόκειται για την τελευταία Πρωτοχρο­νιά των Ελλήνων στη Μικρά Ασία.

Το τελευταίο, βέβαια, επεισόδιο της τραγωδίας (η «κα­ταστροφή», η «έξοδος») θα παιχτεί «επί σκηνής» τον Αύγουστο του ίδιου έτους…

Από τότε οι Ελληνομικρασιάτες, μπορεί να μετρούσαν όπως όλοι οι χριστιανοί το χρόνο με αφετη­ρία τη Γέννηση του Χριστού, ως πρόσφυγες όμως αναμετρούσαν το χρόνο με αφετηρία την αποφράδα εκείνη μέρα του Αυγούστου που οι πύρινες γλώσσες έζωσαν θανατηφόρα τον Ελληνι­σμό της Μικρασίας, αφανίζοντας ένα μεγάλο κομμάτι του και ξεριζώνοντας το υπόλοιπο από τα χώματα όπου για τριάντα ολόκληρους αιώνες ζούσε και δημιουργούσε έργα θαυ­μαστά. Γι’ αυτό και η βασιλόπιτά τους ουσιαστικά ήταν συνδυασμός του “εορτα­στικού” άρτου και του “μελίπηκτου” των αρχαίων προσφορών προς τους θεούς και προς τους νεκρούς αντίστοιχα!…

Υ.Γ. Πριν από 15 χρόνια, παρουσιάζοντας τα έθιμα αυτά στην εκδήλωση κοπής της πίτας του ενιαίου τότε Συλλόγου Μικρασιατών Ρεθύμνου στο Δημαρχείο της πόλης μας, είχα προτείνει να κόβονται δύο βασιλόπιτες, όπως ήταν το έθιμο στην Αρτάκη της Κυζίκου(15): μια «ανεβατή», αφιερωμένη στο Χριστό, τον Αϊ-Βασίλη και τους οικείους και μία «λειπανάβατη», αφιερωμένη στους νεκρούς μας, θαμμένους και άταφους. Πράγματι οι Μικρασιάτες του Ρεθύμνου δεν άργησαν να κόβουν δύο πίτες∙ όχι, όμως, κατά το έθιμο της Κυζίκου αλλά κατά τις επιταγές του διχασμού, που του επέτρεψαν να τους κάνει “ποδαρικό”!!…

Ι) Ισαβέλλα Μαλόβρουββα, «Σμύρνη, Διαμάντι της Ανατολής. Περιοδεία φαντασίας στην παλαιά Σμύρνη», Μικρασιατικά Χρονικά, τόμος Α’, σελ. 181-184. 2) Διδώ Σωτηρίου, Οι νεκροί περιμένουν, σελ. 54. 3) lφιγένεια Χρυσοχόου, Ξεριζωμένη Γενιά, σελ. 394. 4) Σωκράτης Ρωνάς, «Λαϊκό Μηνολόγιο Σμύρνης», Μικρασιατικά Χρονικά, τόμος Ζ’, σελ. 310. 5) Δημ. Λουκάτος, ” Το έθιμο της Βασιλόπιτας”, Μικρασιατικά Χρονικά, Τόμος Ι΄, σελ. 121. 6) Δημ. Λουκάτος, ό.π., σελ. 123. 7) Γεώργιος Μέγας, Ελληνικαί εορταί και έθιμα λαϊκής λατρείας, Αθήνα 1956, σελ. 61. 8 ) Δημ. Λουκάτος, ό.π., σελ. 124. 9) Γ. Μέγας, ό.π., σελ. 60-61. 10) Δημ. Λουκάτος, ό.π., σελ. 125. 11) Γ. Μέγας, ό.π., σελ. 72. 12) Γ. Μέγας, ό.π., σελ. 70. 13) Λύσανδρος Θεοδωρίδης, «Η Παραμονή του Αγίου Βασιλείου εις Κασταμονήν», Μικρασιατικά Χρονικά, τόμος Β’, σελ. 172. 14) Ηλίας Βενέζης, Μικρασία, Χαίρε, σελ. 37-38. 15) Δημ. Λουκάτος, ό.π., σελ. 108


http://ellinwnparadosi.blogspot.gr/

Τρίτη, 21 Ιουλίου 2015

Χίλιες ἐκκλησίες νά χτίσεις, ἄν δέν μπεῖς μέσα, δέ σώζεσαι…




Ήμουν στο λεωφορείο και δίπλα μου καθόταν μία κυρία. Περνώντας έξω από έναν Ιερό Ναό έκανα το σταυρό μου. Παρακινούμενη από εμένα έκανε και εκείνη κάτι σαν σταυρό –γρήγορα –γρήγορα- κάτι σαν ανακάτεμα! Της λέω..’’αυτόν τον σταυρό που κάνεις δεν τον φοβάται ο διάβολος’’ έτσι όπως τον κάνεις είναι σαν να κοροιδεύεις. Θίχτηκε τότε εκείνη και μου λέει…’’τι είναι αυτά που λέτε; το ξέρετε πως εγώ είμαι πολύ πιστή και βοηθάω την εκκλησία όσο μπορώ; '' Της απάντησα πως δεν το ήξερα και συνέχισα ….’’Δηλαδή εκκλησιάζεστε, εξομολογείστε, κοινωνάτε, και συμμετέχετε στα μυστήρια της εκκλησίας;’’

Δεν εκκλησιάζομαι συχνά, μου λέει, ούτε συμμετέχω ιδιαίτερα, αλλά βοηθάω όσο μπορώ την εκκλησία. Έχω δώσει ένα σωρό λεφτά για να χτιστούν εκκλησίες, για να εξοπλιστούν με τα απαραίτητα, για να αγιογραφηθούν τόσοι Άγιοι….!!!

Χίλιες εκκλησίες να χτίσεις, αν δεν μπεις μέσα, δε σώζεσαι…της απάντησα! Η Εκκλήσία σαν κιβωτός που είναι, το ξέρεις πως πρέπει να μπεις μέσα για να σωθείς;  Ξέρεις τι απέγιναν αυτοί που έφτιαξαν την κιβωτό του Νώε; ΠΝΙΓΗΚΑΝ!

Πνίγηκαν επειδη την κατασκεύασαν, αλλά δεν πίστευαν στο κακό που ερχόταν και έμειναν απ’΄εξω! Γιἀυτό όσες εκκλησίες και να φτιάξει ο άνθρωπος και όσα μοναστήρια, αν δεν μπει μέσα στην κιβωτό που λέγεται εκκλησία, να κοινωνάει το σώμα και το αίμα του Χριστού, δε σώζεται.

Του μακαριστού Δημητρίου Παναγόπουλου.



 http://www.inagiounikolaoutouneou.gr
 http://proskynitis.blogspot.gr

Σάββατο, 18 Ιουλίου 2015

Αδελφή Φιλαρέτη,η Έλενα μας, η ευλογημένη αχθοφόρος του πόνου




Χθες βράδυ ο γυιός μου, μου ζήτησε να του αναπτύξω το θέμα «Όταν το άχθος γίνεται ευλογία».Θέμα τόσο βαθύ,τόσο ουσιώδες...

Αστραπιαία ο νους μου έτρεξε στην Έλενα,γιατί ήταν το ζωντανότερο παράδειγμα...

Την ίδια ώρα έμπαινε ο σύζυγος για να μας αναγγείλει ότι η Έλενα,η αδελφή Φιλαρέτη «Έφυγε από κοντά μας «σήμερα το μεσημέρι» 25 Ιανουαρίου ημέρα μνήμης των οσίων Ξενοφώντος, Αμμωνά και Συμεών του Παλαιού.

Λουσμένη πάντα στο φως του πόνου, απ’τη γέννηση ως το θάνατο, φωτεινή-καθαρή-γαλήνια η μορφή της, γαργαριστή-τραγουδιστή κι η καθάρια φωνή της, γλυκό το χαμόγελό της, αληθινή αριστοκράτισσα-αρχόντισσα του πόνου, «έκανε αγόγγυστα και με χαρά τον κανόνα της πάνω στη γη»· μετέβαλε το άχθος της, την εκ γενετής αναπηρία της και όσα στην πορεία επέτρεψε ο Θεός, σε πραγματική ευλογία· πάνω στα δεκανίκια της αρχικά, στο αναπηρικό της καρότσι μετά με το σιδερένιο νάρθηκα στο πόδι, στο κρεββάτι του πόνου τής «επαχθούς ευλογίας» του καθολικού καρκίνου στο τέλος, που σαν κάμινος την λαμπικάρισε- λεύκανε στο μαύρο ρασάκι της· πάνω από 50 χρόνια...Θα είναι πάντα στην ψυχή μας...


Η ‘Ελενα ήταν η «τρυφερή» χαρά μας στην φοιτητική μας παρέα στη Θεσσαλονίκη· θεολόγος που δεν «θεολογούσε»· μ’αυτό το κάτι απ’ τα αδιαύψευστα που μόνον οι ψυχές γνωρίζουν να σε τραβά δίπλα της, να σε κάνει να νοιώθεις «καλόν ημάς έστιν ώδε» · αυτό που αναπαύει δίχως λόγια , ανεπιτήδευτα, χωρίς προσπάθεια, το ξεχείλισμα κι η ευωδία της ψυχής, αυτό που οι ελάχιστοι -οι εκλεκτοί- το έχουν χάριτι Θεού.

Πόνεσε πολύ, μα ποτέ δεν διαμαρτυρήθηκε· ούτε ένα δάκρυ ούτε ένα «αχ!». Ανεπιτυχείς εγχειρήσεις στα παραμορφωμένα πόδια που την έκαναν αδύναμη να κινηθεί μόνη της. Η συνοστέωση και τα προβλήματα συμπίεσης των νεύρων, οι ίλιγγοι, η μυική αδυναμία-ατροφία, το αδύνατο ανοσοποιητικό σύστημα με τις συνεχείς λοιμώξεις στην παραμικρή επίσκεψη, οι συνεχείς ναυτίες, το κατεστραμμένο απ’τα βαρειά φάρμακα στομάχι, η κορτιζόνη, η δύσπνοια και τα προβλήματα των πνευμόνων... «Έγινα έγκλειστη θέλω δεν θέλω-μου έγραφε. Ο Θεός να βοηθήσει...Υπομονή να δίνει ο Κύριος για όλα. Ελένη της υπομονής!

«Ειρηνεύετε μέσα στην αγάπη των αγίων μας και της Παναγίας μας» έγραφε και το βίωνε καθημερινά. Και μέσα στον πόνο της παρακολουθούσε «με αγωνία τα προβλήματα των φίλων και προσευχόταν». «Εμείς δόξα τω Κυρίω. Τα νέα τα ίδια. Πάντα σιωπή του πόνου για ευλογία στην ζωή μας μια και είμαστε ανάξιες για πολλά πράγματα. Μιλώ πάντα προσωπικά, έγραφε εξαιρώντας την συγκάτοικο-συνοδοιπόρο καιδιακόνισσα της ζωής της που η πρόνοια του Θεού έστειλε αληθινό επίγειο φύλακα άγγελο. Να εύχεσθε και για μας. Η προσευχή και απλά η σκέψις μας, για το κάθε πρόβλημα του καθενός στον Θεό θα σώσει όλους μας, για να μας χαρίσει την πολυπόθητη και αιώνια ζωή. Δεν γράφω κήρυγμα, απλές σκέψεις μέσα από πόνο που ο καθένας μας είτε φανερά, είτε μόνος περνά...»

Η Έλενα που τόσο πόνεσε, ποτέ δεν πόνεσε κάποιον, ποτέ δεν θύμωσε με κάποιον, ούτε έθιξε-μόνον προσευχήθηκε- για όποιον την έβλαψε ή ζημίωσε (γιατί έζησε και τέτοιες δοκιμασίες). Αν και αντιλαμβανόταν τα πάντα, αντιπαρέρχονταν τους πειρασμούς με σιωπή ή με χιούμορ.

«Κάναμε πολύ ωραία βόλτα σήμερα, ε Δήμητρα», έλεγε γελώντας μετά από πολύωρη-άσκοπη διαδρομή για το Πανόραμα ενός ταξιτζή, συγκαταβαίνοντας στην αδυναμία του «για το κάτι παραπάνω». Ποτέ δεν την άκουσα να σχολιάσει κάποιον!


Διακριτική, ήρεμη πάντα και ευγενική στήριζε όλους με τον καλό της λόγο, το ζεστό της βλέμμα, το χαμόγελό της. Τα λόγια της λίγα, αγαπητικά, από καρδίας, με ουσία ζωής από τότε που ήταν πολύ νέα, πολύτιμα.

«Μην κουράζεσθε πολύ, απαντούσε στις νεανικές μου υπερβάσεις, γιατί η υγεία είναι το πολύτιμο δώρο του Θεού· εάν την χάσει κάποιος τότε καταλαβαίνει. (Με συγχωρείς που στα γράφω έτσι καθαρά, την αλήθεια σου λέγω...αν την χάσεις δεν ξαναβρίσκεται εύκολα...Γνωρίζω και εγώ από ασθένεια).

Ο Θεός θα δώσει την καλύτερη λύσι...και ό,τι θα γίνει , θα είναι για ωφέλεια ψυχής και ταπείνωση...

Θα κάνετε ό,τι μπορείτε για τα παιδιά χωρίς άγχος και με το σταυρό σας θα ξεκινάτε...Τόσοι αφανείς Γέροντες, μα και φανεροί προσεύχονται...Μετά όλοι αυτοί που σας αγαπούν και σας σκέπτονται.

Ο Γιάννης με τα έξι παιδιά· τώρα που είναι κοντά στο Θεό, θα φροντίσει Εκείνος για όλη την οικογένεια...

Καθένας και κάθε μας ημέρα με τον δικό της Σταυρό...»

Καθαρή και περιποιημένη , όμορφη μέσ’ στα απλά της ρούχα, αξιοπρεπής μ’ όλα τα περιορισμένα οικονομικά, όχι μόνον δεν άφηνε περιθώρια οίκτου για την αναπηρία της, αλλά σ’ έκανε να θαυμάζεις πόσο θετικά και με πόση εμπιστοσύνη στο Θεό την αντιμετώπιζε, σαν δώρο Θεού και ξεχωριστή ευλογία στη ζωή της. Ώρες-ώρες ακτινοβολούσε από χαρά. «Νοιώθω ότι πετάω», μου έλεγε όντας καθηλωμένη στο καρότσι της και κουνούσε τα χέρια σα φτερά.

Και αγαπούσε πλέρια. Αγαπούσε όλους τους ανθρώπους, τα λουλούδια, τα πουλιά , την κτίση και τον Κτίστη, την Παναγία μας, τους Αγίους, τον Γέροντά μας, που σαν στοργικός πατέρας την περιέθαλψε απ’ την ώρα που πήγε κοντά του μέχρι τις πολύ δύσκολες ώρες της οδύνης στη μονή της μετάνοιάς της, δίνοντάς της στο τέλος έπαθλο-εφόδιο για την αλλη ζωή το Αγγελικό Σχήμα.


«Ο π. Σ. πήρε τηλέφωνο...έγραφε όλο χαρά. Παίρνει και μιλάμε. Έχει αγάπη και πολλά χαρίσματα μα τα κρύβει, φανερώνεται πάντα στο αμήν. Θέλω ώρες να σου μιλώ γι’αυτόν και τα λόγια που μας λέγει και πόσο μας αγαπά...Η προσευχή του είναι πολύ μεγάλη παρά τα λόγια του, που βέβαια δεν είναι, λιγότερο ωφέλιμα.»

Φιλοπατερική, φιλακόλουθη, φίλη της προσευχής και της νηστείας, δεν χαρίστηκε στον εαυτό της, ούτε στις δύσκολες ώρες. Τήρησε το πρόγραμμά της, χωρίς δικαιολογημένες παρεκκλίσεις, αθόρυβα, με συναίσθηση, εν μετανοία και υπακοή.

΄Ηταν φίλη της σιωπής, μα και φίλη της ζωής και των ανθρώπων.

«Μου λείπει η θάλασσα, μου λείπουν οι άνθρωποι» , μου έγραψε όταν η αρρώστια την έκλεισε μέσα. «Όσο και να λένε την Αθήνα ζούγκλα, εγώ ένοιωθα και ζούσα όμορφα, έβγαλα το Γυμνάσιο-Λύκειο Γλυφάδας με πλούσια παιδιά, που ακόμα με πολλά απ’ αυτά αλληλογραφούμε».

Χαιρόταν τη ζωή. «Μου διάβαζει η Δήμητρα. Χαίρομαι με την Ιστορία, την ποίηση, τη Γεωγραφία, τους κλασσικούς, τους Πατέρες της εκκλησίας. ..Αγαπώ πολύ τα βιβλία, την κλασσική μουσική, μή γελάσεις, τις κουκλίτσες (είχε πολλές ρομαντικές πορσελάνινες, που τις δώριζε) και γενικά δεν βρίσκω κάτι που να μην το αγαπώ όταν είναι όμορφο...»

Αγιογραφούσε όταν μπορούσε, δημιουργούσε όσο μπορούσε. «Έκανα και ένα μεγάλο μέρος ενός χαλιού· τώρα λίγο ζεσταίνομαι και παρουσιάζει το χέρι μου κάποιες φλεγμονές. Γράφω κάπου κάπου...»

«Η Δήμητρα έχει ένα ολάνθιστο μπαλκόνι...αν και μικρό.

Σου στέλνω την αγάπη τους, στο μωβ μου βάζο, οι σομόν μεγάλες (4) μαργαρίτες και ο γαλανός ουρανός...

Έλπισον επί Κύριον και
Αυτός σε διαθρέψει...»




Κάποιοι συνήθιζαν να «κατακρημνίζουν» τους ανάπηρους (και περισσότερο τους παραπληγικούς και τους νοητικά καθυστερημένους) συνανθρώπους μας στον καιάδα της παραγωγικότητας ή να τους σκοτώνουν σαν «άχθος αρούρης» πριν ανοίξουν τα μάτια τους στο φως. Αλλά και σε πόσους η ευλογία αυτή δεν γίνεται επαχθής εξ’ αιτίας ημών. Κι όμως η Έλενα έκανε το άχθος της ευλογία· απλά, αθόρυβα, ταπεινά, δι ευχών. Κι η χαρά της ξεχείλισε και πότισε όλους εμάς γύρω της. Η παρουσία της έδωσε δύναμη σε όλους εμάς τους αρτιμελείς, υγιείς, που πνιγόμαστε σε μια κουταλιά νερό.

΄Οταν ήμουν στην ξενιτειά η σκέψη της, τα γράμματά της, οι προσευχές της με στήριξαν.
Το ίδιο και στην πατρίδα, «στην ξενιτεία του κόσμου τούτου».

Και την τελευταία φορά πριν φύγει, όταν εξουθενωμένη έσυρα τα βήματά μου στο κρεββάτι του πόνου της, η χαρά της με έκανε να νοιώσω ότι δεν δικαιούμαι να θλίβομαι για το άχθος που κουβαλούσα· έφυγα άλλος άνθρωπος...

Και τώρα γυρνώντας πίσω και βλέποντας τη χαριτωμένη ζωή της, νοιώθω στις κοινές-απειροελάχιστες, συγκριτικά- δοκιμασίες να σηματοδοτεί και τη δική μου πορεία. Το «πάντα συνεργεί εις αγαθόν» στο μυστήριο της σωτηρίας...


Αγαπημένη μας Έλενα, το όνομα που δόθηκε στη κουρά σου δεν ήταν τυχαίο. Αγάπησες και στολίστηκες με αρετές· Πραότητα,Ταπείνωση, Απλότητα, Υπομονή, Αγάπη...

«Καλλιέργησες το κήπο σου, αφήνοντας τους άλλους να φτιάξουν το δικό τους όπως ήθελαν, μα τον έκανες τόσο όμορφο που όποιος περνούσε δίπλα του, ήθελε να κάνει και το δικό του τόσο ωραίο».

Ολοι σε αγαπήσαμε και θέλαμε να σε έχουμε κι άλλο κοντά μας. Πονέσαμε που έφυγες.

Σήμερα στην εξόδιο ακολουθία σου όλοι προσευχηθήκαμε και όλοι κλάψαμε, παρόντες και απόντες· ο ασθενής και υποβασταζόμενος Γέροντάς μας που ήρθε να σε ευλογήσει, οι Πατέρες, η Γερόντισσα και οι αδελφές, οι συγγενείς, εμείς οι φίλοι σου, ο «Σπυράκος» σου, που χάρη στις θερμές προσευχές σου και τις ευχές του πατρός Παισίου, που σου πέρασε το κομποσχοίνι στο χέρι, καταδικασμένος απ’ τους γιατρούς, γεννήθηκε υγιέστατος.

Η αρρώστεια σε απέσυρε διακριτικά από την καθημερινότητά μας και πιστέψαμε ότι θα ‘κανε μικρότερο το κενό που θ’ άφηνες. Όμως τώρα νοιώθουμε πόσο μας λείπεις...

Αδελφή Φιλαρέτη, σήμερα που έφυγες, πιστεύω πως οι Άγγελοι και οι Άγιοι σε ασπάζονται χαρούμενοι και πως ο Άγιος Συμεών «θα σε βάλει στο ράσο του και θ’ ανεβείτε μαζί τη σκάλα, να μη φοβηθείς, να παρουσιαστείτε μαζί στο Θεό» και πως το «ολάνθιστο μπαλκόνι» του ουρανού θα ευωδιάσει απ’ το πηγαιμό σου.

Συχνά μου έγραφες: «Να μας θυμάσαι στη προσευχή σου, όπως κι εμείς ταπεινά θυμόμαστε εσάς». Μέσα μου βαθειά το νοιώθω πως δεν θα μας ξεχνάς από εκεί ψηλά· όλους εμάς τους αχθοφόρους της ζωής· εσύ που τόσο πόνεσες, μα και τόσο ευλογήθηκες.

Καλόν Παράδεισο!

Σε ασπάζομαι
η φίλη σου Κ. Γ 


Αθήνα 27 Ιανουαρίου 2012
+Ανακομιδή λειψάνου Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου, Μαρκιανής Βασιλίσσης


Το μήνυμα της ημέρας:
«Είναι μακάριοι εκείνοι που ζώστηκαν την υπομονή και την ελπίδα και ρίχτηκαν στη θάλασσα των θλίψεων για χάρη της αγάπης του Θεού, με απλότητα και χωρίς να το εξετάσουν»

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος

ΑΗΔΟΝΙ

игуменья MAKARIA- ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΑΚΑΡΙΑ (11 Ιουνίου 1926+18 Ιουνίου 1993)





Γερόντισσα Μακαρίας(11 Ιουνίου 1926+18 Ιουνίου 1993).

Από τριών ετών ήταν παράλυτη και τα τελευταία χρόνια της ζωής της τα πέρασε σχεδόν αβοήθητη.Μέσω αυτής ο Χριστός θεράπευσε χιλιάδες πονεμένες και αμαρτωλές ψυχές.
Διηγείται η ίδια:«Δεν γνώριζα τίποτα άλλο εκτός από τον Κύριο.Είναι τόσο λαμπερός,πιο λαμπερός και από τον ήλιο.Να μην Τον λυπούμε.Δεν έβλεπα τίποτα άλλο εκτός από τον Κύριο και το κρεβάτι μου.Να κάθεσαι στο κρεβάτι και να κοιτάς τον Θεό.Έτσι μπορείς να ζήσεις εκατό χρόνια.

-«Πέρασα όλην τη ζωή μου με δάκρυα και προσευχές.Δε γνωρίζω κάτι άλλο.Προσευχήθηκα και έκλαψα πολύ»έλεγε η μάτουσκα.«Ούτε μάτια δεν έχω πια μετά από τόσο κλάμα»
Λένε ότι όταν είσαι νέος κάτι σε αναστατώνει,μου έλεγε μία φορά,μιλώντας για τα πάθη του σώματος.Εγώ όμως σ'όλη μου τη ζωή έκλαψα.Ούτε μπορείς να φανταστείς πόσο έκλαψε η μάτουσκα.

-Και γιατί έκλαιγες τόσο;

-Για όλους εσάς έκλαιγα!

Ο άνδρας και η γυναίκα στην Εκκλησία. του Μητροπολίτη Anthony Bloom του Σουρόζ


Ο σύγχρονος κόσμος , p. Kallistos Ware


Εξόδιος Ακολουθία γερόντισσας Μαριάμ Νέα Μόνη Χίου


Παρασκευή, 17 Ιουλίου 2015

Ο Σταυρός το σημείο αναφοράς στη ζωή μας.

Παγκόσμια ὕψωση τοῦ τιμίου καὶ ζωοποιοῦ Σταυροῦ! Ἡμέρα ἱερὰ καὶ ἁγία! Ἡμέρα ξεχωριστὴ ἀνάμεσα σὲ τόσες ἄλλες τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους! Ἡμέρα κατὰ τὴν ὁποία ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία προβάλλει ἐνώπιον τοῦ πληρώματος τῶν πιστῶν μελῶν της τὸ ὄργανο τῆς καταδίκης καὶ θανατώσεως τοῦ ἐνανθρωπήσαντος Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ. Τὴν ἕως θανάτου ἀπόδειξη τῆς ἀγάπης του, τοῦ ἀρχηγοῦ καὶ χορηγοῦ τῆς ζωῆς, πρὸς τὸν ἄνθρωπο.


Τὸν ὑψώνει σὲ θέα καὶ προσκύνηση, ὅπως τότε ἀπὸ τὸν Πατριάρχη Ἱεροσολύμων. Ἡ ὕψωση αὐτὴ δὲν εἶναι μόνο μιὰ ἁπλὴ ἀνάμνηση τῆς θαυματουργοῦ ἀνευρέσεώς του στὸν λόφο τοῦ Γολγοθᾶ ἀπὸ τὴν ἁγία Ἑλένη. Εἶναι καὶ πηγὴ χάριτος, δυνάμεως καὶ ζωῆς.

Ἀφότου ἡ ἀνθρώπινη μανία κάρφωσε πάνω στὸ Σταυρὸ τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, ὁ Σταυρὸς ἀπὸ ὄργανο καταδίκης καὶ θανάτου ἔγινε μέσο χάριτος καὶ πηγῆς ζωῆς. Ἀπὸ κατάρα μετατράπηκε σὲ εὐλογία. Ἀπὸ πηγὴ πόνου καὶ ὀδύνης σὲ σύμβολο χαρᾶς καὶ εὐφροσύνης. Ἔκτοτε καὶ μέσα στὴν ὑπερδισχιλιετὴ ζωὴ τῆς ἁγίας μας Ἐκκλησίας ὁ Τίμιος Σταυρὸς σφραγίζει διαρκῶς τὴ ζωὴ τῶν πιστῶν. Τὸ πρῶτο Μυστήριο τῆς εἰσόδου μας στὴν ἁγία Ἐκκλησία, τὸ ἅγιο Βάπτισμα, ἐπιτελεῖται μὲ τὴν ἐπίκληση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ τὸ σφράγισμα τοῦ ὕδατος διὰ τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. Παρόμοια καὶ τὰ Τίμια Δῶρα στὴ θεία Εὐχαριστία σταυροειδῶς εὐλογοῦν ται. Καὶ ὅλες οἱ εὐλογίες τῆς Ἐκκλησίας μας τελοῦνται μὲ τὸν τύπο τοῦ Σταυροῦ. Ὁ Τίμιος Σταυρὸς σφραγίζει διαρκῶς τὴ ζωὴ τοῦ πιστοῦ. Ἀπὸ τὴν ὥρα ποὺ θὰ γεννηθεῖ ὣς τὴ στιγμὴ ποὺ θὰ ἐναποτεθεῖ τὸ φθαρτό του σῶμα στὴν τελευταία ἐπὶ τῆς γῆς κατοικία του.

Πλέον ὁ Σταυρὸς καθίσταται σύμβολο ζωῆς, ὁδοδείκτης ποὺ μᾶς φανερώνει ἕνα δρόμο· μιὰ πορεία ζωῆς. Καὶ ὅπως δὲν νοεῖται τὸ ἔργο τοῦ Χριστοῦ χωρὶς τὴ συμμετοχή του στὸν διὰ τοῦ Σταυροῦ θάνατο, ἔτσι δὲν νοεῖται καὶ ἡ ζωὴ τοῦ πιστοῦ χωρὶς συμμετοχὴ στὸ Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ. Γι’ αὐτὸ καὶ ὅ,τι κάνει ὁ χριστιανὸς ἐμπνεόμενος καὶ καθοδηγούμενος ἀπὸ τὸ πνεῦμα τοῦ Σταυροῦ, εἶναι ἀληθινὰ χριστιανικό, ἐνῶ ὅ,τι ἐνεργεῖ χωρὶς τὸ πνεῦμα τοῦ Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ, εἶναι ἐγωιστικὸ καὶ φίλαυτο καὶ ἔξω ἀπὸ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ.

Ὁ Σταυρὸς εἶναι ὁ κλῆρος μας. Τὸ φῶς στὴν πορεία τῆς ζωῆς μας. Τὸ σημεῖο ἀναφορᾶς στὸν τρόπο τῆς ζωῆς μας. Εἶναι ἡ οὐσία τῆς Ὀρθοδόξου πίστεώς μας καὶ τῆς χριστιανικῆς ζωῆς. Καὶ τοῦτο διότι ἐπάνω στὸ Σταυρὸ ὁ Χριστὸς ἐπανέφερε τὸν ἄνθρωπο στὸν μοναδικὸ προορισμό του. Διόρθωσε μὲ τὴν τέλεια ἕως θανάτου ὑπακοή Του, τὴν ἀνυπακοὴ καὶ ἐπανάσταση τῶν πρωτοπλάστων, ἕνεκα τῆς ὁποίας οὐσια στικὰ ὁ ἄνθρωπος χωρίσθηκε ἀπὸ τὸν Θεό.

Γι’ αὐτὸ καὶ κάθε πιστὸς χριστιανὸς δὲν μπορεῖ νὰ ζήσει διαφορετικὰ καὶ ἔξω ἀπὸ τὸ πνεῦμα τῆς θυσίας καὶ τοῦ Σταυροῦ τοῦ Κυρίου μας. Σταυρὸς οὐσιαστικὰ γιὰ τὸν καθένα μας σημαίνει:
Ὑπομένω μὲ πίστη. Σταυρώνω, νεκρώνω τὰ πάθη καὶ τὶς ἀδυναμίες μου. Ἀρνοῦμαι τὸ νοσηρὸ καὶ ἁμαρτωλὸ καὶ φίλαυτο θέλημά μου. Ἀγωνίζομαι τὸν σκληρὸ ἀγώνα τοῦ Χριστοῦ μὲ ἐλπίδα. Ζῶ ἐσταυρωμένη ζωή.

* * *

Στὴν ἐκκοσμικευμένη καὶ ὑλιστικὴ ἐποχή μας· στὴν καταναλωτικὴ καὶ εὐδαιμονιστικὴ κοινωνία μας· στὴν ἐποχὴ τῶν ἀνέσεων καὶ τῶν πάσης φύσεως ἀπολαύσεων ὁ Τίμιος Σταυρὸς ὑπο τιμᾶται ἀπὸ τοὺς πολλοὺς ὡς ἕνα ἁπλὸ κόσμημα ἢ χαρακτηριστικὸ σύμβολο. Καὶ ὅμως ἰδιαίτερα στὴ σημερινὴ ἐποχὴ καὶ στὶς σύγχρο νες συν θῆ κες εἶναι ἀνάγκη νὰ συνειδητοποιήσουμε ὅτι εἶναι ἔκπτωση καὶ παρα χάραξη νὰ ζοῦμε χωρὶς νὰ σηκώνουμε μὲ ὑπομονή, πίστη καὶ καρτερία τὸν προσωπικό μας σταυρό· χωρὶς νὰ μᾶς στοιχίζει ἡ ζωὴ τοῦ Εὐαγγελίου· χωρὶς νὰ εἴμαστε πιστοὶ ἀκόλουθοι καὶ μαθητὲς στὰ πόδια τοῦ ἐσταυρωμένου Κυρίου. Ἂς μαθητεύουμε λοιπὸν στὸ μέγι στο καὶ φρικτὸ ὑπόδειγμα τοῦ σταυρικοῦ του θανάτου, γιὰ νὰ ἀξιωθοῦμε ἔτσι νὰ συμμετάσχουμε καὶ στὴ ζωηφόρο Ἀνάστασή του.


Περιοδικό "Ο Σωτήρ"

.

Πέμπτη, 16 Ιουλίου 2015

Άσκηση της αγάπης - π. Ευσέβιος Βίττης




Βγες από τον εαυτό σου και αναζήτησε τον άλλο! Να, ο δρόμος! Αγαπώ τον άλλο; Αγαπώ τον άλλο για τον άλλο και μόνο; Ζητώ το δικό του καλό και μόνο; Ξέρω έπειτα με κάθε λεπτομέρεια τι πρέπει γενικά να κάνω γι’ αυτόν. «Ο γαρ αγαπών τον έτερον νόμον πεπλήρωκε… η αγάπη τω πλησίον κακόν ουκ εργάζεται, πλήρωμα ουν νόμου η αγάπη» (Ρωμ. ιγ’ 8- 10). Αυτή όμως η καθημερινή ταπεινή άσκηση της αγάπης οδηγεί σ’ ένα δεύτερο και υψηλότερο στάδιο.
Οι καθημερινοί θάνατοι του εγώ μου, της φιλαυτίας μου από και για την αγάπη με πράξεις αγάπης οδηγούν στην γέννηση ενός άλλου εγώ μέσα μου. Με οδηγούν σε μια, για να μεταχειρισθώ ένα πολύ ωραίο όρο σύγχρονου θεολόγου, θεϊκή «αλλότητα». Γι’ αυτήν μας μιλάει ο απόστολος Παύλος: «Χριστώ συνεσταύρωμαι, ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δεν εν εμοί Χριστός, ο δε ζω εν σαρκί εν πίστει ζω τη του Υιού του Θεού του αγαπήσαντός με και παραδόντος εαυτόν υπέρ εμού» (Γαλ. β’ 20). Κάνοντας εγώ ό,τι μου λέει ο Χριστός πεθαίνω για τον εαυτό μου και ζει Εκείνος αντί για μένα. Στην περίπτωση αυτή γίνεται «εμοί το ζην Χριστός» (Φιλιπ. α’ 21). Φανερώνεται «η ζωή του Ιησού… εν τη θνητή σαρκί» μου (Β’ Κορ. δ’ 11). Αλλά όταν πια φτάσει κανείς στο σημείο αυτό, έχει ανάψει μέσα του η φωτιά της θείας αγάπης που τίποτε, απολύτως τίποτε, δεν μπορεί να σβήσει. Καμιά δύναμη του κόσμου αυτού. Καμιά δύναμη του άλλου κόσμου.

Αρχιμανδρίτης Ευσέβιος Βίττης


http://anastasiosk.blogspot.com

Μιά συγκινητική ιστορία αγάπης και αυτοθυσίας





Η Δήμητρα και ο Βασίλης Γαϊτάνου είναι από τα ζευγάρια που αποτελούν παραδείγματα αυτοθυσίας αφού με τη συγκλονιστική τους ιστορία παραδίδουν μαθήματα ζωής…

Σε κοινή συνέντευξή τους στο περιοδικό «People», ξετυλίγουν λες και ξαναζούν την ιστορία της ζωής τους… Η Δήμητρα, που έχασε την όραση της όταν ήταν 30 χρονών σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, μας λέει πως όχι μόνο δεν τα έβαλε κάτω με αυτό που της συνέβη αλλά βρήκε και τον άντρα της ζωής της, στον οποίο έδωσε το ένα της νεφρό, σώζοντάς τον από βέβαιο θάνατο…
«Ήταν ξημερώματα Σαββάτου, επέστρεφα στην Αθήνα από την Εθνική Αθηνών-Κορίνθου, είχε απόλυτο σκοτάδι, αφού οι κολόνες της ΔΕΗ δεν λειτουργούσαν, όταν είδα ξαφνικά την ασυνειδησία ενός οδηγού φορτηγού που το είχε παρκάρει παράνομα σε στροφή της Εθνικής. Συγκρούστηκα με την πλευρά της πόρτας του οδηγού και η λαμαρίνα μου ξύρισε όλα τα μετωπιαία οστά» αναφέρει χαρακτηριστικά και αγγίζει ασυναίσθητα το πρόσωπό της.
«Τα μετωπιαία οστά μπήκαν μέσα και δίκην μαχαιριών έκοψαν τα οπτικά νεύρα. Ο γιατρός που με παρακολουθούσε μου είπε αμέσως ότι δεν πρόκειται να ξαναδώ».
Στη συνέχεια περιγράφει πως έμεινε στην εντατική για πολλές ημέρες και έκανε πολλές πλαστικές… «Από εκείνη την ημέρα όλοι απομακρύνθηκαν σαν να έπεσε βόμβα να τους εξαφάνισε. Και είχα πολύ μεγάλο κύκλο από το επαγγελματικό περιβάλλον, ως στέλεχος της Εμπορικής Τράπεζας. Ένιωσα την εγκατάλειψη» λέει.
Ο Βασίλης Γαϊτάνου, ένας από τους μεγάλους Έλληνες πιανίστες και δημιουργούς, με μεγάλη καριέρα στους κύκλους της ομογένειας, μπήκε στη ζωή της Δήμητρας τον Ιανουάριο του 1999 μέσω μία κοινής φίλης και παντρεύτηκαν τον Αύγουστο του 2003. «Με το πρώτο άγγιγμα τον ερωτεύτηκα. Κατάλαβα ότι θα παίξει πολύ σημαντικό ρόλο στη ζωή μου. Η πρώτη ματιά για άλλους, για μένα έγινε το πρώτο άγγιγμα».
Τον Αύγουστο όμως του 2003 οι γιατροί διέγνωσαν στον κ. Γαϊτάνου, νεφρική ανεπάρκεια και μπήκε στην αιμοκάθαρση. Τον Σεπτέμβριο του 2004 διαπιστώθηκε μετάσταση στον λεμφαδένα και το 2006 το δεξί του νεφρό προσβλήθηκε από έναν νέο τύπο καρκίνου… Μεταμόσχευση δεν μπορούσαν να κάνουν , γιατί όπως εξηγεί η ίδια «έπρεπε να κλείσει άλλα τεσσεράμισι χρόνια για να δικαιούται μόσχευμα στη λίστα αναμονής».
Έτσι τον Οκτώβρη,«ξύπνησα ένα πρωί και δεν μπορούσα να τον νιώθω να πεθαίνει δίπλα μου. Εγώ, εγώ θα του δώσω το νεφρό μου είπα» εξομολογείται η Δήμητρα Γαϊτάνου.
Μετά από 3,5 εβδομάδες βγήκαν και τα αποτελέσματα που έδειξαν ότι ήταν απόλυτα συμβατή, δίνοντας το «πράσινο φώς» για τη μεταμόσχευση που έγινε ανήμερα της Αγίας Παρασκευής (26 Ιουλίου), της προστάτιδας των ματιών. Αξίζει να αναφερθεί ότι το δεύτερο όνομα του Βασίλη είναι Παρασκευάς…
«Μας έβαλαν τα φορεία δίπλα δίπλα και ο ένας έσφιγγε το χέρι του άλλου. Μου είχαν πει ότι πρώτα θα άνοιγαν τον Βασίλη κι αν έκριναν ότι τα όργανά του έπειτα από τόσους καρκίνους δεν μπορούσαν να το δεχτούν, δεν θα μου το έπαιρναν. Τελικά έγινε η μεταμόσχευση η οποία κράτησε πέντε ώρες»λέει η Δήμητρα.
Ο Βασίλης που συμπληρώνει τρία χρόνια με το νεφρό της γυναίκας του λέει «Το πιθανότερο είναι ότι θα χάσω το νεφρό ύστερα από μερικά χρόνια, αλλά νιώθω ότι θα τα καταφέρουμε. Εμείς τολμήσαμε να ζήσουμε τη ζωή»….
πηγή: Θησαυρός Γνωσεών και Ευσεβείας
http://vatopaidi.wordpress.com

Τρίτη, 14 Ιουλίου 2015

Ο ιερέας των λεπρών - Η πραγματική ιστορία............

Το τελευταίο διάστημα γίνεται πολύς λόγος για το νησί της Σπιναλόγκα, με αφορμή το ομώνυμο βιβλίο με τίτλο «Το νησί», της Αγγλίδας Victoria Hislop, το οποίο γυρίστηκε με μεγάλη επιτυχία σαν σήριαλ στην ελληνική τηλεόραση.


Ένα από τα ιστορικά στοιχεία που πληροφορούμαστε είναι ότι οι χανσενικοί που κατοικούσαν στη Σπιναλόγκα ήταν οργισμένοι με τον Θεό, για το λόγο ότι η ασθένειά τους ήταν μια μεγάλη και αφόρητη δοκιμασία. Ένας Γεραπετρίτης παπάς τόλμησε να τους επισκεφθεί κάποτε και να λειτουργήσει στον Άγιο Παντελεήμονα, που υπήρχε και ρήμαζε στο νησί, συντροφιά με τους νέους του κατοίκους. Λένε πως στην πρώτη Λειτουργία δεν πάτησε ψυχή.

Οι λεπροί άκουγαν πεισμωμένοι από τα κελιά τους την ψαλμωδία, κι άλλοτε την σκέπαζαν με τα βογκητά τους κι άλλοτε με τις κατάρες τους. Ο ιερέας όμως ξαναπήγε. Στην δεύτερη τούτη επίσκεψη ένας από τους ασθενείς πρόβαλε θαρρετά στο κατώφλι του ναού.

- Παπά, θα κάτσω στην Λειτουργία σου μ' έναν όρο όμως. Στο τέλος θα με κοινωνήσεις. Κι αν ο Θεός σου είναι τόσο παντοδύναμος, εσύ μετά θα κάμεις την κατάλυση και δεν θα φοβηθείς τη λέπρα μου.

Ο ιερέας έγνευσε συγκαταβατικά. Στα κοντινά κελιά ακούστηκε η κουβέντα κι άρχισαν να μαζεύονται διάφοροι στο πλάι του ναού, εκεί που ήταν ένα μικρό χάλασμα, με λιγοστή θέα στο ιερό. Παραμόνευσαν οι χανσενικοί στο τέλος της Λειτουργίας κι είδαν τον παπά δακρυσμένο και γονατιστό στην Ιερή Πρόθεση να κάνει την κατάλυση.


Πέρασε μήνας. Οι χανσενικοί τον περίμεναν. Πίστευαν πως θά ʼρθει τούτη τη φορά ως ασθενής κι όχι ως ιερέας. Όμως ο παπάς επέστρεψε υγιής και ροδαλός κι άρχισε με ηθικό αναπτερωμένο να χτυπά την καμπάνα του παλιού ναΐσκου.

Έκτοτε και για δέκα τουλάχιστον χρόνια η Σπιναλόγκα είχε τον ιερέα της. Οι χανσενικοί αναστύλωσαν μόνοι τους της εκκλησία και συνάμα αναστύλωσαν και την πίστη τους. Κοινωνούσαν τακτικά και πάντα κρυφοκοίταζαν τον παπά τους την ώρα της κατάλυσης, για να βεβαιωθούν πως το "θαύμα της Σπιναλόγκα"συνέβαινε ξανά και ξανά.

To 1957, με την ανακάλυψη των αντιβιοτικών και την ίαση των λεπρών, το λεπροκομείο έκλεισε και το νησί ερημώθηκε. Μόνο ο ιερέας έμεινε στο νησί ως το 1962, για να μνημονεύει τους λεπρούς μέχρι 5 χρόνια μετά το θάνατό τους.


Ιδού, λοιπόν, ένας σύγχρονος αθόρυβος ήρωας, που δεν τιμήθηκε για το έργο του από κανέναν, και που -αν προσέξατε- δεν παραθέσαμε το όνομά του γιατί απλά δεν το γνωρίζουμε! Το γνωρίζει όμως -σίγουρα- ο Θεός! Κι αυτό μας αρκεί!

απο mail....

Εορτολόγιο

Δημοφιλείς αναρτήσεις


Banner Ορθόδοξων Ιστοχώρων και Ιστολογίων
Ξεκινάμε μια προσπάθεια παρουσίασης Ορθόδοξων Ιστοχώρων και Ιστολογίων.
Αν δεν υπάρχει ο δικός σας, ζητάμε συγνώμη,
ενημερώστε μας και θα τον συμπεριλάβουμε.





Create your own banner at mybannermaker.com!
Πέρα από το άτομο
Make your own banner at MyBannerMaker.com!

















(υπό κατασκευή)


Τα banner μας
Αντιγράψτε τον κώδικα στη δική σας σελίδα
για να εμφανιστούν τα banner μας.
Ειδοποιήστε μας για να συμπεριλάβουμε και το δικό σας.