Χριστανισμός και Επιστήμη - π. Ειρηναίος Δεληδήμος

)

Ο Χριστιανισμός δεν είναι θρησκεία - π. Ειρηναίος Δεληδήμος

)

Το φαινόμενο των κρυπτοχριστιανών στον Πόντο

Ἀπολυτίκιον - Άγιος Θεόδωρος ο Νεομάρτυρας ο Βυζαντινός

Η Παιδαγωγική του Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου

Θα μας λυπηθεί Εκείνος που λυπάται όλους......

“Θα μας λυπηθεί Εκείνος που λυπάται όλους.

Αυτός που όλα τα καταλαβαίνει! Αυτός είναι ο Μόνος. Είναι ο Κριτής, θα

παρουσιαστεί εκείνη την ημέρα και θα πει': "Πού είναι, λοιπόν, εκείνη η φτωχή

κοπέλλα, που θυσιάστηκε για την κακιά και φθισικιά μητριά της, που θυσιάστηκε

για να βοηθήσει μικρά παιδάκια, παιδάκια που δεν ήτανε δικά της; Πού είναι

κείνη η κόρη που λυπήθηκε τον επίγειο πατέρα της, ένα σιχαμένο μπεκρή, και

δεν απέστρεψε απ' αυτόν το πρόσωπο της με φρίκη;". Και θα της πει: "Έλα. Σε

συχώρεσα την πρώτη φορά... σ' έχω συχωρέσει για πρώτη φορά... Συχωρούνται

και τώρα οι αμαρτίες σου, γιατί αγάπησες πολύ...". Και θα τη συγχωρήσει τη

Σόνια μου, θα τη συγχωρέσει, το ξέρω πάρα πολύ καλά πως θα τη συγχωρέσει...

Το 'νιώσε η καρδιά μου πριν από λίγο, όταν πήγα και την είδα. Κι όλους, όλους

θα τους κρίνει, όλους θα τους συχωρέσει, καλούς και κακούς, σοφούς και

ασήμαντους. Κι όταν θα ξεμπερδέψει με όλους, θα μας καλέσει και μας!

"Εμπρός, πλησιάστε και σεις! Ελάτε μπεκρήδες, ελάτε αισχροί!". Και θα

προχωρήσουμε εμείς, χωρίς καμμιά ντροπή... Και θα μας πει:

"Είσαστε γουρούνια, είσαστε κατ' εικόνα και ομοίωσιν του κτήνους... Μ' όλον

τούτο, πλησιάστε!". Και τότε οι φρόνιμοι άνθρωποι, οι λογικοί, θα φωνάξουν:

"Μα, Κύριε! Δέχεσαι κι αυτούς εδώ;". Και θα τους απαντήσει: "Τους δέχομαι,

φρόνιμοι άνθρωποι, τους δέχομαι, λογικοί άνθρωποι, μόνο και μόνο γιατί

κανένας απ' αυτούς δεν πίστευε πως είναι άξιος για τη βασιλεία των Ουρανών...".

Και θα μας ανοίξει την αγκαλιά του... και μεις θα πέσουμε στα πόδια του... και θα κλαίμε... και θα τα καταλαβαίνουμε όλα... Κύριε, ελθέτω η βασιλεία σου!".

Ντοστογιέφσκι - Εγκλημα και Τιμωρία

μετάφραση Σωτήρη Πατατζή σελ. 21

Θαυμαστό περιστατικό με τον Γέροντα Αββακούμ

φωτ του 1964

από το βιβλίο SVETA GORA του Aleksandar Deroko

Με αφορμή τη χθεσινή ανάρτηση για τον Γέροντα Αββακούμ, έλαβα και μοιράζομαι μαζί σας, την παρακάτω επιστολή:

Φίλε μου Γιάννη, αν δεν σε κουράζω άκου περιστατικό θαυμαστό με τον Γέροντα Αββακούμ:  Ήταν καλοκαίρι του 1975 όταν μια παρέα από γυμνασιόπαιδα και φοιτητές από την γενέτειρα μου επισκεφθήκαμε την Λαύρα και πήγαμε  στο κελί του για να πάρουμε την ευχή του. Όπως συνήθιζε ο γέροντας μας ξενάγησε –τυφλός ών και ανυπόδητος –στην παλιά τραπεζαρία της μονής. Μας μίλησε για το περιεχόμενο των τοιχογραφιών της τραπεζαρίας και μας είπε ολόκληρα κατεβατά από στήθους από την Παλαιά και Καινή Διαθήκη  ζητώντας να κρατάει ένα παιδί της παρέας μας από τον ώμο για να μη σκοντάφτει. Μάλιστα ζήτησε να μάθει το όνομα αυτού του παιδιού και του έδωσε εκείνη την ώρα ιδιαίτερες ευχές. Το παιδί το έλεγαν Γιώργο και του ευχήθηκε να μοιάσει τον Άγιό του, τον Άγιο Γεώργιο. Μόλις ολοκληρώθηκε η ιδιότυπη αυτή ξενάγηση πήραμε την ευχή του και φύγαμε.

Μετά από έναν χρόνο, το καλοκαίρι δηλαδή του 1976, μερικά παιδιά από την παρέα του ’75 συνοδευόμενα και πάλι από τον πνευματικό τους πατέρα Ε. ξαναπήγαν στην Λαύρα και ζήτησαν να ξαναδούν τον γέροντα Αββακούμ. Η παρεούλα είχε σταματήσει για λίγο έξω από το μοναστήρι και μονάχα ένας, ο Τ.Π. φοιτητής τότε της νομικής, πήγε να δει αν είναι ο Αββακούμ στο κελί του. Με το που τον κάλεσε έξω από το παράθυρό του και ενώ δεν είχε ακούσει ο γέροντας κανενός άλλου την φωνή απάντησε λέγοντας: «Έλα προηγούμενε Ε. με την συνοδεία σου».! Έτρεξε τότε ο Τ.Π. στην παρέα των παιδιών, που ήταν έξω από την πορτάρα του μοναστηριού όπως προείπα, για να μεταφέρει την στιχομυθία με τον γέροντα. Ενώ ούτε είδε –ήταν τυφλός- τον πατέρα Ε. αλλά ούτε και την φωνή του άκουσε, πώς αντιλήφθηκε την παρουσία του; Τα παιδιά όλα απόρησαν και θαύμασαν!

 Η ιστορία όμως δεν σταματάει εδώ. Έχει και συνέχεια και μάλιστα ακόμα πιό θαυμαστή: Η παρέα των παιδιών με τον πατέρα  Ε. μπήκαν στην αυλή του μοναστηριού και έβαλαν στο κέντρο τον γέροντα Αββακούμ. Εκείνος μένει για λίγο βουβός, η παρέα τα χάνει με το ύφος του, αλλά σπάει ο ίδιος την βωβαμάρα ρωτώντας με δάκρυα στα μάτια τον πατέρα Ε.: «Προηγούμενε Ε. τί κάνει εκείνο το παιδί ο Γιώργος;» Τα παιδιά τα έχασαν ! Μα είναι δυνατόν να θυμάται τον Γιώργο; Μετά από μια ολόκληρη χρονιά; Από ’δω περνάνε εκατοντάδες νεαροί προσκυνητές κάθε χρόνο! Και δεν ήταν μονάχα αυτό! Τί μπορεί να γνώριζε ο γ. Αββακούμ για τον Γιώργο, για έναν φοιτητή της ιατρικής που έμενε και σπούδαζε στην Θεσσαλονίκη; Και όμως γνώριζε τα πάντα!

Και άκου Γιάννη την συνέχεια: Στο λεπτό τα μάτια όλων  των παιδιών δακρύζουν! Ο πατήρ Ε. αδυνατεί να συγκρατήσει κι αυτός την συγκίνησή του και απαντάει στον γ. Αββακούμ: «Ο Γιώργος γέροντα συγχωρέθηκε! Το πρωΐ της πρωτοχρονιάς, ενώ ετοιμαζόταν να πάει στην εκκλησία, έπαθε μεγάλο έμφραγμα και εκοιμήθη!». Και ο γέρων Αββακούμ, εν μέσω δακρύων, λέει τότε τα εξής θαυμαστά:  «Προηγούμενε Ε. σε παρακαλώ να πεις στους γονείς του ότι έχω την πληροφορία πως  ο Γιώργος είναι στον Παράδεισο !».

Φίλε μου Γιάννη, με τον Γιώργο ήμασταν συμφοιτητές. Ήταν ένα πολύ φρόνιμο παιδί, πρόθυμο, καλοσυνάτο και προπαντός φιλάνθρωπο. Ο γέρων Αββακούμ με το χάρισμά του το διορατικό έλαβε πληροφορία  άνωθεν που παρηγόρησε τους γονείς του Γιώργου, και εμάς τους υπόλοιπους μας δίδαξε και μας έβαλε  με ασκητική αυστηρότητα έναντι των ευθυνών μας: Να σωθούμε σαν και τον αδελφό μας τον Γιώργο. Που ήταν άνθρωπος σαν κι εμάς. Αλλά άνθρωπος του Θεού.

Είθε ο γέροντας Αββακούμ και ο ευλογημένος ο Γεώργιος να εύχονται για μας και να πρεσβεύουν για την σωτηρία μας.

Φώτης Μ.

 http://agioritikesmnimes.blogspot.gr

 http://www.orthodoxienstasi.com/PDF/books/avvakoum%20o%20anipoditos.pdf

Αββακούμ μοναχός Λαυριώτης

Αββακούμ μοναχός Λαυριώτης (1894-1978)

(Φωτογραφία: Τάκης Τλούπας, 1969)

http://athosprosopography.blogspot.gr

Ο γέρων Αββακούμ ερχόμενος από την έρημον, από το ησυχαστήριόν του, για να πάρη κουμπάνιες, όπως όλοι οι ερημίτες κάθε Σάββατον έρχονται και παίρνουν παξιμάδια και άλλα. Ο γέρων Αββακούμ είναι 85 ετών (το 1976) και, καθώς τον βλέπουμε, δεν έχει καμπούρα, το κορμί του είναι ίσιον. Είναι μύωψ και ματογυάλια δεν έχει βάλει μέχρι σήμερον. Το 1966 ήμουν θυρωρός και ήρθε στην πόρτα, στο θυρωρείον, και με ρώτησε αν οι μπουλτοζέρηδες κάναν τον δρόμο στη φιάλη (σημ. περιοχή μακράν του Μοναστηριού) διατί πήγαινε και τους περίμενε για να του δώσουν ψωμί. Και του είπα, τώρα ακούγεται ότι έρχεται το αυτοκίνητο. Και τον άκουσα να λέγη: Θεέ μου,  Παναγία μου, τι μάτια έχει αυτό, σαν του διαβόλου τα μάτια βγάζουν φωτιές! Μόνον αυτό αρκεί να δείξη τι αφέλεια έχει ετούτος ο άγιος γέρων Αβακούμ. Έχει περίπου 68 χρόνια εδώ, δεν βγαίνει έξω στον κόσμον και δεν έχει ιδέαν από αυτοκίνητα.

Τον βλέπουμε να βαστά την βακτηρίαν του και να την έχη μπροστά του ως οδηγόν στον δρόμον του, για να μη σκοντάψη. Βαστά και το μαντήλι του στο χέρι, για να σκουπίζη τα μάτια του και να τους δίνη δύναμιν να βλέπουν θαμπά. Στα φρένα του είναι υγιέστατος και έρχονται απ' όλον τον κόσμον και τους λέγει και τους εξηγεί την Αγίαν Γραφήν απ' έξω, και τον θαυμάζουν μικροί και μεγάλοι. Μέχρι αυτήν την στιγμήν ζει εντός της μετανοίας του. 20-10-77.

 http://agioritikesmnimes.blogspot.gr

Γέρων Αββακούμ ο ανυπόδητος: Πως κατανοούμε την Αγία Γραφή

Ερώτησαν κάποια ημέρα τον μακαριστό Γέροντα Αββακούμ τον ανυπόδητο: «Πώς θα εννοήσουμε καλύτερα την Αγία Γραφή;» 

Ο μακαριστός Γέροντας απάντησε ως εξής: «Μπορείτε να μπείτε στο πνεύμα της Γραφής, όταν παρακαλείτε από την καρδιά σας. Θα σας τα πει ο Χριστός. Έρχεται το Πνεύμα το Άγιον και κατεβαίνει εις την καρδίαν και σε διδάσκει το τι και τι. Διότι ούτε η πολυμάθεια ούτε, ούτε τα γράμματα είναι η σοφία, αλλά όπως λέει η Θεία Γραφή: «Αρχή σοφίας, φόβος Κυρίου. Το δε γνώναι νόμον, διανοίας εστί αγαθής».

ΠΗΓΗ : ΑΒΒΑΚΟΥΜ Ο ΑΝΥΠΟΔΗΤΟΣ, Β΄ ΕΚΔΟΣΗ, ΑΘΗΝΑ 1988, σελ. 57.

http://tribonio.blogspot.gr

 http://agioritikesmnimes.blogspot.gr

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΜΩΥΣΗΣ....ΑΓΙΟΙ ΑΝΔΡΕΣ ΣΤΟΝ ΑΘΩΝΑ.

Παλεύω με τον Θεό, ερίζω μαζί Του, σχεδόν γίνομαι βλασφημος...

...βρίσκομαι σε διαρκή πάλη για την εσωτερική μου ελευθερία , σε συνεχή αναζήτηση λύσεως πολλών αντιφάσεων και αποριών.

Η πάλη αυτή παίρνει κατά καιρούς μέσα μου τον χαρακτήρα πάλης με τον ίδιο τον Θεό , παρόλη την συνείδηση τής άκρας μηδαμινότητας μου.

Κάποτε προσεύχομαι με ήρεμο θρήνο, συχνά όμως ως παράφρων παλεύω, επιμένω, απαιτώ, ερίζω, σχεδόν γίνομαι βλάσφημος.

Παρόλο τον θεομάχο χαρακτήρα της ζωής μου, αγαπώ τον Θεό ως τα έσχατα της υπάρξεως μου και αφήνω σε Αυτόν την τελευταία κρίση, γιατί Αυτός διαθέτει απεριόριστες δυνατότητες πέρα από τα όρια αυτού του κόσμου.

Η αγάπη για τον κόσμο, για τον άνθρωπο με ωθεί σε πάλη με τον Θεό.

Αφήνω το πνεύμα αυτής της πάλης με τον Θεό να ενεργήσει στην ψυχή ελεύθερα και παρατηρώ πως όταν συναντήσει κάποιο αδιαπέραστο τείχος ,πέφτει συντετριμμένο, και τότε πειθομαι πως η αγάπη μου για τον Θεό είναι ακόμα βαθύτερη.

Παλεύω με τον Θεό, ερίζω μαζί Του, τον στενοχωρώ με την θρασύτητα μου στην πάλη για τα πεπρωμένα των ανθρώπων αλλά τελικά όποια κι αν είναι η μοίρα όλης της ανθρωπότητας , όλου τού κόσμου, όλης τής κτίσεως, τον Θεό αγαπώ με μοναδική, αληθινή και αιώνια αγάπη.

γ.Σωφρόνιος 4.9.1945

(Αγώνας θεογνωσίας σελ 29)

 http://misha.pblogs.gr

Η Ορθοδοξία στην Τουρκία σήμερα

Ο Γερο Κωνσταντίνος, ο δια Χριστόν σαλός

-->

Κωνσταντίνος μοναχός Καρεώτης,

ο διά Χριστόν σαλός (1898-μετά το 1969)

(Φωτογραφία: Chrysostomus Dahm, 1957)

Περισσότερες φωτογραφίες:

athosprosopography.blogspot.com

Ο άκακος και σιωπηλός δια Χριστόν σαλός Γερο-Κωνσταντίνος (Αγγελής) γεννήθηκε στο Καλέντσι της Δωδώνης, στην Ήπειρο, στις 10-2-1898. Τον πατέρα του τον έλεγαν Σταύρο και την μητέρα του Ανθούλα. Λεπτομέρειες από τα πρώτα χρόνια της μοναχικής ζωής του δεν γνωρίζουμε, αλλά αυτό που ξέρουμε είναι ότι είχε κάνει παλιά στην Ι. Μονή Διονυσίου ως αρχάριος. Χρόνια όμως, συνέχεια, τον έβλεπε κανείς να εμφανίζεται γύρω στις Καρυές και να μένη σ’ ένα γκρεμισμένο Κελλί της Μονής Κουτλουμουσίου. (Παλιά ήταν το «Μονύδριο των Φιλαδέλφων» του Αγίου Γεωργίου).

Εκεί λοιπόν σε μία γωνία του γκρεμισμένου κτιρίου, που έπεφταν λιγότερα νερά από την στέγη και έμπαινε λιγότερο κρύο από τα σπασμένα παράθυρα και τις πόρτες, είχε κάτι κουρελιασμένες κουβέρτες και έμοιαζε σαν αετός στην φωλιά του.

Εξωτερικά ο Γερο – Κωνσταντίνος δεν φαινόταν τι είναι, διότι μόνο σκουφί και γένια είχε, που τον έδειχναν για Καλόγηρο. Πάντα τον σκέπαζε μια παλιά χλαίνη, με ένα σχοινί σφιχτά δεμένο στην μέση, και έδειχνε για κοσμικός. Εσωτερικά όμως ήταν ντυμένος με την Χάρη του Αγγελικού Σχήματος, η οποία ήταν ζωγραφισμένη στο πρόσωπο του. Όποιος τον έβλεπε από μακριά τον Γέροντα, τον περνούσε για δυστυχισμένο φτωχό άνθρωπο ή τρελό, αλλά από κοντά, όταν έβλεπε κανείς το λαμπερό του πρόσωπο, καταλάβαινε ότι κάποιο μυστήριο κρύβεται σ’ αυτόν τον ευλογημένο άνθρωπο και δεν τον θεωρούσε για τρελό, αλλά τρελούς θεωρούσε εκείνους που έλεγαν τρελό τον Γερο – Κωνσταντίνο.

Ο Γερο – Κώστας (έτσι τον έλεγαν), ενώ ζούσε στις συνθήκες που ανέφερα, με τελεία εγκατάλειψη του εαυτού του, και ενώ ούτε πλενόταν, εν τούτοις ήταν καθαρός, γιατί ζούσε σαν πετεινό του ουρανού.

Με ανθρώπους σπάνια μιλούσε, ενώ με τον Θεό πάντοτε δια της αδιάλειπτου προσευχής. Πολλές φορές ηρπάζετο ο νους του, και, όταν συνερχόταν, έκανε κάτι κινήσεις με το χέρι του, «για να θολώση τα νερά», χωρίς να πη τίποτα και έφευγε. Φυσικά, για τους κοσμικούς ανθρώπους αυτή η συμπεριφορά του ήταν παρεξηγήσιμη. Ακόμη και όταν τους έλεγε κανένα προφητικό, και αυτό τους φαινόταν για ανοησία.

Όταν καμιά φορά μιλούσαν οι γύρω του, και ο Γερο – Κωνσταντίνος δεν τους παρακολουθούσε, γιατί αυτός προσευχόταν, και ο νους του ήταν στον Θεό, πάλι για αφηρημένο τον νόμιζαν. Έπρεπε να τον ρωτάη κανείς πολλές φορές τον Γερο – Κωνσταντίνο και να επιμένη για να απαντήση, και πάλι θ’ άκουγε δυό – τρία λόγια μουρμουριστά, αλλά προφητικά.

Ο Γερο Κωνσταντίνος είχε εσωτερική καθαρότητα, γι’ αυτό έβλεπε καθαρά πολύ μακριά! Δυστυχώς όμως, μερικοί από εμάς τους ταλαίπωρους «τον άνθρωπο του Θεού» τον θεωρούσαμε για ταλαίπωρο άνθρωπο, επειδή έμενε μέσα στα χαλάσματα, ενώ εκείνος εκεί στα χαλάσματα έκτιζε συνέχεια την ψυχή του, η οποία ψυχή αξίζει περισσότερο απ’ όλο τον κόσμο, καθώς μας είπε ο Χριστός.

Όπως ανέφερα, σε μια γωνιά στα χαλάσματα είχε την φωλιά του με τις κουρελιασμένες κουβέρτες και δίπλα του ένα Ψαλτήρι και ένα Ωρολόγιο της Εκκλησίας. Το δε νοικοκυριό του ήταν ένα τενεκάκι από κουτί κονσέρβας με ένα σύρμα για χερούλι! Αυτή ήταν όλη η περιουσία του!

Κάθε Σάββατο περνούσε συνήθως από δύο Κονάκια στις Καρυές, και οι Πατέρες του έβαζαν κάτι από τα περισσεύματα στο τενεκάκι του. Περνούσε πάντα σιωπηλά, χωρίς να ζητάη΄ είχε αρχοντιά. Εάν οι άλλοι ήταν απασχολημένοι, έφευγε χωρίς να πάρη τίποτα. Κάπου – κάπου περνούσε και από τα μπακάλικα και έπαιρνε μόνος του, σαν σπουργίτης, πέντε – έξι ελιές στο χέρι του και έφευγε. Οι μπακάληδες το θεωρούσαν αυτό ευλογία, γιατί τον αγαπούσαν τον Γερο – Κώστα. Εάν κανείς του έβαζε χρήματα στην τσέπη του κρυφά, τα άφηνε και αυτός κρυφά στα μπακάλικα και έφευγε.

Έτσι φρόνιμα ζούσε ο Γερο – Κώστας στο Περιβόλι της Παναγίας, σαν άκακο αρνάκι.

Δυστυχώς όμως, πριν από ένδεκα χρόνια, το 1969, επειδή έρχονταν πολλοί κοσμικοί, Ευρωπαίοι, και τον νόμιζαν για τρελό, έτσι όπως εμφανιζόταν στις Καρυές, οι Αρχές έστειλαν στο Τρελοκομείο τον άνθρωπο του Θεού! Εκεί στην κλινική, αφού τον εξέτασαν οι γιατροί, δεν του βρήκαν τίποτε. Τα μυαλά του ζύγιζαν τετρακόσια δράμια (μια οκά), αλλά εμείς οι σημερινοί άνθρωποι, oι εξωτερικοί, με την κατ’ όψιν κρίση μας, τον αδικήσαμε και στην συνέχεια. Ενώ τον βρήκαν υγιέστατο, τον έστειλαν από το Τρελοκομείο στο Γηροκομείο. Εκεί, επειδή είχε βρεθή τελείως ξαφνικά σε κοσμικό περιβάλλον – στην Θεσσαλονίκη – έπιανε μία γωνία και έλεγε την ευχή, και από τα μάτια του κυλούσαν συνέχεια τα δάκρυα σαν χάνδρες.

Όταν έμαθα ότι ο Γερο – Κώστας πέρασε αυτή την ταλαιπωρία και βρίσκεται πια στο Γηροκομείο, είπα στην αδελφή που ήταν στην Γραμματεία να τον φροντίζη. Φυσικά, ήταν καλύτερα από το Τρελοκομείο στο Γηροκομείο, αλλά όσο και καλά να ήταν, για τον φιλήσυχο Μοναχό Γερο – Κωνσταντίνο το Περιβόλι της Παναγίας ήταν καλύτερο και απ’ όλα τα παλάτια του κόσμου.

Απορούσε το καημένο Γεροντάκι και έλεγε στην αδελφή :

-Γιατί μ’ έφεραν εδώ;

Εκεί λοιπόν πέρασε την επίλοιπη ζωή του ο «δια Χριστόν σαλός», ο οποίος ταλαιπωρήθηκε από εμάς τους κοσμικά έξυπνους.

Δεν έχει σημασία που κοιμήθηκε κι αν κοιμήθηκε στο Γηροκομείο … και όχι στο Άγιον Όρος ο Γερο – Κώστας. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι θα ξύπνησε στον Παράδεισο, ο πολύ έξυπνος, ο «δια Χριστόν σαλός» Γερο – Κωνσταντίνος. Την ευχή του να έχουμε. Αμήν.

Απόσπασμα από το βιβλίο ΑΓΙΟΡΕΙΤΑΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΚΑΙ ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΑ

Γέροντος Παισίου Αγιορείτου

 http://www.pentapostagma.gr

«ΕΥΡΩ ΚΑΓΩ ΤΗΝ ΟΔΟΝ ΔΙΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ»

Στο σημερινό μου κήρυγμα, αγαπητοί μου χριστιανοί, θα σας μιλήσω για ένα θέμα που πάντοτε είναι επίκαιρο. Για ένα θέμα που πάντοτε πρέπει να είναι ο σκοπός της ζωής μας. Αδελφοί μου, ο Θεός μάς παρατείνει τήν ζωή μας – «παράτεινον το έλεός Σου», λέμε – για να μετανοήσουμε και μάς δίνει συνεχώς ευκαιρίες για την μετάνοιά μας· εμείς όμως δεν βλέπουμε τις ευκαιρίες αυτές και παραμένουμε αμετανόητοι. Γι᾽ αυτό θα κολαστούμε: Όχι γιατί αμαρτάνουμε, αλλά γιατί δεν μετανοούμε. Ο άγιος Χρυσόστομος λέγει κάπου: «Το αμαρτάνειν ανθρώπινον, το δε εμμένειν τη αμαρτία πάντη σατανικόν»! Το να «εμμένουμε», λέγει, να παραμένουμε, δηλαδή, στην αμαρτία, αυτό είναι σατανικόν. Γιατί σατανικόν; Γιατί ο σατανάς, ο διάβολος δηλαδή, ενώ πέρασαν τόσα-τόσα χρόνια και αιώνες από την στιγμή της πτώσης του, όμως δεν μετανόησε, δεν είπε το «ήμαρτον» ακόμη. Λέγουν οι άγιοι Πατέρες ότι αν ο διάβολος μετανοήσει για την αμαρτία του, τότε αμέσως θα επανέλθει στην πρώτη του κατάσταση, θα γίνει άγγελος πάλι· αλλά δεν μετανοεί. «Εμμένει» στην αμαρτία του, στον εγωισμό του, στην αποστασία του από τον Θεό. Γι᾽ αυτό και ο Χρυσόστομος, ξαναλέγω, λέγει ότι το να παραμένει κανείς στην αμαρτία του και να μη μετανοεί, αυτό είναι σατανικό. Ο διάβολος δεν μετανοεί.

Αδελφοί μου, για να γευθούμε την γλυκύτητα του Θεού στην καρδιά μας, πρέπει να ζούμε την μετάνοια. Χωρίς την μετάνοια δεν πρόκειται να πετύχουμε την σωτηρία της ψυχής μας. Είπε κάποιος ότι ο παράδεισος έχει δύο πόρτες. Η πρώτη πόρτα γράφει «αθωότητα». Εμείς όλοι δεν πρόκειται να περάσουμε απ᾽ αυτήν την πόρτα, γιατί είμαστε μολυσμένοι. Μολύνθηκε ο νους, μολύνθηκε η καρδιά, μολύνθηκε το σώμα από την βρώμικη αμαρτία. Για μας τους μολυσμένους υπάρχει η άλλη πόρτα του παραδείσου, που γράφει: ΜΕΤΑΝΟΙΑ. Για να σωθούμε λοιπόν, αδελφοί μου, πρέπει να μετανοούμε. Να βαδίζουμε όλοι τον δρόμο της μετανοίας, που πάει προς τον παράδεισο. «Εύρω καγώ την οδόν δια της μετανοίας», λέγει ένα τροπάριο. Εγώ, αδελφοί, ως Επίσκοπος της Ιεράς αυτής Μητροπόλεως, υποχρέωση έχω, να νοιάζομαι και να πάσχω για την σωτηρία σας. Σας είπα όμως ότι την σωτηρία μας θα την πετύχουμε μόνο αν βαδίζουμε την οδό της μετανοίας. Φαντάζομαι λοιπόν τον εαυτό μου ως ηγούμενο στην πορεία σας αυτή στην οδό της μετανοίας. Ναι! Έτσι, χριστιανοί μου, να φαντάζεστε τον Επίσκοπο μιας Επαρχίας, ως κήρυκα και παράδειγμα μετανοίας· και έτσι να απαιτείτε και να μου επιβάλλετε να σας φέρομαι και εγώ. Να βιώνω πρώτος εγώ το «εύρω καγώ την οδόν διά της μετανοίας»!

Και τώρα, αγαπητοί μου, θέλω να σας πω με λίγα λόγια τί είναι μετάνοια. «Μετάνοια», όπως το λέει και η λέξη, σημαίνει να αλλάξουμε «νου». Μετά-νοια: Αλλαγή του νου. Όταν όμως η Εκκλησία μας λέγει «νου», δεν εννοεί το μυαλό, αλλά εννοεί όλο τον έσω άνθρωπο, τον οποίο ονομάζει ακόμη και «ψυχή» και «καρδιά». «Μετάνοια» λοιπόν σημαίνει στροφή του όλου ανθρώπου στον Θεό και όχι απλώς αλλαγή μυαλού. Θεολογικά δεν ταυτίζεται η λογική με τον νου. Ώστε λοιπόν, αγαπητοί μου, λέγοντας ότι πρέπει να μετανοήσουμε δεν σημαίνει το να παραδεχθούμε απλά με την λογική ότι εντάξει φταίξαμε, αλλά σημαίνει να συγκλονιστεί όλη η καρδιά μας για τα αμαρτήματά μας, να πονέσουμε γι᾽ αυτά, να χτυπήσουμε τα στήθη μας φωνάζοντας το «ήμαρτον», να χύσουμε δάκρυα, μετανοίας δάκρυα. Μιά τέτοια μετάνοια, αδελφοί, είναι χάρισμα, είναι δώρον Θεού και χάρα σ᾽ αυτόν που έλαβε αυτό το δώρο. Είναι δείγμα αυτό ότι ο Θεός τον αγαπάει και θα του συγχωρέσει τα αμαρτήματά του και θα τον πάρει στην βασιλεία Του.

Όποιος ζει μία τέτοια μετάνοια, δεν του κάνει καθόλου όρεξη να μιλάει για τον εαυτό του ή να ακούει επαίνους από τους άλλους. Όποιος βιώνει μιά τέτοιου είδους μετάνοια, όπως την είπα παραπάνω, δεν του κάνουν καθόλου εντύπωση οι κοσμικές χαρές και το να ασχολείται με κοσμικές επιδιώξεις. Αντίθετα η ψυχή του νοιώθει μιά ανία γι᾽ αυτά. Ένα πράγμα μόνο τον νοιάζει: Το να γευθεί την χαρά ότι του συγχωρέθηκαν τα αμαρτήματά του.

Γι᾽ αυτό όμως που σας είπα τώρα, το να λάβει δηλαδή ο μετανοών την πληροφορία της αφέσεως των αμαρτιών του, αυτό, χριστιανοί μου, δεν είναι εύκολο. Γι᾽ αυτό και διαβάζουμε στα ιερά Συναξάρια για ασκητές και αγίους ότι στα τέλη της ζωής τους, τότε που παρέδιδαν την ψυχή τους στον Κύριο, τότε λάμβαναν την πληροφορία της αφέσεως των αμαρτιών τους. Ναι! Την πληροφορία ότι συγχωρέθηκαν τα αμαρτήματά μας και ότι καθάρισε η ψυχή μας δεν την έχουμε με την εξομολόγηση στον πνευματικό ιερέα, αλλά την λαμβάνουμε μετά-μετά, πολύ μετά. Ίσως να φαίνεται περίεργο αυτό που σας λέγω, γι᾽ αυτό και θέλω να σας το εξηγήσω πώς συμβαίνει έτσι: Μέσα μας, αδελφοί, έχουμε το σώμα της αμαρτίας, που το πήραμε βαρειά και μαύρη κληρονομιά από την πτώση του Αδάμ και της Εύας. Αυτό το σώμα είναι ζωντανό μέσα μας και γεννάει αμαρτίες. Όταν εξομολογούμαστε στον πνευματικό τα αμαρτήματά μας, συγχωρούνται βέβαια αυτά, αλλά το σώμα της αμαρτίας παραμένει ολοζώντανο μέσα μας και γεννάει κι άλλα αμαρτήματα. Είναι το «σώμα» εκείνο για το οποίο ο Απόστολος θρηνεί και λέγει: «Ταλαίπωρος εγώ άνθρωπος. Τίς με ρύσεται εκ του σώματος του θανάτου τούτου;» (Ρωμ. 7,24). Ώστε λοιπόν και μετά την εξομολόγηση στον πνευματικό, λόγω της ενοικούσης μέσα μας αμαρτίας, πάλι αμαρτάνουμε και γι᾽ αυτό δεν έχουμε την χαρά της καθαρότητας της ψυχής μας και μετά την εξομολόγηση ακόμη. Για να νοιώσουμε την χαρά των λελυτρωμένων, πρέπει να σκοτώσουμε τον μέσα μας αμαρτωλό άνθρωπο, που σαν αμαρτωλός που είναι γεννάει όλο αμαρτίες. Γι᾽ αυτό και ο καλός πνευματικός μετά την εξομολόγηση δίνει φάρμακα στον εξομολογούμενο και του λέει τον τρόπο και την μέθοδο πώς να χρησιμοποιήσει αυτά τα φάρμακα για να νεκρώσει τα εντός του αμαρτωλά πάθη. «Επιτίμια» λέγονται τα φάρμακα αυτά, που δεν είναι τιμωρίες για τις αμαρτίες – αυτές πάει συγχωρέθηκαν με την εξομολόγηση – αλλά τα ἐπιτίμια είναι μιά επιστημονική ιατρική μέθοδος, που την έδωσαν με τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος και από την πείρα τους οι σοφοί άγιοι Πατέρες και την άφησαν στην φαρμακαποθήκη της Εκκλησίας μας για την θεραπεία των ψυχών μας. Με αυτά που σάς λέγω τώρα, αδελφοί μου θέλω να σας πω ότι μετάνοια δεν είναι απλώς μία εξομολόγηση στον πνευματικό, αλλά είναι ένα συνεχές βίωμα μετανοίας για τον καθαρμό της ψυχής μας. Γι᾽ αυτό και ο Δαυίδ, ενώ του συγχωρέθηκε η αμαρτία του από τον πνευματικό του, τον προφήτη Νάθαν, όμως την θυμόταν τακτικά και έλεγε: «Η αμαρτία μου ενώπιόν μού εστι διά παντός» (Ψαλμ. 50,5).

Τέτοια μετάνοια σάς εύχομαι, αδελφοί μου, να βιώνετε. Η μετάνοια αυτή, αν και γίνεται με αγώνα και με αγωνία και με πένθος, όμως φέρει ένα γλυκασμό στην ψυχή εκείνου που την βιώνει. Ο γλυκασμός αυτός είναι η παρουσία της Χάριτος του Θεού. Την δε Χάρη του Θεού ο άγιος Γέροντας πατήρ Πορφύριος την έλεγε «χάδι» του Θεού. – Ξέχασα όμως να σάς πω κάτι σοβαρό μιλώντας για μετάνοια: Δείγμα ότι κάποιος βαδίζει την οδό της μετανοίας είναι το να ζητάει και να δίνει συγγνώμη και να μην κατηγορεί κανέναν. Κοιτάει μόνο τον εαυτό του, σκύβει κεφάλι και δεν ασχολείται καθόλου με τους άλλους. Τους άλλους τους θεωρεί όλους καλύτερους από τον εαυτό του. Όποιος κατηγορεί και ελέγχει τους άλλους για τα πεπραγμένα τους και θέλει να δικαιολογεί τον εαυτό του, αυτό είναι δείγμα ότι αυτός δεν ζει ζωή μετανοίας. Αυτό όμως – για να εξηγούμεθα καλύτερα – δεν ισχύει σε θέματα πίστεως, το να λέμε δηλαδή ότι οι αιρετικοί είναι πλανεμένοι και αν παραμείνουν στην πλάνη τους δεν πρόκειται να σωθούν. Καλή μετάνοια, αδελφοί! Συγχωρέστε με και ο Θεός, διά πρεσβειών της Παναγίας μας, ας συγχωρήσει όλους μας, ΑΜΗΝ.

ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΕΩΣ ΙΕΡΕΜΙΑΣ

Η γερόντισσα Μαριάμ της Νέας Μονής της Χίου.

Πλήρης Ημερών εκοιμήθη στις 18 Ιανουαρίου 2014 η Ηγουμένη της Νέας Μονής, Μαριάμ.

Η γερόντισσα Μαριάμ, κατά κόσμο Δέσποινα Μανιού, γεννήθηκε το 1922 στο χωριό Μεσαγρός της Λέσβου.

Στο μοναστικό σχήμα είχε ενταχθεί το 1958, οπότε και ήρθε στη Χίο.

Η αρχιερατική εξόδιος ακολουθία εψάλλει τη Δευτέρα, 20 Ιανουαρίου, στις 3 μ.μ. στο μοναστήρι.

Η Γερόντισσα Μαριάμ είχε δηλώσει πριν καιρό : Είδα τον Κύριον Ημων Ιησού Χριστό!

και συνέχισε λέγοντας….

«Πρέπει με κάθε τρόπο να κερδίσουμε μία θέση στη Βασιλεία των Ουρανών Είπε ο Κύριος ότι καλεί τους πάντες στη σωτηρία, δεν καλεί μόνο τους εκλεκτούς. Καλεί τους πάντες. Το διαβάζουμε κάθε ώρα και στιγμή, εν παντί καιρώ.

Ο Χριστός είναι ζωντανός κι είναι ανάμεσά μας. Είναι ολοφάνερος. Εγώ Τον είδα ολοφάνερο. Τον είδα πάνω από το κελί μου. Είχε τη λάμψη του φεγγαριού, το τετράγωνο πλαίσιο μέσα στο οποίο καθόταν. Είχε ένα γαλήνιο πρόσωπο, τόσο που δεν το έχει αποδώσει καμία εικόνα, σαν το Άγιο Μανδήλιο. Γαλήνη ξεχυνόταν από το πρόσωπό Του, ένα χαμόγελο, ένα βλέμμα αξέχαστο που με κοίταξε… Σαν ακτίνες κατέβαιναν κάτι φωτεινές λάμψεις προς εμένα, σαν να μου έλεγε, μην αμφιβάλλεις ότι είμαι ζωντανός. Όποιος πιστεύει δεν αμφιβάλλει.

Κάποιοι που αμφισβητούν την παρουσία Του, λένε γιατί ο Χριστός επιτρέπει να γίνοντα σεισμοί, λιμοί, καταποντισμοί; Αυτά τα κάνουν οι αμαρτίες μας. Οι Άγιοι Πατέρες μου λέγανε παλιά ότι η ψυχή που πηγαίνει πάνω από τέτοια γεγονότα, δεν παθαίνει τίποτα. Πηγαίνει ίσια στους ανοικτούς ουρανούς».

 http://miteriko.blogspot.gr

Κρινόμεθα βάσει της έμπρακτης εφαρμογής της αγάπης μας

“Είναι φρικτή και η απλή σκέψη της ώρας της κρίσεως, γιατί όχι μόνο υπενθυμίζει την ανετοιμότητά μας να εμφανισθούμε μπροστά στο βήμα του φοβερού Κριτού, αλλά και διότι αποκαλύπτει την τραγικότητα της ζωής μας, την οποία δαπανάμε μέσα σε έργα μα­ταιότητος, που δεν αντέχουν στο φως της αιωνιότητος.

Δεν δικαιούμεθα ενώπιον του κριτού μας για όσα ο κόσμος θεωρεί μεγάλα και σπουδαία: γνώσεις, θέσεις, τίτλους, αξιώματα, πλούτο, δόξα. Αυτά όλα είναι δυνατό μάλιστα να οδηγήσουν στην καταδίκη μας.

Κρινόμεθα βάσει της έμπρακτης εφαρμογής της αγά­πης μας ” .

π. Γεώργιος Μεταλληνός

Πηγές:apantaortodoxias.blogspot.gr - 

hristospanagia3.blogspot.gr 

 http://www.diakonima.gr

H γερόντισσα Άννα της Δράμας

http://misha.pblogs.gr

Η μακαριστή Γερόντισσα Άννα τής Δράμας

Μιλώντας για την προσευχή ο στάρετς Ζωσιμάς, έλεγε: Να φιλάς τη γη και να την αγαπάς ακούραστα, αχόρταγα, όλα να τ' αγαπάς....

-->

«Νέε, μην ξεχνάς την προσευχή σου‡ σε κάθε σου προσευχή, αν είναι ειλικρινής, θα προβάλλει ένα καινούργιο αίσθημα και μέσα σ' αυτό μια καινούργια σκέψη, που άλλοτε την αγνοούσες και που θα σου δώσει καινούργιο θάρρος. Και τότε θα καταλάβεις πως η προσευχή είναι διαπαιδαγώγηση».

«Όταν είσαι μόνος, να προσεύχεσαι.

Ν' αγαπάς, να γονατίζεις και ν' ασπάζεσαι τη γη.

Να φιλάς τη γη και να την αγαπάς ακούραστα, αχόρταγα, όλα να τ' αγαπάς, να επιζητάς τον ενθουσιασμό και την έκσταση της αγάπης.

Πότισε τη γη με τα δάκρυα της αγαλλίασης κι αγάπα αυτά τα δάκρυα σου.

Αυτή την έκσταση μη την ντρέπεσαι, αγάπα την, γιατί είναι μεγάλο δώρο του Θεού και δε δίνεται στους πολλούς, μα μονάχα στους εκλεκτούς».

Συμβούλευε τους ανθρώπους να αγαπούν.

Έλεγε:

«Αγαπάτε τη δημιουργία του Θεού και στην ολότητα της, μα και στο κάθε κομματάκι.

Αγαπάτε το κάθε φυλλαράκι, την κάθε αχτίδα του Θεού.

Αγαπάτε τα ζώα, αγαπάτε τα φυτά, αγαπάτε το κάθε τι.

Όταν θα αγαπήσεις το κάθε τι, θ' ανακαλύψεις μέσα σ' αυτά τα πράγματα το μυστικό του Θεού.

Και μια και θα το ανακαλύψεις, θα το κατανοείς όλο και πιο πολύ με την κάθε μέρα που θα περνάει.

Και στο τέλος θ' αγαπήσεις όλο τον κόσμο με μια ακέραια, παγκόσμια αγάπη.

Μιλούσε για την αποδίωξη της απόγνωσης, λόγω της αμαρτίας.

Έλεγε:

«Αν αμαρτήσεις συ ο ίδιος και είναι η ψυχή σου περίλυπη μέχρι θανάτου για τα κρίματα σου

ή για το αναπάντεχο κρίμα σου,

τότε αγάλλου για έναν άλλο, για έναν δίκαιο,

αγάλλου για το ότι, αν και συ αμάρτησες, αυτός είναι δίκαιος και δεν αμάρτησε».

Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι (αποσπάσματα από τους «Αδελφούς Καραμαζώφ»)


 http://misha.pblogs.gr

Iερομόναχος Γυμνάσιος Κολιτσιώτης (1899 – 1 Μαρτίου 1965)

Λεπτομέρεια της κάτω φωτογραφίας

Γεννήθηκε στο Βορνιτσένι της Ρουμανίας. Κατά κόσμον ονομαζόταν Γεώργιος Ιγκνάτ και ήταν ο μεγαλύτερος από τα οκτώ αδέλφια του. Το 1922 αναχώρησε για τη σκήτη Μάγκουρα και το επόμενο έτος εκάρη μοναχός. Το 1924 χειροτονήθηκε διάκονος για τον μεγάλο ζήλο που είχε για την Εκκλησία.

.......Μαζί με τον μικρό αδελφό του Δημήτριο, τον μετέπειτα Ιερομόναχο Διονύσιο (1909-2004), άνδρα μεγάλης αρετής, το 1926 ήλθαν στο Κελλί του Αγίου Γεωργίου της Καψάλας, όπου εκάρη μεγαλόσχημος και χειροτονήθηκε διάκονος. Κατόπιν πήγαν στο Κελλί του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Το 1930 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος. Ζούσε με μεγάλη πενία και ευλάβεια. Στη συνέχεια πήγαν στο Κελλί του Αγίου Τύχωνος στην ίδια περιοχή της ησυχαστικής Καψάλας. Το 1937 ήλθαν στο Κελλί του Αγίου Γεωργίου – Κολιτσού. Εργάσθηκαν με ζήλο για την ανακαίνιση του Κελλιού. Με ευλάβεια, αγάπη, κατάνυξη και προσοχή τελούσε απαράβατα όλες τις ιερές ακολουθίες και τις συχνές Θείες Λειτουργίες.

.......Οι πολλοί πειρασμοί δεν τον έκαμπταν και οι θείες παρηγοριές δεν έλειπαν από τη ζωή του. Υπήρξε διακριτικός και καλοκάγαθος Πνευματικός. Οι δαίμονες προσπαθούσαν να τον αποθαρρύνουν, μα δεν τα κατάφερναν. Γέροντα ειχε τον π. Γεδεών († 1979). Η αγρυπνία ήταν καθημερινή. Στο Άγιον Όρος ήλθε μόνο για τη Βασιλεία των Ουρανών. Με τη χάρη και το έλεος του Παναγάθου Θεού έγινε κληρονόμος της. Όπως έλεγε ο αδελφός του Διονύσιος, «Γι’ αυτό ο Θεός, που είναι τόσο καλός και που τόσο πολύ μας αγαπάει, μας έδωσε αυτή την “ψεύτικια” ζωή, για να ετοιμαστούμε για τη Βασιλεία των Ουρανών! Εκεί είναι η πατρίδα μας, η αληθινή πατρίδα μας, κι όχι εδώ, που ζούμε! Εδώ είμαστε μουσαφιραίοι!».

.......Ανεπαύθη εν Κυρίω την 1.3.1965.

Πηγές–Βιβλιογραφία:

Κωνσταντίνου Ρώιμπα, Πνευματικές νουθεσίες Γέροντος π. Διονυσίου Ρουμάνου Αγιορείτου, Άγιον Όρος 2004.

Πηγή: Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, Μέγα Γεροντικό εναρέτων αγιορειτών του εικοστού αιώνος Τόμος Β΄ – 1956-1983, Εκδόσεις Μυγδονία, Α΄ Έκδοσις, Σεπτέμβριος 2011

http://www.pemptousia.gr

 http://agioritikesmnimes.blogspot.gr

ΑΓΑΘΩΝ.ΕΝΑΣ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΣΑΛΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ

Στα Καυσοκαλύβια υπήρξαν κάποιοι για τούς όποιους εκφράζονταν υπόνοιες μήπως προσποιούνταν τούς σαλούς:

Ένας από αυτούς ήταν ο Αγάθων που ζούσε ασκητικότατα κατά τις δεκαετίες 1920 και 1930 σε προχειροπαραπήγματα ή σε εγκαταλειμμένες ξεροκαλύβες.

Καθώς φρόντιζε, κανείς να μη μπορεί να τον επισκεφθεί στα ιδιαίτερα αυτά ενδιαιτήματα-καταφύγιά του, παρέμενε άγνωστος ό τρόπος της προσευχής και του πνευματικού του «κατά μάνας» (Ψαλμ, 140,10) αγώνας, καθώς και το πώς επεβίωνε, αφού μαγειρεμένο φαγητό έτρωγε μόνο όταν του το προσέφεραν συνασκηταί από φιλανθρωπία ή και για μικροεκδουλεύσεις. Ενώ δεν κανείς δεν τον ήκουε ή τον έβλεπε ασκόπως περιφερόμενο και αργολογούντα, ποτέ δεν τον σημείωσε απόντα απλούς' τις τακτικές και τις έκτακτες παγκοινιές και απλούς τις εορτές ακολουθίες και αγρυπνίες του Κυριακού.

Τα καλοκαίρια διήγε ξεσκούφωτος, μονοχίτων και ανυπόδητος. Τα τσουχτερά όμως κρύα και τις χιονοπαγωνιές τις αντιμετώπιζε με σύνεση, προνοητικότητα και σοφία.

Με τα πρώτα «γυρίσματα» του καιρού απεκδυόταν το παλιοζωστικό και... επιστράτευε την χειμωνιάτικη χοντρή και βαριά «στολή» του, πού -για να την περιγράψουμε λεπτομερέστερα- την απάρτιζαν: σκούφια καλογερική στην πλουσιότριχη κεφαλή του, Αγιαννανίτικη σκληρή χοντροφανέλλα φορεμένη κατάσαρκα, περισκελίδες δίκης του επινοήσεως, κοπτικής και ραπτικής -με πρώτη ύλη τα χόρτο- τσούβαλα-, τσαρούχια πού τα κατασκεύαζε επίσης ό ίδιος από γουρουνοτόμαρο πού το του προμήθευαν κυνηγοί, και... επανωφόρι συναρμολογημένο από προβατοπροβιές, πού, για ευνόητους λόγους, αρεσκόταν να το αποκαλεί «μηλωτή» (Βασιλειών 3, 19, 13)• αλλά ό νους oσων έτσι τον έβλεπαν πήγαινε περισσότερο σε βορειοπολικό Έσκιμωο και πολύ λιγότερο στον Θεσβίτη προφήτη Ηλία...

 πηγη