ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΤΑΡΣΩ..Η ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΗ!

Ο Νεομάρτυς Κορνήλιος Νίτσα-Το πρώτο θύμα του τρομερού Τσουρκάνου στις φυλακές Πιτέστι

Ήταν τέλη του φεβρουαρίου 1950. Κάποια μέρα φέρανε μέσα στο δωμάτιο έναν νέο φοιτητή με παιδικό πρόσωπο. Πρέπει να ήταν 19-20 χρόνων. Το όνομά του: Νίτσα Κορνήλιος.
Μπήκε κατ΄ευθείαν μαζί μας στο πύρ της «αναμόρφωσης», δηλαδή σε φοβερά βάσανα. Όλη την νύχτα μάς έκαναν τρομερά βάσανα, ο ίδιος ο Τσουρκάνου και η ομάδα του, που είχε περισσότερο από τριάντα τραμπούκους. Το πάτωμα ήταν βρεγμένο με αίμα, τα ρούχα των βασανισμένων το ίδιο. Ο Τσουρκάνου βγήκε από το δωμάτιο, αλλά μετά από ένα ή δύο λεπτά ξαναπέρασε μέσα σαν σίφουνας:
- Ρέ, προσέχετε! Έχουμε έλεγχο. Όταν φωνάξω «όρθιοι!», όλοι να σηκωθείτε!

Η πόρτα άνοιξε διάπλατα καί στο δωμάτιο μπήκαν δύο λαϊκοί καί δύο με στρατιωτική στολή. Τον πρώτο λαϊκό, που στεκότανε μπροστά, τον αναγνώρισα αμέσως βλέποντας το πρόσωπό του. Ήταν ο Ιωσήφ Κισινεύσκι, εβραϊκής καταγωγής.
- Ε, πώς είναι; ρώτησε κοροϊδευτικά ο Ιωσήφ Κισινεύσκι.
Εκείνη την στιγμή ο νέος φοιτητής που μόλις ήρθε την προηγούμενη μέρα, πετάχτηκε από την θέση του που ήταν δίπλα από το ξύλινο κρεβάτι καί είπε:
- Είμαι ο κρατούμενος Νίτσα Κορνήλιος. Πώς να είναι; Εσείς δέν βλέπετε; Μάς βασανίζουν!

Ο μάρτυς Κορνήλιος Νίτσα

Μόλις τότε τόλμησα να κοιτάξω τα πρόσωπα τών βασανισμένων. Ήταν παραμορφωμένοι στην κυριολεξία. Πρόσωπα πρισμένα, μάτια φουσκωμένα καί μαύρα από τα κτυπήματα. Σε μερικούς τους έτρεχε ακόμα αίμα από το στόμα. Ήταν ένα φοβερό θέαμα.
- Τι, παραπονιέσαι ότι σας βασανίζουν; Αυτό δέν είναι τίποτε! Σάς φέρανε εδώ να σάς σκοτώσουν! Να μας πείτε ευχαριστώ γιά τις ανθρώπινες συνθήκες που σας προσφέρουμε! Λέγοντας αυτά, γύρισαν όλοι όπισθεν καί βγήκανε βιαστηκά από το δωμάτιο.
Μείναμε όλοι κατάπληκτοι ακούγοντας την απάντηση. Δέν είχαμε πιά σε ποιόν να κάνουμε παράπονα. Αισθανόμασταν ότι είμαστε χαμένοι.
Ο Τσουρκάνου έκλεισε ήρεμα την πόρτα πίσω από τους ελεγκτές. Μετά, κοιτάζοντας άγρια τον Νίτσα Κορνήλιο, άρχισε να τον βρίζει, λέγοντας τις πιό άσχημες βρισιές που γνώριζε.
- Γδύσου αμέσως!
Έτσι ο καημένος Νίτσα έβγαλε τα ρούχα του και έμεινε εντελώς γυμνός. Δύο από τα ρομπότ τού Τσουρκάνου του δέσανε πίσω τα χέρια. Ανάμεσα στα χέρια βάλανε ένα ξύλο χονδρό γιά να αντέξει καί οι δύο τον σήκωσαν στο ύψος του πάνω ξύλινου κρεβατιού, μέχρι που έμεινε κρεμασμένος έτσι, στην πιο οδυνηρή θέση. Μετά ο Τουρκάνου πήρε ένα ρόπαλο (περίπου σάν το χέρι μου) και άρχισε να κτυπάει τον Νίτσα. Τον κτυπούσε στο πρόσωπο με αυξανομένη αγριότητα. Σε κάθε κτύπημα, το κεφάλι του πεταγότανε δεξιά ή αριστερά. Είχαμε την εντύπωση ότι ο λαιμός, που φαινότανε ότι δεν έχει σάρκα πλέον, θα σπάσει καί το κεφάλι θα πεταχτεί μακριά, κατακυλώντας.
Άκουσα πως, σε ένα πιό δυνατό κτύπημα, τα κόκαλα του προσώπου του σπάσανε. Διέκρινα έναν κρότο σβηστό καί βουβό, σάν να είχε σπάσει η φλούδα ενός λεπτού καρυδιού. Σε ένα άλλο κτύπημα, περισσότερα δόντια πεταχτήκανε από το στόμα του. Τα μάτια του ματώσανε, φουσκωμένα, έτοιμα να βγούνε από τα βαθουλώματά τους, έχοντας τον φόβο και τον τρόμο τυπωμένους πάνω τους. Άρχισε να κάνει εμετό θρόμβους αίματος, ενώ μία στάγονα αίματος έτρεχε από το αυτί του.
Δεν μπορώ να καταλάβω πόσο κράτησαν τα βάσανα αυτού του μάρτυρα, γιατί κάθε στιγμή φαινότανε μία αιωνιότητα. Κάποια στιγμή άφησε το κεφάλι του κάτω, δίνοντας σήμα θανάτου. Όμως καί έτσι, ο Τσουρκάνου κτύπησε ακόμα μερικές φορές το κεφάλι που κρεμότανε χωρίς ζωή. Το νεκρό σώμα, με εκείνο το τρυφερό παιδικό πρόσωπο, φοβερά συντετριμμένο, αίμα ανακατεμένο με σάρκα, βρισκόταν τώρα στην μέση του δωματιού. Αμέσως φέρανε μία κουβέρτα, τύλιξαν το πτώμα και το βγάλανε στο διάδρομο. Από εκεί το απομάκρυναν οι επόπτες. (Μάλλον το πέταξαν σε ένα κοινό λάκκο. Έτσι συνήθιζαν…).

Ο σατανικός αρχιβασανιστής Εουτζέν Τσουρκάνου

Τελικά ο Τσουρκάνου μετά απο λίγα χρόνια συνελήφθη από τους κομμουνιστές επειδή ήξερε πολλά για τα κτηνώδη βασανιστήρια των φυλακών του Πιτέστι.Λέγεται ότι όταν τον βασάνιζαν ούρλιαζε ζητώντας συγνώμη από τα θύματά του.
Καταγόνταν από το Ρανταούτσι(Β.Α.Ρουμανία).Ο γείτονάς του Τεόντορ Μιτρίτς διηγείται πως το 1940 προσπαθούσε να του μυήσει τα χριστιανικά ιδανικά και να τον κάνει μέλος της χριστιανικής κίνησης των Legionari.(Μία χριστιανική-πατριωτική ομάδα στην οποία ανήκαν όλοι οι μεγάλοι πνευματικοί άνθρωποι αλλά και μοναχοί ιερείς και φοιτητές την εποχή εκείνη,οι οποίοι όλοι συνελήφθησαν και οι πιο πολλοί άφησαν την τελευταία τους πνοή στις κομμουνιστικές φυλακές)Το 1945,όταν ο Μιτρίτς επέστρεψε από την Γερμανία βρήκε τον 20χρονο τότε Τσουρκάνου ριζικά αλλαγμένο.Κάποιος θείος του τον είχε μυήσει στην κομμουνιστική ιδεολογία.Το 1948 ο Μιτρίτς συνάντησε στην φυλακή τον Τσουρκάνου και έμεινε έκπληκτος απο αυτά που άκουσε από το στόμα του.Τότε ο Μιτρίτς είπε στους συγκρατούμενούς του:«Δεν ξέρω ποιός τον άλλαξε τόσο βαθιά,αλλά έχει υποστεί μία πλύση εγκεφάλου και πάνω του έχουν δράσει σατανικές δυνάμεις.Έχει ποτιστεί από την κομμουνιστική ιδεολογία μέχρι τον νωτιαιο μυελό.Προσέξτε μην πέσετε στα χέρια του.Έχει γίνει ένα θηρίο»

Το 1948 για ένα περίπου εξάμηνο είχε εξαφανιστεί.Ούτε η οικογένειά του γνώριζε που βρίσκεται.Ήταν η περίοδος της «σατανοποίησής» του.Στις σατανικές μεθόδους βασανιστηρίων που χρησιμοποίησε δεν λάθεψε.Αυτό σημαίνει ότι είχε κάνει εντατικά μαθήματα.Μην ξεχνάμε ότι την εποχή εκείνη ο σταλινισμός ήταν σε άνθηση.Στην Σ.Ένωση υπήρχαν πολλοί ''Τσουρκάνοι''για να τον μυήσουν.

Τελικά οι κομμουνιστές τον εκτέλεσαν με μία σφαίρα στο κεφάλι.

Ο Θεός να τον συγχωρήσει



http://www.proskynitis.blogspot.com/

Κλείστηκε στο Περιβόλι της Παναγίας, όχι για να παίξει, αλλά για να παλέψει!

Ο παπα-Σάββας

Ένας από τους πιο αγαπημένους φίλους του παπα-Τύχωνα ήταν και ο ευλαβέστατος παπα-Σάββας, ο οποίος είχε την αδιάλειπτη προσευχή και είχε φθάσει μάλιστα σε μεγάλη πνευματική κατάσταση. Ο παπα-Σάββας είχε έρθει από δέκα τεσσάρων χρονών , μικρό παιδί, αφήνοντας τους γονείς του και την πατρίδα του, την Φιλιππιάδα, και κλείστηκε στο Περιβόλι της Παναγίας, όχι για να παίξει, αλλά για να παλέψει. Και πραγματικά, αγωνίσθηκε παλληκαρίσια, έγινε αθλητής του Χριστού και στεφανώθηκε.

Αιτία της φυγής του από τον κόσμο, όπως μου έλεγε, ήταν ο βίος του Αγίου Ιωάννη του Καλυβίτη, ο οποίος του άναψε στην καρδιά του την γλυκιά φλόγα της αγάπης του Χριστού, και έτσι ήρθε στο Άγιον Όρος, στην Ι. Μονή Εσφιγμένου.

Αγωνίστηκε πολύ φιλότιμα από μικρός μέχρι τα γεράματά του ο Παπα-Σάββας, χωρίς να υπολογίζει τον εαυτό του, γι’ αυτό και σκεφτόταν πάντα τους άλλους και προσπαθούσε πώς να αναπαύσει τον καθένα.

Μετά από πολυχρόνια άσκηση επόμενο ήταν να υποστεί και ορισμένες σωματικές βλάβες, να έχει προβλήματα με την υγεία του. Ο αθλητής του Χριστού όμως τους πόνους, τους πανηγύριζε με την υπομονή του, ενθυμούμενος τους Αγίους Μάρτυρες, και δοξολογούσε το Θεό.

Όταν τον ρωτούσα «πώς πάει η υγεία σας», εκείνος μου έλεγε:
«Δόξα τω Θεώ, πολύ καλά. Εγώ τίποτα δεν υποφέρω εν συγκρίσει με τους Αγίους Μάρτυρες, όπως και δεν έχω κάνει τίποτε εν συγκρίσει με τους Οσίους Πατέρες» (ενώ ποτέ του δεν παρέλειψε τα πνευματικά του καθήκοντα μέχρι τα γεράματά του, όταν τον είχαν εγκαταλείψει πια οι σωματικές του δυνάμεις, και οι πόνοι είχαν δυναμώσει) ο παπα-Σάββας ήταν πάντα χαρούμενος στους πόνους και συνέχεια έλεγε Δόξα σοι ο Θεός.

Οι Πατέρες της Μονής από αγάπη τον πήγαν στην Αθήνα για εξετάσεις σε κλινική, κι εκείνος έκανε υπακοή σαν καλός Κοινοβιάτης. Ο φιλήσυχος όμως Σάββας δυσκολεύτηκε περισσότερο από τον κοσμικό θόρυβο παρά από τους πόνους της αρρώστιας και παρακάλεσε τους Πατέρες να τον φέρουν πάλι στην Μετάνοιά του, στο περιβόλι της Παναγίας.

Οι Πατέρες το δέχθηκαν και τον πήγαν προσωρινά στην Ι. Μονή Χρυσοβαλάντου, για να συνέλθει λίγο, και μετά να φύγουν για το Άγιον Όρος. Ένα βράδυ όμως είχε πλημμυρίσει από άρρητη ευωδία όλη η Μονή, και η Γερόντισσα δεν μπορούσε να το εξηγήσει! Σε λίγο διαπίστωσαν ότι η ευωδία έβγαινε από το κελλί, όπου έμενε ο παπα-Σάββας. Όταν άνοιξαν την πόρτα ,γέμισε ο τόπος από άρωμα, και βρήκαν τον παπα-Σάββα να έχει παραδώσει το πνεύμα του. Τότε κατάλαβαν ότι το άρωμα αυτό έβγαινε από την αρωματισμένη ψυχή του παπα-Σάββα. Ήρθαν μετά και οι Πατέρες και τον μετέφεραν στη Μετάνοιά του. Την ευχή του να έχουμε . Αμήν.

(ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, «Αγιορείται Πατέρες και αγιορείτικα»).


http://orthodoxhpisth.eu/

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΑΔΕΡΦΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ.....

Αμιούν. Το κέντρο των ελληνορθοδόξων χριστιανών του Λιβάνου.

 Αμιούν. Μια πόλη με 15.000 κατοίκους οι οποίο όλοι τους είναι ελληνορθόδοξοι.

Αμιούν. Η μεγαλύτερη αποκλειστικά ελληνορθόδοξη πόλη όχι μόνο του Λιβάνου, αλλά και ολόκληρης της Μέσης Ανατολής.

 Αμιούν. Μια πόλη αραβόφωνων κατοίκων με ελληνική ψυχή.

Αμιούν - Αμ Γιούν. Η πόλη των Ελλήνων.

Μα ποιοι είναι αυτοί οι αραβόφωνοι ελληνορθόδοξοι που ζουν τόσο κοντά μας και που όμως εμείς δεν τους γνωρίζουμε; Τί να τους αποκαλέσουμε; Αραβόφωνους Έλληνες; Ορθόδοξους ιθαγενείς; Εξαραβισθέντες Έλληνες; Ετερόφωνους αδελφούς;

Ας δούμε όμως τί δηλώνει ο διάσημος φιλόσοφος και συγγραφέας Νασίμ Ταλέμπ ο οποίος κατάγεται από την Αμιούν:
«Η αρχική μου καταγωγή είναι από την Αμιούν, αλλά η οικογένειά μου από το 1890 δεν ζει εκεί πλέον παρά μόνο για διακοπές. Είναι η Ελληνορθόδοξη καρδιά της Λεβαντίνικης ενδοχώρας (είμαστε αυτοί που ο Καβάφης αποκαλεί Ελληνοσύροι ή, αυτοί που οι άνθρωποι αποκαλούν λιγότερο ποιητικά Αντιοχειανοί - και εγώ είμαι γαλλόφωνος Ελληνοσύρος (συρολιβανέζικο αίμα, αραβική λαλιά και ελληνική ψυχή)».

Μπορεί η εξήγηση που μας δίνει ο Νασίμ Ταλέμπ να είναι μια αλήθεια, αλλά όμως δεν είναι όλη η αλήθεια γιατί πολλοί από τους «Ελληνοσύρους» της Αμιούν και όλης της Μέσης Ανατολής όχι μόνο έχουν ελληνική ψυχή αλλά και ελληνικό αίμα. Οι ίδιοι αποκαλούν τους εαυτούς τους Ρουμ, δηλαδή Ρωμιούς, και είναι το απομεινάρι, η κληρονομιά, που άφησε πίσω της η ορθόδοξη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, μια κληρονομιά που είναι βαθιά ριζωμένη μέσα τους.
Οι 15.000 κάτοικοι της Αμιούν αποτελούν το ελληνορθόδοξο κέντρο ενός μεγαλύτερου ελληνορθόδοξου πυρήνα στην περιοχή της Κούρα. Ο πληθυσμός της περιφέρειας της Κούρα είναι περίπου 84.000 και το 65% αυτού του πληθυσμού είναι ελληνορθόδοξοι. Ως πρωτεύουσα της Κούρα, στην Αμιούν υπάρχουν ελληνορθόδοξα σχολεία και κολέγια, αλλά και πολύ κοντά σε αυτήν υπάρχει και το μοναδικό ορθόδοξο πανεπιστήμιο στο κόσμο, το Πανεπιστήμιο του Μπαλαμάντ.

Αν και απομονωμένοι από τον νεοελληνικό πολιτισμό, εντούτοις οι κάτοικοι της Αμιούν προσπαθούν να έχουν μια κάποια επαφή με την Ελλάδα και τους νεοέλληνες. 'Eχουν καθιερώσει τη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας στην πόλη τους και έχουν επίσης προχωρήσει στην διδυμοποίηση της Αμιούν με τη πόλη της Καλαμάτας.

Θα μπορούσε όμως να γίνουν περισσότερα από τη δική μας πλευρά ως νεοέλληνες για να επιτευχθεί μια περαιτέρω σύσφιξη των σχέσεών μας με αυτούς τους ξεχασμένους Ρωμιούς αδελφούς μας. Είναι ντροπή μας να γνωρίζουμε όλες τις πανταχού φυλές της γης, και να αγνοούμε ότι εκτός από εμάς υπάρχουν και άλλοι Ρωμιοί σε αυτό το κόσμο. Ρωμιοί που ζουν απομονωμένοι μέσα στον Ισλαμικό Κόσμο που τους περικύκλωσε και το μόνο που θέλουν από εμάς είναι ηθική υποστήριξη και τίποτα άλλο.

Μέχρι να το πράξουμε αυτό, οι Ρωμιοί κάτοικοι της Αμιούν και της ευρύτερης περιοχής θα συνεχίσουν να έχουν, εκτός από το Θεό, τις ελληνορθόδοξες εκκλησίες τους και τα μοναστήρια τους για να τους δίνουν παρηγοριά και δύναμη.

Στην Αμιούν υπάρχουν 11 ελληνορθόδοξες εκκλησίες και ένα ελληνορθόδοξο μοναστήρι που αντικατοπτρίζουν μια ορθόδοξη Βυζαντινή Αυτοκρατορία που ακόμη ζει, ξεχασμένη από εμάς τους νεοέλληνες, αλλά ακόμη ζει. Ας τις γνωρίσουμε, ας τους γνωρίσουμε...

NOCTOC

Ο κρυπτοχριστιανός Γιουρι Γκαγκάριν και η Όσια μοναχή Μακαρία

Πενήντα χιλιόμετρα έξω από την πόλη Γκζάτσκ-που αργότερα ονομάστηκε πόλις Γκαγκάριν,επειδή εκεί γεννήθηκε το 1934 ο πρώτος κοσμοναύτης Γιούρι Γκαγκάριν-βρίσκεται το χωριό Τεμκινα.Ή πόλη Γκζατσκ βρίσκεται 145 χιλιόμετρα δυτικά της Μόσχας.
Στό χωριό αυτό κατοικούσε ή μεγαλόσχημη μοναχή Μακαρία.(Ο βίος και οι συγκλονιστικές προφητείες της προορατικής οσίας μοναχής Μακαρίας.

Ζούσε με μια πενιχρή σύνταξη. Σχεδόν λιμοκτονούσε. Ή μητέρα του Γκαγκάριν, ή "Αννα Τιμοφέγιεβνα Γκαγκάρινα, συχνά επισκεπτόταν τη μοναχή Μακαριά. Κάποια φορά την πα­ρακάλεσε να δεχτεί και το γιο της Γιούρι Άλεξέγιεβιτς. Ή Γε­ρόντισσα δέχθηκε πρόσχαρα.
Ό Γκαγκάριν ήταν ήδη από το 1962 βουλευτής του Ανωτάτου Σοβιέτ· ήταν φυσικά διάσημος σ' ολόκληρο τον κόσμο, μια και ήταν ό πρώτος άνθρωπος πού ταξίδεψε στο διάστημα. Γιος ξυ­λουργού πού δούλευε σε συνεταιριστικό αγρόκτημα (κολχόζ) αποφοίτησε το 1951 από τεχνικό σχολείο, αποκτώντας την ειδι­κότητα του τεχνίτη χυτηρίου. Συνέχισε τις σπουδές του στο βιο­μηχανικό κολλέγιο Σαράτοφ. Παράλληλα άρχισε να εκπαιδεύε­ται ως πιλότος. Ακολούθως το 1957 αποφοίτησε από τη σχολή πολεμικής αεροπορίας της Ε.Σ.Σ.Δ., στο 'Ορενμπουργκ.Το δια­στημόπλοιο του,το «Βοστόκ 1»εκτοξεύθηκε στις 12 Απριλίου 1961 κι άφοϋ έκανε μια πλήρη περιφορά γύρω από τη Γη σε μιά­μιση ώρα με ταχύτητα 28.968 χιλιόμετρα την ώρα καί σε ΰψος 301 χιλιομέτρων, προσγειώθηκε στην Σ.'Ενωση.Τιμήθηκε όσο ελάχιστοι στην πατρίδα του, ποικιλοτρόπως.

Ή Γερόντισσα Μακαριά θυμάται: «Ό Γιούρι Άλεξέγιεβιτς Γκαγκάριν ήλθε αρκετές φορές! Αυτό βέβαια δεν το γνώριζε κα­νείς, εκτός από τη μητέρα του, εκείνον κι εμένα. Μια φορά -ήταν τέλος φθινοπώρου του 1968- ήλθε με τρία αυτοκίνητα. Τα δύο είχαν γιατρούς καί στο τρίτο εκείνος. Μπήκε στο κελί μου καί μου είπε:"Εφερα γιατρούς, Γερόντισσα, να σας εξετάσουν. Σάς χρειαζόμαστε καί θέλουμε να είστε πάντα καλά!".

Μόλις τελεί­ωσε ή εξέταση, μου είπε: "Κάνω ενέργειες, να πάρετε μια αξιο­πρεπή σύνταξη.Είναι απαράδεκτο να βασανίζεται έτσι ό άνθρω­πος, στερούμενος τα απαραίτητα για τη ζωή!".Ηταν πολύ κα­λός ό Γιούρι.Σαν παιδί.

Τον κοίταξα, θυμάμαι, στοχαστικά καί του είπα: Ξέρεις, Γιούρι Άλεξέγιεβιτς, θα σου πω κάτι πού ίσως σε παραξενέψει.Δεν πρέπει να ξαναμπείς σε αεροπλάνο, θα σου φανεί περίεργο εσένα πού πήγες στο διάστημα κι όμως έτσι πρέ­πει να γίνει. Απαγορεύεται να ξαναπετάξεις! Χαμογέλασε. Καί φυσικά δεν με άκουσε. Αποτέλεσμα; Σκοτώθηκε μαζί με τον συ­γκυβερνήτη του, κατά τη συντριβή ενός διθέσιου αεριωθουμένου,στην διάρκεια εκπαιδευτικής πτήσεως,στην περιοχή Βλαδιμίρ,κοντά στη Μόσχα!Ήταν μόλις 34 ετών.


Από το βιβλίο του Μ.Μελινού-''Άνθη Αγίας Ρωσίας''
proskynitis.blogspot.

Ο Άγιος Νεομάρτυς Μιχαήλ Οκόλοβιτς

Ο Άγιος Νεομάρτυς Μιχαήλ Οκόλοβιτς το 1933 καταδικάστηκε σε 10 χρόνια κράτησης στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Νταλάγκα.Μετά από 5 χρόνια(1938) καταδικάστηκε σε θάνατο.

Η ρωσική εκκλησία τιμάει την μνήμη του στις 13 Μαρτίου

http://proskynitis.blogspot.com/

ΤΡΕΙΣ ΕΣΕΙΣ...ΤΡΕΙΣ ΚΙ ΕΜΕΙΣ.....!!!

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΑΔΕΡΦΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ.....

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΟΛΗ ΜΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ...

ΤΗΝ ΠΡΟΙΚΙΣΜΕΝΗ ΑΠΟ ΤΟ ΘΕΟ ΜΕ ΤΟΣΑ ΦΥΣΙΚΑ ΧΑΡΙΣΜΑΤΑ...

ΥΠΟΜΟΝΗ, ΕΠΙΜΟΝΗ ΚΑΙ ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΚΡΙΝΟΥΜΕ ΚΑΛΑ ΤΑ ΤΕΚΤΕΝΟΜΕΝΑ...!!!

ΜΕΘΉΜΩΝ Ο ΘΕΟΣ...!!!