Παρασκευή, 18 Απριλίου 2014

Μεγάλη Παρασκευή! Σταύρωσις!





Μ. Παρασκευή - Τα Άγια και Σωτήρια και Φρικτά Πάθη του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, επιτελούμεν

Νεκρωμένοι
«Και εσταύρωσαν Αυτόν»
(Μάρκ. ιε' 1-41, Κολασ. γ' 1-5)

Μεγάλη Παρασκευή!
Σταύρωσις!

Το μεγαλύτερο έγκλημα της Ιστορίας. Ο άνθρωπος σταυρώνει τον Θεό του, αφού προηγουμένως τον γελοιοποίησε.

«Ίδε ο Άνθρωπος».

Ο άνθρωπος ο ξεπεσμένος, όπως τον κατήντησε η αμαρτία.

Δείχνοντας ο Πιλάτος τον Ιησούν, έδειχνε στην πραγματικότητα την ξεπεσμένη ανθρωπότητα όπως την ανέλαβε ο Θεός Λόγος. Φτωχέ άνθρωπε! Η ιστορία του Ιησού, δείχνει την απύθμενη φτώχεια σου μπροστά στον απύθμενο δικό του πλούτο. Και ο Θεός επιμένει. Θέλει να σε ανεβάση. Θέλει να σου παρουσιάση το μέγεθος του εγκλήματός σου για να φανή ο πλούτος της δικής του αγαθότητος στη συγχώρησι.

Απ' αυτά ακριβώς τα φλογισμένα στο σταυρό χείλη του, δόθηκε η άφεσις. Και από την λογχισμένη του πλευρά, βγήκε η «καινή» του ανθρώπου «κτίσις». Εμείς τον σταυρώσαμε, κι απ' τις ωδίνες που του προκαλέσαμε γέννησε τη σωτηρία μας.

Ένας διάσημος ζωγράφος σ' ένα πίνακά του με θέμα την Αποκαθήλωσι του Ιησού, ανάμεσα στα πρόσωπα που αποκαθηλώνουν το νεκρό σώμα του Κυρίου, έβαλε και το δικό του. Όταν ρωτήθηκε, απήντησε ότι και αυτός με τον τρόπο της ζωής του είχε πολλά καρφιά μπήξει στο Σώμα του Χριστού.

Φτωχή ψυχή!, Ήσουν και συ εκεί όταν σταύρωναν τον Χριστό.

Τα μάτια σου τώρα γέμισαν δάκρυα. Ζήτησες ταπεινά συγνώμην. Έλα λοιπόν και συ να νεκρωθής μαζί με τον Ιησούν.

«Απεθάνετε, και η ζωή υμών κέκρυπται συν τω Χριστώ εν τω Θεώ... Νεκρώσατε ουν τα μέλη υμών τα επί της γης...»

Να νεκρωθώ, Κύριε, στην αμαρτία, αυτό λαχτάρησε η θεϊκή Σου Καρδιά!



Απολυτίκιον. Ήχος δ'.

Εξηγόρασας ημάς εκ της κατάρας του νόμου, τω τιμίω Σου αίματι. τω Σταυρώ προσηλωθείς και τη λόγχη κεντηθείς, την αθανασίαν επήγασας ανθρώποις, Σωτήρ ημών, δόξα Σοι.


 http://www.impantokratoros.gr

ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ


Πέμπτη, 17 Απριλίου 2014

Γέρων Πορφύριος: «Δεν μου αρέσει να προφητεύω»



Σε μια εποχή που όλο και περισσότερος κόσμος νιώθει την ανάγκη, εξαιτίας της βαθύτατης κρίσης που πλήττει την ανθρωπότητα, να ασχοληθεί με εσχατολογικά γεγονότα όπως αυτά περιγράφονται στην Αποκάλυψη του Αγίου  Ιωάννου του Θεολόγου αλλά και όπως με τη Χάρη του Θεού αποκαλύφθηκαν στους Προφήτες, στους Πατέρες της Εκκλησίας αλλά και σε σύγχρονους αγίους γέροντες όπως ο Γέρων Παΐσιος, πρέπει να σταθούμε ιδιαίτερα στη στάση του Γέροντα Πορφυρίου και να αποκωδικοποιήσουμε γιατί ένας τόσο μεγάλος Άγιος της εποχής μας, ενώ γνώριζε με ακρίβεια και λεπτομερέστατα για όλα όσα ζούμε και που έρχονται, εν τούτοις απέφευγε να μιλάει για αυτά.

Πρέπει να μας προβληματίσει ιδιαιτέρως γιατί ο γέροντας δεν μίλησε καθόλου για τα επερχόμενα, αλλά αποκάλυψε μόνο τα αναγκαίως απαραίτητα και σε συγκεκριμένους ανθρώπους.

Ο βασικός πυρήνας της σκέψης του Γέροντα Πορφυρίου ήταν ότι ο κόσμος είναι ανάγκη να εμπεδώσει και να καλλιεργήσει την αγάπη προς το δημιουργό του, όχι μέσα από το φόβο των μελλούμενων, αλλά μέσα από μια ανιδιοτελή σχέση, όπως ο στοργικός πατέρας προς το παιδί του.

Γιατί η ενότητα που ήταν η μεγαλύτερη παρακαταθήκη του Χριστού προς τους Αποστόλους, μπορεί να εξασφαλισθεί όταν το παιδί ενωθεί με τον πατέρα δια της αγάπης πρωτίστως και όχι δια του φόβου.

Ο Γέρων Πορφύριος παρομοίασε ευστόχως την εποχή που ζούμε όπως τα χρόνια λίγο πριν έλθει ο Χριστός.

Τι επικρατούσε τότε; Μια ρωμαϊκή «ειρήνη» στην εξουσία, η ειδωλολατρία, ένα ιερατείο αλλοτριωμένο από τα πάθη της εξουσίας, υποκριτικό χωρίς να ωφελεί αντιθέτως να απομακρύνει τον κόσμο από τον Θεό και τέλος υπήρχε μια μικρή μερίδα αγνών και αγαθών ανθρώπων.

Όλα αυτά περιγράφουν το σήμερα με λεπτομέρεια και η επανάληψη της ίδιας εποχής  προφανώς πρέπει να μας προβληματίσει εντόνως.

Πριν από τον Χριστό υπήρξαν προφητείες για τον ερχομό Του αλλά και προειδοποιήσεις για μετάνοια στο λαό του Θεού, όπως στην περίπτωση του Ιωνά και της Νινευή.

Ωστόσο αυτές οι προφητείες στάλθηκαν από τον Θεό για εκείνους τους λίγους αγνούς και αγαθούς ανθρώπου κάθε εποχής, όπως προανέφερα, γιατί είχαν την καλή προαίρεση να δεχθούν τα μηνύματα και να γνωρίζουν τι θα πράξουν.

Με αυτό το σκεπτικό ενεργούσε και ο Γέρων Πορφύριος καλώντας τους ανθρώπους να πλησιάσουν από αγάπη στον Χριστό και όχι από τον φόβο φοβερών γεγονότων.

Γνώριζε αλλά δεν έλεγε. Μιλούσε λακωνικά και κωδικοποιημένα και γνώριζε ότι υπήρχε στην εποχή του μεγάλο χάσμα στην πνευματικότητα των ανθρώπων του Αγίου Όρους με τον έξω κόσμο.

Για αυτό το λόγο είχε στείλει άνθρωπο να ειδοποιήσει τον Γέροντα Παΐσιο να πάψει πλέον να μιλάει για τον αντίχριστο, το χάραγμα, επικείμενους πολέμους κλπ.

Όχι γιατί ήταν λάθος αυτά που με Θεία φώτιση είχε πληροφορηθεί ο Γέρων Παΐσιος, αλλά γιατί τα πνευματικά μέτρα του κόσμου είναι σε τέτοια επίπεδα που ο φόβος δεν θα είχε κανένα ουσιαστικό  αποτέλεσμα και ήταν αναγκαία η προσέγγιση μόνο δια της αγάπης του Χριστού.

Διότι  αν άνθρωπος αγαπήσει τον Θεό, τότε ο Θεός όταν αλλάζουν οι άνθρωποι αλλάζει και Εκείνος την ιστορία. Το ίδιο έγινε και στην επικείμενη καταστροφή της Νινευή.

Ο ίδιος ο Γέροντας Πορφύριος τις τελευταίες ημέρες του τόνιζε την ηθική κατάπτωση και εξαθλίωση που έχουμε περιέλθει ως λαός και τόνιζε στα πνευματικά του τέκνα να βρουν τον στίχο της Παλαιάς Διαθήκης που λέει «ἱμάτιον ἔχεις, ἀρχηγὸς ἡμῶν γενοῦ».

Εκεί μας έλεγε ότι περιγράφεται η σημερινή κατάσταση ανάγλυφα. Ίδιες καταστάσεις του «παλαιού Ισραήλ» με τον «νέο Ισραήλ» και ίδια συμπτώματα.

Ο «παλαιός Ισραήλ» έχασε την ενότητα του με τον Θεό και ο «νέος Ισραήλ» έχασε αυτήν ακριβώς την πορεία ενότητας με τον Χριστό.

Αυτή ήταν και η μεγάλη λαχτάρα του Γέροντα και την υπηρέτησε κυριολεκτικώς μέχρι τελευταίας πνοής.

Η Αρχιερατική Προσευχή του Χριστού «Ίνα ώσιν εν» ήταν αυτή που υπηρέτησε ο Γέροντας όσο ζούσε και με αυτή κοιμήθηκε στα χείλη. Γιατί γνώριζε ότι η ανθρωπότητα διασφαλίζοντας την ενότητα με τον Χριστό δεν θα είχε ποτέ να φοβηθεί ούτε πολέμους, ούτε αντίχριστο.

Αντιθέτως σήμερα προσεγγίζουμε το κακό και εξετάζουμε τα επερχόμενα ως αναπόφευκτο κακό. Εκεί χάνουμε όλη την ουσία.

Οι πόλεμοι, οι επικείμενες συμφορές και γεγονότα είναι το ύστατο φάρμακο στην αποστασία του ανθρώπου και για αυτό ο Γέρων Πορφύριος έλεγε ότι: «Η Αποκάλυψη γράφτηκε για να μην γίνει».

Γιατί η Αποκάλυψη έχει ως σκοπό την προειδοποίηση και ο τρόπος να αποφευχθεί είναι μόνο αν υπηρετήσουμε την ενότητα που μας άφησε ο Χριστός ως παρακαταθήκη.

Αυτή είναι η θεραπευτική αγωγή στον ασθενή, γιατί αν η ασθένεια προχωρήσει, τα γεγονότα της Αποκάλυψης θα είναι ο ακρωτηριασμός που προκαλεί ο ιατρός όταν χτυπήσει η γάγγραινα.

Έλεγε ο Γέροντας: «Η εποχή μας είναι σαν την εποχή του Χριστού. Και τότε ο κόσμος είχε φθάσει σε μία αθλία κατάσταση. Ο Θεός, όμως μας λυπήθηκε. Και τώρα δεν πρέπει ν' απελπιζόμαστε. Βλέπω μέσα από τη συμφορά να εμφανίζεται κάποιος πολύ σπουδαίος άνθρωπος του Θεού, ο οποίος θα συνεγείρει και θα ενώσει τον κόσμο προς το καλό»

Είναι από τις ελάχιστες φορές που ο γέροντας μίλησε για αυτά που ζούμε και που έρχονται. Τόνιζε ότι αλλάζει η δικαιοσύνη του Θεού και  ότι η κατάστασή μας είναι αθλία.

Έβλεπε όμως το έλεος Του Θεού για μία ακόμη φορά να επισκέπτεται την ανθρωπότητα. Το ίδιο έλεγε και ο Γέρων Παΐσιος όταν επισκέπτες τον πλησίαζαν με έκδηλη αγωνία για τα επερχόμενα και όταν τον ρωτούσαν πότε θα έρθει η οργή του Θεού. Εκείνος έλεγε ότι «Θα πρέπει να ζητούμε να έρθει το έλεός Του και όχι η οργή Του».

Αυτό έχει ανάγκη η ανθρωπότητα και έτσι πρέπει να προσεγγίζει αυτά που είπαν οι Άγιοί μας. Αυτά που προφητεύθηκαν για τις μέρες μας, αφορούν εκείνους τους λίγους, που όπως προ Χριστού, έχουν την προαίρεση να υπηρετήσουν την εν Χριστώ ενότητα.

Οι φυλλάδες, ο ξένος τύπος, κανάλια και ηλεκτρονικά ΜΜΕ, ασχολούνται συστηματικά με το  τι είπε ο Γέρων Παΐσιος και άλλοι σύγχρονοι γέροντες. Δεν γνωρίζω αν το κάνουν για λόγους διαφημιστικούς, εμπορικούς κλπ. Πρέπει όμως να προβληματιστούμε. Να προβληματιστούμε για να αναζητήσουμε την ουσία μέσα σε όλα αυτά.

Το 2009 επισκεπτόμενοι την Ρωσία, μέσα στα πλαίσια  της προσπάθειας έκδοσης των επιστολών του πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδος Ιωάννη Καποδίστρια, συναντηθήκαμε με υψηλόβαθμο στέλεχος της Κυβέρνησης της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Με έκπληξη άκουσα μια ερώτηση που σχετίζεται με όλα τα παραπάνω.

Με ρώτησε :
- Γέροντα Γεώργιε, οι πατέρες στο Άγιον Όρος λένε ότι θα γίνει πόλεμος Ρωσίας Τουρκίας για την Κωνσταντινούπολη. Εσείς τι λέτε για αυτό ;
Του απάντησα δίχως να το σκεφτώ, όπως πιστεύω θα απαντούσε και ο Γέρων Πορφύριος.

- Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, που είναι ένας μεγάλος Άγιος της Ορθοδοξίας είπε: "Θα προσπαθούν να το λύσουν με την πέννα, μα δεν θα μπορούν. 99  φορές με τον πόλεμο και μια με την πέννα". «Πάντως εμείς, είμαστε με την πέννα», συμπλήρωσα.

Οι Έλληνες πιστεύω ότι είχαν την ευλογία να τους στείλει ο Θεός μια αποκαλυπτική προσωπικότητα όπως ο Γέρων Πορφύριος για να μας δείξει τον τρόπο και τον δρόμο για να αποφύγουμε συμφορές και δυσκολίες.

Εναπόκειται σε εμάς πως θα διαχειριστούμε την παρακαταθήκη που μας άφησε και να μην περιμένουμε το πλοίο να συγκρουστεί με το παγόβουνο.

Αν ενεργούμε ο καθένας από μόνος του και ξεκομμένοι από τον Χριστό, είναι σίγουρο τότε ότι θα πούμε αυτό που είπε ο άγιος γέροντας: «Μπορεί όμως, με το σχέδιο τού Θεού, να έρθει, να έρθει ώστε οι άνθρωποι ν' αποκτήσουν μία επίγνωση, να ιδούνε το χάος ολοζώντανο μπροστά τους, να πούνε: Έ! Πέφτουμε στο χάος, χανόμαστε. Όλοι πίσω, όλοι πίσω, γυρίστε πίσω, πλανηθήκαμε. Και να έρθουνε πάλι στο δρόμο τού Θεού και να λάμψει η Ορθόδοξος πίστις».

Οι τελευταίες ημέρες του Γέροντα Πορφυρίου ήταν και οι πλέον αποκαλυπτικές για τα πνευματικά του παιδιά αλλά και για όλη την ανθρωπότητα. Ο γέροντας μας μάζεψε στο κελί του στα Καυσοκαλύβια και μας είπε: «Δεν μου αρέσει να προφητεύω αλλά θα σας πω μια προφητεία.»

Ο Γέροντας μας μίλησε για το τι θα συμβεί στην  Ελλάδα και ποιο είναι το μέλλον της. Ήταν αποκαλυπτικός για το μέλλον της Ελλάδας. Όλα αυτά πλέον άρχισαν να πραγματοποιούνται. Σήμερα ζούμε όλα όσα μας είπε και που άρχισαν να πραγματοποιούνται με ακρίβεια.

Η μεγαλύτερη αποκάλυψη του Θεού ήταν  το τελευταίο βράδυ της ζωής του, όταν για μισή ώρα περίπου προσευχόταν με την αρχιερατική προσευχή του Ιησού «Ίνα ώσιν εν».

Το ίδιο το Άγιο Πνεύμα προσευχόταν μέσω του Γέροντα Πορφυρίου για την εν Χριστώ ενότητα όλων των Χριστιανών αλλά και όλων των ανθρώπων της γης, για να μην έρθουν τα δεινά της αποκαλύψεως.

Αυτή η προσευχή είναι και η μεγαλύτερη παρακαταθήκη του Χριστού στο ανθρώπινο γένος. Το να γίνει πράξη η ενότητα της ανθρωπότητας με τον Θεό. 

Αυτή η παρακαταθήκη σήμερα 21 χρόνια μετά την κοίμηση του Γέροντα Πορφυρίου παραμένει ζωντανή και αποτυπωμένη σε μια εικόνα. Την Παναγία «»Ίνα ώσιν εν» την Πατριώτισσα, μια εικόνα προφητική και εσχατολογική, που πλέον γνωρίζει όλη η Χριστιανοσύνη.

Αυτή την παρακαταθήκη την υπηρετούμε μέχρι σήμερα τα παιδιά του και ελπίζουμε σε αυτήν.

Υσ: Στις 2 Δεκεμβρίου ήταν η ημέρα κοίμησης του Γέροντα Πορφυρίου. Αφιερώνουμε αυτό το άρθρο εις τη μνήμη του και να εύχεται από τους ουρανούς  για αυτή την εν Χριστώ ενότητα, για τη σωτηρία όλου του κόσμου.

* Ιερομόναχος π.Γεώργιος Καυσοκαλυβίτης
Ιερά Καλύβη Ζωοδόχου Πηγής, Ιερά Σκήτη Αγίας Τριάδος Καυσοκαλυβίων Αγίου Όρους

 http://www.romfea.gr

Μεσογαίας Νικόλαος ....Μεγάλη Πέμπτη


Γέροντας Πορφύριος: Η αγάπη είναι πάνω απ’ όλα

Η αγάπη προς τον Χριστό δεν έχει όρια, το ίδιο και η αγάπη προς τον πλησίον. Να εκτείνεται παντού, στα πέρατα της γης. Παντού, σε όλους τους ανθρώπους. Εγώ ήθελα να πάω να ζήσω μαζί με τους χίπηδες στα Μάταλα χωρίς, βέβαια, αμαρτίες, για να τους δείξω την αγάπη του Χριστού, πόσο είναι μεγάλη και πώς μπορεί κάποιος να τους αλλάξει, να τους μεταμορφώσει. Η αγάπη είναι πάνω απ’ όλα. Θα σας το πω μ’ ένα παράδειγμα.




Ήταν ένας ασκητής κι είχε δυο υποτακτικούς. Προσπαθούσε πολύ να τους ωφελήσει και να τους κάνει καλούς. Είχε, όμως, την ανησυχία αν όντως προχωρούν στην πνευματική ζωή, αν προοδεύουν κι αν είναι έτοιμοι για τη Βασιλεία του Θεού. Περίμενε ένα σημάδι γι’ αυτό απ’ τον Θεό, αλλά δεν έπαιρνε καμία απάντηση. Κάποια ημέρα θα γινόταν αγρυπνία στην εκκλησία μιας άλλης σκήτης που απείχε πολλές ώρες απ’ τη δική τους. Έπρεπε να γίνει πορεία μες στην έρημο. Έστειλε τους υποτακτικούς του απ’ το πρωί, ώστε να φθάσουν νωρίς, για να τακτοποιήσουν την εκκλησία, κι ο Γέροντας θα πήγαινε τ’ απόγευμα. Οι υποτακτικοί είχαν προχωρήσει αρκετά, όταν ξαφνικά άκουσαν βογκητά. Ήταν ένας άνθρωπος βαριά τραυματισμένος και ζητούσε βοήθεια:

- Πάρτε με, σας παρακαλώ, τους έλεγε, γιατί εδώ είναι ερημιά, κανείς δεν περνάει, ποιος θα μπορέσει να με βοηθήσει. Εσείς είστε δυο. Σηκώστε με και οδηγήστε με στο πρώτο χωριό.

- Δεν μπορούμε! του είπαν. Βιαζόμαστε να πάμε για την αγρυπνία, έχουμε πάρει εντολή να ετοιμάσουμε.

- Πάρτε με, σας παρακαλώ! Αν μ’ αφήσετε, θα πεθάνω, θα με φάνε τα θηρία.

- Δεν μπορούμε! Τι να κάνουμε, πρέπει να πάμε στο καθήκον μας.

Κι έφυγαν. Τ’ απόγευμα ξεκίνησε ο Γέροντας για την αγρυπνία. Πέρασε από τον ίδιο δρόμο. Έφθασε και στο μέρος που ήταν ο τραυματισμένος. Τον βλέπει, τον πλησιάζει και του λέει:

- Τι έπαθες, άνθρωπε του Θεού; Τι έχεις; Από πότε είσαι εδώ; Δε σε είδε κανείς;

- Πέρασαν το πρωί δύο μοναχοί και τους παρακάλεσα να με βοηθήσουν, αλλά βιαζόντουσαν να πάνε στην αγρυπνία.

- Θα σε πάρω εγώ. Μην ανησυχείς! Του λέει.

- Δεν μπορείς εσύ, είσαι γέροντας, δεν μπορείς να με σηκώσεις, αδύνατον!

- Όχι, θα σε πάρω! Δεν μπορώ να σ’ αφήσω!

- Μα δεν μπορείς να με σηκώσεις.

- Θα σκύψω και συ πιάσου από πάνω μου και λίγο λίγο θα σε πάω σε κανένα κοντινό χωριό. Λίγο σήμερα, λίγο αύριο, θα σε φθάσω.

Και τον πήρε με μεγάλη δυσκολία κι άρχισε να βαδίζει με το βάρος εκείνο μες στην άμμο πάρα πολύ δύσκολα. Ο ιδρώτας έτρεχε ποτάμι και σκεπτόταν: «Έστω και σε τρεις μέρες θα φθάσω». Καθώς όμως προχωρούσε άρχισε να νιώθει το φορτίο του πιο ελαφρό, πιο ελαφρό και σε κάποια στιγμή αισθάνθηκε σαν να μην κρατάει τίποτα. Τότε γυρίζει πίσω να δει τι συμβαίνει και βλέπει με έκπληξη πάνω του έναν άγγελο. Ο άγγελος του είπε:

- Μ’ έστειλε ο Θεός να σε πληροφορήσω ότι οι δύο υποτακτικοί σου δεν είναι άξιοι της Βασιλείας του Θεού, γιατί δεν έχουν αγάπη.

Γέροντας Πορφύριος


http://vatopaidi.wordpress.com

Ο Ιησούς είναι η ζωή και η ανάσταση για μας.....π.Ανανία Κουστένη




Τρίτη Κυριακή του Λουκά σήμερα, αγαπητοί. Ο Χριστός μας, αφού εθεράπευσε τον δούλο του πιστού Εκατόνταρχου, έφυγε απ' την Καπερναούμ και τράβηξε για τη Ναΐν , κοντά στη Ναζαρέτ και στο Θαβώρειον όρος. Και Τον ακολουθούσαν πολλοί: και μαθηταί και λαός. Αυτός είναι ο Ιησούς: Εκείνος ο οποίος πάντοτε μας ελκύει και κανένας δεν Τον προσπερνάει αδιάφορος. Και καθώς έμπαιναν στην πύλη της Ναΐν, συναπαντήθηκαν με μία κηδεία. Είχε πεθάνει στην πόλη της ομορφιάς -ωραιότης σημαίνει Ναΐν- ένας νέος που τον είχε μονάκριβο η χήρα μητέρα του. Και συνόδευε το ξόδι λαός πολύς, συμπαθώντας και συμπαριστάμενος στη δύο φορές ορφανεμένη και χήρα γυναίκα. Είναι καλό στον πόνο του άλλου να κλαίμε και εμείς.

Είναι καλό στον πόνο του άλλου να είμαστε κοντά του. Ο Χριστός μας, βλέποντας αυτό το θλιβερό σύνολο και περισσότερο τη χαροκαμένη και καταπονεμένη μάνα, την εσπλαχνίστηκε. Τόσος λαός την εσπλαχνίστηκε και η πηγή της ευσπλαχνίας να μην την εσπλαχνιστεί; Πλησιάζει, λοιπόν, στο φέρετρο του νεκρού -στη σορό που λέμε-, σταμάτησαν οι τέσσερις που τον μετέφεραν.

Και είχε πει πριν, βέβαια, ο Ιησούς στη μητέρα να μην κλαίει. Μα μπορούσε να μην κλαίει, αφού είχε πεθαμένο μονάκριβο παιδί; Δεν απαγορεύεται να κλαίμε τους κεκοιμημένους μας. Δεν είναι, όμως, καλό η απελπισία, που μας φέρνει στα άκρα και μας παραλύει και μας φτάνει στην απιστία.

Καλό είναι να εμπιστευόμεθα τον Θεό σε όλες τις ενέργειές Του, ακόμα και στον θάνατο -Εκείνος ξέρει- και να Τον παρακαλούμε.

Σταμάτησαν, λοιπόν, οι μεταφέροντες τον νεκρόν και ο Ιησούς άγγιξε τον πεθαμένο και του φώναξε: «Νεαρέ, σε σένα μιλάω. Σήκω επάνω». Και ανεκάθισεν ο νεκρός. Ανασηκώθηκε και κάθισε πάνω στο φέρετρο. Και ύστερα ο Χριστός τον παρέδωκε στη μητέρα του, ενώ μπορούσε να τον κρατήσει και να τον κάνει μαθητή ή να τον επιδεικνύει ως τρόπαιον και ως λάφυρον. Τον έδωσε σε κείνη, γιατί τον είχε ανάγκη. Να παρηγορείται και να έχει την προστασία του και τον ίσκιο του, να έχει κι εκείνη κάτι να αγαπάει, για να ζει και να υπάρχει. Αυτός είναι ο Ιησούς: μας αγαπάει και μέχρις αναστάσεως. Και μας φροντίζει κατά την καρδίαν μας και κατά τις πραγματικές και ουσιαστικές μας ανάγκες.

Εδώ έχουμε ανάσταση! Ο Ιησούς, ό,τι άγγιξε, το ανέστησε. Αγγιξε πεθαμένον, τον ανέστησε. Αγγιξε παράλυτον, τον εσήκωσε, τον ανόρθωσε. Αγγιξε άρρωστον, του πήρε την αρρώστια, αφού «Αυτός τας ασθενείας ημών έλαβε και τας νόσους εβάστασε», κατά τον μεγάλο Ησαΐα.
Κι ο κοσμάκης, οι Μαθηταί, το πλήθος αυτών των μαρτύρων της νεκραναστάσεως, την οποίαν έκαμεν ο Χριστός, πώς αισθάνθηκαν; Πώς ένιωσαν; Τους κατέλαβε φόβος και δέος από την παρουσία του Κυρίου και από το μέγα θαύμα. Και εδόξασαν τον Θεό και είπαν: «Μεγάλος Προφήτης εφάνη ανάμεσά μας». Είχε χρόνια να φανεί Προφήτης - ο Ιωάννης ήταν, αλλά και εκείνος έφυγε μαρτυρικά. Και πώς «επεσκέφθη ο Θεός τον λαό του». Ησαν οι Ιουδαίοι ως πρόβατα, μη έχοντα ποιμένα. Και τώρα αισθάνθηκαν τον δικό τους, κατάδικό τους άνθρωπο, τον παντοδύναμο και συνάμα φιλάνθρωπο και εύσπλαχνο Χριστό μας.
 Συμφέρει και μας, αγαπητοί, να ακολουθούμε πάντοτε τον Κύριο, να υποτασσόμεθα στο θέλημά Του και στις βουλές Του και να Τον αγαπάμε ολόψυχα και να αφηνόμαστε σε Κείνον, ο Οποίος είναι και η Οδός, και η Αλήθεια, και η Ανάσταση.


(Του αρχιμανδρίτη Ανανία Κουστένη Το κήρυγμα της Κυριακής)

http://misha.pblogs.gr

Διατί λοιπὸν νὰ γογγύζῃς καὶ νὰ μὴ εὐχαριστῇς τὸν Θεόν;


Διατί λοιπὸν νὰ γογγύζῃς καὶ νὰ μὴ εὐχαριστῇς τὸν Θεόν;*


Σύγχρονος Μοναχικὸς Χαρισματικὸς Λόγος Ζωῆς καὶ ̓Αληθείας




῞Αγιον ῎Ορος, τῇ 2ᾳ ̓Ιουλίου 1945

Δεῦρο ἡ καλή μου καὶ ἠγαπημένη ἀδελφούλα καὶ πάλιν νὰ παραμυθήσω τὰς θλίψεις σου. Δεῦρο τὰ σπλάγχνα μου, τῆς ψυχῆς ἡ μικρούλα τροφός μου καὶ ἐσαεὶ βοηθός μου, ἡ πνευματικὴ συνεργάτις, ἡ καλὴ καὶ ἀγαπητὴ ἀδελφούλα μου καὶ τὸν Θεὸν εὐλογήσωμεν μὲ γλυκεῖαν τῆς καρδίας φωνήν, διὰ στόματος ἐκφωνουμένης καὶ διὰ νοὸς ἐνηχουμένης, εὐλόγει, λέγοντες, ἡ ψυχή μου τὸν Κύριον καὶ πάντα τὰ ἐντός μου τὸ ῎Ονομα τὸ ῞Αγιον Αὐτοῦ!

Βλέπεις πόσον μᾶς ἀγαπάει ὁ Κύριος; Βλέπεις πόσον εἴμεθα οἱ ἀχάριστοι εὐτυχεῖς; Στρέψε τὸν νοῦν σου, χρυσῆ μου ψυχούλα, καὶ ἴδε τὴν πατρίδα σου, τὸ χωρίον σου, πόσοι ἄνθρωποι ὑπάρχουν καλύτεροι ἀπ ̓ τὰ μᾶς καὶ δὲν εὐδόκησεν ἐπ ̓ αὐτοῖς ὁ Θεός. ̓Ενθυμήσου πόσοι καλοὶ Χριστιανοὶ εἶναι μέσα εἰς αὐτὸ καὶ δὲν ἐπέβλεψεν ἐν αὐτοῖς ὁ γλυκύς μας Χριστός, ἀλλ ̓ εἰς τὸ ἰδικόν μας τὸ μικρὸν καὶ δυστυχὲς καλυβάκι ἐπέβλεψεν ἡ ἀγαθότης Αὐτοῦ, τὸ γυμνὸν παντὸς ἀγαθοῦ -οὐδενὸς ἄλλου εἰμὴ βλασφημίας- καὶ ὅμως, μέγα τὸ ἔλεος τοῦ Κυρίου! ῎Οντως, θαῦμα ἐξαίσιον νὰ βλέπῃς ἐσήμερον ἐξ ἡμῶν νὰ δοξολογῆται ὁ Θεός, νὰ εὐφραίνεται ἡ Κυρία καὶ Δέσποινα τοῦ παντός, ἡ γλυκειά μας καὶ ὄντως Μητέρα!

Δὲν εἶναι θαυμάσιον; ̔Ο Προστάτης τοῦ χωριοῦ μας, ὁ Τίμιος Πρόδρομος, νὰ μὴ ἐξελέξῃ ἄλλο σπιτάκι ἀπὸ τὰ λίαν καλὰ τοῦ χωριοῦ μας, ἀλλὰ τὸ ἐδικόν μας, καθὼς μὲ ἐφανέρωσεν ὁ Θεὸς πρὸ ἐτῶν 14, ὅτι Αὐτὸς ἔχει με ἀναλάβει, Αὐτὸς προστατεύει καὶ ἀπ ̓ Αὐτὸν νὰ ζητῇς ὅ,τι θέλεις... καὶ νὰ τὸν ἔχω Προστάτην καὶ ̔Οδηγόν, Κηδεμόνα, Γέροντα. Στὸ μικρὸ Καλυβάκι μου Αὐτὸν ἑορτάζομεν. Αὐτὸς εἶναι Πατέρας καὶ ἡ Παναγία ἡ Μητέρα!

῎Οντως, μέγα θαυμάσιον! ̓Αλλ ̓ εἰς ποῖον; Εἰς ἕνα οὐτιδανόν, εἰς ἕνα ἐλάχιστον, ἄπορον παντὸς ἀγαθοῦ! Ποῖον καλὸν εἶδεν ὁ Κύριος ἀπὸ ἐμένα νὰ μὲ χαρίσῃ τόσα πολλὰ ἀγαθά;

Τοῦτο νὰ κάμῃς καὶ ἐσύ, ἀδελφούλα μου· ποίησον τοῦ βίου σου ἀνασκό- πησιν, μελέτησον τίνι τρόπῳ παρῆλθες, ἐνθυμήσου τὰς πολλὰς εὐεργεσίας τῆς Παναγίας καὶ τοῦ γλυκυτάτου Υἱοῦ Της καὶ Σωτῆρος ἡμῶν καὶ οὕτω νὰ ἔχῃς ὑπομονὴν εἰς τοὺς πειρασμούς. Πάντοτε βοηθεῖ ὁ Θεός, πάντα προφθάνει, ἀλλὰ θέλει ὑπομονήν. ̓Ακούει ἀμέσως ὅταν φωνάζωμεν, ἀλλὰ ὄχι μὲ τὸ ἰδικόν σου μυαλό. Νομίζεις ὅτι ἀμέσως δὲν ἔφθασεν ἡ φωνή σου εἰς τοὺς ̔Αγίους, εἰς τὸν Θεόν, εἰς τὴν Παναγίαν. Προτοῦ ἐσὺ νὰ φωνάξῃς, οἱ ῞Αγιοι ἔτρεξαν εἰς βοήθειαν τοῦ Δ., γνωρίζοντες ὅτι ἐσὺ θὰ τοὺς φωνάξῃς καὶ θὰ ζητήσῃς τὴν προστασίαν Τους, ἀλλὰ ἐσὺ μὴ βλέποντας, μὴ γνωρίζοντας, θέλεις εὐθὺς ὡς ἀστραπὴ νὰ σὲ γίνῃ καλά.

̓Αλλά, δὲν εἶναι ἔτσι. ̔Ο Κύριος ζητεῖ τὴν ὑπομονήν, νὰ ἴδῃ τὴν πίστιν σου. Δὲν εἶναι μόνη ἡ προσευχὴ ὅπου νὰ λέγῃ κανεὶς ὡσὰν παπαγάλος, ἀλλὰ πρέπει [νὰ συντρέχουν] καὶ ὅλα τὰ συνακόλουθα.
῎Ανθρωπος, λέγει, χωρὶς ὑπομονήν, λύχνος χωρὶς λάδι. ̓Ιδού, ἦλθεν ὁ Δ., ἐζημιώθης ὅμως, διότι δὲν εἶχες μακροθυμίαν καὶ νὰ τὸν περιμένῃς μὲ πίστιν, ὁπότε νὰ κερδίζῃς ἀμφότερα.

Τώρα θυμώνεις διὰ τὴν Β. ̓Εγὼ σὲ λέγω, ὅτι θᾶττον ἤ βράδιον θὰ τὴν ἰδῇς πάλιν ὅπως θέλεις κοντά σου. ̓Εὰν ἀρέσῃ [εἰς τὸν Θεὸν] αὐτὸ ποὺ ζητεῖς καὶ νοσταλγεῖ ἡ ψυχή σου, χωρὶς ἄλλο θὰ γίνῃ. ̓Αλλά, θέλει προσευχὴ μεθ ̓ ὅλης ψυχῆς καὶ δι ̓ ὑπομονῆς νὰ τὸ περιμένῃς. Δὲν ὠφελεῖ ἄν ἀθυμῇς, ἄν στενοχωρῆσαι, ἄν λέγῃς λόγια, ἀλλὰ πρέπει νὰ κλείνῃς τὸ στόμα, κανεὶς νὰ μὴν σὲ ἐννοῇ καὶ νὰ ἐβγαίνῃ καπνὸς ἀπ ̓ τὰ μάτια, ὄχι ἀπὸ τὴν μύτη.

̓Εγώ, ἀδελφή μου, μάρτυς ὁ Κύριος, ὁ ἀπολλύων πάντας τοὺς λαλοῦντας τὸ ψεῦδος, μεγάλως ἔχω κερδίσει ἀπὸ αὐτὰ ποὺ σὲ λέγω, τόσον ὥστε νὰ νομίζῃς ἀπὸ τὸν πόνον, ὅτι θὰ βγῇ ἡ ψυχὴ ὡς ἐν καμίνῳ πυρός.

Κι ὅμως, ἀφοῦ παρέλθει, ἔρχεται τόση παράκλησις ὡσὰν νὰ εἶσαι μέσα εἰς τὸν Παράδεισον, χωρὶς σῶμα. Σὲ ἀγαπᾶ ὁ Χριστός, σὲ φιλεῖ γλυκὰ ἡ Παναγία, σὲ χαίρονται ὅλοι οἱ ῞Αγιοι ῎Αγγελοι, σὲ θαυμάζουν!

Βλέπεις πόσα ἀγαθὰ προξενοῦσιν αἱ θλίψεις; ῞Οταν θέλῃς νὰ ἰδῇς ἀγάπην Χριστοῦ, ὑπόμεινον εἰς ὅ,τι σοῦ ἔλθει. ῎Οχι ὅπου ἀρέσεις ἐσύ, ἀλλ ̓ ὅπου θελήσει ὁ Κύριος νὰ σὲ δοκιμάσῃ. Οὐδὲν εἶναι αὐτὸ ποὺ κάμνομεν προαιρετικά, ὅσον ἀνώτερα μυριοπλασίως ὅσα μᾶς στέλνει ὁ Κύριος παρὰ προαίρεσιν.
Κόκκαλον πρὸς κόκκαλον καὶ αἷμα πρὸς αἷμα, τόσον τὸν ἄνθρωπον πολεμεῖ ὁ ἐχθρός, θελήσει Θεοῦ, ὅπου νὰ ῥέῃ, νὰ λειώνῃ ὡσεὶ κηρός. Καὶ ὅταν ὅμως παρέλθῃ ἡ δοκιμασία, πληροῦσαι ὅλος χαράν, περικυκλοῦσαι ἀπὸ ἄπλετον φῶς καὶ βλέπεις μυστήρια, ἅπερ οὐκ ἔστι γλῶσσα λαλῆσαι καὶ τότε πλέον διψᾷς πότε πάλιν νὰ ἔλθουν οἱ πειρασμοί, ἀφοῦ ἤδη ἔχουν τόσην ὠφέλειαν. Οὗτος εἶναι ὁ δρόμος κατὰ ἀλήθειαν καὶ ὁ γράφων σοι ἐκ πείρας τὴν ἀλήθειαν μαρτυρεῖ.

̓Ανδρίζου, λοιπόν, ἀγαπητὴ ἀδελφούλα μου, καὶ ἴσχυε ἐν Κυρίῳ,ὑπομένουσα εἰς ὅ,τι σοὶ ἔρχεται, ἐκδεχομένη μετὰ τὸν πόνον γαλήνην καὶ Χάριν Θεοῦ καὶ εἶσαι ὡς λέγω περιστερά, καὶ ὄχι κόρακας, ὁποὺ μὲ λέγεις. Πήγαινε μὲ τὸν Δ. νὰ ἰδῇς μίαν ψυχὴν ὅπου ἔχω ἀναθρέψει πνευματικῶς
πολλὰ ἔτη. ̓Εμένα ἔχει ἀρχῆθεν πατέρα. ̔Ε. ̓Ι., ὁδὸς ....., ἀριθ. ..., ̓Αθῆναι.

Σὲ εὔχομαι, ἀδελφός σου ̓Ιωσήφ.

̓Επαναλαμβάνω καὶ συνδέω πάλι συνέχειαν, ἀγαπητὴ ἀδελφούλα μου.
Αὐτὴ ἡ ̔Ε., ὁποῦ σὲ γράφω νὰ πᾶς, εἶναι ἀπ ̓ τὴν Θεσσαλονίκη καὶ λόγῳ τῆς ἀνωμαλίας [τῶν καιρῶν] ἦλθαν αὐτοῦ μὲ τὸν ἄνδρα της καὶ δύο παιδάκια. ̔Οδήγησέ την εἰς ̓Εκκλησίαν τοῦ [Μητροπολίτου] ἁγίου Φλωρίνης [Χρυσοστόμου], διότι δὲν γνωρίζει. Εἶναι ἀληθινὸς μαργαρίτης Χριστοῦ. ῎Ας εἶναι μαζὶ καὶ ὁ Δ. νὰ διδάξῃ λόγια πνευματικὰ εἰς τὸν ἄνδρα της.
῎Ας σοῦ γράψω τώρα καὶ τὴν αἰτίαν ὁποῦ γύρισα μὲ τὸν εὐλογημένον̓ Αρχιερέα μας [πρώηνΦλωρίνης].

̓Εγὼ ἐπείσθην εἰς τοῦ πατρὸς ̓Ακακίου [Παππᾶ] τὰ λόγια ὁποῦ μᾶς ἔγραψε ἐδῶ, ὅτι οἱ πρῶτοι ̓Αρχιερεῖς ἐπρόδωσαν τὸν ̓Αγῶνα [τοῦ Πατρίου ̔Ημερολογίου] καὶ πολλὰ καὶ διάφορα ἐναντίον τους.

῞Ενεκα λοιπὸν ὅπου εἶμαι πάντα κλεισμένος καὶ δὲν ἐβγαίνω πουθενὰ ἔξω ἀπὸ τὴν πόρτα, δὲν ἦλθε κανεὶς νὰ μοῦ εἰπῇ ἀπ ̓ τοὺς ἄλλους πῶς ἔχει ἡ ἀλήθεια. Δι ̓ αὐτὸ ἤμην ὡς οἱ λοιποί, φρονῶν ὅτι δὲν εἶναι ἐντάξει. ̓Αλλὰ δὲν ἤμουν καὶ πολέμιος, ὅπως κάμνουν ἐδῶ μερικοί, ποὺ ὑβρίζουν καὶ λέγουν τὰ μύρια.

Δι ̓ αὐτὸ ὁ πολὺ ̓Αγαθός μας Θεός, βλέπων τὴν ἄγνοιαν ὅπου εἶχον, δὲν μὲ ἄφησεν εἰς τὸ σφάλμα, ἄν καὶ κάθε ὀλίγον ἤρχοντο οἱ τοῦ [Βρεσθένης] Ματθαίου καὶ μοῦ ἔλεγαν τὰ συνήθη, ἐνῶ ἐγὼ ἀντιθέτως τοὺς ἔλεγα, ὅτι τὸ σχίσμα εἶναι χειρότερον ὅλων, ἡ δὲ ὁμόνοια εἶναι Θεοῦ ἐντολὴ καὶ φέρει καλὰ ἀποτελέσματα. Τέλος, βλέποντας ὁ Θεὸς τὴν ψυχήν μου, ζωηρὰ καὶ φαεινότερα τοῦ ἡλίου μοῦ ὑπέδειξε ὅτι εἶμαι ἔξω πεσμένος καὶ ὅτι ὅλοι αὐτοὶ τοῦ Ματθαίου καὶ οἱ λοιποί, ὅπου ἐχωρίσθησαν, εἶναι ἐσφαλμένοι καὶ δημιουργοῦν ἀνόνητον (ἀνωφελὲς) σχίσμα εἰς βάρος τῆς ὑπερηφάνου ψυχῆς των, καθ ̓ ὅτι ἄλλο δὲν εἶναι τὸ αἴτιον, εἰμὴ ὁ ἐγωϊσμός των.

Δὲν ἔχω καιρὸν νὰ σὲ γράψω τὸ θαῦμα ὅπου ἔγινεν εἰς ἐμένα. ̔Ως ἐκ τούτου, ἐφώναξα τὸν πάτερ ̓Αντώνιον [Μουστάκαν] νὰ μὲ ἐξηγήσῃ πῶς ἔχει τὸ πρᾶγμα καὶ εἶδον ἀληθῶς ὅτι ἔσφαλα ἐξ ἀγνοίας. Βλέπεις λοιπὸν τὴν ἀγαθότητα τοῦ Κυρίου, ὅτι ὁ ἄνθρωπος πολλάκις ἐξ ἀγνοίας πλανᾶται ἤ ἄλλοι τὸν παρασύρουν, ἀλλ ̓ ὅταν εἶναι εὐθεῖα ψυχὴ δὲν ἀφήνει ὁ Κύριος, ἀλλὰ πολλαχῶς θὰ τὸ φέρῃ νὰ τὸν φωτίσῃ.

Τοῦτο μὲ κάμνει νὰ γίνωμαι χῶμα, στάκτη, σκουλίκι τῆς γῆς! Ποῖος ἤμην ἐγὼ ὁ τυφλός, ὁ ἄμοιρος πάσης ἀγαθωσύνης καὶ τί ἔπραξα καλὸ εἰς τὸν Πλάστην μου, ὁποῦ τόσην φροντίδα ἔχει δι ̓ ἐμένα, τόσον τὸν μέλλει νὰ μὴ κολασθῶ, ὅπου ὑπὲρ τοὺς καλοὺς συνηλικιῶτας μου μὲ ἠγάπησε καὶ τὴν Χάριν Του πλουσίαν μὲ δίδει νὰ ὁμιλῶ, νὰ προσεύχωμαι, νὰ γράφω, νὰ διηγοῦμαι τὰ λόγια Του!
Δὲν θαυμάζεις, ἀγαπητὴ ἀδελφούλα μου, ἐνθυμουμένη τὴν κοσμικήν μου ζωήν; ῎Ημην ἐγὼ διὰ Μοναχός;

Διατί λοιπὸν νὰ γογγύζῃς καὶ νὰ μὴ εὐχαριστῇς τὸν Θεόν;

̓Εὰν ἐγὼ σοῦ γράψω τοὺς πειρασμούς, ὁποῦ πάσχω, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ κρατήσῃς καὶ ὅμως, ἡ Χάρις τῆς Παναγίας ὅλα τὰ διαλύει!

Μὴν βιάζῃς τὸν Δ. διὰ Μοναχόν. Αὐτοῦ καλὰ περιπατεῖ. Δῶσ ̓ του πολλὰς εὐχὰς καὶ φιλήματα καὶ θὰ τὸν γράψω τώρα χωριστ, διὰ νὰ μὴν εἶναι πολλὰ εἰς τὸν φάκελον καὶ παραπέσει καὶ ἔχε ὑπομονήν, διότι ἡ Βασίλισσα Θεοτόκος καὶ Κυρία τῶν ὅλων δὲν μᾶς ἀφήνει· Αὐτὴ προσεύχεται δι ̓ ἡμᾶς!

Δὲν γράφεις τί κάμνουν ὁ Μ., ἡ Μ. κλπ.

Σὲ εὔχομαι πάλιν,

 ̓Ιωσήφ.



(*) Περιοδ. «῞Αγιος Κυπριανός», ἀριθ. 333/ ̓Ιούλιος-Αὔγουστος 2006, σελ. 318-320.

http://www.synodinresistance.org/

Εορτολόγιο

Δημοφιλείς αναρτήσεις


Banner Ορθόδοξων Ιστοχώρων και Ιστολογίων
Ξεκινάμε μια προσπάθεια παρουσίασης Ορθόδοξων Ιστοχώρων και Ιστολογίων.
Αν δεν υπάρχει ο δικός σας, ζητάμε συγνώμη,
ενημερώστε μας και θα τον συμπεριλάβουμε.





Create your own banner at mybannermaker.com!
Πέρα από το άτομο
Make your own banner at MyBannerMaker.com!



Create your own banner at mybannermaker.com!
Make your own banner at MyBannerMaker.com!















(υπό κατασκευή)


Τα banner μας
Αντιγράψτε τον κώδικα στη δική σας σελίδα
για να εμφανιστούν τα banner μας.
Ειδοποιήστε μας για να συμπεριλάβουμε και το δικό σας.