Κυριακή, 23 Απριλίου 2017

Οδοιπορικό σε μνήμες πολέμου, μνήμες προσφυγιάς... Έλληνες που ζούν μακρυά μας και είναι πιο Έλληνες από πολλούς που ζούν στην Ελλάδα


Άκουσε, Θεέ μου.





Η  ομολογία ενός στρατιώτη
Κατά τη διάρκεια του τελευταίου μεγάλου πολέμου στο Ιράκ στο χιτώνιο ενός Αμερικανού στρατιώτη, ο οποίος έπεσε στο πεδίο της μάχης, βρέθηκε ένα σημείωμα, πού περιείχε μία συγκλονιστική εξομολόγηση, μία συγκλονιστική προσευχή.
Ένας μέχρι τότε άθεος νέος, γνήσιο παιδί της εποχής μας, εύρισκε στο διάβα της ζωής του τον Σωτήρα Χριστό μέσα στην αντάρα του πολέμου.
Ας διαβάσουμε, τί έλεγε το σημείωμα εκείνο:

«Άκουσε, Θεέ μου.
Ακόμα δεν σου έχω μιλήσει. Όμως τώρα επιθυμώ να σου πω φιλικά: Τί κάνεις; Τί γίνεσαι;
Μου είπαν ότι δεν υπάρχεις και σαν ανόητος το πίστεψα. Όμως χθες βράδυ, από το βάθος του κρατήρα μιας οβίδας είδα τον Ουρανό Σου, είδα το μεγαλείο Σου, και τότε κατάλαβα ότι μου είχαν πει ψέματα!
Είναι παράξενο, ότι χρειάσθηκε να έλθω σΏ αυτόν τον καταχθόνιο τόπο, για ν΄ανακαλύψω τό πρόσωπό Σου! Τώρα πού Σέ γνώρισα σε αγαπώ τρομερά, Θεέ μου! Αυτό θέλω να τό ξέρεις!
Σε λίγο θα γίνει μια ακόμη απαίσια μάχη. Ποιός ξέρει; Μπορεί και να φθάσω στο σπίτι Σου απόψε. Δεν υπήρξαμε όμως ποτέ σύντροφοι μέχρι τώρα κι αναρωτιέμαι, αν θα με περιμένεις στην πόρτα Σου! Και να, να κλαίω! Και χύνω δάκρυα! Τί παράξενο! αχ, νά Σέ είχα γνωρίσει πιο νωρίς, Θεέ μου!
Θεέ μου, που είσαι; Πού κατοικείς;
Σέ αναζητούσα παντού, ακόμη και μέσα στη δική μου καρδιά, στο σπίτι μου και στην οικογένειά μου. Μα δεν σε εύρισκα πουθενά! Μα συνέχιζα να σε αναζητώ και γύρω μου και μέσα μου.
Και ένοιωσα την παρουσία Σου και είδα την μορφή Σου και άκουσα την φωνή Σου:
- Είμαι δίπλα σου, είμαι κοντά σου! Άνοιξέ  μου την καρδιά σου. Θέλω να περάσω σΏ αυτήν, να στήσω τον θρόνο Μου και να την κάνω Βασίλειό Μου...!
- l Κύριε!
Ελα! Σέ περιμένω...
Σέ λαχταρώ...
Θέλω νά είμαι αιώνια μαζί Σου για πάντα κοντά Σου!»


Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσιανίνωφ


Τρίτη, 18 Απριλίου 2017

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΡΑΦΑΗΛ, ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ


                                                                                          
                                                                                                                                                                                                                                                        

Ο Άγιος Ραφαήλ γεννήθηκε στην Ιθάκη γύρω στο 1410. Το όνομα του ήταν Γεώργιος Λάσκαρης ή Λασκαρίδης. Ο πατέρας του Διονύσιος και η μητέρα του Μαρία του μετέδωσαν θερμή πίστη στο Χριστό και φρόντισαν να πάρει πολύ μεγάλη μόρφωση. Έγινε αξιωματικός του βυζαντινού στρατού (χιλίαρχος). Αργότερα γίνεται μοναχός στην Ι.Μ. Τιμίου Προδρόμου στις Σέρρες και παίρνει το όνομα Ραφαήλ.

Για θεολογικές σπουδές πήγε στη Γαλλία και εκεί γνωρίσθηκε με το συσπουδαστή του Νικόλαο. Επιστρέφουν μαζί στην Αθήνα και ο Άγιος Ραφαήλ αναλαμβάνει  καθήκοντα εφημέριου στο ναό του Αγίου Δημητρίου (κοντά στην Ακρόπολη). Μετά από προτροπή του ο Νικόλαος χειροτονείται διάκονος.
Ο Άγιος Νικόλαος γεννήθηκε στους Ράγους της Μειδίας και ανατράφηκε στη Θεσ/νίκη.

Μαζί οι δύο Άγιοι πηγαίνουν στην Κων/πολη για εκκλησιαστικές υποθέσεις.  Ο αυτοκράτορας Κων/νος Παλαιολόγος χάρηκε όταν είδε τον παλιό του φίλο Γεώργιο Λασκαρίδη, πρώην χιλίαρχο και τώρα αρχιμανδρίτη με το όνομα Ραφαήλ· γνωρίζοντας τη μεγάλη του μόρφωση δεν τον άφησε να επιστρέψει στην Αθήνα, τον κράτησε στη Βασιλεύουσα και του έδωσε το αξίωμα του πρωτοσύγκελου του Πατριαρχείου.

Στις 12 Δεκεμβρίου του 1452 έγινε συλλείτουργο στην Αγιά Σοφιά με αντιπρόσωπο του πάπα τον καρδινάλιο Ισίδωρο, παρόντος του αυτοκράτορα Κων/νου. Ο Άγιος Ραφαήλ δε θέλησε να παρευρεθεί και έφυγε στη Θράκη. Εκεί μονάζουν όταν μισό χρόνο αργότερα, πληροφορούνται την άλωση της Κων/πολης απ’ τους Τούρκους το 1453. Ζητώντας τόπο ελεύθερο και ασφαλέστερο για τη μοναχική ζωή τους, φθάνουν στη Μυτιλήνη με βάρκα απ’ την Αλεξανδρούπολη το 1454. Ζήτησαν κάποιο μοναστήρι για να περάσουν το υπόλοιπο της ζωής τους.


Στη Θερμή στη θέση Καρυές (λεγόταν έτσι γιατί η τοποθεσία τότε είχε πολλές καρυδιές), υπήρχε παλιό κατεστραμμένο μοναστήρι, το οποίο είχε ιδρυθεί ως γυναικείο τον 12ο αιώνα και ήταν αφιερωμένο στη Γέννηση της Θεοτόκου. Το μοναστήρι  καταστράφηκε το 1235 από επιδρομή πειρατών από την Κρήτη – τότε είχε μαρτυρήσει και η ηγουμένη του  μοναστηριού η Οσία Ολυμπία εκ Πελοποννήσου καταγόμενη (η μνήμη της 11 Μαΐου). Οι πειρατές αφού σκότωσαν τις μοναχές (την Αγία  Ολυμπία την κάρφωσαν με πολλά μεγάλα καρφιά πάνω σε μια πόρτα), λεηλάτησαν το μοναστήρι και το πυρπόλησαν
Μετά 150 χρόνια από την καταστροφή του μοναστηριού απ’ τους πειρατές, μια ευσεβής και ευκατάστατη γυναίκα με το όνομα Μελπομένη  θα το ξαναφτιάξει από ευγνωμοσύνη στην Παναγία που θεράπευσε θαυματουργικά το παιδί της.

Όταν ήρθαν στη Μυτιλήνη οι άγιοι, εγκαταστάθηκαν σ’αυτό το μοναστήρι της Παναγίας των Καρυών  στις 14 Μαρτίου του 1454 (είχε ανακαινισθεί ήδη το 1433).

Μόναζε τότε  ένας καλόγερος με το όνομα Ρουβήμ και επιστάτης ήταν ο γιος της Μελπομένης που λεγόταν Ακίνδυνος.  Εδώ θέλησε ο Θεός να ζήσουν οι Άγιοι και να αγιάσουν τον τόπο με τις προσευχές και τα μαρτυρικά τους αίματα.
Περίπου 8 χρόνια μετά τον ερχομό των Αγίων και συγκεκριμένα στις 17 Σεπτεμβρίου 1462 πέφτει η Μυτιλήνη στα χέρια των Τούρκων. Μισό χρόνο αργότερα στην περιοχή της Θερμής έγινε επαναστατικό κίνημα εναντίον των Τούρκων.

Οι Τούρκοι έφεραν ενισχύσεις απ’ τη Μ. Ασία· είχαν υπόνοιες ότι το μοναστήρι βοηθούσε τους επαναστατημένους Έλληνες, γι’αυτό θα ξεσπάσουν τη μανία τους πάνω στον ηγούμενο Άγιο Ραφαήλ και σε όσους βρήκαν εκεί.

Τη Μεγάλη Πέμπτη του 1463 ο Άγιος Ραφαήλ θα λειτουργήσει για τελευταία φορά πάνω στη γη. Σε λίγο θα έφταναν οι Τούρκοι· ο Άγιος Ραφαήλ με τη χάρη του Θεού το γνώριζε, γι’αυτό και προτρέπει τον Άγιο Νικόλαο να φύγει να σωθεί (ήθελε να τον προστατέψει γιατί ο Άγιος Νικόλαος είχε αδύνατη κράση). Του είπε <<Νικόλαε φύγε· εσύ και με φυσικό θάνατο να πεθάνεις άγιος θα είσαι>>. Ο Άγιος Νικόλαος όμως δεν τον εγκαταλείπει <<Γέροντα μαζί ζήσαμε τα καλύτερα μας χρόνια μαζί θα παραδώσουμε τη ψυχή μας στον Κύριο>> του απαντά.



Ο Άγιος Ραφαήλ είχε κρύψει νωρίτερα σε κρύπτη μία θαυματουργή εικόνα της Παναγίας και ιερά σκεύη για να μην πέσουν στα χέρια των Τούρκων. Μόλις έφθασε με άγριες διαθέσεις ο Τουρκικός στρατός στο προαύλιο της μονής, ο Άγιος Ραφαήλ τους δείχνει τον εγκόλπιο σταυρό που φορούσε ως αρχιμανδρίτης, τον φιλά και τους λέει <<εμείς Αυτόν προσκυνούμε και ποτέ δεν Τον εγκαταλείπουμε>>. Οι Τούρκοι με μεγάλη αγριότητα βασάνισαν τους Αγίους με πολλούς τρόπους.. Τον Άγιο Ραφαήλ τραβώντας απ’ τα μαλλιά και τα γένια τον έσερναν κάτω σε ένα κακοτράχαλο μονοπάτι χτυπώντας Τον, μέχρι που έβαψε τις πέτρες με το αίμα Του. Μετά τον έφεραν πίσω στην αυλή του μοναστηριού και τον έδεσαν σε μια καρυδιά ανάποδα (με το κεφάλι προς τα κάτω) και συνέχιζαν να τον χτυπούνε με ραβδιά. Απέναντί Του σε άλλη καρυδιά, έδεσαν και τον Άγιο Νικόλαο και τον βασάνιζαν και εκείνον.


Ο Άγιος Νικόλαος αδύναμος σωματικά όπως ήταν δεν άντεξε για πολύ και παρέδωσε την αγιασμένη ψυχή Του στα χέρια του Θεού. Τον Άγιο Ραφαήλ τον βασάνιζαν απ’ τη Μεγάλη Πέμπτη μέχρι τη ΛαμπροΤρίτη οπότε τον σκότωσαν δυο Τούρκοι πριονίζοντας Τον απ’ το στόμα (χρησιμοποίησαν ένα μεγάλο πριόνι με δύο λαβές σαν αυτά που χρησιμοποιούσαν παλιά οι ξυλοκόποι για να κόβουν τα δέντρα). Ήταν τότε 9 Απριλίου.

Μαζί με τους Αγίους οι Τούρκοι βασάνισαν και σκότωσαν το 12χρονο κορίτσι του προεστού της Θερμής Βασιλείου, την Ειρήνη. Η οικογένεια του προεστού είχαν πνευματικό τον Άγιο Ραφαήλ και ανέβαιναν συχνά στο μοναστήρι για να εξομολογηθούν και να λειτουργηθούν. Όταν τους συνέλαβαν οι Τούρκοι, είχαν ανεβεί στο μοναστήρι για να κρυφτούν. Άρχισαν να βασανίζουν την μικρή Ειρήνη μπροστά στους γονείς της. Της έκοψαν το ένα χέρι απ’ τον αγκώνα, την πότιζαν καυτό νερό και τελικά την έκαψαν ζωντανή μέσα σε ένα μεγάλο πιθάρι που βρήκαν στο μοναστήρι. Η μητέρα της Αγίας Ειρήνης, Μαρία, προσπαθούσε να της δίνει κουράγιο, κρατώντας στην αγκαλιά της το μικρό της παιδί τον                                                                                                      
Ραφαήλ (είχε το όνομα του ηγουμένου)· οι Τούρκοι άρπαξαν το βρέφος, το πέταξαν κάτω και το σκότωσαν τσαλαπατώντας το. Η μητέρα της Αγίας Ειρήνης  έπαθε συγκοπή· τον πατέρα της τον αποκεφάλισαν οι Τούρκοι, το ίδιο έκαναν και στο δάσκαλο του χωριού Θεόδωρο.   

Μετά τη σφαγή  οι Τούρκοι, έκαψαν το μοναστήρι και έφυγαν.  Ένας μοναχός ονόματι Σταύρος  που γλίτωσε προσωρινά απ’ τη σφαγή, έθαψε τα σώματα των μαρτύρων. Στη συνέχεια θα μαρτυρήσει και αυτός.

Αργότερα οι Τούρκοι κατακτητές έπαιρναν μάρμαρα και κολώνες του κατεστραμμένου μοναστηριού και τα χρησιμοποιούσαν στην κατασκευή του σπιτιού τους. Όλα αυτά έμεναν άγνωστα για αιώνες· μόνο κάθε ΛαμπροΤρίτη (μέρα μαρτυρίου του Αγίου Ραφαήλ) ακολουθώντας αρχαία παράδοση, τελούσαν οι Χριστιανοί την Θεία Λειτουργία σε ένα ετοιμόρροπο εκκλησάκι στις Καρυές της Θερμής χωρίς να γνωρίζουν για  ποια αιτία λειτουργούν τη συγκεκριμένη μέρα. Ακόμα οι κάτοικοι των γύρω χωριών είχαν ονομάσει την τοποθεσία <<Καλόγερος>> γιατί πολλοί έβλεπαν ένα μοναχό να θυμιάζει και όταν τον πλησίαζαν χανόταν μέσα σε φως.

Έτσι είχε η κατάσταση μέχρι το 1959 που οι ευσεβείς ιδιοκτήτες του ελαιοκτήματος (Άγγελος και Βασιλική Ράλη)  όπου βρισκόταν το παλιό και ετοιμόρροπο εκκλησάκι, θέλησαν να το ξαναχτίσουν. Η Πρόνοια του Θεού θέλησε να μη μείνουν άλλο άγνωστοι οι άγιοι, αλλά σε χρόνια δύσκολα να μας τους φανερώσει, ώστε να τους έχουμε βοηθούς και στήριγμα και ιατρούς ψυχών και σωμάτων.

Έτσι στον ύπνο και στο ξύπνιο πολλών ευσεβών γυναικών που αξιώθηκαν να γίνουν όργανα στα σχέδια του Θεού και των Αγίων, άρχισαν να φαίνονται οι Άγιοι με όνειρα και οράματα, να διηγούνται τη ζωή τους, τα μαρτύριά τους, να τα δείχνουν παραστατικά (σα να συνέβαιναν εκείνη την ώρα), να δείχνουν που είναι οι τάφοι τους και να τις προτρέπουν να σκάψουν να τους βρουν. Έτσι με τη χάρη και τις υποδείξεις των Αγίων βρέθηκαν οι τάφοι με τα λείψανα των Αγίων, το  πιθάρι με καψαλισμένα τα παιδικά οστά της Αγίας Ειρήνης, ο τάφος των γονέων της και εκεί το κεφαλάκι ενός βρέφους (του αδελφού της Ραφαήλ). Το Μάιο του 1961 με τις γενικές ανασκαφές βρέθηκαν τα ερείπια του μοναστηριού με φανερά τα σημάδια της καταστροφής από φωτιά.

Καθημερινά επιτελούνται στο μοναστήρι τους στη Θερμή, αλλά και σε άλλα μέρη, νέα θαύματα των νεοφανών Αγίων μαρτύρων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης, δια των οποίων έγιναν γνωστοί σε όλο τον κόσμο.  Πλήθη προσκυνητών απ’ όλο τον κόσμο, συρρέουν στο μοναστήρι τους και εναποθέτουν τις ελπίδες τους στους Αγίους.

Οι νεοφανείς μάρτυρες του Χριστού, Ραφαήλ- Νικόλαος και Ειρήνη, είναι ολοζώντανα τεκμήρια της Ανάστασης.        
                


                                                            I  C

                      N  I           K A                         


                              X C

                                                    

Μαντζουράνης Βασίλειος
Καθηγητής Θεολόγος
Μυτιλήνη

«ΣΤΙΣ ΚΑΡΥΕΣ ΕΣΦΑΞΑΝ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΚΑΙ ΚΛΑΙΕΙ Η ΠΑΝΑΓΙΑ»




ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ  ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΡΑΦΑΗΛ,ΝΙΚΑΛΑΟ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ ΤΗΣ ΛΕΣΒΟΥ.

Την Λαμπροδευτέρα οι αδερφές Δουργκούνα  με την μητέρα τους άκουσαν ένα βογγητό σαν μούγκρισμα  έξω από την πόρτα τους σαν να σκότωναν άνθρωπο.

Ξύπνησαν τρομαγμένες και άνοιξαν το παράθυρο για να δουν τι συμβαίνει. Δεν είδαν όμως τίποτα. Σιγή και γαλήνη απόλυτη επικρατούσε στον δρόμο. Κοίταξαν το ρολόι και ήταν 12 παρά τέταρτο η ώρα. Μη μπορώντας να εξηγήσουν αυτό που τους  συνέβη πλάγιασαν και κοιμήθηκαν. Τότε η Μυρσίνη είδε ένα φοβερό όνειρο. Σαν να γινόταν φασαρία στο χωριό και έτρεχε ο κόσμος. Η Μυρσίνη ρώτησε τι συμβαίνει και της είπαν «στις Καριές έσφαξαν τον Γιώργο και κλαίει η Παναγία».

Άρχισε τότε κ εκείνη με τον κόσμο να τρέχει και έφτασε στις Καρυές. Στο προαύλιο είδε την Παναγία μαυροντυμένη με το πρόσωπο γεμάτο δάκρυα. Στο πλάι της καθόταν ένα κοριτσάκι 12 χρόνων περίπου, και σιγόκλαιγε κ εκείνο. Η Μυρσίνη έπεσε γονατιστή μπροστά της και ερώτησε « Παναγία μου γιατί κλαις?»


Η Παναγία αποκρίθηκε « Πάντα κάθε μέρα κλαίω για την θυσία του καλογήρου. Γεώργιο τον έλεγαν πρώτα και όταν χειροτονήθηκε, έλαβε το όνομα Ραφαήλ. Στις 12 παρά τέταρτο την νύχτα της Λαμπροδευτέρας τον έσφαξαν οι Τούρκοι κ την Λαμπροτρίτη τον έθαψαν οι Χριστιανοί. Τούτο το κοριτσάκι που βλέπεις το έκαψαν ζωντανό οι Τούρκοι . Τα οστά που βρέθηκαν στο πιθάρι είναι δικά του.» Ξαφνικά ακούστηκε μια μελωδία και έσταζε αίμα από τον ουρανό . Γύρισε η Μυρσίνη και είδε δώδεκα  παλικάρια χρυσοντυμένα , που σήκωναν ένα φέρετρο. Το κατέβασαν σιγά σιγά στο προαύλιο της εκκλησίας, και μέσα τότε η Μυρσίνη είδε τα ιερά λείψανα του αγίου Ραφαήλ. Τότε ένας από τους νέους είπε «Βλέπεις τι δόξα του κάνουμε? Αιώνες τον δοξάζουμε. Τέτοια δόξα θα του κάνετε και εσείς . θα τον γυρίσετε με καμπάνες κα λάβαρα. Πολλούς αρρώστους και δαιμονισμένους θα γιατρεύει.

«Θαυμαστός ο Θεός εν τις Αγίοις αυτου.»

Πηγή από το βιβλίο του Φώτη Κόντογλου «ΣΗΜΕΙΟΝ ΜΕΓΑ»  ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΤΗΣ ΘΕΡΜΗΣ ΡΑΦΑΗΛ- ΝΙΚΟΛΑΟΥ- ΕΙΡΗΝΗΣ.


ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΣΤΗΝ Ι Μ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΟΥ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ


Παρασκευή, 14 Απριλίου 2017

Ο Άγιος Λουκάς ο Ιατρός για τη Μεγάλη Παρασκευή




«Ἦν δὲ ὡσεὶ ὥρα ἕκτη καὶ σκότος ἐγένετο ἐφ᾿ ὅλην τὴν γῆν ἕως ὥρας ἐνάτης» (Λκ. 23, 44).

Ο ήλιος από τον τρόμο για το τι έκαναν οι δολοφόνοι, σκοτώνοντας στη γη τον Υιό του Θεού, έκρυψε τις ακτίνες του, για να μην δει κανείς το πιο φρικτό από όλα τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν ποτέ πάνω στη γη.
Από φόβο και τρόμο εσιώπησαν τα καταραμένα χείλη αυτών που δολοφόνησαν τον Σωτήρα του κόσμου, που λίγο πριν Τον ενέπαιζαν, λέγοντας: «Ἄλλους ἔσωσεν, ἑαυτὸν οὐ δύναται σῶσαι· εἰ βασιλεὺς Ἰσραήλ ἐστι, καταβάτω νῦν ἀπὸ τοῦ σταυροῦ καὶ πιστεύσομεν ἐπ᾿ αὐτῷ» (Μθ. 27, 42).

Ήρθε η στιγμή, που το πάθος του Κυρίου μας Ιησού Χριστού έφτασε στο αποκορύφωμά του. Ξέρετε γιατί οι άλλοι που εκτελέστηκαν πάνω στο σταυρό κρέμονταν σ’ αυτόν ολόκληρες ήμερες μέχρι να πεθάνουν ενώ ο Κύριός μας πέθανε πολύ πιο γρήγορα, σε έξι ώρες μόνο; Ξέρετε ότι ο πάρα πολύ δυνατός πόνος, ο οποίος διαρκεί πολύ καιρό μπορεί και μόνο αυτός να γίνει αιτία του θανάτου; Αυτό ακριβώς συνέβη με τον Κύριο Ιησού Χριστό. Το μαρτύριο και τα βάσανά Του ήταν φρικτά επειδή Τον συνέθλιβε τόσο αφάνταστα μεγάλο φορτίο των αμαρτιών όλου του κόσμου, για τις όποιες εκούσια θυσιάστηκε και τις εξαγόρασε με το άχραντό Του Αίμα.

Η δύναμη που Του έμεινε έφτασε μόνο για να πει τα τελευταία Του λόγια: «Διψῶ» (Ιω. 19, 28). «Πάτερ, εἰς χεῖρας σου παρατίθεμαι τὸ πνεῦμα μου» (Λκ. 23, 46). Σείστηκε η γη και το καταπέτασμα του ναού σκίστηκε στα δύο, από πάνω ως κάτω. Και έφευγε, χτυπώντας τα στήθη, ο άπιστος λαός που δεν δέχθηκε τον Μεσσία του. Τι σκέφτονταν οι ανόητοι αυτοί φανατικοί, οι οποίοι λίγο πριν φώναζαν στον Πιλάτο: «Σταύρωσον σταύρωσον αὐτόν» (Λκ. 23, 21). «Τὸ αἷμα αὐτοῦ ἐφ᾿ ἡμᾶς καὶ ἐπὶ τὰ τέκνα ἡμῶν» (Μθ. 27, 25). Έχουν καταλάβει άραγε ότι ο ίδιος ο σατανάς με το στόμα τους φώναζε τα φοβερά αυτά λόγια;

Οι ίδιοι άνθρωποι λίγο πριν υποδέχονταν πανηγυρικά τον Κύριο Ιησού Χριστό, στρώνοντας στην οδό τα ιμάτιά τους και κρατώντας στα χέρια τους κλαδιά φοινικιάς και κραυγάζοντας: «Ὡσαννά, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου, βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ» (Ιω. 12, 13). Είναι πολύ φοβερό αυτό το πράγμα, δείχνει πόσο βαθειά στην καρδιά του ανθρώπου μπορεί να εισέλθει το πονηρό πνεύμα.

Ας αφήσουμε όμως τον ανόητο φανατισμό των εχθρών του Χριστού, οι οποίοι θεωρούσαν βαρειά αμαρτία και κατάργηση του Μωσαϊκού νόμου την θεραπεία κατά την ήμερα των Σαββάτων των παραλύτων, των ασθενών, των κατεχομένων από βαρείες αρρώστιες, των δαιμονιζομένων και των εκ γενετής τυφλών. Ας σκεφτούμε ότι και άλλου είδους φανατισμός υπήρξε στην ιστορία του ανθρωπίνου γένους. Ας θυμηθούμε πόσοι κατά φαντασίαν αιρετικοί πέθαναν στις φλόγες της ιεράς εξέτασης στην Ισπανία. Ας θυμηθούμε την νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου κατά την οποία σφάχτηκαν πολλοί Γάλλοι προτεστάντες εξ αιτίας της ετεροδοξίας τους. Ας θυμηθούμε τα ποτάμια αίματος που χύθηκαν κατά τον πόλεμο, όταν οι χριστιανοί 30 ολόκληρα χρόνια πολεμούσαν εναντίων των άλλων χριστιανών.

Αλλά ας κοιτάξουμε γύρω μας. Βλέπουμε ότι υπάρχουν τόσοι πολλοί όχι ετερόδοξοι αλλά άνθρωποι, οι οποίοι καθόλου δεν πιστεύουν στον Χριστό. Πολλοί είναι και αυτοί για τους οποίους είπε ο απόστολος Παύλος: «ἀθετήσας τις νόμον Μωϋσέως χωρὶς οἰκτιρμῶν ἐπὶ δυσὶν ἢ τρισὶ μάρτυσιν ἀποθνήσκει· πόσῳ δοκεῖτε χείρονος ἀξιωθήσεται τιμωρίας ὁ τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ καταπατήσας καὶ τὸ αἷμα τῆς διαθήκης κοινὸν ἡγησάμενος, ἐν ᾧ ἡγιάσθη, καὶ τὸ Πνεῦμα τῆς χάριτος ἐνυβρίσας;» (Εβρ. 10, 28-29).

Δεν μπορούμε σε τίποτα να βοηθήσουμε αυτούς τους κακότυχους ανθρώπους. Είμαστε μόνο ένα μικρό ποίμνιο του Χριστού και ποτέ δεν ξεχνάμε τα φοβερά λόγια του Σωτήρος μας: «Πλὴν ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐλθὼν ἆρα εὑρήσει τὴν πίστιν ἐπὶ τῆς γῆς;» (Λκ. 18, 8). Στεκόμαστε όλοι μας τώρα ενώπιον του Επιταφίου. Κατά την φοβερή αυτή στιγμή αποκαθηλώνεται η Θυσία, η οποία τελέστηκε για τις αμαρτίες τις δικές μας αλλά και όλου του κόσμου. Βλέπουμε στον Επιτάφιο το νεκρό Του σώμα γεμάτο ανοιχτές πληγές. Το τρομερό αυτό θέαμα ας γίνει αιτία να ανάψει στις καρδιές μας η αγάπη προς τον Υιό του Θεού, ο Οποίος υπέφερε τόσα βάσανα από τους ανθρώπους τους οποίους ήλθε να σώσει, αλλά εκείνοι δεν Τον δέχθηκαν.

Ελάτε όλα τα πιστά τέκνα του Χριστού να προσκυνήσουμε τον Επιτάφιο, να τον φιλήσουμε με τα χείλη μας, να τον αγγίξουμε με τις καρδιές μας και να τον βρέξουμε με τα δάκρυά μας. Αμήν.

Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας, Λόγοι και Ομιλίες Τόμος Α΄, εκδόσεις Ορθόδοξος Κυψέλη, Θεσσαλονίκη, 2014



Τετάρτη, 12 Απριλίου 2017

Άγιος Μαρτίνος, πάπας Ρώμης



Άγιος Μαρτίνος, πάπας Ρώμης

Στις 13 Απριλίου εορτάζει ο πάπας Ρώμης Μαρτίνος, ο θαυματουργός. Έζησε και έλαμψε στον 7ο αιώνα μ. Χ. Ήτο ενάρετος, σοφός και πιστός. Τότε στην Κωνσταντινούπολη, μετά τον μεγάλο Ηράκλειο, εβασίλευσε ο γιός του Κώνστας ο Β’, 641 – 668. Ο οποίος ακολούθησε, δυστυχώς, την αίρεση του μονοθελητισμού. Που είναι προέκταση, συνέχεια, του μονοφυσιτισμού. Έλεγε ο μονοθελητισμός ότι ο Χριστός δεν είχε δύο θελήσεις, ως Θεάνθρωπος, που είναι και το σωστό, αλλά μία θέληση. Τη Θεϊκή. Καταργούσε την ανθρωπότητα του Χριστού, τη σάρκωση του Χριστού, οπότε καταργούσε και τη σωτηρία. Κι είχε βάλει τον Παύλο τον Β’, πατριάρχη στην Κωνσταντινούπολη, που ήταν ομόφρονάς του. Και καθώς πέθανε ο Παύλος, έβαλε κι άλλον. Τον Πύρρωνα. Κι αυτόν το ίδιο. Και άλλον. Τον Πέτρο.

Ο πάπας Ρώμης Μαρτίνος ήταν ορθόδοξος. Και προσπάθησε να επαναφέρει στην ορθοδοξία και τον πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως και τον αυτοκράτορα. Μεγάλη ψυχή ο άγιος Μαρτίνος. Μαρτίνος, σημαίνει ο του Μαρτίου. Έστειλε επιστολές, αλλά εκείνοι του κάκου. Δεν άλλαζαν. Υπήρχε και μεγάλη διαφθορά, τότε, στο Βυζάντιο και κάποιοι αυτοκράτορες έκαναν την Εκκλησία όπως ήθελαν. Χειρότερα κι απ’ τον Διοκλητιανό και τον Νέρωνα. Δεν ήταν όλοι καλοί στο Βυζάντιο, αλλά ήταν οι περισσότεροι. Όπως στους αποστόλους, δεν ήταν όλοι καλοί. Αλλά ήταν οι ένδεκα. Ο Ιούδας ήταν παράδειγμα προς αποφυγήν. Δεν άλλαζαν. Κι έκαμε μια Σύνοδο εκεί στη Ρώμη. Μάζεψε 105 επισκόπους και καταδίκασε τον μονοθελητισμό και τον μονοενεργητισμό, το ίδιο πράγμα είναι, συνέχεια το ένα του άλλου, και αναθεμάτισε τον πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως. Κι έστειλε τις αποφάσεις στην Κωνσταντινούπολη.

Και τότε, τί κάνανε; Κι ο αυτοκράτωρ και ο πατριάρχης συνέλαβαν τους κομιστάς των αποφάσεων, τους εξυλοκόπησαν και τους εξόρισαν στα διάφορα νησιά. Τότε, έστειλαν στη Ρώμη ένα στρατιωτικό διοικητή, να φέρει δεμένο τον πάπα της Ρώμης, πάπας, σημαίνει πατέρας, παπάς στα ελληνικά, τον Μαρτίνον, γιατί πολύ τους εστενοχώρησε μ’ αυτές τις αποφάσεις και μ’ αυτό τον τρόπο απέναντι τους. Έφτασε, λοιπόν, εκεί πέρα, ο ηγεμόνας του αυτοκράτορα, το έμαθαν, όμως, εγκαίρως οι Ρωμαίοι χριστιανοί και ξεσηκώθηκαν. Κύκλωσαν τον απε­σταλμένο και τους συν αυτώ και τούς είπαν: «Εδώ θα σας σκοτώσουμε όλους, εάν επιχειρήσετε να βάλετε χέρι στον πατέρα μας.» Και κόντεψε να κινηθεί, να γίνει, δηλαδή, στάσις. Εκείνοι τα χρειάστηκαν. Πήραν τα πόδια τους και φύγανε. Κι ήρθανε στην Κωνσταντινούπολη κι είπαν στον βασιλιά και στον πατριάρχη: «Δεν αστειεύεται ο Μαρτίνος ούτε οι χριστιανοί της Ρώμης. Κόντεψε να μας λυντσάρουν και να μας στείλουν, μια ώρα αρχύτερα, στην άλλη πλάση.»

Το κατάπιε ο βασιλιάς κι ο πατριάρχης, ας έκαναν κι αλλιώς. Κι αργότερα, όμως, δεν το ξέχασαν. Όχι. Περίμεναν την κατάλληλη ώρα. Έστειλαν άλλον, κάποιον Θεόδωρο, έξαρχο, απεσταλμένο. Κι εκείνος πήγε με δόλο και πονηρία και προδοσία. Και τα κατάφερε και έδεσε τον πατριάρχη, ο οποίος είχε και πρόβλημα υγείας, τον πήρε πάνω στο κρεβατάκι, καθώς ήτο! Τί έχουν τραβήξει οι άγιοι για την πίστη μας! Κι εμείς, σήμερα, πολλές φορές δεν την υπολογίζουμε και δεν την κατοχυρώνουμε με τη ζωή μας και με την ομολογία μας. Και τον έφεραν δεμένο στην Κωνσταντινούπολη. Ποιόν; Τον άγιο Μαρτίνο! Κι εκεί ο βασιλιάς διέταξε και τον κακοποίησαν κι υστέρα τον εξόρισαν στην Κριμαία. Στη Χερσώνα. Στη σημερινή Ουκρανία. Κι έμεινε εκεί εξόριστος και πονεμένος αρκετά χρόνια. Κι υστέρα ο Κύριος επέβλεψε και τον πήρε στον παράδεισο.

Αργότερα, έκαμαν ανακομιδή του λειψάνου και το μετέφεραν στα παιδιά του. Στη Ρώμη. Μεγάλος άγιος ο άγιος Μαρτίνος. Και να έχουμε την είχε του. Στα 655 μ.Χ. εκοιμήθη ειρηνικά. Με ομολογιακό και οσιακό τέλος.


Πέρασαν τρία χρόνια , σαν σήμερα ήταν.....Καλή Ανάσταση σε όλους !!!!

Έφυγε ξαφνικά  χτές...ο Χρήστος Τσολάκης....




Έφυγε από κοντά μας ξαφνικά χτες το βράδυ, Σαββάτο του Λαζάρου ο Χρήστος Τσολάκης.
Ένας αγαπημένος φίλος και αδερφός.
Ένα παλικάρι του Θεού. Όταν τον γνωρίσαμε πριν 6 χρόνια περίπου αυτό που μας έκανε εντύπωση ήταν η ταπείνωση της ψυχή του, ή έλλειψη καταλαλιάς , η αγάπη προς την εκκλησία, η συγχωρητικότητα, η ανεξικακία, η καλοσύνη του, η ικανότητα του να βλέπει να πράγματα με άλλο μάτι όχι το ανθρώπινο.
Εκτός από παλικάρι του Θεού ήταν και παλικάρι της Πατρίδας. Αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού μόλις πριν λίγους μήνες συνταξιούχος (γιατί δεν άντεχε την περιρρέουσα κατάσταση όπως μας έλεγε..) από που και αν πέρασε άφησε τις  καλύτερες μνήμες!!!
Η Μάνα όλου του κόσμου η Παναγία μας και ο Άγιος Αρσένιος που τόσο αγαπούσε , ο Άγιος Λουκάς Επίσκοπος Συμφερουπόλεως που με κατάνυξη έψαλε το τροπάριο του, ο Άγιος Θεόδωρος ο Βυζάντιος που είχε εντυπωσιαστεί από το μαρτύριο του, ο Άγιος Ραφαήλ και συχνά πυκνά πήγαινε και προσκυνούσε όταν υπηρετούσε στη Μυτιλήνη, ας τον συνοδεύουν στο Παράδεισο και ας δώσουν Θεία Παρηγοριά στην αγαπημένη οικογένεια του, που τόσο αγαπημένοι ήταν όλοι τους.
Δύσκολος ο αποχωρισμός Χρήστο ...αλλά γενηθήτω το Θέλημα Σου Κύριε...!!!!
Ας είσαι αναπαυμένος ....!!!!

Τροπάριο Κασσιανής, Χορός Βατοπαιδινών Πατέρων.





Ο Μακαριστός Ευλογημένος Γέροντας Ευσέβιος Μαμάκας από το νησί της Καλύμνου σε μια σπάνια συνέντευξη. Ξεχειλίζει η αγάπη του για τον Χριστό.


Σάββατο, 8 Απριλίου 2017

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ ΚΑΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΠΑΤΗΡ ΑΝΑΝΙΑΣ ΚΟΥΣΤΕΝΗΣ


Υπάρχει ο άλλος κόσμος ή η ιστορία του Αγίου Λαζάρου στη καθημερινότητα.

-->

Πάνε κάποια χρόνια που συνέβη αυτή η ιστορία. Μας την διηγήθηκαν φίλοι.
Μια κυρία έπασχε από άνοια κατά τους γιατρούς που την παρακολουθούσαν, ήταν για κάποια χρόνια στο κρεβάτι και δεν υπήρχε επικοινωνία όπως παλιά με τους οικείους της .
Ανήμερα του Λαζάρου ήταν γύρω στις 7μμ που ξαφνικά η κυρία έγειρε το κεφάλι της και απ΄ ότι φάνηκε άφησε την τελευταία της πνοή. Αμέσως οι δικοί της έτρεξαν την έκαναν τεχνητή αναπνοή, την έδωσαν αλάτι και γλυκό μήπως έφταιγε η πτώση της πίεσης η του σακχάρου όπως και άρχισαν τις μαλάξεις στη καρδία προσπαθώντας να την επαναφέρουν,  αλλά δεν φαινόταν να γίνεται τίποτα σημαντικό. Άρχισε να κρυώνει το σώμα και τα μάτια είχαν χάσει τη ζωντάνια τους.
Όμως ξαφνικά μόνη της ανοίγει τα μάτια και συνέρχεται…..

“που ήμουν? Γιατί με φέρατε πίσω …αχχχ τι όμορφα ήταν εκεί? Γιατί με φέρατε πίσω?......” ήταν τα λόγια που είπε πρώτα, ζωντανή με διάθεση και σαν να είχε γυρίσει από ένα ευχάριστο ταξίδι …. Οι δικοί της αμέσως άρχισαν να τη ρωτάνε …”πες μας που ήσουν? Τι είδες?...” Εκείνη είχε πια αλλάξει…ήρεμη, υπομονετική, αποδεχόμενη τη κατάσταση της δεν απαντούσε στα ερωτήματα…μόνο χαμογελούσε…ίσως δεν είχε το δικαίωμα να δώσει πληροφορίες!!!
 Από τότε και κάθε μέρα έλεγε….αφήστε με να φύγω… μη με κρατάτε…σας παρακαλώ αφήστε με να φύγω!!

Έζησε άλλους 10 μήνες, αλλά το μυαλό της ήταν συνεχώς να φύγει να πάει εκεί που επισκέφτηκε την μέρα του Αγίου Λαζάρου!!

Τις τελευταίες μέρες αποχαιρέτισε τους οικείους της λέγοντας σ΄ένα παιδί της…
“Άντε πήγαινε τώρα στη μητέρα σου….σ΄ ευχαριστώ για ότι έκανες για μένα!!!” και στην απάντηση του παιδιού της ….μα τι λες ? εσύ είσαι η μητέρα μου ..Εκείνη απάντησε….ήμουν, αλλά εγώ θα φύγω και τώρα μάνα θα έχεις τη Παναγία!!!

Πέρασαν λίγες μόνο μέρες και έκλεισε να τα μάτια αρνούμενη να τα ανοίξει περιμένοντας τον Νυμφίο της καρδιάς της… και ένα Σάββατο έφυγε πάλι όπως τότε στο πρώτο φευγιό της του Σαββάτου του Λαζάρου..!!

Ζει Κύριος ο Θεός και η ιστορία της Εκκλησίας μας επαναλαμβάνεται στους Ανθρώπους αρκεί να αφουγκραστούμε λίγο και να προσέξουμε την καθημερινότητα μας. Δίνει πολλές εμπειρίες.!!


ΜΗΤΡ. ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΠΑΥΛΟΣ: «ΧΑΨΑΜΕ ΤΑ ΔΟΛΩΜΑΤΑ ΟΣΩΝ ΜΑΣ ΥΠΟΣΧΕΘΗΚΑΝ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΑΡΤΟ ΚΑΙ ΚΑΛΟΠΕΡΑΣΗ»



ΣΧΟΛΙΟΝ «ΧΡ. ΒΙΒΛ»: Μιὰ συνέντευξη “στὸ ψαχνὸ” ἔδωσε ὁ Σεβ. Σισανίου. Σοβαρὲς καὶ ἀληθινὲς τοποθετήσεις ἀγγίζουν μὲ διαύγεια τὰ τρέχοντα θέματα, τὰ ὁποῖα συνοψίζονται στὴν λέξη ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ (αὐτοσυνειδησία). Στὴν ἐπίμαχη ἐρώτηση περὶ τῶν προθέσεων (τῆς ποιότητός τους δηλ.) τοῦ Πρωθυπουργοῦ, ἀπάντησε δεόντως, ἀφοῦ τὶς προθέσεις, τὸν ἐσωτερικὸ κόσμο, δὲν ἐπιτρέπεται νὰ τὶς βαθμολογοῦμε ἀσφαλῶς. Ὅταν ὅμως τὰ ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΠΕΙΣΜΑΤΙΚΑ ἔργα τὶς φανερώνουν, τὶς ἀποδεικνύουν καὶ τὶς πιστοποιοῦν, τότε ἴσως καὶ οἱ ἐρωτήσεις καὶ οἱ ἀπαντήσεις περιττεύουν! Μιλοῦν τὰ ἔργα ἀπὸ μόνα τους καὶ δὲν ὑπάρχει χρεία οὔτε μαρτυριῶν οὔτε ἐκτιμήσεων!

Σιατίστης Παῦλος: “ Πετάξαμε τὴν ψυχή μας στὰ σκουπίδια”

Ὁ Μητροπολίτης Σισανίου καὶ Σιατίστης Παῦλος, μὲ καταγωγὴ ἀπὸ τὴ Χαλκίδα τῆς Εὐβοίας καὶ τεράστιο κοινωνικὸ ἔργο μέχρι σήμερα, μιλᾶ γιὰ ἐπίμαχο κείμενο ποὺ μοιράστηκε τὸν περασμένο Νοέμβριο στὶς Ἐκκλησίες, γιὰ τὴν κρίση, τὴν πολιτική, τοὺς μετανάστες καὶ γιὰ αὐτοὺς ποὺ ἐπιχειροῦν νὰ γίνουμε ἕνα κράτος χωρὶς ταυτότητα. (1/2/2011)

. Τελικὰ ποιά εἶναι ἡ ἀλήθεια; Εἶσθε ὁ συγγραφέας καὶ ἐμπνευστὴς τοῦ κειμένου ποὺ διενεμήθη στὶς ἐκκλησίες;

. Τὸ κείμενο συνεγράφη ἀπὸ ἐμένα μὲ βάση τὶς δύο εἰσηγήσεις πρὸς τὴν Ἱεραρχία, τοῦ Σεβ. Δημητριάδος καὶ τὴν ἰδική μου, ἀπεστάλη εἰς τὸν Σεβ. Δημητριάδος, ὁ ὁποῖος τὴν ἐνέκρινε ὡς εἶχε καὶ ἐν συνέχεια ἀπεστάλη πρὸ τὴν Ἀρχιγραμματεία τῆς Ἱερᾶς Συνόδου διὰ νὰ τεθεῖ ὑπ’ ὄψιν τοῦ Μακαριωτάτου. Προφανῶς ἐνεκρίθη καὶ ἐδόθη ἡ ἐντολὴ διὰ τὴν ἐκτύπωση ὡς κειμένου τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας, ὅπερ καὶ ἐγένετο.

. Ὑπῆρξαν διαφωνίες στὴν Ἱεραρχία γιὰ τὸ ἐπίμαχο κείμενο; Διέρρευσε ὅτι ἦταν ἀρνητικὸς ὁ Ἀρχιεπίσκοπος, ἀληθεύει;

. Κατὰ τὸ διάστημα τῶν ἐργασιῶν τῆς Ἱεραρχίας καὶ οἱ δύο εἰσηγήσεις δέχθηκαν τὸν ἔπαινο τῶν Ἱεραρχῶν καὶ ἐνεκρίθησαν ὑπὸ τῆς Ἱεραρχίας. Ἁρμόδιος διὰ τὴν ἐντολὴ τῆς ἐκτυπώσεως τοῦ κειμένου ἦτο ὁ Μακαριώτατος. Ἐὰν διαφωνοῦσε θὰ μποροῦσε νὰ τὴν διορθώσει ἢ νὰ ἐμποδίσει τὴν ἐκτύπωσή της.

. Ἡ κρίση ποῦ ἀντιμετωπίζουμε σήμερα, εἶναι θέμα τῆς σημερινῆς Κυβέρνησης, τῶν Κυβερνήσεων διαχρονικὰ ἢ συστημικὸ (καπιταλισμός, παγκοσμιοποίηση);

. Προφανῶς ἡ κρίση δὲν εἶναι θέμα καὶ εὐθύνη τῆς σημερινῆς Κυβέρνησης. Εἶναι εὐθύνη ὅμως ὅλων τῶν Κυβερνήσεων διαχρονικά, οἱ ὁποῖες ὑπελόγισαν τὸ πολιτικὸ κόστος περισσότερο ἀπὸ τὰ πραγματικὰ συμφέροντα τῆς χώρας. Ὁμολογοῦμε σήμερα ὅτι παίρνουμε μέτρα καὶ κάνουμε ἀλλαγὲς ποὺ ἔπρεπε νὰ ἔχουν γίνει πρὸ 20ετίας. Γιατί λοιπὸν δὲν λάβαμε τὰ μέτρα αὐτὰ στὴν ὥρα τους; Πολλὰ ἀπὸ τὰ στελέχη τοῦ πολιτικοῦ κόσμου συμμετεῖχαν διαχρονικὰ σὲ διάφορες Κυβερνήσεις. Ἤδη χθὲς (30.01.2011) ὑπουργὸς τῆς σημερινῆς Κυβερνήσεως (ἀναφορὰ στὴν συνέντευξη Λοβέρδου), σὲ συνέντευξή του, ὁμολογεῖ τὶς εὐθύνες τῆς παρατάξεώς του γιὰ τὸν τρόπο ἀσκήσεως τῆς πολιτικῆς. Ἀσφαλῶς καὶ τὸ ὅλο σύστημα ἔχει τὶς δικές του τεράστιες εὐθύνες. Τὸ καίριο ἐρώτημα εἶναι ἐὰν ἡ οἰκονομία ὑπάρχει, γιὰ νὰ ὑπηρετεῖ τὸν ἄνθρωπο ἢ ἐὰν ὁ ἄνθρωπος, γιὰ νὰ ὑπηρετεῖ τὴν οἰκονομία.

. Ὁ ἄνθρωπος ἔγινε ἀπρόσωπο γρανάζι τῆς οἰκονομίας. Σ’αὐτὸ ἡ εὐθύνη τοῦ συστήματος εἶναι τεράστια. Σήμερα δὲν μιλᾶμε πλέον γιὰ δικαιοσύνη, μιλᾶμε γιὰσυμφέροντα καὶ αὐτὸ εἶναι ἡ ἀποτυχία καὶ τοῦ συστήματος καὶ τοῦ πολιτισμοῦ μας.


. Ποιοί οἱ κίνδυνοι ποὺ ἀντιμετωπίζουμε σήμερα; Ὑπάρχει σχέδιο ἀφελληνισμοῦ καὶ ἐὰν ναὶ ἀπὸ ποιοὺς πιστεύετε ὅτι ὑποκινεῖται;

. Βλέπετε τὴν τεράστια ἀπαξίωση τῆς χώρας μας; Βλέπετε τὸν διεθνῆ διασυρμό της; Ἀσφαλῶς ἔχουμε τὶς εὐθύνες μας πρῶτοι ἐμεῖς. Ἐμεῖς δώσαμε τὸ δικαίωμα. Ὄμως τὰ γεγονότα στάθηκαν ἀφορμὴ γιὰ νὰ ἀποκαλυφθοῦν πολλῶν καρδιῶν διαλογισμοί. Αὐτὸ ποὺ σήμερα ἐπιχειρεῖται εἶναι νὰ γίνουμε ἕνα κράτος μὲ ἄλλη ταυτότητα. Ἡπροσπάθεια ἀπαξίωσης καὶ διαστρέβλωσης τῆς ἱστορίας μας (παραδείγματα λίγα ἀπὸ τὰ πολλά, ἡ περιθωριοποίησή της στὸ σχολικὸ πρόγραμμα, ἡ νέα σειρὰ γιὰ τὴν ἱστορία τοῦ 1821 κλπ.), ἡ προσπάθεια περιθωριοποίησης τῆς Ἐκκλησίας μέσα ἀπὸ τὸν συνεχῆ διασυρμό της, ἡ καταστροφὴ τῆς γλώσσας μας εἶναι ἐνδεικτικὰ σημεῖα τῆς ἐπιχειρούμενης προσπάθειας.

. Εἶναι ἀγαθὲς οἱ προθέσεις τοῦ Πρωθυπουργοῦ καὶ ἂν ναί, ὑπῆρχε ἄλλος δρόμος;

. Πιστεύω ὅτι οἱ προθέσεις τοῦ Πρωθυπουργοῦ εἶναι ἀγαθές. Ὁ Πρωθυπουργὸς δὲν ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ ἀποτύχει καὶ εἶναι τεράστια ἡ εὐθύνη του γιὰ νὰ μὴν ἀποτύχει. Δὲν εἶμαι σὲ θέση νὰ ἔχω σαφῆ γνώμη γιὰ τὸ ἂν ὑπῆρχε ἄλλος δρόμος. Μία αἴσθηση ὅμως ποὺ ὑπάρχει στὸ λαὸ μας εἶναι ὅτι οἱ κατέχοντες δὲν μοιράζονται ἀναλογικὰ τὰ βάρη τῆς παρούσης κρίσεως. Ἡ φοροδιαφυγὴ π.χ. εἶναι μία πράξη ποὺ κάποιοι κάνουν εἰς βάρος καὶ τῆς Πολιτείας καὶ τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου.

. Τὴν Κάρτα τοῦ Πολίτη (Ἠλεκτρονικὴ ταυτότητα), πρέπει νὰ τὴ φοβόμαστε καὶ γιατί; Ποιά ἡ θέση σας σὲ ὅσα κυκλοφοροῦν περὶ σφραγίσματος, 666 καὶ ὅλης τῆς φιλολογίας ποὺ ἔχει ἀναπτυχθεῖ γύρω ἀπὸ τὰ barcodes καὶ τὶς ἠλεκτρονικὲς κάρτες;

. Κάρτα τοῦ Πολίτη: ἐξαρτᾶται τί θὰ εἶναι αὐτὴ ἡ κάρτα, τί θὰ περιέχει. Μία ἀπὸ τὶς βασικότερες ἀλήθειες τῆς Ὀρθοδόξου Θεολογίας εἶναι ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι πρόσωπο καὶ Θεὸς κεκελευσμένος. Καθετὶ ποὺ εὐτελίζει τὸ ἀνθρώπινο πρόσωπο καὶ τὴν θεόσδοτη ἐλευθερία του εἶναι ἀπαράδεκτο.

. Τί θὰ εἶναι λοιπὸν ἡ κάρτα; ἕνα ἁπλὸ χρηστικὸ ἀντικείμενο ἢ ἕνα μέσο ἐλέγχου τοῦ ἀνθρώπου;
. Ἐὰν ἡ κάρτα περιέχει στοιχεῖα γιὰ τὸν κάτοχο, τὰ ὁποῖα ἐκεῖνος δὲν θὰ τὰ γνωρίζει, αὐτὸ συνιστᾶ εὐτελισμὸ τοῦ προσώπου καὶ παραβίαση τῆς ἐλευθερίας του. Ἐὰν τὰ στοιχεῖα ποὺ θὰ περιέχει εἶναι προσβάσιμα στὸν κάτοχο τότε θὰ εἶναι μία ἄλλη ταυτότητα. Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος ἔχει ζητήσει πλήρη ἐνημέρωση ἀπὸ τὴν Κυβέρνηση, ἔχει ζητήσει τὸ σχετικὸ νομοσχέδιο προκειμένου νὰ εἶναι σὲ θέση νὰ τὸ μελετήσει καὶ νὰ πάρει ὑπεύθυνη ἀπόφαση.

. Τὰ περὶ σφραγίσματος καὶ χαράγματος χρειάζονται πολλὴ μεγάλη προσοχὴ ἀπὸ ὅλους μας. Ποῦ ὑπάρχει ἡ ἀλήθεια καὶ ποῦ ἡ ὑπερβολὴ ἢ τὸ λάθος. Ἁρμόδια πάντως νὰ μιλήσει γιὰ ὅλα αὐτὰ εἶναι ἡ Ἐκκλησία διὰ τῆς Ἱεραρχίας Της. Ἡ βιασύνη καὶ ἡ προπέτεια εἶναι ἐπικίνδυνα πράγματα.

. Πρέπει ὅμως νὰ ἐπισημάνουμε ὅτι μία Πολιτεία ποὺ ἀντιμετωπίζει εὐνοϊκὰ καὶ μὲ ἐναλλακτικὲς λύσεις τοὺς διαφόρους ἀντιρρησίες συνείδησης δὲν φαίνεται νὰ δείχνει κατανόηση σὲ ὅσους ἐκ τῶν χριστιανῶν ἔστω καὶ ἀπὸ ὑπερβολὴ δυσκολεύονται μὲ τὴ δική τους συνείδηση.

. Πιστεύετε ὅτι ἡ Ἐκκλησία πρέπει νὰ ἔχει πολιτικὸ λόγο ἢ ἀνάμειξη στὰ πολιτικὰ δρώμενα;

. Κατ᾽ ἀρχὰς ἡ Ἐκκλησία ἔχει καὶ Λόγο (τὸν Υἱὸ καὶ Λόγο τοῦ Θεοῦ), εἶναι Ἐκκλησία Θεοῦ ζῶντος καὶ λόγο μὲ τὸν ὁποῖο ἐκφράζει τὴν ἀλήθεια τοῦ Λόγου. Ὁ λόγος τῆς Ἐκκλησίας ἀφορᾶ καὶ στὸν ἄνθρωπο καὶ στὸν κόσμο. Πολιτικὴ εἶναι ἡ ζωὴ τῆς πόλης, ἡ ζωὴ τῶν πολιτῶν, δηλαδὴ ἡ ζωὴ τῆς κοινωνίας.

. Ἡ Ἐκκλησία δὲν ἔχει καὶ δὲν πρέπει νὰ ἔχει κομματικὸ λόγο. Δὲν τὸν χρειάζεται. Τὸ κόμμα εἶναι κομμάτι, ἡ Ἐκκλησία εἶναι τὸ ὅλον. Ὁ λόγος τῆς Ἐκκλησίας εἶναι καθολικός. Ἡ Ἐκκλησία ἑρμηνεύει τὴ ζωή.


. Μιλήσατε γιὰ πολιτικὰ δρώμενα. Ἐὰν ἐννοεῖτε κομματικὲς ἀντιπαραθέσεις, δὲν ἔχει λόγο ἡ Ἐκκλησία. Ἐὰν ὅμως τὰ πολιτικὰ δρώμενα εἶναι κοινωνικὰ δρώμενα, ἀσφαλῶς καὶ ἔχει λόγο. Ἐὰν π.χ. ἡ Πολιτεία θεσπίζει νόμο ποὺ ἐπιτρέπει τὶς ἐκτρώσεις ἢ νόμο ποὺ ἐκθεμελιώνει τὴν οἰκογένεια, ἡ διαφωνία καὶ ὁ ἔλεγχος τῆς Ἐκκλησίας θὰ σημαίνει πολιτικὴ παρέμβαση; Ἂς γίνουμε σοβαροί.

. Ὁ λόγος περὶ πολιτικῶν παρεμβάσεων εἰς ἕνα καὶ μόνο ἀποβλέπει, εἰς τὴν φίμωση τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ Ἐκκλησία ἔχει ἀναφαίρετο δικαίωμα νὰ ἀπευθύνεται στὸ πλήρωμά της, στὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ. Κάθε ἄλλη ἀντίληψη ὄζει ὁλοκληρωτισμοῦ.

. Οἱ Ἱεράρχες εἶναι κομματικοποιημένοι; Καὶ ἐὰν ναί, εἶναι θεμιτό;

. Οἱ Ἱεράρχες δὲν ἔχουν κανένα λόγο νὰ εἶναι κομματικοποιημένοι. Ἡ κομματικοποίηση εἶναι πτώχευση ἀπὸ τὸ ὅλον στὸ μέρος, στὸ κομμάτι. Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ ἡδιαφωνία τῆς Ἐκκλησίας σὲ κάποια θέματα δὲν σημαίνει ἀντιπολίτευση. Ἡ Ἐκκλησία οὔτε συμπολιτεύεται, οὔτε ἀντιπολιτεύεται. Σέβεται τοὺς ἄρχοντες τοὺς ὁποίους ὁ λαὸς ἐξέλεξε σὲ ὁποιαδήποτε θέση. Συνεργάζεται μαζί τους ἐφ᾽ ὅσον καὶ ἐκεῖνοι τὸ θέλουν καὶ μαρτυρεῖ τὴν ἀλήθεια Της χωρὶς νὰ ὑπολογίζει τὸ κόστος.

. Δίνει ὅση βοήθεια μπορεῖ ἡ Ἐκκλησία ἢ μπορεῖ νὰ κάνει περισσότερα; Μήπως δὲν προβάλλεται ἀρκετὰ ἢ σωστὰ ἡ δράση τῆς Ἐκκλησίας;

. Ὅταν ὁ Αὐτοκράτορας ζήτησε ἀπὸ τὸν Ἅγιο Ἰωάννη τὸν Ἐλεήμονα, Πατριάρχη τότε τῆς Ἀλεξάνδρειας, νὰ τοῦ φέρει ὅλο τὸν πλοῦτο τῆς Ἐκκλησίας, ὁ Ἅγιος μάζεψε ὅλους τους φτωχοὺς τῆς Ἀλεξάνδρειας, τοὺς ὁποίους φρόντιζε μὲ περισσὴ ἀγάπη, ἐξ οὗ καὶ τὸ ὄνομα «ἐλεήμων», καὶ τοὺς ὁδήγησε στὸ παλάτι λέγοντας στὸν Αὐτοκράτορα: «αὐτοὶ εἶναι οἱ θησαυροὶ τῆς Ἐκκλησίας».

. Ἡ Ἐκκλησία βοηθᾶ ὅσο μπορεῖ καὶ μάλιστα σὲ αὐτοὺς τοὺς δύσκολους καιρούς. Σὲ κάθε τοπικὴ Ἐκκλησία τὸ πλήρωμα γνωρίζει αὐτὸ τὸ ἔργο γιατί τὸ συνδράμει ποικιλοτρόπως καὶ μὲ ἐθελοντικὴ προσφορὰ καὶ μὲ οἰκονομικὴ στήριξη.

. Ἀκούσατε ὅτι ἡ Ἱερὰ Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀθηνῶν διπλασίασε τὶς 10.000 μερίδες καθημερινὸ φαγητὸ ποὺ ἑτοίμαζε μέχρι τότε καὶ τὶς ὁποῖες προσέφερε πρὸς πάντας. Χωρὶς τὴν καθημερινὴ μέριμνα τῆς Ἐκκλησίας σὲ ὅλη τὴν Ἑλλάδα ἴσως εἴχαμε φθάσει σὲ κοινωνικὴ ἔκρηξη.

. Ἡ Ἐκκλησία δὲν ἐνδιαφέρεται νὰ προβάλλει τὸ ἔργο της. Τὸ ἔργο της τὸ γνωρίζει ὁ λαὸς ποὺ ὠφελεῖται ἀπὸ αὐτό. Ἀναγκάζεται κάποιες φορὲς νὰ τὸ παρουσιάζει, ὅταν ἀμφισβητεῖται κακόπιστα. Δὲν μπορεῖ ὅμως νὰ παρουσιαστεῖ σὲ ὅλη τὴν ἔκτασή του. Πῶς νὰ παρουσιάσεις πχ. τὸν παπὰ ποὺ φθάνει στὸ σημεῖο νὰ κάνει προσωπικὸ δάνειο γιὰ νὰ βοηθήσει ἕναν ἀσθενῆ, νὰ σώσει τὸ σπίτι ἑνὸς ἀνθρώπου, γιὰ νὰ μὴ μείνουν τὰ παιδιά του στὸ δρόμο, ἢ γιὰ νὰ μὴ σταματήσει ἔνα παιδὶ τὴν ξένη γλώσσα ποὺ κάνει; Προφανῶς δὲ τὸ δάνειο αὐτὸ τὸ πληρώνει ἀπὸ τὸν μισθό του. Αὐτὰ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ φανοῦν, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ τὰ πεῖς. Ὅταν ὁ παπὰς νοιώθει πατέρας, τότε κάνει τὰ πάντα μὲ ἀγάπη καὶ ἐφευρίσκει τρόπους. Οἱ εὔκολοι κριτὲς ἐμπορεύονται τὶς ἀνάγκες τῶν ἀνθρώπων, ἀλλὰ ποτὲ δὲν ἔβαλαν τὸ χέρι στὴ δική τους τσέπη.


. Ὁ Μακαριώτατος μὲ ἀπόλυτη σαφήνεια στὴν πρόσφατη συνέντευξή του εἶπε πολὺ καθαρά, ὄτι τὸ 96% τῆς ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας τὸ ἔχει πάρει τὸ Κράτος. Τὸ ὑπόλοιπο 4%, παρ᾽ ὅλο ποὺ μὲ ἀμετάκλητες δικαστικὲς ἀποφάσεις ἀνήκει στὴν Ἐκκλησία, ἡ Πολιτεία στὶς ποικίλες ἐκφάνσεις της τὴν ἐμποδίζει νὰ τὸ ἀξιοποιήσει. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος εἶπε πολὺ καθαρὰ ἐπίσης πὼς θέλει νὰ τὸ ἀξιοποιήσει σὲ ἔργα κοινωνικῆς προσφορᾶς καὶ ἔθεσε καὶ τὸ ὅριο τῆς ὁλοκληρώσεως αὐτῶν τῶν κοινωνικῶν παρεμβάσεων. Ποιός λοιπὸν καὶ γιατί φοβᾶται μία Ἐκκλησία μὲ μία ἔντονη κοινωνικὴ παρουσία;

. Ὅσο γιὰ τὴν προβολὴ τοῦ ἔργου; Ὁ κάθε νοήμων ἄνθρωπος γνωρίζει ὅτι ὑπάρχει ὀργανωμένο κύκλωμα παραπληροφόρησης καὶ διαστρέβλωσης τοῦ ἔργου τῆς Ἐκκλησίας ἢ μεγέθυνσης τοῦ ὁποιουδήποτε ἀνθρώπινου λάθους .

. Ἔχει χρῶμα, ἐθνικότητα καὶ θρησκεία ὁ ἔχων ἀνάγκη;

. Ἀσφαλῶς ὄχι καὶ ἡ Ἐκκλησία αὐτὸ τὸ ἀποδεικνύει καθημερινὰ μὲ τὴν μέριμνά της γιὰ κάθε ἄνθρωπο.

. Ποιά εἶναι ἡ προσωπική σας θέση στὸ θέμα ποὺ ἔχει δημιουργηθεῖ μὲ τοὺς λαθρομετανάστες καὶ τὴν δημιουργία φράχτη;

. Εἶναι ἕνα πολὺ σοβαρὸ θέμα ἀπότοκο μίας κακῆς πολιτικῆς. Ὁ κάθε λαθρομετανάστης εἶναι καὶ αὐτὸς εἰκόνα Θεοῦ. Ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ ὁ τόπος μας ἔχει ὁρισμένες δυνατότητες. Δὲν φροντίσαμε τὴν ρίζα τοῦ προβλήματος ποὺ εἶναι ἡ ἀδικία ποὺ ἀναγκάζει τοὺς ἀνθρώπους σὲ τέτοιες διεξόδους.

. Ἕνα ἄλλο ἐρώτημα εἶναι ἐάν ὅλοι αὐτοὶ ἔρχονται μόνοι τους ἢ ἄλλοι τοὺς κατευθύνουν. Εἶναι πολλὰ ἀκόμη ἐρωτήματα γιὰ νὰ ἔχουμε σαφῆ εἰκόνα τοῦ ὅλου προβλήματος. Ὁ φράκτης δὲν πιστεύω ὅτι εἶναι λύση. Συμφωνῶ μὲ τοὺς προβληματισμοὺς τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀλεξανδρουπόλεως κ. Ἀνθίμου γιὰ τὸ θέμα.

. Πεῖτε μας μία διέξοδο ἀπὸ τὴν κρίση, ἀλλὰ καὶ γενικότερα.

. Κατ᾽ ἀρχὰς στὴν παροῦσα φάση καὶ στὸ σημεῖο ποὺ ἔχουμε φθάσει χρειαζόμαστε ὑπομονή, σύμπνοια, ἑνότητα, σοβαρότητα, προβληματισμὸ καὶ διάθεση θυσίας. Χρειαζόμαστε ἀκόμη ἀληθινὴ δικαιοσύνη στὴν ἀντιμετώπιση τοῦ οἰκονομικοῦ βάρους καὶ βέβαια δὲν χρειαζόμαστε ἀλαζονεία ἀπὸ τοὺς κρατοῦντες, ἀλλὰ κατανόηση, εἰλικρίνεια καὶ διάλογο. Χρειαζόμαστε ἀκόμη ἐγρήγορση ἀπέναντι στὶς φωνὲς ὅσων μέσα ἀπὸ μία καταστροφὴ θέλουν νὰ δικαιώσουν τὶς θέσεις τους.

. Εἶναι σημαντικὸ νὰ καταλάβουμε ὅτι ἡ κρίση εἶναι πρωτίστως πνευματικὴ καὶ δευτερευόντως οἰκονομική. Ἂν αὐτὸ δὲν τὸ καταλάβουμε τότε ἔχουμε ὄντως πρόβλημα διεξόδου. Χάσαμε τὸ νόημα τῆς ζωῆς μας. Τὸ ἐγκλωβίσαμε στὸ παρόν, τὸ ἐντοπίσαμε στὴν καλοπέραση καὶ τὴν εὐδαιμονία. Ξεχάσαμε τὸν καθαρὸ λόγο τοῦ Χριστοῦ: «οὐκ ἐπ’ ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος, ἀλλ’ ἐπὶ παντὶ ρήματι ἐκπορευομένῳ διὰ στόματος Θεοῦ». Ἔτσι γίναμε εὔκολα θύματα καὶ χάψαμε τὰ δολώματα ὅσων μᾶς ὑποσχέθηκαν πιὸ πολὺ ἄρτο καὶ καλοπέραση. Βάλαμε τὸ Θεὸ καὶ τὴν ἀλήθειά του στὴν ἄκρη καὶ τὸ μόνο ποὺ πετύχαμε νὰ μετατρέψουμε «σὲ σκουπίδι» τὸν ἄνθρωπο. Μᾶς πονάει νὰ δοῦμε τὴν ἀλήθεια κατάματα, ἀλλὰ χωρὶς αὐτὴν δὲν σωζόμαστε.

. Ὁ τρόπος ποὺ ζοῦμε, ποιό νόημα ζωῆς ὑπηρετεῖ; Τὴν θέωση τοῦ ἀνθρώπου ἢ τὴν σκουπιδοποίησή του; Αὐτὸ τὸ ἐρώτημα εἶναι ἡ ἄκρη τοῦ ἀδιεξόδου. Βλέπουμε ὅτι ἡ λεγομένη παγκοσμιοποίηση ἔτσι ἀντιμετωπίζει τὸν ἄνθρωπο. Ὁ μεγάλος Ντοστογιέφσκι εἶχε θέσει τὸ δίλημμα: «ἐλευθερία ἢ εὐτυχία;» Ἐμεῖς κυνηγήσαμε τὴν ὑλικὴ εὐζωία καὶ χάσαμε τὸν ἑαυτό μας. Ἡ σάρκωση τοῦ Θεοῦ εἶναι τὸ μέτρο τῆς ἀνθρώπινης ἀξίας. Ἡ ἄσκηση εἶναι δρόμος ἐλευθερίας, ἡ ἐγκράτεια εἶναι ἡ ἀνακάλυψη τοῦ οὐσιώδους.


www.eviaportal.gr

όταν η Αγάπη τού Θεού ξεχειλίζει , τότε ...




Όταν δώση κανείς την καρδιά του στον Θεό , όλα τα αγαπάει όχι μόνον όλους τούς ανθρώπους, αλλά και τα πουλιά και τα δένδρα , ακόμη και τα φίδια. 

 Τότε προσκυνάει με ευλάβεια όχι μόνον τον Θεό και τους Αγίους αλλά και τις εικόνες του Θεού , τούς ανθρώπους. 

 Κι όλα τα δημιουργήματα , μεγάλα ή μικρά, πολύτιμα ή ασήμαντα πετραδάκια και ξυλάκια, τα παίρνει με ευλάβεια και τα ασπάζεται, σαν ευλογία από τον Δημιουργό του, όπως ασπάζεται κανείς ένα μικρό ή μεγάλο αντικείμενο που παίρνει ευλογία από κάποιο σεβαστό του πρόσωπο... 

 Γέροντας Παϊσιος , Λόγοι τόμος Ε σελ 200

http://misha.pblogs.gr/

Οι Άγιοι Νεομάρτυρες Ραφαήλ, Νικόλαος και Ειρήνη, Μαρτύρησαν στη Νήσο Λέσβο την Τρίτη της Διακαινησίμου (Λαμπροτρίτη) 9 Απριλίου 1463


Ο Άγιος Ραφαήλ καταγόταν από την Ιθάκη, από ευσεβείς γονείς και ήταν κάτοχος της θύραθεν παιδείας αλλά και της εκκλησιαστικής. Όταν έγινε η Άλωσις της Κωνσταντινουπόλεως μόναζε ως αρχιμανδρίτης σε κάποια μονή της Μακεδονίας. Εξαιτίας της επιδρομής των Τούρκων έφυγαν μαζί με τον διάκονο Νικόλαο από τη μονή τους και εγκαταστάθηκαν στη Νήσο Λέσβο, κοντά στη Θερμή, στον Λόφο των Καρυών, στην Μονή της Θεοτόκου. Η μονή αυτή ήταν γυναικεία αλλά είχε καταστραφεί από τους πειρατές και οι μοναχές με την ηγουμένη Ολυμπία είχαν θανατωθεί μαρτυρικά.

Την Μ. Πέμπτη του έτους 1463 επέδραμαν οι Τούρκοι εναντίον της Μονής, μετά την θεία Λειτουργία και συνέλαβαν τον Άγιο Ραφαήλ, τον Νικόλαο, τον προεστό Βασίλειο με τη σύζυγό του, την κόρη τους Ειρήνη και το μικρότερο παιδί τους, καθώς και τον διδάσκαλο Θεόδωρο, οι οποίοι είχαν πάει στη Μονή για την θεία Λειτουργία. Τους συνέλαβαν όλους και τους θανάτωσαν με βασανιστήρια.

Τους δύο κληρικούς τους βασάνιζαν ως την Τρίτη της Διακαινησίμου, 9 Απριλίου, οπότε και παρέδωσαν το πνεύμα τους.

Τον Άγιο Ραφαήλ τον έσυραν βιαίως από τα μαλλιά και τα γένια, τον κρέμασαν από ένα δέντρο, τον χτύπησαν σκληρά και τον κέντησαν με πυρακτωμένα όργανα. Τέλος τον έσφαξαν με φοβερή αγριότητα, πριονίζοντάς του το σαγόνι. Τον διάκονο Νικόλαο τον θανάτωσαν με μαρτυρικά βασανιστήρια, όπως και την δωδεκάχρονη Ειρήνη, που της έκοψαν το ένα χέρι, της έριξαν ζεματιστό νερό στο στόμα και στο τέλος την έκαψαν μέσα σε ένα πιθάρι,, μπροστά στα μάτια της μητέρας της Μαρίας, που δεν άντεξε και σταμάτησε η καρδιά της. Τον πατέρα της, τον Προεστό Βασίλειο, τον κατέσφαξαν διαμελίζοντας το σώμα του. Το βρέφος Ραφαήλ, τον αδελφό της Ειρήνης, το ποδοπάτησαν.

Κάποιοι Χριστιανοί φρόντισαν για την ταφή των μαρτύρων. Όμως εξαιτίας του φόβου του κατακτητή και των αναγκών επιβίωσης οι τάφοι ξεχάστηκαν, καλύφθηκαν με προσχώσεις, καθώς και τα ερείπια της Μονής, πολλά από τα οποία είχαν χρησιμοποιήσει οι Τούρκοι για οικοδομικό υλικό σε οικοδομές τους. Οι Χριστιανοί κάτοικοι θυμόντουσαν όμως κάθε χρόνο να πηγαίνουν και να κάνουν λειτουργία σ’ εκείνη την τοποθεσία, χωρίς μάλιστα να ξέρουν οι μεταγενέστεροι το γιατί.

Όλα αυτά γίνονταν μέχρι το έτος 1959, οπότε οι Άγιοι, θεία ευδοκία, αποκαλύφθηκαν μόνοι τους σε κάποιους Χριστιανούς, με θαυμαστές εμφάνειες,οράματα και θεοσημίες.

Έγιναν ανασκαφές, αποκαλύφθηκαν οι τάφοι τους, τα άγια λείψανά τους και χτίστηκε πάλι Μονή, η οποία σήμερα εξελίχθηκε σε πανελλήνιο και πανορθόδοξο προσκύνημα, λόγω των απείρων θαυμάτων που γίνονται με τις πρεσβείες των Αγίων Νεομαρτύρων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης.

Η μνήμη των Αγίων καθιερώθηκε να εορτάζεται την Λαμπροτρίτη.


 http://www.pemptousia.gr/

Δευτέρα, 3 Απριλίου 2017

Με πόνο και αγάπη για το σύγχρονο άνθρωπο



“Ο γλυκός κατήφορος είναι εύκολος”

–Γιατί, Γέροντα, ενώ κάνουμε τόσο δύσκολα το καλό, πέφτουμε τόσο εύκολα στο κακό;

–Γιατί για το καλό πρέπει πρώτα ο ίδιος ο άνθρωπος να βοηθήση, να αγωνισθή, ενώ στο κακό βοηθάει ο διάβολος.

Ύστερα, οι άνθρωποι δεν μιμούνται το καλό ούτε έχουν καλούς λογισμούς. Πολλές φορές φέρνω το εξής παράδειγμα στους λαϊκούς:

“Ας πούμε ότι έχω ένα αυτοκίνητο και λέω με τον λογισμό μου: “Τι να το κάνω; Εγώ μπορώ να εξυπηρετηθώ και με κάποιον γνωστό μου και με κανένα ταξί στην ανάγκη. Ας το δώσω σ΄εκείνον τον οικογενειάρχη πού έχει πολλά παιδιά, να τα βγάζει λίγο έξω, να τα πάη σε κανένα Μοναστήρι, να ξεσκάνε και να βοηθιούνται τα καημένα”.

Αν το δώσω, κανένας δεν θα με μιμηθή σ΄αυτό. Αν όμως έχω ένα αυτοκίνητο ίδια μάρκα με το δικό σας και ύστερα αλλάξω και πάρω άλλη καλύτερη μάρκα, να δήτε, δεν θα κοιμηθήτε όλη νύχτα, για να βρήτε έναν τρόπο να αλλάξετε αυτοκίνητο και να πάρετε καλύτερο, ίδιο με το δικό μου, και ας είναι καλά και τα δικά σας αυτοκίνητα.

Σ΄αυτήν την περίπτωση θα πήτε: “Θα πουλήσω, θα δανεισθώ, για να το αλλάξω”.

Ενώ στην προηγούμενη περίπτωση κανέναν δεν θα με μιμηθή, να πη: “Τι να το κάνω και εγώ το αυτοκίνητο; ας το δώσω, αλλά μπορεί να πουν ότι είμαι και χαμένος”.

Οι άνθρωποι εύκολα επηρεάζονται στο κακό. Ενώ στο βάθος αναγνωρίζουν και παραδέχονται το καλό, όμως πιο εύκολα επηρεάζονται και παρασύρονται από το κακό, γιατί εκεί κανοναρχεί* το ταγκαλάκι**. Τον γλυκό κατήφορο εύκολα τον βρίσκει κανείς, γιατί ο πειρασμός δεν έχει άλλο τυπικό, παρά να σπρώχνη στον γλυκό κατήφορο τα πλάσματα του Θεού.

Ο Χριστός έχει αρχοντιά. Σου λέει: “Αυτό είναι το καλό”, “εί τις θέλει οπίσω μου ελθείν..”.

Δεν λέει: “Με το ζόρι έλα κοντά μου!” Ο διάβολος έχει γυφτιά.

Από δώ-από ΄κει τον τυλίγει τον άνθρωπο, για να τον πάη εκεί που θέλει. Ο Θεός σέβεται την ελευθερία του ανθρώπου, γιατί δεν έκανε δούλους αλλά υιούς. Και παρ΄όλο που ήξερε ότι θα επακολουθήση η πτώση, δεν τους έκανε δούλους. Προτίμησε να έρθη, να σαρκωθή, να σταυρωθή και να κερδίσει έτσι τον άνθρωπο. Με την ελευθερία όμως αυτή που έδωσε ο Θεός – παρ΄όλο πού ο διάβολος μπορεί να κάνη πολύ κακό – δίνεται μια ευκαιρία για κοσκίνισμα. Φαίνεται τι κάνει κανείς με την καρδιά του, φαίνεται καθαρά το πολύ φιλότιμο.

* κανοναρχεί: Δηλαδή υπαγορεύει στον άνθρωπο τι να κάνει.

** ταγκαλάκι: Έτσι αποκαλούσε ο Γέροντας τον διάβολο.



“Ο Θεός δεν μας εγκαταλείπει”

“Στην κατάσταση πού είναι σήμερα οι άνθρωποι, ό,τι τους λέει ο λογισμός κάνουν. Άλλοι είναι με χάπια, άλλοι παίρνουν ναρκωτικά… Κάθε τόσο τρεις – τέσσερις ξεκινούν να κάνουν μια καινούρια θρησκεία. Ανάλογα, λίγα γίνονται, εγκλήματα, δυστυχήματα κ.λ.π. Βοηθάει ο Θεός. Ήρθε ένας στο Καλύβι και μου λέει: “Έχεις καμιά κιθάρα;” Πίνει χασίς, έχει όρεξη να μιλάει – δεν σε ρωτάει αν έχεις εσύ όρεξη – θέλει και μια κιθάρα!! Άλλοι βαρέθηκαν την ζωή τους και θέλουν να αυτοκτονήσουν ή να κάνουν κανένα κακό, για να γίνει σαματάς. Δεν είναι ότι τους περνάει αυτό σαν βλάσφημος λογισμός και τον διώχνουν. Βαρέθηκαν την ζωή τους και δεν ξέρουν τι να κάνουν. Μου είπε ένας: “Θέλω να με γράψουν οι εφημερίδες ότι είμαι ήρωας”. Οι άλλοι χρησιμοποιούν μερικούς τέτοιους και κάνουν την δουλειά τους. Πάλι καλά, ανάλογα, λίγα γίνονται.

Το καλό είναι πού δεν μας εγκαταλείπει ο Θεός. Ο Καλός Θεός τον σημερινό κόσμο τον φυλάει με τα δυό Του χέρια, παλιότερα μόνο με το ένα. Σήμερα, μέσα στους τόσους κινδύνουν πού ζη ο άνθρωπος, ο Θεός τον φυλάει όπως η μάνα το μικρό παιδί, όταν αρχίζη να περπατάη. Τώρα μας βοηθούν πιο πολύ ο Χριστός, η Παναγία, οι Άγιοι, αλλά δεν το καταλαβαίνουμε.

Πού θα ήταν ο κόσμος, αν δεν βοηθούσαν!… Το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων παίρνει χάπια και είναι σε μια κατάσταση… Άλλος μεθυσμένος, άλλος απογοητευμένος, άλλος ζαλισμένος, άλλος από τους πόνους ξενυχτισμένος. Όλοι αυτοί βλέπεις να οδηγούν αυτοκίνητα, μοτοσυκλέτες, να κάνουν επικίνδυνες δουλειές, να χειρίζωνται επικίνδυνα μηχανήματα. Είναι όλοι αυτοί σε κατάσταση να οδηγούν; Μπορούσε να είχε σακατευθή ο κόσμος. Πώς μας φυλάει ο Θεός και δεν το καταλαβαίνουμε!

Παλιά, θυμάμαι, πήγαιναν οι γονείς στα χωράφια και πολλές φορές μας άφηναν στην γειτόνισσα να μας προσέχη μαζί με τα παιδιά τα δικά της. Αλλά τότε ήταν ισορροπημένα τα παιδιά. Μια ματιά έριχνε η γειτόνισσα και έκανε τις δουλειές της και εμείς παίζαμε ήσυχα. Έτσι και ο Χριστός, η Παναγία, οι Άγιοι παλιά με μια ματιά παρακολουθούσαν τον κόσμο. Σήμερα και ο Χριστός και η Παναγία και οι Άγιοι τον έναν πιάνουν από ΄δω, τον άλλον από ΄κει, γιατί οι άνθρωποι δεν είναι ισορροπημένοι. Τώρα είναι μια κατάσταση… Θεός φυλάξοι! Σαν μια μητέρα να έχη δυό-τρία προβληματικά παιδιά, το ένα λίγο χαζούλικο, το άλλο λίγο αλλοίθωρο, το άλλο λίγο ανάποδο, να έχη και κανά-δυό της γειτόνισσας να τα προσέχη, και το ένα να ανεβαίνη ψηλά και να κινδυνεύη να πέση κάτω, το άλλο να παίρνη το μαχαίρι να κόψη τον λαιμό του, το άλλο να παή να κάνη κακό στο άλλο, και αυτή συνέχεια να βρίσκεται σε εγρήγορση, να τα παρακολουθή, και εκείνα να μην καταλαβαίνουν την αγωνία της. Έτσι και ο κόσμος δεν καταλαβαίνη την βοήθεια του Θεού. Με τόσα επικίνδυνα μέσα πού υπάρχουν σήμερα θα είχε σακατευθή, αν δεν βοηθούσε ο Θεός. Αλλά έχουμε και Πατέρα τον Θεό και Μάνα την Παναγία και αδέλφια τους Αγίους και τους Αγγέλους, πού μας προστατεύουν.

Πόσο μισεί ο διάβολος το ανθρώπινο γένος και θέλει να το εξαφανίση! Και εμείς ξεχνούμε με ποιόν παλεύουμε. Να ξέρατε πόσες φορές ο διάβολος τύλιξε την γη με την ουρά του, για να την καταστρέψη! Δεν τον αφήνει όμως ο Θεός, του χαλάει τα σχέδια. Και το κακό που πάει να κάνη το ταγκαλάκι, ο Θεός το αξιοποιεί και βγάζει μεγάλο καλό. Ο διάβολος τώρα οργώνει, ο Χριστός όμως θα σπείρει τελικά”.

“Η απομάκρυνση από τον Θεό είναι κόλαση”

“Δεν θυμάμαι μέρα να μην έχει παρηγοριά θεϊκή. Διακοπές γίνονται μερικές φορές και τότε νιώθω άσχημα, και έτσι μπορώ να καταλάβω πόσο άσχημα ζουν οι περισσότεροι άνθρωποι που είναι απαρηγόρητοι, γιατί είναι απομακρυσμένοι από τον Θεό.

Όσο απομακρύνεται κανείς από τον Θεό, τόσο πιο δύσκολα γίνονται τα πράγματα. Μπορεί να μην έχει κανείς τίποτα, άμα έχη τον Θεό, δεν θέλει τίποτε! Αυτό είναι! Ενώ, αν τα έχη όλα, άμα δεν έχη τον Θεό, είναι μέσα του βασανισμένος. Γι΄αυτό, όσο μπορεί κανείς, να πλησιάση τον Θεό. Μόνο κοντά στον Θεό βρίσκει κανείς την πραγματική και αιώνια χαρά. Φαρμάκι γευόμαστε, όταν ζούμε μακριά από τον γλυκύ Ιησού.

Όταν ο άνθρωπος από παλιάνθρωπος γίνη άνθρωπος, βασιλόπουλο, τρέφεται με την θεία ηδονή, με την ουράνια γλυκύτητα, και νιώθει την παραδεισένια αγαλλίαση, αισθάνεται από ΄δω ένα μέρος της χαράς του Παραδείσου. Από την μικρή παραδεισένια χαρά καθημερινά προχωράει στην μεγαλύτερη και αναρωτιέται αν υπάρχη κάτι ανώτερο στον Παράδεισο από αυτό που ζή εδώ.

Είναι τέτοια η κατάσταση που ζη, πού δεν μπορεί να κάνη καμιά εργασία. Τά γόνατά του λυγίζουν σαν λαμπάδες από την θεία εκείνη θερμότητα και γλυκύτητα, η καρδιά του σκιρτάει και πάει να σπάση τους τσατμάδες*, για να φύγη, γιατί η γη και τα γήινα της φαίνονται χαμένα πράγματα.

Ο άνθρωπος πρώτα είχε επικοινωνία με τον Θεό. Μετά όμως, όταν απομακρύνθηκε από την Χάρη του Θεού, ήταν σαν έναν που ζούσε μέσα σε παλάτι και ύστερα βρέθηκε για πάντα έξω από το παλάτι και το έβλεπε από μακριά και έκλαιγε.

Όπως το παιδάκι, όταν απομακρυνθή από την μάνα του, υποφέρει, έτσι και ο άνθρωπος, όταν απομακρυνθή από τον Θεό, υποφέρει, βασανίζεται.

Η απομάκρυνση του ανθρώπου από τον Θεό είναι κόλαση. Ο διάβολος κατόρθωσε να απομακρύνη τους ανθρώπους τόσο πολύ από τον Θεό, ώστε να φθάσουν στο σημείο να λατρεύουν τα αγάλματα και να θυσιάζουν τα παιδιά τους στα αγάλματα. Φοβερό! Και πού τους βρίσκουν τόσους θεούς οι δαίμονες! Θεός Χαμώς!**… Μόνον το όνομά του να ακούσης, φθάνει! Ο πιο βασανισμένος όμως είναι ο διάβολος, γιατί είναι ο πιο απομακρυσμένος από τον Θεό, από την αγάπη. Αλλά, αν φύγη η αγάπη, μετά είναι κόλαση. Αντίθετο της αγάπης τι είναι; Η κακία, κακία ίσον βάσανο.

Ένας που είναι απομακρυσμένος από τον Θεό, δέχεται την δαιμονική επίδραση. Ενώ αυτός πού είναι κοντά στον Θεό, δέχεται την Θεία Χάρη. Όποιος έχει Χάρη Θεού, θα του δοθή και άλλη. Και όποιος έχει λίγη και την περιφρονεί, θα του αφαιρεθή και αυτή. Η Χάρις του Θεού λείπει από τους σημερινούς ανθρώπους, γιατί με την αμαρτία πετάνε και την λίγη που έχουν. Και όταν φύγη η θεία Χάρις, ορμούν όλοι οι δαίμονες μέσα στον άνθρωπο.

Ανάλογα με την απομάκρυνσή τους από τον Θεό οι άνθρωποι αισθάνονται σ΄αυτήν την ζωή στενοχώρια και στην άλλη ζωή θα ζουν την αιώνια στενοχώρια.

Γιατί από αυτήν την ζωή γεύεται κανείς, σε κάποιο βαθμό, ανάλογα με το πόσο ζη σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, ένα μέρος της χαράς του Παραδείσου. Ή θα ζήσουμε ένα μέρος της χαράς του Παραδείσου από εδώ, και θα πάμε και στον Παράδεισο, ή θα ζήσουμε ένα μέρος της κολάσεως και – Θεός φυλάξοι! – θα πάμε στην κόλαση. Παράδεισος ίσον καλωσύνη. Κόλαση ίσον κακωσύνη. Κάνει κανείς μια καλωσύνη, αισθάνεται χαρά. Κάνει μια στραβοξυλιά, υποφέρει. Όσο περισσότερο καλό κάνει, τόσο περισσότερο αγάλλεται. Όσο περισσότερο κακό κάνει, τόσο περισσότερο υποφέρει η ψυχή του. Ο κλέφτης νιώθει χαρά; Δεν νιώθει χαρά. Και να βρη κανείς κάτι στον δρόμο, αν το κρατήση και πή ότι είναι δικό του, ανάπαυση δεν θα έχη! Ούτε ξέρει σε ποιόν ανήκει ούτε αδίκησε κάποιον ούτε το κλέβει, και όμως δεν αναπαύεται. Πόσο μάλλον να το κλέψη! Ακόμη και όταν κανείς λαμβάνη, πάλι δεν νιώθει την χαρά που νιώθει όταν δίνη. Πόσο μάλλον όταν κλέβη ή όταν αδική, να νιώθη χαρά! Γι΄αυτό, βλέπεις, οι άνθρωποι με την αδικία τι πρόσωπα έχουν, τι γκριμάτσες κάνουν!

* τσατμάς: λεπτός τοίχος κατασκευασμένος με δοκούς των οποίων τα διάκενα συμπληρώνονται με πλίνθους ή ξύλινες πήχεις και επικαλύπτονται από ασβεστοκονίαμα. (Ο Γέροντας μεταφορικά ονομάζει έτσι τον θώρακα).

** Χαμώς: Θεός των Μωαβιτών, οι οποίοι ήταν οι απόγονοι του Μωάβ, του μεγαλύτερου γυιού του Λώτ.


“Σε όποιο αφεντικό δουλεύεις από αυτό θα πληρωθείς”

“Οι απομακρυσμένοι άνθρωποι από τον Θεό πάντα απαρηγόρητοι βρίσκονται και διπλά βασανίζονται.

Όποιος δεν πιστεύει στον Θεό και στην μέλλουσα ζωή, εκτός που μένει απαρηγόρητος, καταδικάζει και την ψυχή του αιώνια.

Σε όποιο αφεντικό δουλεύεις, από αυτό θα πληρωθείς. Αν δουλεύεις στο μαύρο αφεντικό, σου κάνει τη ζωή μαύρη από εδώ.

Αν δουλεύεις στην αμαρτία, θα πληρωθείς από τον διάβολο. Αν εργάζεσαι την αρετή, θα πληρωθείς από τον Χριστό.

Και όσο εργάζεσαι στον Χριστό, τόσο θα λαμπικάρεσαι, θα αγάλλεσαι.

Αλλά εμείς λέμε: “Χαμένο τόχουμε να εργασθούμε στον Χριστό;”

Μά είναι φοβερό! Να μην αναγνωρίζουμε την θυσία του Χριστού για τον άνθρωπο!

Σταυρώθηκε ο Χριστός, για να μας λυτρώσει από την αμαρτία, για να εξαγνισθεί όλο το ανθρώπινο γένος.

Τι έκανε ο Χριστός για μας; Τι κάνουμε εμείς για τον Χριστό;

Ο κόσμος θέλει να αμαρτάνει και θέλει τον Θεό καλό. Αυτός να μας συγχωράει και εμείς να αμαρτάνουμε.

Εμείς δηλαδή να κάνουμε ό,τι θέλουμε και Εκείνος να μας συγχωράει. Να μας συγχωράει συνέχεια και εμείς το βιολί μας.

Οι άνθρωποι δεν πιστεύουν, γι΄αυτό ορμούν στην αμαρτία. Όλο το κακό από΄κει ξεκινάει, από την απιστία. Δεν πιστεύουν στην άλλη ζωή, οπότε δεν υπολογίζουν τίποτε. Αδικούν, εγκαταλείπουν τα παιδιά τους… Γίνονται πράγματα…, σοβαρές αμαρτίες. Ούτε οι Άγιοι Πατέρες έχουν προβλέψει τέτοιες αμαρτίες στους Ιερούς Κανόνες – όπως για τα Σόδομα και Γόμορρα είχε πει ο Θεός: “Δεν πιστεύω να γίνονται τέτοιες αμαρτίες, να πάω να δω!”. Αν δεν μετανοήσουν οι άνθρωποι, αν δεν επιστρέψουν στον Θεό, χάνουν την αιώνια ζωή. Πρέπει να βοηθηθεί ο άνθρωπος, να νιώση το βαθύτερο νόημα της ζωής, να συνέλθει, για να νιώση την θεία παρηγοριά. Σκοπός είναι να ανεβεί πνευματικά ο άνθρωπος, όχι απλώς να μην αμαρτάνει”.

“Ο διάβολος δεν πλησιάζει στο καθαρό πλάσμα του Θεού”

–Γέροντα, πώς γίνεται και κυριεύομαι από τα πάθη;

–Ο άνθρωπος, αν δώση δικαιώματα στον πειρασμό, κυριεύεται από τα πάθη. Αυτό που θέλει ο Θεός, που είναι και συμφέρον σου, είναι να πετάξης στα μούρα του διαβόλου όλα τα πάθη. Δηλαδή να στρέψης εναντίον του τον θυμό, το πείσμα κ.λ.π. Ή καλύτερα, πούλησε τα πάθη στο ταγκαλάκι και, με όσα χρήματα πάρης, αγόρασε πέτρες, να έχης και να το πετροβολάς, για να μη σε πλησιάζη! Συνήθως εμείς οι άνθρωποι με τις αφορμές που δίνουμε, είτε με απροσεξίες είτε με υπερήφανους λογισμούς, επιτρέπουμε στον εχθρό να μας κάνει κακό. Ακόμη και έναν λογισμό ή έναν λόγο μπορεί να τα εκμεταλλευθεί το ταγκαλάκι.

Θυμάμαι, ήταν μια οικογένεια πολύ αγαπημένη. Κάποτε άρχισε ο άνδρας και έλεγε στην γυναίκα: “Θα σε χωρίσω”. Και η γυναίκα έλεγε στον άνδρα: “Θα σε χωρίσω”. Έτσι το έλεγαν, στ΄αστεία. Αλλά το εκμεταλλεύθηκε ο πειρασμός και δημιούργησε μια μικρή δυσκολία και ήταν έτοιμοι να χωρίσουν, ούτε τα παιδιά τους σκέφτονταν ούτε τίποτε. Ευτυχώς βρέθηκε ένας Πνευματικός και τους μίλησε. “Γι΄αυτήν την χαζομάρα θα χωρίσετε;” τους είπε. Και έτσι συνήλθαν.

Αν ένας άνθρωπος λοξοδρομήσει από τις εντολές του Θεού, τον πολεμούν μετά τα πάθη. Και αν αφήσει κανείς τα πάθη να τον πολεμούν, δεν χρειάζεται διάβολος να τον πολεμήση. Και τα δαιμόνια έχουν “ειδικότητα”. Χτυπούν τον άνθρωπο τάκ-τάκ, να του βρουν την πάθηση, την αδυναμία, για να τον πολεμήσουν. Θέλει προσοχή, να κλείνουμε τις πόρτες και τα παράθυρα -τις αισθήσεις-, να μην ανοίγουμε χαραμάδες στον πειρασμό και μπαίνη από εκεί ο εχθρός. Εκεί είναι τα αδύνατα σημεία. Εάν αφήσης έστω και μία σχισμή ανοιχτή, μπορεί να μπή και να σου κάνη ζημιά. Ο διάβολος μπαίνει στον άνθρωπο, όταν υπάρχει λάσπη στην καρδιά του ανθρώπου, δεν πλησιάζει στο καθαρό πλάσμα του Θεού. Άμα ξελασπωθή η καρδιά, φεύγει ο εχθρός και έρχεται πάλι ο Χριστός. Όπως το γουρούνι, όταν δεν βρει λάσπη, γουγουλίζει και φεύγει, έτσι και ο διάβολος δεν πλησιάζει στην καρδιά που δεν έχει βούρκο. Τι δουλειά έχει σε καρδιά καθαρή και ταπεινή; Εάν λοιπόν δούμε ότι το σπίτι μας -η καρδιά μας- είναι παλιόσπιτο και κατοικεί ο εχθρός, πρέπει αμέσως να το γκρεμίσουμε, για να φύγει και ο κακός ενοικιαστής μας, δηλαδή το ταγκαλάκι. Γιατί, όταν η αμαρτία χρονίσει στον άνθρωπο, ο διάβολος, φυσικά, αποκτάει περισσότερα δικαιώματα”.

–Γέροντα, όταν ένας άνθρωπος έχει δώσει δικαιώματα στον πειρασμό, επειδή έζησε με αμέλεια, και θέλει να βάλη μια σειρά, να αρχίση να ζει προσεκτικά, τον πολεμάει το ταγκαλάκι;

–Όταν παίρνη την στροφή, παίρνει μια δύναμη από τον Θεό, έναν φωτισμό και θεία παρηγοριά, για να αρχίση. Αλλά, μόλις αρχίση τον αγώνα, ο εχθρός του κάνει σφοδρό πόλεμο. Τότε χρειάζεται λίγη καρτερία. Αλλιώς, πώς θα ξερριζωθούν τα πάθη; Πώς θα γίνει η απέκδυση του παλαιού ανθρώπου; Πώς θα φύγει η υπερηφάνεια; Έτσι καταλαβαίνει ότι μόνος του δεν μπορεί να κάνει τίποτε και ζητάει ταπεινά το έλεος του Θεού και έρχεται η ταπείνωση. Το ίδιο συμβαίνει και όταν κάποιος πάη να κόψη μια κακή συνήθεια, π.χ. τσιγάρα, ναρκωτικά. Στην αρχή νιώθει μια χαρά και τα πετάει. Μετά βλέπει τους άλλους να καπνίζουν κ.λ.π. και έχει πόλεμο σφοδρό. Αν το ξεπεράση, γυρίζει τις πλάτες χωρίς να δυσκολεύεται. Πρέπει να αγωνισθούμε λίγο. Το ταγκαλάκι κάνει την δουλειά του. Εμείς να μην κάνουμε την δουλειά μας;”

“Να μην ανοίγουμε συζήτηση με το ταγκαλάκι”

“Όλοι έχουμε πάθη κληρονομικά, αλλά αυτά δεν μας βλάπτουν. Είναι όπως ένας γεννιέται λ.χ. με μια ελιά στο πρόσωπο. Αυτή και ομορφιά του δίνει, αν όμως την ξεσκαλίσει, μπορεί να δημιουργηθεί καρκίνος. Να μην αφήνουμε τον διάβολο να ξεσκαλίζει τα πάθη. Αν τον αφήσουμε να ξεσκαλίζει την αδυναμία μας, δημιουργείται “καρκίνος”.

Πρέπει να έχουμε την πνευματική λεβεντιά, να περιφρονούμε τον διάβολο και όλα τα πονηρά του τηλεγραφήματα -τους λογισμούς- και να μην ανοίγουμε συζήτηση μαζί του. Όλοι οι δικηγόροι να μαζευτούν, δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα με ένα μικρό διαβολάκι. Για να κόψουμε τις σχέσεις με τον πειρασμό και να αποφύγουμε τους πειρασμούς, πολύ βοηθάει το να κόψουμε τις συζητήσεις μαζί του. Μας συνέβη κάτι; Μας αδίκησαν; Μας έβρισαν; Να εξετάσουμε αν σφάλαμε. Αν δεν σφάλαμε, έχουμε μισθό. Δεν χρειάζεται συνέχεια. Όποιος συνεχίζει να συζητάη με το ταγκαλάκι, του πλέκει μετά δαντέλλα και τον αναστατώνει. Τον κάνει να τα εξετάζη με την ταγκαλίστικη νομική και τον αγριεύει.

Θυμάμαι, όταν είχαν φύγει οι Ιταλοί, είχαν αφήσει μέσα σε σκηνές λοφίσκους από χειροβομβίδες, τα δε μπαρούτια ήταν ολόκληροι λόφοι. Πήγαιναν οι άνθρωποι και έπαιρναν τις σκηνές. Τα παιδιά έπαιζαν με τις χειροβομβίδες και πόσα, τα καημένα, σκοτώθηκαν! Με τις χειροβομβίδες να παίξουν! Έτσι και με τον διάβολο παιχνίδια θα κάνουμε;”

“Η ταπείνωση διαλύει τον διάβολο”

“Η ταπείνωση έχει μεγάλη δύναμη και διαλύει τον διάβολο. Είναι το πιο δυνατό σόκ για τον διάβολο. Όπου υπάρχει ταπείνωση, δεν έχει θέση ο διάβολος. Και όπου δεν υπάρχει διάβολος, επόμενο είναι να μην υπάρχουν πειρασμοί. Μια φορά ένας ασκητής ζόρισε ένα ταγκαλάκι να πή το “Άγιος ο Θεός…” Είπε το ταγκαλάκι “Άγιος ο Θεός, άγιος ισχυρός, άγιος αθάνατος”, “ελέησον ημάς” δεν έλεγε. Πές: “ελέησον ημάς”! Τίποτε! Αν το έλεγε, θα γινόταν Άγγελος. Όλα τα λέει το ταγκαλάκι, το “ελέησόν με” δεν το λέει, γιατί χρειάζεται ταπείνωση. Το “ελέησον με” έχει ταπείνωση, και δέχεται η ψυχή το μεγάλο έλεος του Θεού που ζητάει.

Ό,τι και να κάνουμε, ταπείνωση-αγάπη-αρχοντιά χρειάζεται. Τα πράγματα είναι απλά. Εμείς τα κάνουμε δύσκολα. Όσο μπορούμε, να κάνουμε ό,τι είναι δύσκολο στον διάβολο και εύκολο στον άνθρωπο. Η αγάπη και η ταπείνωση είναι δύσκολες στον διάβολο και εύκολες στον άνθρωπο. Και ένας φιλάσθενος που δεν μπορεί να κάνει άσκηση, μπορεί να νικήση τον διάβολο με την ταπείνωση. Σε ένα λεπτό μέσα μπορεί ο άνθρωπος να γίνη Άγγελος ή ταγκαλάκι. Πώς; Με την ταπείνωση ή την υπερηφάνεια. Τι, μήπως χρειάσθηκαν ώρες γι ανα γίνη ο Εωσφόρος από Άγγελος διάβολος; Μέσα σε δευτερόλεπτα έγινε. Ο ευκολώτερος τρόπος για να σωθούμε, είναι η αγάπη και η ταπείνωση. Γι΄αυτό από την αγάπη και τηνταπείνωση να αρχίσουμε και μετά να προχωρήσουμε στα άλλα.

Να εύχεσθε να δίνουμε συνέχεια χαρά στον Χριστό και στενοχώρια στο ταγκαλάκι, μια που του αρέσει η κόλαση και δεν θέλει να μετανοήση”.

Αποσπάσματα από το βιβλίο
“Με πόνο και αγάπη για το σύγχρονο άνθρωπο”


http://www.xfd.gr/

Εορτολόγιο

Δημοφιλείς αναρτήσεις


Banner Ορθόδοξων Ιστοχώρων και Ιστολογίων
Ξεκινάμε μια προσπάθεια παρουσίασης Ορθόδοξων Ιστοχώρων και Ιστολογίων.
Αν δεν υπάρχει ο δικός σας, ζητάμε συγνώμη,
ενημερώστε μας και θα τον συμπεριλάβουμε.





Create your own banner at mybannermaker.com!
Πέρα από το άτομο
Make your own banner at MyBannerMaker.com!

















(υπό κατασκευή)


Τα banner μας
Αντιγράψτε τον κώδικα στη δική σας σελίδα
για να εμφανιστούν τα banner μας.
Ειδοποιήστε μας για να συμπεριλάβουμε και το δικό σας.