Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

Η θαυμάσια πεθερά, αξίες που έχουν μάλλον χαθεί σην εποχή μας!!!



Όλη  νύχτα     Νίκη  η  νεαρή  μάνα  με τα  δύο  μικρά  παιδιά  γύριζε   στο   στρώμα   της. Πώς  θα   το  κρατούσε   μυστικό   το  ότι  μεγάλωνε μέσα  της ένα  νέο  παιδί  που   δεν ήταν  του  άνδρα  της  ο  οποίος  έλειπε   στην  ξενιτιά;. Είχε   σχεδόν  αποφασίσει  να πάει  και  να  τελειώσει  τη   ζωή  της  πέφτοντας   στο  ποτάμι  παρακάτω  από   το   χωριό  με  τη   μεγάλη   ρουφήχτρα. Τα  παιδιά   θα  τα  άφηνε   στην   πεθερά  της  που  έμενε  μαζί  τους  και  ήταν   χρυσός  άνθρωπος. Το  πρωί   αποφάσισε  να  της πει   την   τρομερή   της  απόφαση. Το  κακό   δεν θεραπεύεται  με  κακό  αλλά  μόνο  με καλό, θα   το  λύσουμε   το  θέμα. Η  Αρετή,  η εφευρετική πεθερά   είχε  ένα   αγροτόσπιτο   στην  άκρη  του   χωριού  και μέσα  σε  20  μέρες   αφού   το  άσπρισε  και  ετοίμασε  μετακόμισαν   εκεί  μάνα,   δύο  παιδιά  και  η  πεθερά. Στο   χωριό  είπαν   ότι  πήγαν νωρίτερα   για να   είναι  έτοιμοι  και θα παρακολουθούν  το   σιτάρι  για  τη   συγκομιδή. Πέρασαν   5  μήνες,   Η  Νίκη  γέννησε  και  η  πεθερά   σαν μαμή   την  ξεγέννησε  και  άρχισε  να περιποιείται   το  νεογέννητο. Μετά   από   25  μέρες  η  πεθερά  έβαλε  σε  ένα  καλαθάκι  το  μωρό  κα  πήγε   στο  έμπα  του   χωριού  και  το  άφησε   στην  άκρη   του   δρόμου  κρυμμένη  κοντά   για  να  δει   τι  θα   γίνει. Το  μωρό  ξύπνησε  άρχισε  να  κλαίει  και  δύο  περαστικοί άκουσαν  το  κλάμα   του και έκπληκτοι  πλησίασαν  το  καλάθι. Η  Αρετή   που  παραφύλαγε  προσευχόμενη  πετάχτηκε  πάνω , άρπαξε   το  μωρό  και  άρχισε  να  το   χορεύει λέγοντας:
‘’Το  είχα  τάμα  να  μεγαλώσω  ένα   ορφανό  και να  που  μου  το  έστειλε  ο  Θεός   ας  έρθουν  να  το  αναζητήσουν  οι  δικοί   του  και  απομακρύνθηκε  με   το  μωράκι  στην   αγκαλιά.
Το   χωριό  έμαθε  ότι  η  καλόψυχη  Αρετή   μάζεψε  ένα   ορφανό  και  έτσι  μεγάλωνε  μαζί  με τα  άλλα ώσπου  ήρθε   ο  πατέρας.’’ Τίνος   είναι  το παιδί  μάνα; ρώτησε. Είναι  δικό  μου  και θα  το μεγαλώσω  απάντησε  η  Αρετή  γιατί  το   βρήκα  πεντάρφανο   στο   δρόμο. Η  Νίκη   πρόλαβε  και  σκούπισε  δύο  δάκρυα  πριν  τη   δει  ο άνδρας  της  ο  οποίος   δέχθηκε   την  ευεργεσία  της  μάνας     του. Ο άνδρας  δεν  έφυγε  πια   για  την  ξενιτιά  και  η  οικογένεια  απέκτησε  άλλα   δύο  παιδιά  και  μεγάλωναν  όλα  μαζί.
Μετά από   12   χρόνια  πέθανε  η  Αρετή  και όταν την  έθαψαν    ήταν   ζεστή  και  σε    40  μέρες   φύτρωσε   στον  τάφο  της  ένας   βασιλικός  που  στο  χρόνο  είχε  γίνει  θάμνος  που  κατασκήνωναν  τα  πουλιά. Η  Νίκη  που  ήξερε   τι  μεγάλο καλό  είχε  κάνει  η  πεθερά  της  για  χρόνια   σιωπούσε, μα  κάποτε   αποκάλυψε   το   μυστικό   στο   σύζυγό  της. Αφού  η  μάνα  μου   δεν  σε  κατέκρινε   ούτε   και  εγώ  απάντησε  ο  άνδρας   της  ,  σε   συγχωρώ. Ήταν  ο   ‘’γιος’’    της  μάνας  του! Πώς  θα  μπορούσε  να   φερθεί  αλλιώς;
(Περιοδικό:’’  η  δράση  μας’’  Οκτώβριος   2017)

Σάββατο, 14 Οκτωβρίου 2017

ΤΑ ΧΟΥΓΙΑ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ




Επειδή είναι τόσο δύσκολο να αλλάξη το «χούγι» του ανθρώπου, αφού το αγαπάει, γι’ αυτό είναι φρόνιμο να μην θέλωμε να αλλάζωμε τους άλλους, τον εαυτό μας όμως να τον αλλάζωμε.
Λόγου χάριν, θα δής ότι ο άλλος είναι τεμπλέλης. Μη θέλης να αλλάξη. Θα διαπιστώσης οτι ο διπλανός σου είναι πολυλογάς. Δέξου τον όπως είναι. Τί μπορέις μόνον να κάνης;

Όταν δής τα παππούτσα του, κλείσε την πόρτα σου και μή μιλάς, ωστέ να κτυπήση και να αναγκασθή να φύγη. Ή, βλέπεις ότι ο άλλος είναι υβριστής· φωνάζει, νευριάζει. Όταν σε πλησιάσει, πές στον εαυτό σου: Τώρα θα έρθουν τα σύννεφα, οι βροντές, οι αστραπές· θα αρχίσουν οι φωνές, οι θυμοί. Να το περιμένης αυτό, και να μην θέλης να αλλάξη.

Να μή λές: Μα, καλόγηρος και να θυμώνη; Διότι απο την ώρα εκείνη διακυβεύεται η δική σου ζωή.

Όπως, όταν αμαρτάνη ο άλλος  τον δικαιολογούμε και λέμε οτι άνθρωπος είναι, το ίδιο να λέμε και για το «χούγι» των άλλων. Αλλά, όταν αμαρτάνωμε εμείς, να λέμε: Δεν μπορεί να αμαρτάνη ο άνθρωπος που γεννήθηκε απο το Πνεύμα το Άγιον διότι η αμαρτία είναι χωρισμός απο τον Θεόν. ‘Αλλα θα πούμε για τον εαυτό μας και άλλα για τους άλλους. Αποτυγχάνει καθημερινά, όταν θελήση να επιφέρη κάποια αλλαγή στον άλλον και ιδίως στην γνώμη του άλλου.

Γι’ αυτό, μόλις ο άλλος σου πή κάτι, εσύ όχι μόνο να το δεχθής, αλλά να βάλης και θαυμαστικά. Θα σου πή, επι παραδείγματι, πετάει ο γάιδαρος. Βεβαίως, πετάει ο γάιδαρος. Θα του πής, αφού κατάλαβες ότι αυτός πιστεύει οτι πετάει. Θα σου πή η γή είναι επίπεδος. Βεβαίως, επίπεδος είναι η γή, θα του πής, και ας ξεύρης εσύ ότι η γή είναι στρογγυλή. Θα σου πή, πρώτα έγινε η γή και την Τρίτη μέρα έγινε το φώς, όπως λέγει η Γραφή. Βεβαίως θα πείς, το λέει ο Μωυσής· δεν μπορεί να λέη ψέματα ο Μωυσής· και ας ξεύρης εσύ πρώτα οτι έγινε το φώς και μετά η γή. Δηλαδή δεχόμαστε οτιδήποτε λέει ο άλλος. Θα δής τότε μέσα στην καρδιά σου ειρήνη, χαρά, άπλα, άνεσιν, Θεόν.

Χαρισματική Οδός 
   
Αρχιμ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου

Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017

Πλησιάζει η τελευταία στιγμή της ζωής μου, κατά την οποία «ουκ έστιν ο μνημονεύων σου», και ακόμη δεν ανεκάλυψα ότι ζω χωρίς Θεόν




Ο άνθρωπος ζη κάθε ημέρα μέσα σε ένα τρελό μεθύσι, σε μάι ευφροσύνη, σε μία ικανοποίηση, σε μία «ευτυχία» και «ανάπαυσι», σε μία ευαρέσκεια και αυτάρκεια.
Κάθε ημέρα αναπαύεται σε ένα στρώμα το οποίο προέρχεται από τις ποικίλες αμαρτίες του, στην πραγματικότητα όμως πίνει και τρώει τον ευατό του, ζυμώνει το είναι του με τον εαυτό του.

Διότι, ποιος θα μπορούσε να επιζήσει και στον μεγαλύτερο πόνο, αν δεν είχε κάποια χαρά; Έχω την χαρά της γυναικός μου, την χαρά της ελπίδος, της αναγνωρίσεώς μου, του χρήματός μου, ποικίλες χαρές. Κάθε φορά βρίσκω και κάτι. Μπορεί να διαβάσω ένα περιοδικό και να με απορροφήση πέντε ώρες. Αυτή η απορρόφησις είναι μία μέθη άνευ οίνου. Γνωρίζομε όμως ότι δεν είναι δυνατόν ο πιστός να έχει αληθινή ευφροσύνη χωρίς δάκρυα και αληθινή χαρά χωρίς λύπη. Δεν είναι δυνατόν επίσης να υπάρχει κατα Θεόν λύπη, δηλαδή μετάνοια αληθινή, άνευ της χαρμονής, άνευ της χαράς του Χριστού, άνευ της παρουσίας Του. Η λύπη είναι κατά Θεόν όταν είναι χαρμολύπη, και η χαρά είναι αληθινή, όταν βγαίνει από τα δάκρυα της μετανοίας.

Είναι λοιπόν δυνατόν ο άνθρωπος να χαίρεται, να έχει χίλιες δύο ικανοποιήσεις, επιθυμίες ή ενέργειες, να είναι ή να φαίνεται χαρούμενος, αλλά η χαρά του να είναι ψευδής, αν δεν υπάρχει ο οίνος των δακρύων. Μόνον τα δάκρυα δίνουν την αληθινή μέθη. Αλλά και όσα δάκρυα δεν χαρίζουν την μέθη, την χαρά, την ευτυχία, είναι ψευδή, εγωπαθή, μειονεκτικά, αρρωστημένα, δαιμονιώδη, δεν είναι πνευματικά. Τα δάκρυα δεν έχουν αυτά καθ’ εαυτά σημασία. Η σημασία τους έγκειται στην μέθη την οποία προκαλούν, η δε μέθη ελέγχεται για το γνήσιό της από το αν προέρχεται από τον αληθινό οίνο. Γι’ αυτό ο αββάς Ησαΐας λέγει, έως πότε θα έχω χαρές χωρίς δάκρυ μετανοίας; Και έως πότε τα μάτια μου θα βγάζουν δάκρυα, χωρίς να έχω μεθύσι, χωρίς να είμαι χαρούμενος;

Πόσες φορές εμείς μετανοούμε και δεν έχουμε χαρά! Είναι βέβαιο τότε ότι θα ξαναπέσουμε. Πόσες φορές εξομολογούμεθα και δεν πυρπολείται και δεν μεθάει η καρδιά μας! Προφανώς, είναι ψεύτικος αυτός ο οίνος. Πόσες φορές πιστεύουμε ότι βρήκαμε την αλήθεια ή την χαρά, αλλά δεν έχουμε τον οίνο, το δάκρυ το πνευματικό! Έως πότε λοιπόν θα είναι ψεύτικη η χαρά μου, η λύπη μου, ψεύτικες οι μετάνοιές μου, όλες οι προσφορές μου και οι θυσίες μου για τον Θεό; Εώς πότε θα αμελώ και θα ζω αυτή την ψευδότητα;

Έχω μεθύσι, αλλά δεν έχω οίνο, δεν έχω δάκρυ, διότι η σκληρότητα της καρδιάς μου, που επαχύνθη, που ελιπάνθη, εξήρανε τους οφθαλμούς μου. Από την καρδιά βγαίνουν όλα. Όταν είναι σκληρή η καρδιά, τί να βγάλουν τα μάτια;

Είναι η περιπέτεια της ζωής μας, λόγω των ποικίλων φροντίδων και ενδιαφερόντων μας. Κάθε φορά δηλαδή κάτι μας απασχολεί, κάτι γυαλίζει στα μάτια μας ως επιθυμία. Σήμερα με απασχολεί να πετύχω αυτό, αύριο να διαμορφώσω το μοναστήρι μου κατά τον καλύτερο τρόπο. Κάθε φορά κάτι σαν σαράκι τρώει και σκληραίνει την ρίζα της καρδιάς μου και εν συνεχεία της κεφαλής μου και με αχρηστεύει.

Ο περισπασμός της διανοίας και της καρδιάς είναι η οριστική αχρήστευσις του ανθρώπου. Η φροντίδα, όπως λέγει και η Αγία Γραφή, οδηγεί σε αδιέξοδα. Επιθυμώ και δεν έχω. Επιθυμώντας και μη έχοντας, ή επιδιώκω περισσότερο την πραγματοποίηση τους, ή αναζητώ άλλους ορίζοντες, για να μπορώ να έχω δικό μου μεθύσι, δική μου χαρά. Έτσι, περιπίπτω σε έναν περισπασμό της καρδιάς, ζω από εδώ και από εκεί, ζω παντού, δεν ζω όμως την δική μου ύπαρξη. Το αποτέλεσμα αυτών των ποικίλων απασχολήσεων και περισπασμών είναι να ξεχνάω τα πάντα. Ξεχνάω ότι δεν έχω οίνο, ξεχνάω την λήθη που γεννιέται μέσα μου.

Τί σημαίνει λήθη; Έχω, λόγου χάριν, λήθη του τάδε προσώπου, σημαίνει ότι το πρόσωπο αυτό είναι ανύπαρκτο για μένα. Επομένως όταν ο αββάς Ησαΐας λέγει «ο περισπασμός της καρδιάς μου εποίησέ μοι λήθην» σημαίνει ότι το αποτέλεσμα της λήθης είναι μέσα μου, εγώ είμαι ο τόπος της απουσίας του Θεού. Οι φροντίδες μου και οι επιθυμίες μου με τα οποία ζω, μου απομακρύνουν τον Θεόν· γίνομαι ως άθεος εν τω κόσμο.

«Έως την ώρα του σκότους». Επειδή έχω μεθύσια, ζω νομίζοντας ότι έχω Θεόν, μέχρι την ώρα που θα γλιστρήσω μέσα στο σκοτάδι. Πλησιάζει η τελευταία στιγμή της ζωής μου, κατά την οποία «ουκ έστιν ο μνημονεύων σου», και ακόμη δεν ανεκάλυψα ότι ζω χωρίς Θεόν.


 http://www.orthodoxia.online

Σάββατο, 7 Οκτωβρίου 2017

Στις 7 Οκτωβρίου 1989 εκοιμήθη εν Κυρίω η μακαρία Tαρσώ η δια Χριστόν Σαλή

-->

 Κάποτε  η  μοναχή  Σοφία  η  πορτάρισσα,  πέρασε  κάποιο  μεγάλο  πειρασμό.  Βρισκόταν  σε  μεγάλη  αθυμία.  Πέρασε  λοιπόν  η  Ταρσώ  από  την  πόρτα  και  την  είδε.  Δεν  αντάλλαξαν  κανένα  λόγο  μόνο  τα  βλέμματά  τους   διασταυρώθηκαν.  Την  ίδια  νύχτα,  είδε  η  αδελφή  στον  ύπνο της  ένα  χαριτωμένο  παιδάκι  με  φωτεινό  πρόσωπο,  γαλανά  ματάκια  και  ξανθά  μαλλιά  που  κατέληγαν  στους  ώμους  σε  μπούκλες.  Φορούσε  κυανό  ποδήρη  χιτώνα,  ήρθε  πολύ  κοντά  στο  πρόσωπό  της  και  την  κοίταζε  με  ένα  γλυκύτατο  μειδίαμα,  επίμονα  στα  μάτια.  Η  αδελφή  ένοιωθε  απερίγραπτη  ευτυχία  σε  σημείο  που  έκλαιγε  από  χαρά  και  αισθανόταν  μια  φλόγα  να  πυρπολεί  την   καρδιά  της.  Δεν  ήθελε  με  κανένα  τρόπο  να  αποχωριστεί  από  το  Θείο  εκείνο  Νήπιο  και  μόνο  τόλμησε  με  πολύ  συστολή,  να  το  ρωτήσει  ποιο  είναι  το  όνομά  του.  Εκείνο  απάντησε  με  υπερκόσμια  χάρη  «Χρήστος».   Την  άλλη  μέρα  είχε  απερίγραπτη  χαρά  στην  ψυχή  της,  που όπως  η  ίδια  διηγήθηκε,  διήρκεσε   πολλές  μέρες  στην  συνέχεια  και  δεν  υπήρχε  η    παραμικρή  ενθύμηση  του  πειρασμού  που  είχε  περάσει. 
 Την  επομένη  ημέρα  από  το  θαυμαστό  εκείνο  όνειρο,  πέρασε  η  Ταρσώ  από  την  πόρτα,  κοντοστάθηκε,  την  κοίταξε,  χαμογέλασε  με  υπονοούμενο  και  την  ρώτησε  χωρίς  να  περιμένει  απάντηση  « πού  πήγε  ο  Χρήστος ;». 

 

    Η   αδελφή  Επιστήμη  (Τσακίρογλου), από  παιδί   γνώριζε  την  Ταρσώ,  όταν  με  τους  γονείς  και  τα  αδέλφια  της  επισκέπτονταν  την  μονή  της  Κερατέας  και  παρέμεναν  σαν  προσκυνητές  στον  ξενώνα,  συμμετέχοντας  στις  πανηγύρεις  και  τις  εορτές  του  μοναστηριού.  Τότε  η  Ταρσώ  ήταν  νέα  στην  ηλικία  και  σύχναζε  στον  ξενώνα,  απ`όπου  έπαιρνε  και  το  φαγητό  της  από  την  αδελφή  Μαγδαληνή.  Κανείς  δεν  της  έδινε  ιδιαίτερη  σημασία,  γιατί  και  ο  λόγος  της  δεν  είχε  ειρμό.  Επαναλάμβανε  συνέχεια « μου  πήρανε  το  νυφικό  και  το  βάλανε  στην  καμπάνα»  και  τα  παιδάκια  γελούσανε  μαζί  της.  Όλοι,  μαζί  και  η  αδ. Επιστήμη  -Ελένη  τότε- νόμιζαν  ότι  δεν  είχε  συναίσθηση  γι`αυτά  που  συνέβαιναν  γύρω  της,  ώσπου  κάποτε  συνέβη  το  εξής  περιστατικό.  Τα  παιδιά  που  βρίσκονταν  στον  ξενώνα,  παίζοντας  απομακρύνθηκαν  προς  το  δάσος  και  η  μητέρα  της  αδ. Επιστήμης – μετέπειτα  μοναχή  Ελισάβετ-  όταν  τα  αναζήτησε,  δεν  βρίσκονταν  εκεί κοντά  κι  άρχισε  να  ανησυχεί.  Όλες  οι  μοναχές  του  ξενώνα,  άρχισαν  να  καλούν  τα  παιδιά  με  τα  ονόματά  τους  προς  όλες  τις  κατευθύνσεις  και  επικράτησε  για  λίγο  πανικός.  Τότε  η  Ταρσώ  που  βρισκόταν   εκεί  και  κανείς  δεν  της  είχε  δώσει  σημασία,  πλησίασε  την  μητέρα  και  δείχνοντάς  της  προς  την  κατεύθυνση  που  είχαν  φύγει,  της  είπε  «μην  ανησυχείς,  προς  τα  κει  πήγε  η  Ελένη».  Πηγαίνοντας  λοιπόν  προς  το  μέρος  που  της  είχε υποδείξει,  τα  συνάντησε  πού  επέστρεφαν  ανέμελα  από  τον  περίπατό  τους.
Όταν  αργότερα  έγινε  μοναχή,  από  την  αρχή  την  προβλημάτιζε  η  Ταρσώ,  που  μάλλον  οίκτο  και  συμπάθεια  της  προκαλούσε,  με  την  σκληρή  ζωή  που  ζούσε  και  την  γενική  απόρριψη  που  εισέπραττε  από  τις  μοναχές.  Έτσι  στην  αρχή  είχε  αμφιβολίες  για  την  πνευματική  της  κατάσταση  και  προσεχτικά  παρακολουθούσε  τους  τρόπους  της,  όσο  βέβαια  της  ήταν  δυνατό  σαν  νέα  μοναχή.
 Παρατήρησε  λοιπόν,  ότι  είχε  απλώσει  στο  χώμα  μέσα  στο καλυβάκι  της, ένα  ακανόνιστο  κομμάτι   χαρτί  από  σακί  τσιμέντου,  και  πάνω  σ’αυτό  έριχνε  λίγη  ποσότητα  από  όλες  τις  τροφές  που  της  πήγαινε  η  αδ. Μαρίνα.  Αυτές  σάπιζαν  και  μύριζαν  άσχημα.  Η  αδ. Επιστήμη  την  ερώτησε  κάποτε  για  την  ενέργειά  της  αυτή  και  με  τον  χαρακτηριστικό  της  φαιδρό  τόνο,  απάντησε:
« …για  τα  ποντικάκια  ευλογημένη!!!».  Όμως  εκείνη  θυμήθηκε  τον  Μέγα  Αρσένιο  από  το  Γεροντικό  που  ποτέ  δεν  άλλαζε  το  νερό  των  βαϊων  και  υπέφερε  την  αφόρητη  δυσοσμία  χάριν ασκήσεως.  Η  ίδια  αδελφή  κάποτε  που  μπήκε  στο  καλυβάκι  της,  είδε  μια  πρόχειρη  αυτοσχέδια  κατασκευή  σαν ξύλινη  σκάλα, ακουμπισμένη  στον  τοίχο  και  εννόησε  ότι  χρησιμεύει  σαν ένα είδος  «κρεμαστήρα»,  για  τις  ολονύκτιες  προσευχές  της.  Καμιά  φορά  που  την  συναντούσε  στο  μονοπάτι  προς  τον  Άγιο  Μόδεστο  ή  την  Ζωοδόχο  Πηγή,  την  έπαιρνε  από  το  χέρι  καθόντουσαν  μαζί  σε  μια  μεγάλη  πέτρα  και  την  παρακαλούσε  να  κάνουν  προσευχή.  Η  Ταρσώ  τότε  απάγγελνε  την  ευχή  της  ενάτης: «Δέσποτα  Κύριε  Ιησού  Χριστέ… ο  μακροθυμήσας  επι  τοις  ημών  πλημμελήμασι  και  άχρι της  παρούσης  ώρας  αγαγών  ημάς…»,  την  οποία  αγαπούσε  ιδιαίτερα  η  αδελφή  και  μυστικά  της  μετέδιδε  την  δύναμη  της  προσευχής   και  την  πνευματική  χαρά.
     H   Γερόντισσα  Επιστήμη (Αλαμάνη)  η  ηγουμένη,  διηγήθηκε  κάποτε  στην  αδ. Επιστήμη,  ένα  περιστατικό  σχετικά  με  κάποιον  κάτοικο  της  Κερατέας,  ο  οποίος  είχε  πολλή  ευλάβεια  στην  Ταρσώ  και  του  οποίου  έλειπε  ένα  δάκτυλο  της  χειρός.  Ο  άνθρωπος  αυτός  ήταν  αυτοκινητιστής  και  παλιότερα είχε  έρθει  στο  μοναστήρι  για  κάποια  δουλειά,  τότε  που  η  Ταρσώ  περιφέρονταν  στον  ξενώνα.  Εκεί  συνέβη  να  ανταλλάξουν  κάποια  λόγια,  τα  οποία  θεώρησε  προσβλητικά  για  τον  εαυτό  του   και  μη  υπολογίζοντάς  την  για  λογικό  άνθρωπο  την   χτύπησε.  Τότε  εκείνη  γελώντας  του  είπε  «θα  δείς  τι  θα  πάθει  αυτό  το  χέρι!».  Την  άλλη  μέρα  προσπαθώντας  να  επισκευάσει  μια  ζημιά  στο  αυτοκίνητό  του,  έξω  από  το  σπίτι  του,  έχασε  το  ένα  του  δάκτυλο.   

   Η  αδελφή  Παύλα  η  γαλλίδα  είχε  την  Ταρσώ  σε  μεγάλη  ευλάβεια,  γιατί  πάντα  την  ανέπαυε,  όταν  είχε  σύγχυση  λογισμών  και  ταραχή.  Αυτό  συνέβαινε  ενώ  τότε  η  αδελφή  δεν  μιλούσε  καθόλου  Ελληνικά  και  η  επικοινωνία  τους  γινόταν  «πνευματικώ  τω τρόπω».  Πολλές  φορές  την  επισκέπτονταν  στο  καλυβάκι  της  και  πήγαιναν  μαζί  στο  βουνό  κάνοντας  εσωτερική  προσευχή.  Η  Ταρσώ  μετέδιδε  με  τρόπο  μυστικό  την  «ευχή»  στην  αλλοδαπή  δόκιμη   και  για  να  της  διαλύσει   κάθε  λογισμό  ευλαβείας  στο  πρόσωπό  της,  πολλές  φορές   καθώς  ανέβαιναν  στο  δάσος,  σταματούσε  ξαφνικά  και  έκανε  την  σωματική  της  ανάγκη  εκεί  μπροστά,  χωρίς  να  απομακρυνθεί  καθόλου  από  το  μονοπάτι  που  βάδιζαν.  Αγαπούσε  πολύ  την  αδ. Παύλα…και  συνέχεια  την  μάλωνε.  Άλλοτε  γιατί  της  είχε  χαλάσει  τάχα τον  μικρό  μπαξέ  της  (λίγα  κρεμμύδια  και  σκόρδα  που  φύτευε  καμιά  φορά  έξω  από  το καλυβάκι  της)  κι  άλλοτε  γιατί  της  είχε  βάλει  ζωύφια  (ψαλίδες),  στο  πλαστικό  σκεύος  που  της  έφερναν  το  φαγητό  της.  Και  στις  δυο  περιπτώσεις  αυτουργός  ήταν  η  ίδια  η  Ταρσώ.  Πάντοτε  όμως  όταν  συνέβαινε  να  της  φέρουν  το  φαγητό  την  ώρα  που  η  νεαρή  δόκιμη  βρίσκονταν  εκεί,  την  υποχρέωνε  να  το  μοιραστούν.  Αυτό  έκανε  και  σε όποιον  άλλον  τύχαινε  εκεί,  εκείνη  την  ώρα.  Γι`αυτό,  δεν  δεχόταν  ποτέ  ένα  αυγό  ή  ένα  πορτοκάλι  λόγου  χάριν,  αλλά  πάντα  τα  ήθελε  διπλά.
   Κάποια  Κυριακή  της  Τυρινής,  τον  καιρό  που  η  παραπάνω  αδελφή  ήταν  κοσμική   ακόμη  και  παρέμενε  στον  ξενώνα,  συνέβη  το  εξής  αξιοσημείωτο  γεγονός: 
Βρισκόταν  θλιμμένη   στο  δωμάτιό  της,  γιατί  οι  μοναχές  που  διακονούν στον  ξενώνα,  είχαν  πάει  για  την  βραδινή  τράπεζα  και  την  «συγχώρηση»   μέσα  στο  μοναστήρι,  ενώ  εκείνη  θα  έτρωγε  μόνη  της, όπως  συνηθίζεται  για  τους  κοσμικούς  σ’αυτό  το  μοναστήρι.  Κάποια  στιγμή  χτύπησε  η  πόρτα στο  δωμάτιό  της  και  προς  μεγάλη  της  έκπληξη  εμφανίστηκε  η  Ταρσώ.  Με  μεγάλη  χαρά  την  τράβηξε  μέσα  και  κλείδωσε  την  πόρτα  πίσω  της,  για να την  κρατήσει  μυστικά  να  φάνε  μαζί.  Εκείνη  κάθισε  κατάχαμα  όπως  συνήθιζε,  πήρε  το  ευαγγέλιο  στην  γαλλική  γλώσσα  που  είχε  η  αδελφή  και  άρχισε  να  διαβάζει  ευκρινώς  σε  άπταιστα  γαλλικά!!!  Σημειωτέον  ότι  η  αδελφή  Παύλα  τότε  δεν  μιλούσε  καθόλου  ελληνικά.
Πέρασε  αρκετή  ώρα,  όταν  ακούστηκαν  φωνές  έξω.  Όλοι  έψαχναν  την  Ταρσώ,  γιατί  η  αδελφή  Μαρίνα  που  της  πήγε  το  φαγητό,  δεν  την  βρήκε  στο  καλυβάκι  της  και  η  ώρα  ήταν  προχωρημένη.  Κάποια  στιγμή  χτύπησαν  την  πόρτα  στο  δωμάτιο  της  Παύλας  και  εκείνη  άνοιξε  έντρομη.  Μπροστά  της  ήταν  η  υπεύθυνη  του  ξενώνα  αδελφή  Αγάθη,  φανερά  ταραγμένη,  η  οποία  όρμησε  μέσα  και  άρχισε  να  «στολίζει»  την  Ταρσώ  με  άγριες  φωνές  και  χειρονομίες… Αυτό  έγινε,  γιατί  της  απαγόρευαν  να  έρχεται  στον  ξενώνα  και  μάλιστα  να  συναναστρέφεται   με  τις  δόκιμες.  Εκείνη  είχε  χαμηλώσει  τα  μάτια  της,  αλλά  μετά  από  λίγο  σήκωσε  το  δεξί  της  χέρι  και  έκαμε  το  σημείο  του  Σταυρού  στον  αέρα,  έτσι  ώστε  να  τυπώσει  την  Αγάθη  από  την  κορυφή  ως  τα  πόδια.  Τότε  σαν  να  χτύπησε  την  μοναχή   κεραυνός,  έπαψε  τις  φωνές  και  για  λίγα  λεπτά,  κοίταζε την Ταρσώ  και  την  αδ. Παύλα  σαν  άκακο  αρνάκι…κατόπιν  έκανε  σιωπηλά  μεταβολή  και  βγήκε  ήρεμα  από  το  δωμάτιο. 

  Η  αδελφή  Επιστήμη   είχε  αποκτήσει  μεγάλη  ευλάβεια  στην  Ταρσώ,  την  οποία  μετέδωσε  και  σε  πολλές  αδελφές,  καθώς  και  σε  γνωστές  της  κοσμικές  που  την  επισκέπτονταν  στο  μοναστήρι.  Προσπαθούσε  να  ξεκλέβει  λίγο  χρόνο  και  να  τρέχει  να  την  συναντήσει…πολλές  φορές  λάθρα  και  χωρίς  «ευλογία»  από  την  διοίκηση  της  μονής.  Σιγά  σιγά,  αναπτύχθηκε  μια  οικειότητα  μεταξύ  τους  και  η  Ταρσώ  της  μιλούσε  με  μεγαλύτερη  ελευθερία,  χωρίς  όμως  να  της  αποκαλύψει  ποτέ,  τίποτε  από  την  εσωτερική  της  ζωή,  ούτε  και  της  μίλησε  ποτέ  με  απόλυτα  λογικό  ειρμό.  Της  επέτρεπε  όμως  με  ένα  μοναδικό  τρόπο,  να  την  «διαβάζει»  σε  πάμπολλες  περιπτώσεις.
  Κάποτε  είχε  έρθει  στο  μοναστήρι  μια  γνωστή  της  αδελφής  Επιστήμης,  η  οποία  είχε  επιτηδευμένη  εμφάνιση,  έβαφε  τα  μαλλιά  της.  Η  γυναίκα  αυτή  από  προηγούμενες  επισκέψεις  ευλαβήθηκε  την  Ταρσώ  και  πάντα  ήθελε  να  την  επισκέπτεται  και  να  παίρνει  την  ευχή  της.  Πήγαν  λοιπόν  μαζί  με  την  αδελφή  στο  καλυβάκι  της  και  αφού  έμειναν  αρκετή  ώρα  μαζί  της  και  άκουσαν  τα  «σαλά»  της,  φεύγοντας,  η  αδ.  Επιστήμη  άδραξε  την  ευκαιρία  για  να  διορθώσει  την  φίλη  της  και  λέγει  στην  Ταρσώ : 
-           «Πείτε  της  να  μη  βάφει  τα  μαλλιά  της,  για  να  της  δίδει  και  ο  πνευματικός  ευλογία  να  μεταλαμβάνει…» και  η  Ταρσώ:
-           «Ζηλεύεις  που  είναι  όμορφη!!!» 
Της  έδωσε  λοιπόν  να  εννοήσει  ότι  η  πνευματική  ζωή,  έχει  να  κάμει  με  το  βάθος  της  υπόστασης,  το  οποίο  οφείλει  να  διορθώσει  ο  άνθρωπος,  με  την  συνέργια  της  Χάριτος του  Θεού  και  τον  δικό  του  προσωπικό  αγώνα.  Δεν  συνίσταται  σε  κανόνες  και  εξωτερικούς  τύπους,  που  αν  μη  τι  άλλο,  δεσμεύουν  την  ελευθερία  και  προκαλούν  ψυχολογικές  πιέσεις,  όταν  δεν  πηγάζουν  από  την  εσωτερική  διάθεση  του  ανθρώπου  και  δεν  εμπνέονται  από  την  έφεση  της  ψυχής   για  τον  Θεό. 

 π. Γεώργιος Αθανασάκης 
Τυμπάκι Κρήτης

Εορτολόγιο

Δημοφιλείς αναρτήσεις


Banner Ορθόδοξων Ιστοχώρων και Ιστολογίων
Ξεκινάμε μια προσπάθεια παρουσίασης Ορθόδοξων Ιστοχώρων και Ιστολογίων.
Αν δεν υπάρχει ο δικός σας, ζητάμε συγνώμη,
ενημερώστε μας και θα τον συμπεριλάβουμε.





Create your own banner at mybannermaker.com!
Πέρα από το άτομο
Make your own banner at MyBannerMaker.com!

















(υπό κατασκευή)


Τα banner μας
Αντιγράψτε τον κώδικα στη δική σας σελίδα
για να εμφανιστούν τα banner μας.
Ειδοποιήστε μας για να συμπεριλάβουμε και το δικό σας.