ΝΑ ΜΗΝ ΚΡΙΝΕΤΕ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ του Γ.ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ

                                       

 Δύο περιστατικά μέ τόν Γέροντα Πορφύριο πού καταδεικνύουν τήν διάκριση μέ τήν οποία πρέπει νά αντιμετωπίζουμε τόν πλησίον.

Η κοπέλα μέ τό “σούπερ μίνι” έχει υπέροχη ψυχή!

Πρό ετών,  όταν ο Γέροντας υπηρετούσε ακόμη στήν Πολυκλινική Αθηνών, μιά μέρα, καθώς περπατούσε στήν περιοχή τής Ομόνοιας μαζί μέ δύο δικές του κοπέλες, πνευματικά του παιδιά, είδε από απέναντι νά έρχεται μιά νεαρή μέ προκλητική εμφάνιση. Φορούσε τό γνωστό “σούπερ μίνι”, πού ήταν μόδα. Μόλις τήν αντίκρισαν, λέει ο Γέροντας:

- Τι λέτε; Τί σκέπτεσθε; Τήν κατακρίνετε αυτή τήν κοπέλα;

- Όχι, Γέροντα, απάντησαν αυτές, γνωρίζοντας τίς θέσεις του.

- Καλά κάνετε καί δέν τήν κατακρίνετε, είπε ο Γέροντας. Νά μήν κρίνετε τούς ανθρώπους από τήν εξωτερική εμφάνιση. Αυτή η κοπέλα πού βλέπετε έχει θαυμάσια ψυχή! Έχει δυναμισμό ψυχής. Αυτό πού κάνει τώρα, δηλαδή πού προκαλεί, οφείλεται στή δύναμη τής ψυχής της.

Φαντασθείτε τί θά γίνει άν αυτή η κοπέλα γνωρίσει τόν Χριστό, εάν μάθει όλα όσα εσείς ξέρετε. Τότε ασφαλώς θά φθάσει πολύ ψηλά!

Αυτός ήταν ο τρόπος τής συμβουλευτικής καί τής παιδαγωγικής τού πατρός Πορφυρίου. Καθοδηγούσε τούς αδελφούς βιωματικά καί εποπτικά.

Ήρθαν στόν Γέροντα μέ άσεμνη εμφάνιση

Μιά ημέρα, πού πήγα στόν Γέροντα, συνάντησα εκεί κάποιες κοπέλες, πού είχαν πάει κι αυτές νά τόν δούν. Ήταν, όμως, άσεμνα ντυμένες. Κουβέντιαζε, λοιπόν, μαζί τους ο Γέρων Πορφύριος γιά διάφορα πνευματικά θέματα, αλλά δέν τούς έκανε καμία παρατήρηση γιά τήν εμφάνισή τους. Εγώ, ομολογουμένως, αγανάκτησα εσωτερικά μ’ αυτές τίς κοπέλες, πού πήγαν σ’ ένα τέτοιο άγιο Γέροντα ντυμένες κατ’ αυτόν τόν τρόπο, αλλά σκανδαλίσθηκα καί από τό γεγονός ότι ο γέρων Πορφύριος δέν τούς έκανε παρατήρηση.

Όταν έφυγαν οι κοπέλες, χαμογελώντας μού είπε: “Κύριε τάδε, εγώ δέν είμαι αυστηρός, όπως είσαι εσύ”. Βέβαια, αμέσως κατάλαβα ότι είχε συλλάβει τή σκέψη μου καί τόν σκανδαλισμό μου. Όμως, τόν ρώτησα: “Γιατί τό λέτε αυτό, Γέροντα;”. Μού είπε τότε: “Ήρθαν αυτές οι κοπέλες εδώ μ’ αυτή τήν εμφάνιση καί δέν τούς έκανα παρατήρηση. 

Εγώ έχω μιά άλλη τακτική. Διότι, ακόμη κι άν τούς μιλούσα γιά τήν εμφάνισή τους, αφού δέν έχουν πίστη στόν Χριστό, δέ θά συμμορφώνονταν. Προσπαθώ πρώτα νά τίς φέρω στήν πίστη τού Χριστού καί, τότε, μόνες τους θά καταλάβουν τό λάθος τους καί θά διορθωθούν”.

Ανθολόγιο Συμβουλών Γέροντος Πορφυρίου, σελ. 168,169 

http://www.agioritikovima.gr/

π. Αθανάσιος Λεμεσού - Οι προγαμιαίες σχέσεις και το γάμο

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΑΔΕΡΦΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ

"Θεέ μου δώσε μου γαλήνη να δέχομαι τα πράγματα που δεν μπορώ ν'αλλάξω,

θάρρος για να αλλάξω τα πράγματα που μπορώ και σοφία για να διακρίνω το ένα από το άλλο".  

Για μια σωστή εξομολόγηση. Γέροντας Παΐσιος

Να δένουμε το τραύμα μας

- Γέροντα, όταν στον αγώνα μου έχω πτώσεις, πανικοβάλλομαι.

- Μη φοβάσαι. Αγώνας είναι και θα έχουμε και τραύματα. Με την εξομολόγηση αυτά θεραπεύονται. Βλέπεις, οι στρατιώτες στον πόλεμο, όταν τραυματίζωνται επάνω στην μάχη, τρέχουν αμέσως στον γιατρό, δένουν το τραύμα τους και συνεχίζουν να πολεμούν φιλότιμα. Εν τω μεταξύ αποκτούν και πείρα από τον τραυματισμό και προφυλάγονται καλύτερα, ώστε να μην ξανατραυματισθούν.

 Έτσι και εμείς, όταν τραυματιζώμαστε πάνω στον αγώνα μας, δεν πρέπει να δειλιάζουμε, αλλά να τρέχουμε στον γιατρό – στον πνευματικό -, να του δείχνουμε το τραύμα μας, να θεραπευώμαστε πνευματικά, και πάλι να συνεχίζουμε «τον καλόν αγώνα». Κακό είναι, όταν δεν ψάχνουμε να βρούμε τους φοβερούς εχθρούς της ψυχής, τα πάθη, και δεν αγωνιζώμαστε, για να τους εξοντώσουμε.

- Γέροντα, μερικοί από φιλότιμο δεν πάνε να εξομολογηθούν. «Αφού μπορεί να ξανακάνω το ίδιο σφάλμα, λένε, για ποιο λόγο να πάω να το εξομολογηθώ; για να κοροϊδεύω τον παπά;».

- Αυτό δεν είναι σωστό! Είναι σαν να λέη ένας στρατιώτης, όταν τραυματίζεται: «Αφού ο πόλεμος δεν τέλειωσε και μπορεί πάλι να τραυματισθώ, γιατί να δέσω το τραύμα μου;». Αλλά, αν δεν το δέση, θα πάθη αιμορραγία και θα πεθάνη. Μπορεί από φιλότιμο να μην πηγαίνουν να εξομολογηθούν, τελικά όμως αχρηστεύονται. Ο διάβολος, βλέπεις, εκμεταλλεύεται και τα χαρίσματα. Αν δεν καθαρίζουμε με την εξομολόγηση την ψυχή μας, όταν πέφτουμε και λερωνώμαστε, με τον λογισμό ότι πάλι θα πέσουμε και θα λερωθούμε, προσθέτουμε λάσπες πάνω στις παλιές λάσπες και είναι δύσκολο μετά να καθαρίσουν.

Γέροντας Παΐσιος

Η σοφία της μέλισσας. Μ. Βασιλείου

«Υπάρχουν και μερικά άλογα που πολιτεύονται, εάν φυσικά ίδιον του πολιτεύεσθαι είναι το να συντείνουν εις ένα κοινόν σκοπόν αι ενέργειαι όλων, όπως συμβαίνει εις τας μέλισσας. Διότι αι μέλισσαι έχουν κοινή κατοικίαν, κοινή πτήσιν, και όλαι μιαν εργασίαν· και το σπουδαιότερον ότι εκτελούν τα έργα των υπό την ηγεσίαν κάποιου βασιλέως και ταξίαρχου, και δεν αποφασίζουν να έλθουν εις ένα λιβάδι, πριν να ιδούν τον βασιλέα να κάνει αρχήν της προς τα εκεί πτήσεως. 

Και ο βασιλεύς αυτών δεν προέρχεται από εκλογάς, διότι πολλάκις η ακρισία του λαού ανεβάζει εις την εξουσίαν τον χειρότερον που υπάρχει. Ούτε λαμβάνει την εξουσίαν με κλήρον, διότι η συντυχία των κλήρων είναι κάτι που δεν κατευθύνεται από το λογικόν και πολλάκις παραδίδουν την εξουσίαν εις τον τελευταίον όλων. Ούτε κάθεται εις τον βασιλικόν θρόνον, επειδή είναι υιός βασιλέως, διότι και αυτοί ως επί το πλείστον γίνονται αμόρφωτοι και ανίδεοι από κάθε αρετήν εξ αιτίας της καλοπερασιάς και της κολακείας. Αλλά έχει το επί πάντων πρωτείον από φυσικού του, εφ’  όσον διαφέρει και εις το μέγεθος και εις το σχήμα και εις τον πράον χαρακτήρα. Έχει βέβαια ο βασιλεύς κεντρί, αλλά δεν το χρησιμοποιεί προς άμυνα. Αυτά είναι κάτι νόμοι άγραφοι που λέγουν, ότι αυτοί που έχουν την ανωτάτην εξουσίαν δεν τιμωρούν. Αλλά και αι απλαί μέλισσαι, όσαι δεν ακολουθήσουν το παράδειγμα του βασιλέως, ταχέως μετανοούν δια την ανοησίαν των, διότι όταν κεντρίσουν με το κεντρί των, ψοφούν.

Αυτά να τα ακούσουν οι Χριστιανοί, που έχουν διαταγήν ‘’μηδενί κακόν αντί κακού αποδιδόναι’’, αλλά ‘’νίκα εν τω αγαθώ το κακόν’’ (Ρωμαίους 12,17.21). Μιμήσου την ιδιορρυθμία της μελίσσης, που χωρίς να βλάπτει κανένα και χωρίς να καταστρέφει ξένον καρπόν, κατασκευάζει τας κηρήθρας. Και τον μεν κηρόν συλλέγει από τα άνθη φανερώς, το δε μέλι, αφού αποσπάσει με το στόμα της υγρόν που ενυπάρχει εις τα άνθη ως δρόσος, το χύνει εις τας κοιλότητας των κηρύθρων. Δια τούτο και εις την αρχήν είναι πολύ ρευστόν· ωριμάζει έπειτα με το πέρασμα του καιρού και επανέρχεται εις την ιδικήν του πυκνότητα και γλυκύτητα. 

Η μέλισσα επήρε καλούς και πρέποντας επαίνους εις το βιβλίον των Παροιμιών, όπου ονομάζεται ‘’σοφή’’ και ‘’εργάτις’’ (Παροιμίες 6,8 α. 8γ). Και συλλέγει μεν την τροφήν με τέτοιαν εργατικότητα, φιλοτεχνεί δε τας αποθήκας του μέλιτος με τέτοιαν σοφίαν- διότι πλάθει και τανύζει τον κηρόν εις λεπτόν υμένα, και οικοδομεί τας κοιλότητας πυκνάς και κολλητάς- ώστε η πυκνή δέσις των μικροτάτων αυτών αποθηκών μεταξύ των να γίνεται στήριγμα της όλης κηρήθρας. Το κάθε πηγαδάκι είναι κολλημένον με το άλλο, και χωρίζεται και συνάμα συνδέεται προς αυτό με λεπτόν διάφραγμα. Έπειτα αι σύριγγες αύται (τα πηγαδάκια της κηρήθρας) οικοδομούνται η μια επάνω εις την άλλην διώροφοι και τριώροφοι. Αποφεύγει να κάνει την κοιλότητα μιαν ως πέρα ως πέρα, δια να μη χύνεται το υγρόν έξω λόγω του βάρους.

Πρόσεξε ότι αι εφευρέσεις της γεωμετρίας δια την σοφωτάτην μέλισσαν είναι πάρεργα. Διότι όλαι αι σύριγγες των κηρήθρων είναι εξάγωνοι και ισόπλευροι· και όταν κτίζωνται η μια πάνω εις την άλλην, δεν κτίζονται επ’ ευθείας, δια να μη μειώνεται η αντοχή των πυθμένων καθώς αν εφαρμόζονται επί των κενών, αλλά αι γωνίαι των κάτω εξαγωγών γίνονται βάσις και στήριγμα των άνω, ώστε να σηκώνουν τα βάρη τα υπεράνω αυτών με ασφάλειαν, και η κάθε κοιλότης να πιέζεται μόνο από το βάρος του υγρού που περιέχει η ίδια».

Έργα Μ. Βασιλείου, ΕΠΕ 4- Απόσπασμα από τον 8ο Λόγο εις την Εξαήμερον 

πηγη

Ευχή εξομολογητική είς την Υπεραγία Θεοτόκον, αγίου Γρηγορίου τού Παλαμά

Παρθένε Δέσποινα Θεοτόκε, η τον Θεόν Λόγον κατά σάρκα γεννήσασα, οίδα μεν, οίδα, ότι ουκ έστιν ευπρεπές, ουδέ άξιον εμέ τον ούτω πανάσωτον εικόνα καθαράν σου της αγνής, σου της αειπαρθένου, σου της σώμα και ψυχήν εχούσης καθαρά και αμόλυντα, οφθαλμοίς μεμολυσμένοις οράν και χείλεσιν ακαθάρτοις και βεβήλοις περιπτύσσεσθαι, η παρακαλείν. Δίκαιον γαρ εστιν εμέ τον ούτω πανάσωτον υπό της σης καθαρότητος μισείσθαι και βδελύττεσθαι· πλην, επειδήπερ δια τούτο γέγονεν ο Θεός, ον εγέννησας, άνθρωπος, όπως καλέση τους αμαρτωλούς εις μετάνοιαν, θαρρών καγώ προσέρχομαί σοι μετά δακρύων δεόμενος.

Δέξαι μου την παρούσαν των πολλών και χαλεπών πταισμάτων εξομολόγησιν, και προσάγαγε τω μονογενεί σου Υιώ και Θεώ, ικετηρίαν ποιούσα, όπως ίλεως γένηται τη αθλία και ταλαιπώρω μου ψυχή· δια γαρ το πλήθος των ανομιών μου κωλύομαι του προς αυτόν ατενίσαι και αιτήσαι συγχώρησιν. Δια τούτο σε προβάλλομαι πρέσβυν τε και μεσίτιν, διότι πολλών και μεγάλων απολαύσας δωρεών παρά του πλαστουργήσαντός με Θεού, αμνήμων πάντων φανείς ο άθλιος και αχάριστος, εικότως παρασυνεβλήθην τοις κτήνεσι τοις ανοήτοις και ωμοιώθην αυτοίς· πτωχεύων ταις αρεταίς, πλουτών τοις πάθεσιν, αισχύνης πεπληρωμένος, παρρησίας θείας εστερημένος, κατακρινόμενος υπό Θεού, θρηνούμενος υπό Αγγέλων, γελώμενος υπό δαιμόνων, μισούμενος παρά ανθρώπων, ελεγχόμενος υπό του συνειδότος, υπό των πονηρών μου πράξεων καταισχυνόμενος, και προ θανάτου νεκρός υπάρχων, και προ της κρίσεως αυτοκατάκριτος ων, και προ της ατελευτήτου κολάσεως αυτοτιμώρητος υπό της απογνώσεως τυγχάνων. Διο δη εις την σην και μόνην καταφεύγω θερμοτάτην αντίληψιν, Δέσποινα Θεοτόκε, ο των μυρίων οφειλέτης ταλάντων εγώ, ο ασώτως δαπανήσας την πατρικήν ουσίαν μετά πορνών, ο πορνεύσας υπέρ την πόρνην, ο παρανομήσας υπέρ τον Μανασσήν, ο υπέρ τον πλούσιον άσπλαγχνος γεγονώς, ο λαιμαργιών   δούλος, το των πονηρών λογισμών δοχείον, ο των αισχρών και ρυπαρών λόγων θησαυροφύλαξ, ο πάσης ακαθαρσίας έμπλεως και πάσης αγαθής εργασίας αλλότριος.

Ελέησόν μου την ταπείνωσιν, οικτείρησόν μου την ασθένειαν. Μεγάλην έχεις προς τον εκ σου τεχθέντα την παρρησίαν, ως ουδείς έτερος. Πάντα δύνασαι, ως Θεού Μήτηρ. Πάντα ισχύεις, ως πάντων υπερέχουσα κτισμάτων. Ουδέν σοι αδυνατεί, εάν θελήσης μόνον. Μη τα δάκρυά μου παρίδης· μη βδελύξη μου τον στεναγμόν· μη απώση μου τον εγκάρδιον πόνον· μη καταισχύνης μου την εις σε προσδοκίαν· αλλά ταις μητρικαίς σου δεήσεσι την του αγαθού Υιού και Θεού σου αβίαστον βιασαμένη ευσπλαγχνίαν, αξίωσόν με τον ταλαίπωρον και ανάξιον δούλόν σου το πρώτον και αρχαίον επαναλαβείν κάλλος της ψυχής, την των παθών αμορφίαν αποβαλείν, ελευθερωθήναι από της αμαρτίας, δουλωθήναι τη δικαιοσύνη, εκδύσασθαι τον μιασμόν της σαρκικής ηδονής, ενδύσασθαι τον αγιασμόν της ψυχικής καθαρότητος, νεκρωθήναι τω κόσμω, ζήσαι τη αρετή· οδοιπορούντί μοι συνοδεύουσα, εν θαλάσση πλέοντι συμπλέουσα, αεί πολεμούντάς με δαίμονας νικώσα, αγρυπνούντά με ενισχύουσα, υπνούντα διαφυλάττουσα, θλιβόμενον παραμυθουμένη, ολιγοψυχούντα παρακαλούσα, ασθενούντα ρωννύουσα, αδικούμενον ρυομένη, συκοφαντούμενον αθωούσα, εις θάνατον κινδυνεύοντα συντόμως προφθάνουσα, φοβερόν με ορατοίς εχθροίς και αοράτοις δεικνύουσα καθ  κάστην, ίνα γνώσωσι πάντες οι αδίκως τυραννούντές με δαίμονες τίνος δούλος υπάρχω.

Ναι, υπεραγία μου Δέσποινα Θεοτόκε, επάκουσόν μου της οικτροτάτης ταύτης δεήσεως, και μη καταισχύνης με από της προσδοκίας μου, η ελπίς πάντων των περάτων της γης. Τον βρασμόν της σαρκός μου κατάσβεσον· τον εν τη ψυχή μου εγειρόμενον αγριώτατον κλύδωνα του ακαίρου θυμού καταπράϋνον· τον τύφον και την αλαζονείαν της ματαίας νεότητος εκ του νοός μου αφάνισον· τας νυκτερινάς φαντασίας των πονηρών πνευμάτων και τας καθημερινάς των ακαθάρτων εννοιών προσβολάς εκ της καρδίας μου μείωσον· παίδευσόν μου την γλώτταν λαλείν τα συμφέροντα· δίδαξον τους οφθαλμούς μου του βλέπειν ορθώς της αρετής την ευθύτητα· τους πόδας μου τρέχειν ασκελίστως ποίησον την μακαρίαν οδόν των εντολών του Θεού· τας χείράς μου αγιασθήναι παρασκεύασον, ίνα αξίως αίρωνται προς τον Ύψιστον· κάθαρόν μου το στόμα, ίνα μετά παρρησίας επικαλέσωμαι Πατέρα τον φοβερόν Θεόν και πανάγιον. Άνοιξόν μου τα ώτα, ίνα ακούσω αισθητώς και νοερώς τα γλυκύτερα μέλιτος και κηρίου των αγίων Γραφών λόγια· δεχόμενος ποιώ αυτά υπό σου κραταιούμενος.

Δος μοι καιρόν μετανοίας και λογισμόν επιστροφής. Αιφνιδίου με ελευθέρωσον θανάτου. Κατακεκριμένου με συνειδότος απάλλαξον. Τέλος παράστηθί μοι εν τω χωρισμώ της ταπεινής μου ψυχής εκ του αθλίου τούτου σώματος, την αφόρητον εκείνην ελαφρύνουσα βίαν, τον ανέκφραστον εκείνον επικουφίζουσα πόνον, την απαραμύθητον εκείνην παραμυθουμένη στενοχωρίαν, της σκοτεινής με των δαιμόνων λυτρουμένη μορφής, του πικροτάτου λογοθεσίου των τελωνών του αέρος και των αρχόντων του σκότους εξαίρουσα, τα χειρόγραφα των πολλών μου αμαρτιών διαρρήσουσα, τω Θεώ με οικειούσα, της εκ δεξιών αυτού και μακαρίας στάσεως, της εν τω φοβερώ κριτηρίω, καταξιούσα, των αιωνίων και ανυποίστων ρυομένη κολάσεων, των αοιδίμων και ακηράτων αγαθών ποιούσα κληρονόμον.

Ταύτην σοι προσφέρω την εξομολόγησιν, Δέσποινα Θεοτόκε, το φως των εσκοτισμένων μου οφθαλμών, η παραμυθία εμής ψυχής, η μετά Θεόν μου ελπίς και προστασία· ην ευμενώς πρόσδεξαι, και καθάρισόν με από παντός μολυσμού σαρκός και πνεύματος, αξιούσά με εν τω παρόντι αιώνι ακατακρίτως μετέχειν του αχράντου σώματος και αίματος του Υιού και Θεού σου, εν τω μέλλοντι δε της γλυκύτητος του ουρανίου δείπνου, της τρυφής του παραδείσου, της βασιλείας του Θεού, ένθα πάντων εστίν ευφραινομένων η κατοικία. Και τούτων τυχών των αγαθών ο ανάξιος, δοξά σω εις αιώνα αιώνος το πάντιμον και μεγαλοπρεπές όνομα του Υιού και Θεού σου, του δεχομένου πάντας τους εξ όλης μετανοούντας ψυχής, δια το σε γενομένην πάντων των αμαρτωλών μεσίτιν και εγγυήτριαν, και δια σου, πανύμνητε και υπεράγαθε Δέσποινα, περισώζεται πάσα βροτεία φύσις, αινούσα και ευλογούσα Πατέρα και Υιόν και Άγιον Πνεύμα, την παναγίαν Τριάδα και ομοούσιον, πάντοτε, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων.

Αμήν.

πηγη

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΑΔΕΡΦΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ

"Στην εποχή μας, δυστυχώς η λογική κλόνισε την πίστη

 και γέμισε τις ψυχές με αμφιβολίες.

Έτσι, επόμενο είναι να στερούμαστε τα θαύματα,

 γιατί το θαύμα ζείται  και δεν εξηγείται"

 (Γέρων Παϊσιος).

Γέροντας Παΐσιος:"Με την υπομονή σώζεται η οικογένεια"

Τι κάνει η αδελφή σου; Πως τα πάει με τον σύζυγό της;

- Γέροντα, μαθαίνω ότι έχει δυσκολίες, αλλά κάνει υπομονή και, όταν χρειάζεται, τραβάει μπροστά.

- Έτσι είναι. Όταν δύο βόδια είναι στον ζυγό και το ένα είναι λίγο αδύνατο ή τεμπέλικο, τότε το άλλο βάζει περισσότερη δύναμη και τραβάει, σβαρνίζει κατά κάποιον τρόπο και το άλλο. Είδες; Κοσμικοί άνθρωποι και κάνουν δουλειά στον εαυτό τους. Εσείς εδώ είστε αρχοντοπούλες. Σκέψου μια μητέρα να έχει τέσσερα παιδιά και το ένα να είναι καθυστερημένο, το άλλο να έχει ψυχοπάθεια, το άλλο μεσογειακή αναιμία, το άλλο να γυρνάει τα μεσάνυχτα. Και με τον σύζυγο, ανάλογα με το τι άνθρωπος είναι, να έχει η καημένη άλλα βάσανα.

Και να υπομένει τόσα και τόσα και να μη μιλάει, να πάει να σκάσει, να μην έχει που να πει τον πόνο της, γιατί και μερικά πράγματα από την οικογένεια δεν μπορεί να τα πει κανείς πιο πέρα. Μπορεί λ.χ. ο άνδρας να σηκώνεται να φεύγει και να μην της δίνει ούτε διατροφή. Να μην έχει χρήματα η καημένη ούτε το νοίκι να πληρώσει, να θέλουν να την βγάλουν από το σπίτι. Να αναγκάζεται να εργάζεται οπουδήποτε, να συναντά κινδύνους, και να σου λέει: «Κάνε προσευχή να απαλλαγώ τουλάχιστον από αυτούς τους κινδύνους»! ‘Η να είναι μέθυσος ο άνδρας της και να μη δουλεύει, να αναγκάζεται να δουλεύει εκείνη, να καθαρίζει σκάλες στις πολυκατοικίες, κι εκείνος να πηγαίνει στην ταβέρνα. Να έρχεται τα μεσάνυχτα μεθυσμένος, να την δέρνει και να της ζητάει τα χρήματα που πήρε ή να πηγαίνει να τα παίρνει μόνος του από τα αφεντικά της. ‘Αχ, μαρτύριο είναι!

Και καλά, μερικές γυναίκες έχουν αμαρτίες και εξοφλούν έτσι, αλλά είναι και άλλες που δεν έχουν αμαρτίες. Αυτές έχουν καθαρό μισθό από την ταλαιπωρία που περνούν. Γνωρίζω μια μάνα που ήταν ένα αγγελούδι, πολύ καλή ψυχή, το πιο καλό, το πιο ήσυχο παιδί από την οικογένεια, και σε τι στραβόξυλο έπεσε! Πως ξεγελάστηκαν οι δικοί της! Παντρεύτηκε έναν μέθυσο, που από μικρός ήταν αλητάκι.

Ο πατέρας του μεθούσε και πήρε και αυτός την ίδια συνήθεια. Να ξενοδουλεύει η καημένη, να σκοτώνεται στην δουλειά, και εκείνος να την δέρνει και να την απειλεί με το μαχαίρι. Πόσες φορές της λέει: «Θα σε σφάξω»! Και να φοβάται μην την σφάξει! Μαρτύριο περνάει! Έχει και τέσσερα παιδιά. Οι δικοί της έφθασαν σε σημείο να της λένε να τον χωρίσει, αλλά εκείνη τους απαντάει: «Λέω να κάνω ακόμη υπομονή», και κάνει υπομονή. Το καταλαβαίνετε; Ούτε Γεροντικό διάβασε ούτε Συναξάρια, και όμως κάνει υπομονή. «Καλά, της είπα μια φορά, τα παιδιά δεν επεμβαίνουν;». «Ακόμη είναι δεκαπέντε-δεκαέξι χρονών, μου είπε. Ας πάνε στρατιώτες, και μετά θα τον περιλάβουν!». Δηλαδή, μέχρι να πάνε στρατιώτες τα παιδιά, να τρώει ξύλο!

evodiasosmin.blogspot.gr

ΤΑ ΣΠΗΛΑΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

Τον Ιούλιο του 2011 μια διεθνής ομάδα σπηλαιολόγων εξερεύνησε 26 σπήλαια του Αγίου Όρους.

 Πρόσφατα δημοσιοποίσαν μικρή περίληψη των εργασιών, στο video που ακολουθεί.

http://www.debergathos.blogspot.gr/

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΑΔΕΡΦΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ

"Ελέγχοντας το κακό, δε βγαίνει τίποτε.

 Παρουσιάζοντας όμως το καλό, ελέγχεται από μόνο του το κακό.

 Μόνο με καλά παραδείγματα ελέγχονται  όσοι έκαναν μόδα την αμαρτία!"

 (Γέρων Παϊσιος).

Ὁ "ξεροκέφαλος" Νεομάρτυς Ιωάννης καί ἡ νηστεία τοῦ Δεκαπενταυγούστου

Νόμους φυλάττων νηστίμου καιροῦ πόθῳ,

ζωὴν ἔθυσας, ὦ Ἰωάννη μάκαρ.

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης καταγόταν ἀπὸ τὰ μέρη τῆς Μονεμβασίας. Ὁ ἱερέας πατέρας του καταγόταν ἀπὸ τὸ Γεράκι, ἐνῶ ἡ μητέρα του ἀπὸ τὸ γειτονικὸ χωριὸ Γοῦβες τῆς Μονεμβασίας. Στὶς Γοῦβες, σύμφωνα μὲ μαρτυρίες, τοποθετήθηκε ἐφημέριος ὁ πατέρας τοῦ Νεομάρτυρα καὶ ἐκεῖ γεννήθηκε τὸ 1758 ὁ Ἰωάννης, γι’ αὐτὸ καὶ κατὰ πολλούς, πῆρε τὴν προσηγορία Γουβιώτης. Ἀπὸ μικρὸς ὁ Ἰωάννης, προσπαθοῦσε νὰ μιμεῖται τὴν ζωὴ τοῦ ἱερέα πατέρα του, τὸν βοηθοῦσε στὶς δουλειὲς τῆς Ἐκκλησίας, ἐνῶ πάντα θυμόταν ὅτι αὐτὸς ἦταν “παπᾶ υἱὸς” καὶ ἔπρεπε νὰ προσέχει τὴν συμπεριφορά του, ὥστε νά᾽ ναι παράδειγμα γιὰ τὰ ὑπόλοιπα παιδιὰ τῆς ἡλικίας του...

Τὸ ἔτος 1770 οἱ ὀρδὲς τοῦ Ἀλβανοῦ Χατζῆ Ὀσμάν, ἀφοῦ κατέπνιξαν κάθε σημεῖο ἑλληνικῆς ἀντίστασης, ἔφτασαν καὶ στὶς Γοῦβες. Οἱ Ἀρβανίτες σκότωσαν τὸν πατέρα τοῦ Ἰωάννη καὶ ἐν συνεχείᾳ αἰχμαλώτισαν τὸν ἴδιο καὶ τὴν μητέρα του, ἐνῶ τοὺς πῆραν μαζί τους στὴν Λάρισα, ὅπου ἐκεῖ πουλήθηκαν δύο καὶ τρεῖς φορὲς ὁ καθένας ξεχωριστά. Ὕστερα ἀπὸ δύο χρόνια ξαναπουλήθηκαν ἀλλὰ αὐτὴ τὴν φορὰ ἀγοράσθηκαν ἀπὸ τὸ ἴδιο ἀφεντικό, ἕναν Τοῦρκο ποὺ εἶχε κτήματα καὶ ὑποστατικά.

Αὐτὸς ὁ Τοῦρκος δὲν εἶχε παιδιὰ καὶ βλέποντας τὰ χαρίσματα τοῦ Ἰωάννη, ὁ ὁποῖος ἦταν....

 πολὺ ἔξυπνος γιὰ τὴν ἡλικία του, πρόθυμος, πειθαρχικὸς καὶ σβέλτος στὴν δουλειά, σκέφτηκε μαζὶ μὲ τὴν γυναίκα του νὰ τὸν κάνουν ψυχοπαίδι τους. Ἀπὸ τὴν στιγμή, λοιπόν, ἐκείνη, προσπαθοῦσε καθημερινὰ νὰ τὸν διαστρέψει ἀπὸ τὴν πίστη τῶν χριστιανῶν καὶ νὰ τὸν κάνει Ὀθωμανό. Ἀρχικά, προσπάθησε μὲ κολακεῖες καὶ ὑποσχέσεις καὶ κατόπιν μὲ φοβέρες καὶ βασανισμούς, νὰ κάμψει τὴν ἀντίσταση τοῦ 15χρονου Ἰωάννη, ὁ ὁποῖος ὅμως ἔστεκε στερεὸς καὶ ἀκλόνητος στὴν χριστιανικὴ πίστη του.

Μία μέρα ὁ ἀφέντης κουράστηκε νὰ παρακαλεῖ τὸν Ἅγιο νὰ ἀλλαξοπιστήσει καὶ θυμωμένος ὅπως ἦταν, τὸν ὁδήγησε στὴν αὐλὴ τοῦ Τζαμιοῦ. Ἐκεῖ μαζεύτηκαν πολλοὶ Ἀγαρηνοί, ποὺ προσπαθοῦσαν μὲ χτυπήματα, φοβέρες καὶ σπαθισμοὺς νὰ κάνουν τὸν Μάρτυρα νὰ τουρκίσει. Ἡ ἀπάντηση ὅμως τοῦ Ἰωάννη ἦταν ξεκάθαρη: Ἐγὼ δὲν γίνομαι Τοῦρκος. Χριστιανὸς εἶμαι καὶ Χριστιανὸς θέλω νὰ πεθάνω.

Ἐκτὸς ὅμως ἀπὸ τὸν Ἀγαρηνὸ καὶ ἡ γυναίκα του προσπαθοῦσε καθημερινὰ μὲ μαγεῖες καὶ σατανικὰ γοητεύματα νὰ ξεμυαλίσει τὸν Ἅγιο ἢ νὰ τὸν κάνει νὰ κυριευτεῖ ἀπὸ σαρκικὲς ἐπιθυμίες καὶ ἔτσι νὰ τὸν τουρκίσουν. Ἀλλά, ὁ Ἰωάννης, ἔχοντας τὸν Θεὸ μέσα του ἔμεινε καθαρὸς ἀπ’ ὅλα. Ἡ θεία χάρη τὸν φύλαξε ἀπ’ ὅλα τὰ διαβολικὰ τεχνάσματα τῆς γυναίκας τοῦ Ἀγαρηνοῦ.

Ἔφθασε ὅμως ἡ νηστεία τῆς Παναγίας, τὸν δεκαπενταύγουστο. Ὁ Τοῦρκος, μόλις κατάλαβε ὅτι ὁ Ἰωάννης δὲν ἤθελε νὰ χαλάσει τὴν νηστεία καὶ νὰ ἀρτυθεῖ, ἀποφάσισε νὰ τὸν κλείσει σ’ ἕνα στάβλο. Ἐκεῖ τὸν κλειδαμπάρωσε γιὰ ὅλο τὸ διάστημα τῶν 15 ἡμερῶν καὶ πότε τὸν κρεμοῦσε καὶ τὸν κάπνιζε μὲ ἄχυρα καὶ πότε τὸν χτυποῦσε μὲ τὸ σπαθὶ τοῦ προσπαθώντας νὰ τὸν κάνει νὰ φάει καὶ νὰ χαλάσει τὴν νηστεία. Ἀλλὰ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὄχι ἁπλῶς δὲν ἔφαγε ἀρτυμένα φαγητά, ἀλλὰ οὔτε κἂν τὰ δοκίμασε καὶ παρακαλοῦσε καὶ προσευχόταν στὴν Παναγία νὰ τὸν βοηθήσει νὰ μὴν ἀρτυθεῖ, ἐνῶ προτιμοῦσε καλύτερα νὰ θανατωθεῖ παρὰ νὰ χαλάσει τὴν νηστεία.

Ὁ ἀφέντης του, βλέποντας ὅτι δὲν πείθεται, τὸν ἄφηνε νηστικὸ 2 καὶ 3 ἡμέρες, χωρὶς νὰ τοῦ δίνει τίποτε νὰ φάει. Ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριά, ἡ μητέρα τοῦ Ἰωάννη στεκόταν κοντὰ στὸν γιό της καὶ βλέποντάς τον ἀποκαμωμένο ἀπὸ τὰ βασανιστήρια καὶ ἀπὸ τὴ νηστεία, τὸν παρακινοῦσε νὰ φάει λέγοντάς του: Φάε γιέ μου ἀπὸ αὐτὰ τὰ φαγητὰ γιὰ νὰ μὴν πεθάνεις καὶ ὁ Θεὸς καὶ ἡ Παναγία σὲ συγχωροῦν, γιατί δὲν τὸ κάνεις μὲ τὸ θέλημά σου, ἀλλὰ ἀπὸ ἀνάγκη. Λυπήσου με καὶ ἐμένα τὴν φτωχὴ καὶ στενοχωρημένη μητέρα σου καὶ μὴ θελήσεις νὰ πεθάνεις παράκαιρα καὶ μὲ ἀφήσεις ἀπαρηγόρητη σ’ αὐτὴ τὴν σκλαβιὰ καὶ ξενιτιά.

Στὶς παρακλήσεις αὐτὲς τῆς μητέρας του ὁ Ἰωάννης ἀπάντησε: Γιατί κάνεις ἔτσι μητέρα μου καὶ γιὰ ποιό λόγο κλαῖς; Γιατί δὲν μιμεῖσαι καὶ σὺ τὸν Πατριάρχη Ἀβραάμ, ὁ ὁποῖος γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ θέλησε νὰ θυσιάσει τὸν μοναδικὸ γιό του, ἀλλὰ μόνο κλαῖς καὶ θρηνεῖς; Ἐγὼ εἶμαι παπᾶ υἱὸς καὶ πρέπει νὰ φυλάγω καλλίτερα ἀπὸ τοὺς γιοὺς τῶν λαϊκῶν τοὺς νόμους καὶ τὰ ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας μας, γιατί ὅταν δὲν φυλᾶμε τὰ μικρά, πῶς μποροῦμε νὰ φυλάξουμε τὰ μεγάλα;

 Ὕστερα ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἀπάντηση, ἐξαγριωμένος πιὰ ὁ Τοῦρκος, στὶς 19 Ὀκτωβρίου 1773 τοῦ ἔδωσε μία θανατηφόρα μαχαιριὰ στὴν καρδιὰ καὶ μετὰ ἀπὸ δύο ἡμέρες ὁ Ἅγιος Ἰωάννης πέθανε καὶ ἔλαβε τὸ στεφάνι τοῦ μαρτυρίου.

Ἡ μνήμη του τιμᾶται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία μας στὶς 21 Ὀκτωβρίου.

http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ: Η ΘΥΣΙΑ ΚΑΙ Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΡΡΩΣΤΟΥΣ

Μερικοί άνθρωποι έρχονται και μου λένε: «Κάνε με καλά· έμαθα ότι μπορείς να με βοηθήσης». Θέλουν όμως να βοηθηθούν, χωρίς οι ίδιοι να καταβάλλουν καθόλου προσπάθεια.

Λες λ.χ. στον άλλον: «μην τρως γλυκά, κάνε αυτήν την θυσία, για να σε βοηθήση ο Θεός», και σου λένε: «Γιατί; Δεν μπορί να με κάνη καλά ο Θεός;». Δεν κάνουν μια θυσία για τον εαυτό τους, πόσο μάλλον να θυσιασθούν για τον άλλον.

Άλλος δεν τρώει γλυκά, για να βοηθήση ο Χριστός όσους πάσχουν από ζάχαρο, ή δεν κοιμάται, για να δώση λίγο ύπνο ο Χριστός σ’ αυτούς που πάσχουν από αϋπνίες. Έτσι συγγενεύει ο άνθρωπος με τον Θεό. Τότε ο Θεός δίνει την Χάρη Του.

Εγώ, όταν μου λέη κάποιος πως δεν μπορεί να προσευχηθή για κάποιον δικό του που είναι άρρωστος, του λέω να κάνη και αυτός μια θυσία για τον άρρωστο. Συνήθως του λέω να κάνη κάτι που θα είναι καλό και για την δική του υγεία.

.

Μια άλλη μέρα ήρθε ένας που αγκομαχούσε από την πεζοπορία. Κατάλαβα ότι κάπνιζε πολύ και του είπα: «Βρε ευλογημένε, γιατί καπνίζεις τόσο; Θα πάθης κακό». Μόλις ξελαχάνιασε και μπόρεσε να μιλήση, μου είπε: «Η γυναίκα μου είναι πολύ άρρωστη και κινδυνεύει να πεθάνη. Σε παρακαλώ, κάνε μια προσευχή να γίνη κανένα θαύμα. Οι γιατροί σήκωσαν τα χέρια».

«Την αγαπάς την γυναίκα σου;», τον ρωτάω. «Την αγαπώ», μου λέει. «Τότε γιατί δεν κάνεις κι εσύ κάτι, για να την βοηθήσης; Αυτή έκανε ό,τι μπορούσε, οι γιατροί έκαναν ό,τι μπορούσαν, και τώρα έρχεσαι εδώ, για να μου πης να κάνω κάτι και εγώ, να προσευχηθώ, για να βοηθήση ο Θεός. Εσύ όμως τι έκανες, για να βοηθηθή η γυναίκα σου;».

«Τι μπορώ να κάνω εγώ, Γέροντα;», με ρωτάει. «Αν σταματήσης το κάπνισμα, του λέω, η γυναίκα σου θα γίνη καλά». Σκέφθηκα ότι, αν ο Θεός δη ότι δεν συμφέρει πνευματικά στην γυναίκα του να γίνη καλά, τουλάχιστον θα γλιτώση αυτός από το κακό που κάνει το τσιγάρο. Ύστερα από έναν μήνα ήρθε χαρούμενο να με ευχαριστήση.

«Γέροντα, σταμάτησα το κάπνισμα, μου είπε, και η γυναίκα μου έγινε καλά». Μετά από ένα διάστημα ξαναήρθε αναστατωμένος να μου πη ότι ξανάρχισε κρυφά είπα. Κόψε το τσιγάρο». 

http://www.agioritikovima.gr/

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΑΔΕΡΦΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ

"Οι δοκιμασίες και οι θλίψεις είναι για μας ότι και οι βίαιοι άνεμοι για το δέντρο.

 Όσο βιαιότεροι γίνονται, τόσο οι ρίζες του δέντρου γίνονται ισχυρότερες".

Ο ΟΥΡΑΝΙΟΣ ΜΙΣΘΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΡΩΣΤΙΑ ....ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΙΣΙΟΣ

-Τι κάνει η μητέρα σου;

-Δεν είναι καλά, Γέροντα. Ανεβάζει κατά διαστήματα ψηλό πυρετό και τότε χάνεται. Το δέρμα της γεμίζει πληγές και τις νύχτες πονάει.

-Ξέρεις; Αυτοί είναι μάρτυρες αν δεν είναι ολόκληροι μάρτυρες, είναι μισοί.

-Και όλη η ζωή της, Γέροντα, ήταν μια ταλαιπωρία.

-Επομένως ο μισθός της θα είναι διπλός. Πόσα έχει να λάβει! Τον Παράδεισο τον έχει εξασφαλισμένο. Όταν ο Χριστός βλέπει ότι κάποιος αντέχει μια βαριά αρρώστια, του την δίνει, ώστε με την λίγη ταλαιπωρία στην επίγεια ζωή να ανταμειφθεί πολύ στην ουράνια, την αιώνια ζωή. Υποφέρει εδώ, αλλά θα ανταμειφθεί εκεί, στην άλλη ζωή, γιατί υπάρχει Παράδεισος, υπάρχει και ανταμοιβή. Σήμερα μου είπε μια νεφροπαθής που χρόνια τώρα κάνει αιμοκάθαρση: «Παππούλη, σταυρώστε, σας παρακαλώ, το χέρι μου.

Οι φλέβες είναι όλο πληγές και δεν μπορώ να κάνω αιμοκάθαρση». «Αυτές οι πληγές, της είπα, στην άλλη ζωή θα είναι διαμάντια μεγαλύτερης αξίας από τα διαμάντια αυτού του κόσμου. Πόσα χρόνια κάνεις αιμοκάθαρση;» «Δώδεκα», μου λέει. «Δηλαδή δικαιούσαι ένα «εφάπαξ» και μία σύνταξη μειωμένη», της είπα. Μετά μου δείχνει μια πληγή στο άλλο χέρι και μου λέει: «Παππούλη, αυτή η πληγή δεν κλείνει φαίνεται το κόκαλο». «Ναι, αλλά από εκεί μέσα φαίνεται ο Ουρανός, της λέω. Άντε, καλή υπομονή. Εύχομαι ο Χριστός να σου αυξάνει την αγάπη Του, για να ξεχνιέται ο πόνος σου.

Φυσικά υπάρχει και η άλλη ευχή, να εξαλειφθούν οι πόνοι, αλλά τότε εξαλείφεται και ο πολύ μισθός.

Επομένως, η προηγούμενη ευχή είναι καλύτερη». Παρηγορήθηκε η καημένη.

Όταν το σώμα δοκιμάζεται, τότε η ψυχή αγιάζεται. Με την αρρώστια πονάει το σώμα μας, το χωματόκτιστο αυτό σπίτι μας, αλλά έτσι θα αγάλλεται αιώνια ο νοικοκύρης του, η ψυχή μας, στο ουράνιο παλατάκι που μας ετοιμάζει ο Χριστός. Με αυτήν την πνευματική λογική, που είναι παράλογη για τους κοσμικούς, χαίρομαι και εγώ και καμαρώνω για τις σωματικές βλάβες που έχω. Το μόνο που δεν σκέφτομαι είναι ότι θα έχω ουράνια ανταμοιβή.

Καταλαβαίνω ότι εξοφλώ την αχαριστία μου στον Θεό, αφού δεν έχω ανταποκριθεί στις μεγάλες Του δωρεές και ευεργεσίες. Γιατί στην ζωή μου όλα γλέντι είναι και η καλογερική και οι αρρώστιες που περνώ. Όλο φιλανθρωπίες μου κάνει ο Θεός και όλο οικονομίες. Ευχηθείτε όμως να μη με ξοφλάει με αυτά σ’ αυτήν την ζωή, γιατί τότε αλίμονό μου! Μεγάλη τιμή μου

έκανε ο Χριστός να υπέφερα ακόμη περισσότερο την αγάπη Του, αρκεί να με ενίσχυε, ώστε να αντέχω, και μισθό δεν θέλω.

Ο άνθρωπος, όταν είναι τελείως καλά στην υγεία του, δεν είναι καλά. Καλύτερα να έχει κάτι. Εγώ, όσο ωφελήθηκα από την αρρώστια, δεν ωφελήθηκα από όλη την άσκηση που είχα κάνει μέχρι τότε. Γι’ αυτό λέω, αν δεν έχει κανείς υποχρεώσεις, να προτιμά αρρώστιες παρά υγεία. Από την υγεία του είναι χρεώστης, ενώ από την αρρώστια, όταν την αντιμετωπίζει με υπομονή, έχει να λάβει. Όταν ήμουν στο Κοινόβιο, είχε έρθει μια φορά ένας άγιος Επίσκοπος, πολύ γέρος, ονόματι Ιερόθεος, που ασκήτευε στην Σκήτη της Αγίας Άννης. Την ώρα που έφευγε, όπως πήγε να ανέβει στο ζώο, τραβήχτηκε το παντελόνι του και φάνηκαν τα πρησμένα του πόδια. Οι Πατέρες που πήγαν να τον βοηθήσουν, τα είδαν και τρόμαξαν. Εκείνος το κατάλαβε και τους είπε: «Αυτά είναι τα καλύτερα δώρα που μου έδωσε ο Θεός. Τον παρακαλώ να μη μου τα πάρει»

Από το βιβλίο «Λόγοι του Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου Δ'» 

http://www.agioritikovima.gr/

Συζητηση του γέροντα Παίσιου με εναν αμερικανο προσκυνητη...

-"Τί κατόρθωμα κάνατε σαν έθνος μεγάλο που είστε;"

- "Πήγαμε στο φεγγάρι" ,μου απάντησε.

"Πόσο μακρυά είναι, " τον ρωτάω;"

-Ας πούμε,μισό εκατομμύριο χιλιόμετρα",μου λέει. "

-Πόσα εκατομμύρια ξοδέψατε,για να πάτε στο φεγγάρι;"

- "Από το 1950 μέχρι τώρα,μου λέει,έχουμε ξοδέψει ποταμούς δολλαρίων".

-" Στο Θεό πήγατε;τον ρωτάω.

-Πόσο μακρυά είναι ο Θεός; "

- " Ο Θεός, μου λέει,είναι πολύ μακρυά ". "

-Εμείς όμως,του λέω,μ΄'ενα παξιμάδι πάμε στον Θεό !" .-

Από το Βιβλίο, ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Α'

http://pas-xali.blogspot.gr/

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΑΔΕΡΦΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ

"Πνευματική ωριμότητα είναι να πιστέψουμε ότι δεν κάνουμε τίποτε!

Μόνο μέσα στην ταπεινή κατάσταση της απογοητεύσεως από τον εαυτό μας

 κρύβεται η καλή πνευματική κατάσταση"

(Γέρων Παϊσιος).

ΛΟΓΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΑΙΣΙΟ

"Ο Θεός δεν επιτρέπει καμιά θλίψη και κανένα κακό,

αν μέσα απ' αυτά δεν βγει κάτι καλύτερο

 από αυτό που εμείς ανθρώπινα θεωρούσαμε ότι είναι το  παν!"

 (Γέρων Παϊσιος).

"Η μεγαλύτερη αρρώστια είναι η υπερηφάνεια,

 η οποία μας μετέφερε από τον παράδεισο στη γη

 και από τη γη προσπαθεί να μας πάει στην κόλαση"

 (Γέρων Παϊσιος).

Δια Χριστόν κλέφτης . Γέροντας Παίσιος

Ένα πρωϊ στο καλύβι χτύπησε κάποιος το σιδεράκι στην πόρτα. Κοίταξα από το παράθυρο να δω ποιος είναι, γιατί δεν ήταν ακόμα η ώρα να ανοίξω.

Είδα έναν νέο με φωτεινό πρόσωπο και κατάλαβα ότι είχε βιώματα πνευματικά, αφού τον πρόδιδε η Χάρις του Θεού.

Γι αυτό, αν και ήμουν απασχολημένος, διέκοψα αυτό που έκανα, άνοιξα την πόρτα, τον πήρα μέσα, του πρόσφερα νερό και με τρόπο άρχισα να τον ρωτάω για την ζωή του, γιατί έβλεπα ότι είχε πνευματικό περιεχόμενο.

«Τι δουλειά κάνεις, παλληκάρι;» τον ρώτησα. «Τι δουλειά, πάτερ; μου λέει. Εγώ στην φυλακή μεγάλωσα.

Τα περισσότερα χρόνια της ζωής μου εκεί τα πέρασα. Τώρα είμαι είκοσι έξι χρονών».

«Καλά βρε παλληκάρι, τι έκανες και σε έκλειναν φυλακή;», τον ρώτησα. Κι εκείνος μου άνοιξε την καρδιά του:

«Από μικρός, μου είπε, πονούσα πολύ, όταν έβλεπα δυστυχισμένους ανθρώπους. Ήξερα όλους τους πονεμένους, όχι μόνον από την ενορία μου αλλά και από άλλες ενορίες.

Επειδή ο παπάς της ενορίας μας με τους επιτρόπους μάζευαν συνέχεια χρήματα και έφτιαχναν κτήρια, αίθουσες κτλ, ή έκαναν διάφορους εξωραϊσμούς, είχαν παραμεληθεί τελείως οι φτωχές οικογένειες.

Εγώ δεν κρίνω εάν ήταν απαραίτητα αυτά που έφτιαχναν, αλλά έβλεπα να υπάρχουν πολλοί δυστυχισμένοι άνθρωποι.

Πήγαινα λοιπόν κρυφά και έκλεβα από τα χρήματα που μάζευαν από τους εράνους. Έπαιρνα αρκετά, δεν τα έπαιρνα όλα.

Ύστερα αγόραζα τρόφιμα, διάφορα πράγματα, τα άφηνα κρυφά έξω από τα σπίτια των φτωχών και αμέσως, για να μην πιάσουν άλλον άδικα, πήγαινα στην αστυνομία και έλεγα:

«Εγώ έκλεψα τα χρήματα από την εκκλησία και τα ξόδεψα», χωρίς να πω τίποτε άλλο. Με άρχιζαν στο ξύλο και στο βρισίδι, «αλήτη, κλέφτη», εγώ σιωπούσα.

Με έκλειναν μετά στην φυλακή. Αυτή η δουλειά γινόταν για χρόνια. Όλη η πόλη όπου έμενα - τριάντα χιλιάδες κάτοικοι - και άλλες πόλεις με είχαν μάθει, και «αλήτη» με ανέβαζαν, «κλέφτη» με κατέβαζαν.

Εγώ σιωπούσα και ένοιωθα χαρά. Κάποτε μάλιστα με είχαν κλείσει στην φυλακή τρία ολόκληρα χρόνια. Μερικές φορές με έκλειναν άδικα στην φυλακή και όταν έπιαναν τον ένοχο, με άφηναν.

Αν δεν τον έπιαναν καθόμουν μέσα, όσο έπρεπε να καθίσει εκείνος. Γι αυτό σου είπα, πάτερ μου, ότι τα περισσότερα χρόνια της ζωής μου τα πέρασα στις φυλακές».

Αφού τον άκουσα με προσοχή, του είπα:

«Βρε παλληκάρι, όσο καλά και αν φαίνεται αυτό, δεν είναι καλό και να μην το ξανακάνης. Άκου τι θα σου πω. Θα με ακούσης;». «Θα σε ακούσω πάτερ» μου λέει.

«Να απομακρυνθείς από αυτή την πόλη, του λέω, να πας σε άγνωστο περιβάλλον, στην τάδε πόλη, και εγώ θα φροντίσω να συνδεθής με καλούς ανθρώπους. Να εργάζεσαι και να βοηθάς, όσο μπορείς, τους πονεμένους από το υστέρημα σου, επειδή αυτό έχει μεγαλύτερη αξία.

Αλλά, και όταν κανείς δεν έχει τίποτα να δώσει σε έναν φτωχό και πονάει η καρδιά του, τότε κάνει ανώτερη ελεημοσύνη, διότι κάνει ελεημοσύνη με το αίμα της καρδιάς του.

Γιατί εάν είχε κάτι και το έδινε, θα αισθανόταν και χαρά, ενώ, όταν δεν έχει να δώσει, αισθάνεται πόνο στην καρδιά».

Μου υποσχέθηκε ότι θα ακούσει την συμβουλή μου και έφυγε χαρούμενος. Έπειτα από επτά μήνες παίρνω ένα γράμμα από τις φυλακές Κορυδαλλού, στο οποίο έγραφε τα εξής:

«Ασφαλώς, πάτερ μου, θα απορήσεις που σου γράφω πάλι από την φυλακή μετά από τόσες συμβουλές που μου έδωσες και μετά τις υποσχέσεις που σου έδωσα.

Μάθε ότι αυτή την φορά υπηρετώ μία φυλάκιση την οποία είχα υπηρετήσει, κάποιο λάθος έγινε.

Ευτυχώς που δεν υπάρχει ανθρώπινη δικαιοσύνη, γιατί θα αδικούνταν οι πνευματικοί άνθρωποι επειδή θα έχαναν τον ουράνιο μισθό».

Όταν διάβασα αυτά τα τελευταία λόγια, θαύμασα αυτόν τον νέο, που είχε πάρει τόσο ζεστά την πνευματική ζωή και είχε συλλάβει τόσο βαθιά το βαθύτερο νόημα της ζωής!

Δια Χριστόν κλέφτης! Μέσα του είχε Χριστό. Δεν μπορούσε να φρενάρει τον εαυτό του από την χαρά που ένοιωθε. Θεία παλαβομάρα, πανηγύρι είχε!

- Γέροντα, από το ρεζίλι ερχόταν η χαρά;

Από την αδικία ερχόταν η χαρά. Κοσμικός άνθρωπος ήταν, ούτε συναξάρια, ούτε Πατερικά είχε διαβάσει και, ενώ έτρωγε άδικα ξύλο, τον έκλειναν στην φυλακή, τον είχαν μέσα στην πόλη για αλήτη, για παλιόπαιδο, για κλέφτη, γινόταν ρεζίλι, αυτός δεν μιλούσε και τα αντιμετώπιζε όλα τόσο πνευματικά!

Νέος άνθρωπος, και δεν φρόντιζε να αποκατασταθή, αλλά πώς να βοηθήσει τους άλλους!

Τους μεγάλους κλέφτες πολλές φορές δεν τους κλείνουν ούτε μία φορά στη φυλακή, ενώ αυτόν τον δόλιο τον φυλάκισαν για την ίδια κλοπή δύο φορές και για άλλες κλοπές τον φυλάκισαν άδικα, μέχρι να βρουν τον πραγματικό κλέφτη!

Την χαρά όμως που είχε αυτός δεν την είχαν όλοι οι κάτοικοι της πόλης. Τριάντα χιλιάδες χαρές δεν συμπλήρωναν την δική του χαρά.

Γι αυτό λέω ότι ένας πνευματικός άνθρωπος δεν έχει θλίψεις.

Όταν η αγάπη αυξηθεί και καεί η καρδιά από τον θείο έρωτα, δεν μπορεί να σταθεί πλέον η θλίψη.

Η μεγάλη αγάπη προς τον Χριστό υπερνικά τους πόνους και τις ταλαιπωρίες που του προξενούν οι άνθρωποι.

πατήρ Παϊσιος

http://1myblog.pblogs.gr/

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΑΔΕΡΦΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ

"Όποιος κουράζεται για τον πλησίον του από καθαρή αγάπη,

ξεκουράζεται με την κούραση!

 Αυτός που αγαπάει τον εαυτό του και τεμπελιάζει,

κουράζεται με το να κάθεται!"

 (Γέρων Παϊσιος).

Συγκλονιστική μαρτυρία ενός μεγάλου Θαύματος του Αγίου Εφραίμ...

Θέλω κι εγώ με τη σειρά μου να  ευχαριστήσω τον Θεό και τον Άγιο Εφραίμ για το θαύμα που αξιώθηκα να ζήσω.

   Ήμουν έγκυος και στις 29/12/2001 μου ειχαν δώσει ημερομηνία τοκετού.

Όταν έφθασε η ημερομηνία αυτή και δεν είχα ακόμη γεννήσει ο γιατρός μου έδωσε επιπλέον άλλη μία εβδομάδα. Στις  02/01/2002 μ’έπιασαν οι πόνοι από το πρωί, κι ενώ πήγα στο Νοσοκομείο και με εξέτασε η μαία, μου είπε ότι ψάχνουν τον γυναικ/γο μου, επειδή ήταν μάλλον τοκετός.

Εν ολίγοις γέννησα την άλλη μέρα (03/01/02), ημέρα του Αγίου Εφραίμ. Το παιδί γεννήθηκε μελανό από έλλειψη οξυγόνου κι έκλαψε μετά από 30 λεπτά, είχε ενεργηθεί μέσα μου (αφού καθυστέρησε αρκετά ο τοκετός) και κινδύνεψα άμεσα κι εγώ. Το παιδί έπαθε άπνοια, δεν το έβαλαν στη θερμοκοιτίδα να το υποστηρίξουν με οξυγόνο, με αποτέλεσμα να παθαίνει συνέχεια σπασμούς.

Έφυγε επειγόντως το ίδιο απόγευμα με συνοδεία γιατρού για το Νοσοκομείο Παίδων ΄΄ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ΄΄ για να διαγνώσουν οι γιατροί ότι το παιδί μου υπέστη εγκεφαλικό οίδημα. Έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου, οι γιατροί δεν έδιναν ελπίδες… μας έλεγαν να παρακαλούμε να φύγει από τη ζωή (ή θα πέθαινε το μωρό ή θα το παίρναμε φυτό, διότι οι σπασμοί είχαν καταστρέψει όλα τα ζωτικά του όργανα, κι η καρδούλα του που χτυπούσε ήταν εξασθενημένη).

Η κατάστασή του παρέμενε κρίσιμη, η μόνη μας ελπίδα ήταν ο Θεός και ο Άγιος Εφραίμ που παρακαλούσαμε καθημερινά. Σε 13 μέρες έγινε το δεύτερο εγκεφαλογράφημα, όπου οι γιατροί δεν ήθελαν να μας πουν το αποτέλεσμα της εξέτασης, μη μας δώσουν θάρρος. Αφού πέρασαν δύο μέρες μας ανακοίνωσαν το νέο, ότι το παιδί μας είναι τελείως καλά και δεν καταλάβαιναν πώς έγινε αυτό, αφού εκείνοι περίμεναν το μοιραίο. Εδώ τώρα πρέπει να αναφέρω πως μέσα σ’αυτές τις 13 μέρες ο Άγιος Εφραίμ μας φανερώθηκε με πολλούς τρόπους.

     Mία θεία μου είχε δει ένα όνειρο: Βρισκόταν σε μια Εκκλησία του Αγίου Εφραίμ εκείνη κι ένα αγοράκι που έκλαιγε συνεχώς, το έπιασε για να ηρεμήσει κι εκείνο σηκώθηκε και περπατούσε. Όταν μας το είπε η θεία μου πήγαν με τη μητέρα μου στην ίδια Εκκλησία. Καθ’οδόν η μητέρα μου ζητούσε από τον Άγιο Εφραίμ ένα σημάδι να της δείξει. Καθώς εκείνη άναψε το καντήλι αυτό έσβησε και θεώρησε ότι το μωράκι μου θα πέθαινε. Όταν πήγε να το ανάψει, δεν πρόλαβε να πάρει τον αναπτήρα, και ξανάναψε μόνο του. Τότε κατάλαβε πως το παιδάκι θα ζούσε και θα βοηθούσε ο Μεγαλοδύναμος και ο Άγιος Εφραίμ. Στο σπίτι μου μέσα τον νιώθαμε με χτυπήματα στις εικόνες και με μυρωδιά λιβανιού που πλημμύριζε σε όλα τα δωμάτια.

    Το μωράκι νοσηλεύτηκε δεκαεπτά (17) μέρες στην Εντατική.

Μετά απ’όλ’αυτά που ανέφερα παραπάνω, άλλες 13 μέρες σε κανονικό δωμάτιο, όπου άρχισαν να του δίνουν σιγά-σιγά γαλατάκι. Μετά το φέραμε πια σπίτι.

    Ο καιρός περνούσε κι έπρεπε να το πάμε για επανέλεγχο μετά από δύο μήνες. Λίγες μέρες πριν μία άλλη θεία είδε ένα όνειρο: Ήταν στο σπίτι μου για επίσκεψη εκείνη κι ένα παληκάρι μαζί της με άσπρο πουκάμισο και μαύρο παντελόνι. Το παληκάρι ήρθε πρώτη φορά στο σπίτι μου κι εγώ  άρχισα να τον ξεναγώ. Πριν προλάβω να του δείξω τα υπνοδωμάτια μπήκε μόνος του στο δωμάτιό μου, που είχα το μωρό, κι άρχισε να ξεκουμπώνει τα μανικετόκουμπά του.

 Όσο  εγώ ετοίμαζα κάτι να τον κεράσω, πήγε η θεία μου να τον φωνάξει και της είπε: ¨ΦΥΓΕ  ΕΣΥ ΕΓΩ ΘΑ ΜΕΙΝΩ ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΩ ΤΟ ΜΩΡΟ¨.

   Τότε πια ησύχασα γιατί ήξερα ότι το παιδί μου θα τον έχει Προστάτη του σε όλη του τη ζωή. Στον πρώτο επανέλεγχο  που είδαν το παιδί πήγε πολύ καλά και μία καθηγήτρια του Νοσοκομείου, όταν διάβασε το ιστορικό φώναξε σε κάποιους συνάδελφούς της λέγοντάς τους επί λεξη: Ελάτε να δείτε το Θαύμα του αιώνα.

    Η όλη περιπέτεια που πέρασε το παιδί μου του άφησε μόνο την εξασθένηση των νεύρων της ακοής και φοράει ακουστικό. Ευχαριστώ εκ βάθους καρδίας, τον Παντοδύναμο που είναι μαζί μας και που δίνει την Δύναμη στους Αγίους να κάνουν Θαύματα και να μας προστατεύουν στους δύσκολους αυτούς καιρούς που ζουμε.

http://www.agioritikovima.gr/