ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΑΔΕΡΦΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ

"Είδα άνθρωπον που φανερά αμάρτησε, αλλά μυστικά μετανόησε,

και αυτόν που εγώ τον κατέκρινα ως ανήθικο,

ο Θεός τον θεωρούσε αγνό, διότι με την μετάνοια του

τον είχε εξευγενίσει πλήρως" 

(Άγιος Ιωάννης Κλίμακας).   

Ὅσιος Γαβριὴλ ὁ διὰ Χριστὸν σαλός περὶ ἐσχάτων καὶ Ἀντιχρίστου.

Περὶ ἐσχάτων καὶ Ἀντιχρίστου.

Στὰ χρόνια του Ἀντιχρίστου οἱ ἄνθρωποι θὰ περιμένουν τὴ σωτηρία ἀπὸ τὸ Διάστημα. Αὐτὸ θὰ εἶναι τὸ μεγαλύτερο τέχνασμα τοῦ διαβόλου. Ἡ ἀνθρωπότητα θὰ ζητεῖ βοήθεια ἀπὸ τοὺς ἐξωγήινους, χωρὶς νὰ γνωρίζει ὅτι αὐτοὶ στὴν πραγματικότητα εἶναι δαίμονες.

Ὁ Γέροντας Γαβριὴλ ὁ διὰ Χριστὸν σαλὸς (1929-1995), πλήρης Χάριτος καὶ ἁγιοπνευματικῶν χαρισμάτων, ἀπολάμβανε μεγάλου σεβασμοῦ στὴ Γεωργία. Μαρτυρίες γιὰ τὴν ἁγιότητα τοῦ δίνουν σὲ ἕνα μικρὸ βιβλίο Μητροπολίτες, ἡγούμενοι, ἡγουμένισσες, μοναχοί, ἱερεῖς καὶ λαικοί. Ὁ Γέροντας ἦταν ἀσυμβίβαστος μὲ κάθε ἀντίχριστη πολιτικὴ καὶ πρακτική.

Τὴν πρωτομαγιὰ τοῦ 1965 ἔκαψε ἕνα 12μετρο πορτραῖτο τοῦ Λένιν ποὺ κρεμόταν στὸ κτίριο τοῦ ἀνωτάτου Σοβιὲτ στὴν Τυφλίδα, πρωτεύουσα τῆς Γεωργίας. Συνελήφθη ἀπὸ τὴν Κά-Γκέ-Μπέ. Στὴν ἐρώτηση τοῦ ἀνακριτοῦ γιατί τὸ ἔκανε ἀπάντησε: «Τὸ ἔκανα γιατί δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ λατρεύουμε ἕνα ἄνθρωπο. Ἐκεῖ, στὴν θέση τοῦ πορτραίτου τοῦ Λένιν, πρέπει νὰ κρεμάσετε τὴν εἰκόνα τῆς Σταυρώσεως τοῦ Χριστοῦ. Γιατί γράφετε 'Δόξα στὸν Λένιν'; Πρέπει νὰ γράψετε: Δόξα στὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό». Μετὰ ἀπὸ αὐτὸ τὸν ἔκλεισαν σὲ ψυχιατρικὴ κλινική, ὅπου διέγνωσαν σχιζοφρένεια!!! (Δεῖτε λεπτομέρειες τοῦ περιστατικοῦ στήν ἐπόμενη ἐνότητα «Λίγα λόγια γιά τόν βίο του»).

Παραθέτουμε στὴν συνέχεια μερικὲς ἀπὸ τὶς νουθεσίες τοῦ Γέροντος πρὸς τὰ πνευματικὰ τοῦ τέκνα περὶ τῶν ἐσχάτων καὶ τοῦ Ἀντιχρίστου.

Δίδασκε ὁ Γέροντας: στοὺς ἐσχάτους καιροὺς τοὺς ἀνθρώπους θὰ τοὺς σώσουν ἡ ἀγάπη, ἡ ταπείνωση καὶ ἡ καλωσύνη. Ἡ καλωσύνη ἀνοίγει τὶς πύλες τοῦ Παραδείσου, ἡ ταπείνωση ὁδηγεῖ μέσα σ' αὐτόν, ἀλλὰ ἡ ἀγάπη ἐμφανίζει τὸν Θεό.

Ὅλους, ὅσοι πήγαιναν σ' αὐτὸν γιὰ εὐλογία, τοὺς παρακαλοῦσε κλαίγοντας: νὰ κάνετε τὸ καλὸ γιὰ νὰ σᾶς σώσει ἡ καλωσύνη σας. Ἡ γῆ κατὰ τὸ ἥμισυ ἔγινε Ἅδης. Ὁ Ἀντίχριστος στέκεται στὴν πόρτα καὶ δὲν τὴ χτυπᾶ ἁπλῶς, ἀλλὰ ὁρμᾶ μέσα. Ἐσεῖς θὰ τὸν δεῖτε τὸν Ἀντίχριστο. Θὰ προσπαθήσει νὰ βασιλεύσει σὲ ὄλον τὸν πλανήτη. Παντοῦ θὰ γίνονται διωγμοί... μὴ μένετε χώρια. Κρατηθεῖτε μαζί, δέκα-δεκαπέντε μαζί. Βοηθεῖτε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον.

Στοὺς ἐσχάτους χρόνους νὰ μὴν κοιτᾶτε τὸν οὐρανό. Μπορεῖ νὰ πλανηθεῖτε ἀπὸ τὰ ψευδοσημεία ποὺ θὰ παρουσιάζονται ἐκεῖ. Θὰ ἐξαπατηθεῖτε καὶ θὰ ἀπολεσθεῖτε...

Θὰ βάλουν τὸ χάραγμα τοῦ Ἀντιχρίστου στὸ χέρι καὶ στὸ μέτωπο. Τὰ διάφορα προιόντα (τροφές, εἴδη κατανάλωσης) δὲν μποροῦν νὰ σᾶς προκαλέσουν βλάβη. Ἔστω κι' ἂν βάζουν σ' αὐτὰ τὸν ἀριθμὸ τοῦ Ἀντιχρίστου, αὐτὸ δὲν εἶναι ἀκόμη τὸ χάραγμα. Πρέπει νὰ λέτε τὸ 'Πάτερ ἠμῶν', νὰ κάνετε τὸν Σταυρό σας καὶ ἡ τροφή σας θὰ ἁγιάζεται. Στὰ χρόνια του Ἀντιχρίστου οἱ ἄνθρωποι θὰ περιμένουν τὴ σωτηρία ἀπὸ τὸ Διάστημα. Αὐτὸ θὰ εἶναι τὸ μεγαλύτερο τέχνασμα τοῦ διαβόλου. Ἡ ἀνθρωπότητα θὰ ζητεῖ βοήθεια ἀπὸ τοὺς ἐξωγήινους, χωρὶς νὰ γνωρίζει ὅτι αὐτοὶ στὴν πραγματικότητα εἶναι δαίμονες (Πρόγραμμα: Blue Beam τῆς NASA).

Ρώτησαν τὸν Στάρετς ἂν μπορεῖ κανεὶς νὰ κλέψει τροφή, ὅταν δὲ θὰ μπορεῖ νὰ τὴν ἀγοράσει. Ἀπάντησε ἔτσι: «Ἂν κλέψεις, θὰ παραβεῖς μία ἀπὸ τὶς δέκα ἐντολές. Ὅποιος ἐνεργεῖ ἔτσι, ἀκόμη καὶ ἔτσι δέχεται τὸν Ἀντίχριστο. Ὁ πιστὸς ἄνθρωπος πρέπει νὰ ἐλπίζει στὸ Θεό. Ὁ Κύριος στοὺς ἔσχατους χρόνους θὰ ἐνεργεῖ τέτοια θαύματα, ὥστε ἕνα φυλλαράκι ἀπὸ τὸ δένδρο θὰ φθάνει γιὰ τροφὴ ἑνὸς μηνός. Στ' ἀλήθεια. Ὁ πιστὸς ἄνθρωπος θὰ σταυρώνει τὴ γῆ, καὶ ἐκείνη θὰ τοῦ δίνει ψωμί. Ἂν βιάσουν ἕνα κορίτσι, τὸ διακορεύσουν χωρὶς τὴ θέλησή του, αὐτὸ ἐνώπιόν του Θεοῦ θὰ παραμείνει παρθένος. Ἔτσι θὰ γίνει καὶ μὲ τὸ χάραγμα τοῦ Ἀντιχρίστου. Ἂν δώσουν τὸ χάραγμα ἐνάντια στὴ θέληση τοῦ ἀνθρώπου, αὐτὸ δὲν θὰ ἐνεργεῖ ἐπάνω του. Στὸ Ἱερὸ Εὐαγγέλιο εἶναι γραμμένο ὅτι παντοῦ θὰ γίνονται διωγμοὶ ἀλλὰ καὶ θλίψη σὲ ὅποιον προδίδει τὸ Ἱερὸ Εὐαγγέλιο. Θὰ ἔρθει καιρὸς ποὺ θὰ εἶναι ἀπαραίτητο νὰ φύγετε στὰ βουνά, μόνο νὰ μὴν τὸ κάνετε ἕνας-ἕνας.

Ὁμαδικὰ νὰ φεύγετε στὰ βουνὰ καὶ στὰ δάση. Γιὰ τοὺς πιστοὺς χριστιανοὺς ἡ μεγαλύτερη θλίψη θὰ εἶναι ὅτι αὐτοὶ θὰ φεύγουν στὸ δάσος, ἀλλὰ οἱ κοντινοί τους ἄνθρωποι θὰ δέχονται τὸ χάραγμα τοῦ Ἀντιχρίστου. Στοὺς ἐσχάτους καιροὺς οἱ ὀπαδοὶ τοῦ Ἀντιχρίστου θὰ πηγαίνουν στὴν ἐκκλησία, θὰ βαπτίζονται, θὰ κηρύττουν γιὰ τὶς εὐαγγελικὲς ἐντολές. Ὅμως μὴν τοὺς πιστεύετε. Αὐτοὶ δὲν θὰ ἔχουν τὰ καλὰ ἔργα. Μόνο μὲ τὰ καλὰ ἔργα μπορεῖ κάποιος νὰ ἀναγνωρίσει τὸν ἀληθινὸ Χριστιανό».

Ὅσα γράφει ὁ Γέροντας δὲν πρέπει νὰ μᾶς δημιουργοῦν ἄγχος καὶ ὑπερβολικὴ ἀνυσηχία ἀλλὰ νὰ μᾶς ὁπλίζουν μὲ πίστη καὶ ὑπομονὴ νὰ μᾶς νθαρύννουν σὲ περισσότερη προσευχὴ καὶ προσοχὴ στὶν ζωή μας. Καί, ἐννοεῖτε, δὲν πρέπει νὰ παραιτηθοῦμε, ὅσο ἀκόμα μας παίρνει, ἀπὸ τὰ δικαιώματά μας, τὴν ἐργασία μας, καὶ τὴν φροντίδα τῶν παιδιῶν μας.

"ΙΣΧΥΕΤΕ ΚΑΙ ΚΡΑΤΑΙΟΥΣΘΕ ΕΝ ΚΥΡΙΩ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΩ ΠΡΕΣΒΕΙΑΙΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΧΡΑΝΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΜΗΤΡΟΣ Κ' ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ – ΑΜΗΝ

Πηγή: ΘΕΟΔΡΟΜΙΑ, Τριμηνιαία Ἔκδοση Ὀρθοδόξου Διδαχῆς – Μάρτιος 2012,

http://www.impantokratoros.gr/

Ὁ Γέροντας Γαβριὴλ ὁ διὰ Χριστὸν σαλὸς (1929-1995)

Λίγα λόγια γιά τόν βίο του.

Ὁ π.Γαβριὴλ ὁ Γεωργιανὸς γεννήθηκε στὶς 26 Αὐγούστου 1926 στὴν Τυφλίδα .Ὁ πατέρας τοῦ ἦταν φανατικὸς κομμουνιστής.

Ἡ μητέρα του ,ἡ ὁποία ἀργότερα ἔγινε μοναχὴ μὲ τὸ ὄνομα Ἄννα ,ἐκοιμήθη στὶς 26 Ἀπριλίου 2000 καὶ εἶναι θαμμένη δίπλα στὸν γιό της.

Οἱ γείτονές του τὸν θυμοῦνται ἀπὸ μικρὸ παιδὶ νὰ νηστεύει καὶ παρόλη τὴν ἀθειστικὴ ἀνατροφὴ ποὺ ἔλαβε, στὰ 12 τοῦ χρόνια ἤξερε τὸ εὐαγγέλιο ἀπέξω .Ἔγινε μοναχὸς τὸ 1955 ἐπὶ κομμουνιστικοῦ καθαστῶτος. Γιὰ σαράντα χρόνια ἔζησε σὲ νεκροταφεῖα, φυλακὲς καὶ ψυχιατρεῖα. Ἐπὶ δεκαπέντε χρόνια ζητιάνευε ταπεινωμένος, λοιδωρούμενος καὶ περιφρονημένος ἀπ' ὅλους.

Ἡ «σαλότητά» του ἄρχισε νὰ ἐκδηλώνεται στὶς 1 Μαίου 1965. Σ'αὐτὴν τὴν ἐπίσημη γιὰ τοὺς κομμουνιστὲς ἡμέρα,παρουσία τῶν ἀρχῶν,εἶχε συγκεντρωθεῖ μεγάλο πλῆθος στὴν κεντρικὴ πλατεία τῆς Τυφλίδας. Πίσω ἀπὸ τοὺς ἐπίσημους δυὸ τεράστια πορτραίτα τοῦ Στάλιν καὶ τοῦ Λένιν κάλυπταν ἕνα μεγάλο μέρος ἑνὸς κτιρίου.

Ξαφνικά,καὶ ἐνῶ στὴν ἀσφυκτικὰ γεμάτη ἀπὸ κόσμο πλατεία οἱ ἐκδηλώσεις εἶχαν φτάσει στὸ ἀποκορύφωμά τους, ἡ 12μετρη φωτογραφία τοῦ Στάλιν ἔπιασε φωτιά. Τί εἶχε γίνει; Ὁ μοναχὸς Γαβριὴλ καταφέρνοντας νὰ φτάσει στὸν πρῶτο ὄροφο τοῦ κυβερνητικοῦ κτιρίου, ἄνοιξε τὸ παράθυρο καὶ περιέλουσε τὸ πίσω μέρος τῶν πορτραίτων μὲ βενζίνη βάζοντας φωτιά.

Μετὰ ἀπὸ λίγο κάηκε καὶ τὸ πορτραῖτο τοῦ Λένιν. Ὁ τρόμος εἶχε ἁπλωθεῖ πάνω ἀπὸ τὸ πλῆθος καὶ ἐπικρατοῦσε νεκρικὴ σιγῆ. Ὅσο τὰ πορτραίτα καιγόνταν ὁ μοναχὸς Γαβριὴλ φώναζε ἀπὸ τὸ παράθυρο τὰ παρακάτω λόγια: «Ὁ Κύριος εἶπε νὰ μὴ φτιάχνουμε εἴδωλα. Νὰ μὴν ἔχετε ἄλλους θεοὺς ἐκτὸς ἀπὸ ἐμένα.Καλοί μου ἄνθρωποι συνέλθετε! Ὅσοι ἔζησαν σ'αὐτὴν τὴ γῆ ἦταν πάντα χριστιανοί! Ἐσεῖς γιατί προσκυνᾶτε τὰ εἴδωλα; Ἡ δόξα ἀνήκει μόνο στὸ Θεό.Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς πέθανε καὶ τὴν τρίτη ἡμέρα ἀναστήθηκε...Τὰ εἴδωλά σας ὅμως δὲ θὰ ἀναστηθοῦν ποτέ. Ἀκόμη καὶ ὅταν ζοῦσαν ἦταν νεκροί»!

Ἀμέσως τὸν κατέβασαν κάτω μὲ ἕνα πυροσβεστικὸ ὄχημα τοῦ ὁποίου ὕψωσαν τὴν σκάλα .Ἔπειτα τὸ πλῆθος ὅρμησε ἐπάνω του. Τὸν χτύπησα μὲ κλωτσιές, μὲ τὶς κάνες τῶν ὅπλων, μὲ τοὺς πυροσβεστικοὺς σωλῆνες, φωνάζοντας: «Ἀφῆστε μὲ νὰ ἀποτελειώσω αὐτὴν τὴν ψείρα!...» Ὅλοι ἤθελαν νὰ πατήσουν αὐτὸν τὸν ''εχθρό τοῦ λαού''γιὰ νὰ δείξουν τὸν ζῆλο τους. Μὲ δυσκολία τὸν ἔβγαλαν οἱ πυροσβέστες ἀπὸ τὰ νύχια τοῦ πλήθους .Ὁ λόγος ποὺ δὲν τὸν πυροβόλησαν ἦταν ὅτι μετὰ ἀπ'ὅλα αὐτὰ ἔδειχνε ἀκριβῶς σὰν ἕνα πτῶμα.

Τὸ κεφάλι τοῦ ἦταν ἀνοιγμένο καὶ τοῦ εἶχαν σπάσει 17 κόκκαλα. Γιὰ ἕναν μήνα ἦταν στὸ νοσοκομεῖο ἀναίσθητος. Μετὰ ἀπὸ πολλὰ χρόνια τὸν ἔβγαλαν ἀπὸ τὴ φυλακὴ ἀφοῦ τοῦ ἔδωσαν ἕνα ''πιστοποιητικό τρέλλας''. Ζοῦσε μαζὶ μὲ τὴ μητέρα του.Κανεὶς δὲν τὸν δεχόνταν σπίτι του,οὔτε σὲ καμία δουλειά.

Ὅλοι τὸν ἤξεραν καὶ τὸν φοβόνταν. Οὔτε αὐτὸς οὔτε ἡ μάνα τοῦ μποροῦσαν νὰ βγοῦν ἔξω κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ἡμέρας.Ἐὰν ἔβγαιναν οἱ γείτονες ἀμόλουσαν τὰ σκυλιὰ ἐπάνω τους

Γιὰ πολὺ καιρὸ ὁ μοναχὸς Γαβριὴλ ζοῦσε περιφρονημένος καὶ διωκόμενος ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους. Μυστικὰ ἀποτραβιόνταν σὲ μία μικρὴ σπηλιὰ ποὺ εἶχε σκάψει σ'ἕναν βράχο καὶ προσευχόνταν μὲ δάκρυα.Τὴν ἐποχὴ ἐκείνη οἱ ἐκκλησίες ἦταν κατεστραμμένες καὶ οἱ ἄνθρωποι φοβοῦνταν νὰ ἐπικοινωνήσουν μεταξύ τους.

Ὁ γέροντας Γαβριὴλ εἶχε φτιάξει στὴν αὐλὴ τοῦ μία μικρὴ ἐκκλησία μὲ τέσσερις τρούλους. Τοῦ τὴν κατέστρεψαν πολλὲς φορές, αὐτὸς ὅμως τὴν ξαναέφτιαχνε μὲ μεγαλύτερο ζῆλο.

Όταν ὁ καιρὸς τῶν διωγμῶν πέρασε, πολλοὶ ἄνθρωποι ἄρχισαν νὰ ἀναζητοῦν στὸ πρόσωπό του ἕναν πνευματικὸ καθοδηγητή. Εἶχε τὸ προορατικὸ χάρισμα ἐνῶ ὑπάρχουν πολλὲς μαρτυρίες γιὰ θαύματα ποὺ ἔχει ἐπιτελέσει.Τὰ τελευταία χρόνια τῆς ζωῆς τοῦ ἀποτραβήχθηκε στὴ Μονὴ Mtskheta ὅπου ἔγινε ἀρχιμανδρίτης καὶ ὅπου καὶ τὸν κήδεψαν.Πρὶν πεθάνει τοῦ πῆραν αἷμα γιὰ κάποιες ἀναλύσεις. Αὐτὸ τὸ αἷμα δὲν χάλασε. Ὁ Θεὸς τῆς ἀληθείας ἐδοξάσθη σ'αὐτόν. Ἡ μορφὴ τοῦ γέροντα Γαβριὴλ ἔδειχνε ξεκάθαρα ὅτι ὁ Χριστὸς κατοικεῖ στὴν ψυχή του.Ἐκοιμήθη στὶς 2 Νοεμβρίου 1995.

«Ὅτι εἶναι κακὸ στὸν ἄνθρωπο εἶναι συμπτωματικό. Νὰ μὴν περιφρονεῖτε κανέναν,ἀκόμη κι ἂν βλέπετε πόσο ἀνήθικοι,μέθυσοι καὶ βλάσφημοι εἶναι.Ἡ Εἰκόνα τοῦ Θεοῦ ὑπάρχει καὶ σ'αὐτοὺς κάπου, χωρὶς βέβαια νὰ τὸ συνειδητοποιοῦν. Εἶναι φυσιολογικὸ ὁ ἐχθρὸς νὰ θέλει νὰ λερώσει αὐτὴν τὴν Εἰκόνα.Δὲν εἶναι καθόλου εὔκολο νὰ βλέπεις τὴν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ σὲ ἐκείνους ποὺ σὲ ὀνειδίζουν καὶ σοῦ συμπεριφέρονται σὰν θηρία. Αὐτοὺς ὅμως πρέπει νὰ τοὺς λυπᾶσαι ἀκόμη πιὸ πολὺ ἐπειδὴ ἡ ψυχὴ τοὺς ἔχει παραμορφωθεῖ,χωρὶς ἴσως νὰ μπορεὶ νὰ ἐπανορθωθεῖ ποτέ,καταδικάζοντας τὴ ψυχή τους σὲ αἰώνια βάσανα...Πόσο δύσκολο εἶναι αὐτό: Ν'ἀγαπήσει κάποιος τοὺς ἐχθρούς του! (Γέροντας Γαβριήλ).

[ΠΗΓΗ: ΑΝΑΒΑΣΕΙΣ: Διδαχή του Γέροντος Γαβριήλ του διά Χριστόν σαλού από τή Γεωργία].

«Ihtida»: Η Ρωμιοσύνη που έμεινε στην Τουρκία μετά το 1922

Παραθέτουμε από την μελέτη της Emgili Fahriye ένα αντιπροσωπευτικό έγγραφο της εποχής που αναφέρει μια περίπτωση Ρωμηού που δήλωσε μουσουλμάνος και έτσι εξαιρέθηκε της ανταλλαγής

Νίκου Χειλαδάκη

Δημοσιογράφου- Συγγραφέα-Τουρκολόγου

Στις 30 Ιανουαρίου του 1923 υπογράφτηκε η συνθήκη της ανταλλαγής των πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, (Türk – Yunan Mübadelesine İlişkin Sözleşme ve Protokol Anlaşması). Σύμφωνα με την συνθήκη αυτή, όλοι οι Ρωμηοί χριστιανοί της Μικράς Ασίας και της ανατολικής Θράκης πλην της Κωνσταντινούπολης και των νήσων Ίμβρου και Τενέδου, θα έπρεπε να φύγουν για την Ελλάδα ενώ από την άλλη πλευρά οι μουσουλμάνοι της Ελλάδας πλην της δυτικής Θράκης, θα έπρεπε να πάνε στην Τουρκία. Έτσι ένα θλιβερό καραβάνι της προσφυγιάς ξεκινούσε από τα πατροπαράδοτα χώματα της Μικράς Ασίας στον δρόμο της εξορίας. Στην Μικρά Ασία δεν θα ακούγονταν πια ο ήχος της καμπάνας που θα καλούσε το ελληνορθόδοξο ποίμνιο για την Θεία Λειτουργία, ένας ήχος που ηχούσε αδιάκοπα επί δυο σχεδόν χιλιετίες.

Έφυγαν όμως όλοι οι Ρωμηοί; Στο ερώτημα αυτό που ίσως σήμερα μετά από τόσα χρόνια για πολλούς φαντάζει παράδοξο, η απάντηση είναι ένα απόλυτο όχι. Υπήρξαν χιλιάδες Ρωμηοί που προτίμησαν να μείνουν στα πατρικά τους εδάφη, στα ιστορικά και άγια εδάφη της Μικράς Ασίας, δηλώνοντας ότι γίνονται μουσουλμάνοι καθώς το βασικό κριτήριο της ανταλλαγής, (στα τουρκικά Mübadele), ήταν το θρησκευτικό. Όλοι αυτοί, ή καλύτερα οι απόγονοι όλων αυτών όπως θα δούμε παρακάτω, σήμερα αιωρούνται σαν τεράστιες σκιές στο περίγραμμα της σημερινής ισλαμικής Τουρκίας, αναζητώντας την χαμένη τους θρησκευτική συνείδηση.

Στις 8 Αυγούστου του 2007 ο γνωστός Τούρκος καθηγητής της ιστορίας, Yusuf Halaçoğlu και πρόεδρος μέχρι τότε του «Ιδρύματος Τουρκικής Ιστορίας», γνωστός για τις κεμαλικές του απόψεις, δήλωσε δημόσια σε μια ομιλία του πως το 1924 στην Μικρά Ασία, 130.000 χριστιανοί κυρίως Αρμένιοι, για να παραμείνουν στις πατρίδες τους αναγκάστηκαν να δηλώσουν πως είναι μουσουλμάνοι και μάλιστα Αλεβήτες, μια θρησκευτική ταυτότητα που τους έδινε τις δυνατότητες να διαφοροποιηθούν από το επίσημο σουνιτικό θρησκευτικό δόγμα.

Η δήλωση αυτή και μάλιστα από έναν κεμαλιστή ιστορικό που είχε διακριθεί για τους αγώνες του εναντία στην αναγνώριση της αρμενικής γενοκτονίας, προκάλεσε πραγματικό σεισμό και έντονες αντιδράσεις από πολλούς καθεστωτικούς παράγοντες. Τις επόμενες μέρες ξέσπασε ένας δημόσιος διάλογος με πληθώρα άρθρων και γνωστοί δημοσιογράφοι, αρθογράφοι και ιστορικοί, άρχισαν μια δημόσια διένεξη σχετικά με τις αποκαλύψεις του Χαλάτσογλου, φέρνοντας στην φόρα και άλλες μικρές αποκαλύψεις, όπως ότι στην Καισάρεια – Kayseri-, στην Γιοζγκάτη – Yozgat, στη Σεβάστεια – Sivas, πολλοί σημαίνοντες μουσουλμάνοι είναι χριστιανικής καταγωγής.

Τελευταία όμως ήρθε μια άλλη συγκλονιστική μελέτη της Τουρκάλας ιστορικού και ερευνήτριας, της Fahriye Emgili, του πανεπιστήμιου της Μερσίνας, με ημερομηνία σύνταξης της μελέτης το 2005, (αλλά πρόσφατα ήρθε στην δημοσιότητα), η οποία ασχολείται με την ανταλλαγή των πληθυσμών της Μιρκάς Ασίας. Ένα μεγάλο μέρος της συγκλονιστικής αυτής μελέτης έχει τον χαρακτηριστικό τίτλο «İhtida: Mübadeleden Kurtulma Çabası Olarak», που μεταφράζεται, «Προσηλυτισμός, (στο Ισλάμ), σαν μια προσπάθεια να εξαιρεθεί από την Ανταλλαγή (των πληθυσμών)». Το σημαντικό με την μελέτη αυτή είναι ότι ασχολείται μόνο με τους Ρωμηούς, δηλαδή με τους Ορθόδοξους χριστιανούς της Μικράς Ασίας που τώρα αντιμετώπιζαν τον αναγκαστικό εξανδραποδισμό, δηλαδή την αναγκαστική εγκατάλειψη των πατρογονικών τους εστιών εξ αιτίας ακριβώς του θρησκευτικού τους στίγματος.

Σύμφωνα με την Fahriye Emgili, η οποία μελέτησε επισταμένως τα κρατικά αρχεία της εποχής από διάφορες περιοχές της Μικράς Ασίας, υπήρξαν αμέτρητες περιπτώσεις όπου οι ελληνορθόδοξοι αποφάσισαν να μείνουν, είτε δηλώνοντας ότι προσέρχονται στο Ισλάμ, ή ακόμα πιο συχνά, με διάφορους μεικτούς γάμους όπου κυριαρχούσε η προσδοκία να σώσουν τις περιούσιες τους, τα σπίτια τους και να παραμείνουν στην πατρογονική τους γη. Στα αρχεία της εποχής έχουν καταγραφεί πολλές συγκεκριμένες περιπτώσεις όπου πολλοί Ρωμηοί έκαναν ότι μπορούσαν για να παραμείνουν εκεί που γεννηθήκαν αυτοί και οι πρόγονοί τους και να μην φύγουν για την Ελλάδα. Δυστυχώς από ελληνικής πλευράς δεν υπήρξε ακόμα δυνατότητα να γίνει μια εμπεριστατωμένη μελέτη πάνω σε αυτή την τραγική πράγματι ιστορία, έτσι αρκούμαστε στις καθαρά τουρκικές πηγές.

Παραθέτουμε από την μελέτη της Emgili Fahriye ένα αντιπροσωπευτικό έγγραφο της εποχής που αναφέρει μια περίπτωση Ρωμηού που δήλωσε μουσουλμάνος και έτσι εξαιρέθηκε της ανταλλαγής

Είναι πολύ χαρακτηριστικές οι περιπτώσεις που περιγράφονται στην μελέτη αυτή και που δίνουν ένα περίγραμμα όλης αυτής της χαμένης Ρωμηοσύνης που παρέμεινε με άλλη πλέον ταυτότητα στην πατρογονική της εστία. Έτσι στην περιοχή της Μούγλας, ο Kazım Toprak, αναφέρει για πολλές Ρωμηοπούλες οι οποίες όταν ήρθε να τις καταγράψει για την ανταλλαγή αρνήθηκαν ότι είναι χριστιανές και δήλωναν μουσουλμάνες. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα κάποιας Felek, (δεν δίνει το ελληνικό της όνομα), που του δήλωσε ότι θα παντρευτεί μουσουλμάνο και έτσι εξαιρείται από την ανταλλαγή.

Υπήρξαν και άλλες τέτοιες περιπτώσεις, όπως αναφέρει ο Τούρκος υπάλληλος, αλλά και πολλές που δεν έγινε δεκτή η δήλωσή τους και έτσι αναγκάστηκαν να φύγουν στην προσφυγιά. Άλλη περίπτωση, από την Άγκυρα αυτή την φορά. Κάποια Ρωμηά, ονόματι Κατίνα, όταν ήρθε η ώρα να δηλωθεί για να φύγει δήλωσε ότι παντρεύεται τον Abdullah, (το όνομα αυτό είναι ενδεικτικό γιατί συνήθως δήλωνε τους εκ χριστιανών μουσουλμάνους), από το Ürgüp της Καππαδοκίας και έτσι γίνονταν μουσουλμάνα και εξαιρέθηκε της ανταλλαγής.

Άλλη περίπτωση από την περιοχή του Ντερσίμ, ανατολικότερα, όπου ένας βουλευτής της περιοχής, ο Ramiz Bey, είχε παντρευτεί μια Ρωμηά που πήρε το όνομα Münevver Hanum και έτσι εξαιρέθηκε της ανταλλαγής. Από την περιοχή του Πόντου και συγκεκριμένα από την Σαμψούντα, έχουμε πολλά παραδείγματα Ρωμηών που έμειναν δηλώνοντας μουσουλμάνοι όπως κάποιος Abdullah στην περιοχή των Çanik. Από τον ρωμαίικο μαχαλά της Σαμψούντας ενώ επέρχονταν η καταστροφή και η προσφυγιά, ο γιος του Χατζηαναστάση, Παντελής καθώς και η κόρη του εξαιρεθήκαν της ανταλλαγής καθώς δήλωσαν ότι είναι μουσουλμάνοι. Από την περιοχή της Προύσας, ο Tevfik Bey παντρεύτηκε την Δέσποινα, μια Ρωμηά, που έτσι έγινε μουσουλμάνα και παρέμεινε μετά την ανταλλαγή στην Προύσα.

Στη περιοχή της Νίκαιας, οι Πασχάλης και Παντελής δήλωσαν ότι είναι παιδιά του Mehmet Ali Ağa και έτσι παρέμειναν σαν μουσουλμάνοι στις πατρίδες τους. Στην περιοχή της Μερσίνας, η Ρωμηά Αγγελική, η οποία είχε και μεγάλη κτηματική περιουσία για να μην φύγει στην προσφυγιά παντρεύτηκε τον Fedon Tahinci και έτσι έμεινε στην Μερσίνα. Στην Σμύρνη, η Μαρία Σαβαζίογλου, χήρα και μητέρα δυο παιδιών για να παραμείνει στην πατρίδα της δέχτηκε να παντρευτεί μουσουλμάνο και έτσι εξαιρέθηκε της ανταλλαγής.

Αυτές είναι ελάχιστες, αλλά χαρακτηριστικές από τις περιπτώσεις χιλιάδων άλλων Ρωμηών που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο εξαιρέθηκαν της ανταλλαγής και έμειναν στην Μικρά Ασία. Αντιλαμβάνεται κανείς ότι οι απόγονοι όλων αυτών, συχνά μέσα σε ένα δράμα της θρησκευτικής τους συνείδησης, σήμερα κοσμούν αυτό που ονομάζεται σύγχρονη Τουρκία. Είναι αυτοί που σήμερα συνθέτουν αυτό το περίπλοκο πρόβλημα που ονομάστηκε από τους ίδιους τους Τούρκους, «Kimlik Meselesi», δηλαδή το Πρόβλημα Ταυτότητας. Το πρόβλημα αυτό, παρά του ότι ελάχιστα έχει γίνει γνωστό, είναι ίσως το σοβαρότερο πρόβλημα της σύγχρονης Τουρκίας, (όπως αναγνωρίζεται από πολλούς διανοούμενους στην γειτονική χώρα), η οποία απειλείται σοβαρά από μια πολυδιάσπαση.

Χαρακτηριστικό είναι το αποκαλυπτικό άρθρο της τουρκικής επιθεώρησης, «Aksyon», που κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2005 με τον τίτλο, «Asıl dinlerine dönüyorlar», δηλαδή, «Επιστρέφουν στις πατρογονικές τους θρησκείες». Το άρθρο αναφέρονταν σε πολλές επώνυμες περιπτώσεις μουσουλμάνων που μετά από πολλά χρόνια δήλωναν ότι θέλουν να ξαναγίνουν χριστιανοί Ορθόδοξοι, όπως ήταν οι πρόγονοι τους.

Μια πραγματικά μεγάλη τραγωδία, που σήμερα, μετά από τόσες δεκαετίες, αναζητά την ιστορική και ψυχική της δικαίωση.

Από: Emgili Fahriye, «Türk Yunan Nüfüs Mübadelesinin Mersin in Sosyo -Ekonomik Yapısına Etkileri», Tarih İçinde Mersin Kolokyumu II Eylül 2005, Mersin Üniveritesi Yayınları, Mersin 2005.

Πηγή: Ενωμένη Ρωμιοσύνη (ΕΡω)

 http://vatopaidi.wordpress.com

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΑΔΕΡΦΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ

«Όσοι εις Χριστόν εβαπτίσθητε, Χριστόν ενεδύσασθε» 

(Αλληλούια)!

Μην ποτίζεις τα αγκάθια...αλλά τα λουλούδια της ψυχής σου...Γέροντας Πορφύριος

 Ο  γέροντας,  πατήρ  Πορφύριος,  παρουσίαζε  με  απλό  παραστατικό  και  κατανοητό  τρόπο,  τα  μυστικά  του  πνευματικού  αγώνα.

 Μας  έλεγε: “Τι  είναι  χριστιανικός  αγώνας;  Να, η  ψυχή  είναι  ένας  κήπος  χωρισμένος  σε  δύο  μέρη. Στον  μισό  φυτρώνουν  αγκάθια,  στον  άλλο  μισό  λουλούδια. Και  έχομε  μια  δεξαμενή  νερού ( τις  δυνάμεις της  ψυχής ) με  δυο  βρύσες  και  δυο  αυλάκια. Η  μιά  κατεθύνει  το  νερό  στα  αγκάθια  και  η  άλλη  στα  λουλούδια. Κάθε  φορα  μόνο  μια  βρύση  μπορω  να  ανοίξω.

Αφήνω  απότιστα  τα  αγκάθια  και  μαραίνονται,  ποτίζω  τα  λουλούδια  και  ανθίζουν >. Ο Γέροντας  δεν  μιλούσε  για  μονομερή  δαιμονισμό  ή  αγγελισμό  της  ψυχής. Την  έβλεπε, όπως  πράγματι  είναι, επηρεασμένη  και  απο  δαίμονες  και  απο  αγγέλους. Δεν  ήθελε  να  βλέπει  το  Χριστιανό  να  αγωνίζεται  αρνητικά, ασχολούμενον  με  το  ξερίζωμα  των  αγκαθιών.

  Ήθελε  να  τον  βλέπει  να  αγωνίζεται  θετικά,  ασχολούμενον  με  το  πότισμα  των  λουλουδιών,  αφού  αυτός  ο  αγώνας,  έχει  σαν  αποτέλεσμα  την  άνθιση  των  λουλουδιών - αγγελικών  αρετών  και  ταυτόχρονα  τον  μαρασμό  των  αγκαθιών - δαιμονικών  παθών.  

http://1myblog.pblogs.gr/

Απελευθέρωση δια της Συγγνώμης. π. Αλέξανδρος Σμέμαν

Η Μεγ. Τεσσαρακοστή είναι αναπόσπαστη από τόν Μάρτιο.

Τί σημαίνει όμως η μεγάλη Σαρακοστή καί τί σηματοδοτεί τό ξεκίνημά της;

Ο Μεγάλος θεολόγος τής εποχής μας ο Αλέξανδρος Σμέμαν στό έργο του "Μ. ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ" τονίζει: "πρώτο σπάσιμο στό φρούριο τής αμαρτίας είναι η συγχωρητικότητα".

Άς πορευθούμε μαζί του στήν Μεγάλη Σαρακοστή.

"Η Μεγάλη Σαρακοστή είναι η απελευθέρωσή μας από τή σκλαβιά τής αμαρτίας από τή φυλακή τού "κόσμου τούτου"...

Κυρίαρχος όρος είναι η συγγνώμη. "Εάν αφήτε τοίς ανθρώποις τά παραπτώματα αυτών, αφήσει καί υμίν ο Πατήρ υμών ο ουράνιος". (Ματθ. 6, 14). Ο θρίαμβος τής αμαρτίας, τό κύριο σημάδι τού ρόλου της πάνω στόν κόσμο, είναι η διαίρεση, η αντίθεση, ο χωρισμός, τό μίσος. Έτσι τό πρώτο σπάσιμο σ' αυτό τό φρούριο τής αμαρτίας είναι η συγχωρητικότητα: η επιστροφή στήν ενότητα, στήν σύμπνοια, στήν αγάπη.

Τό νά συγχωρήσω κάποιον σημαίνει νά βάζω ανάμεσα σέ μένα καί στόν "εχθρό" μου τήν ακτινοβόλα συγχώρεση τού ίδιου τού Θεού. Τό νά συγχωρήσω είναι νά αγνοήσω τό απελπιστικό αδιέξοδο στίς ανθρώπινες σχέσεις καί νά τό αναφέρω στό Χριστό. Συγχώρεση πραγματικά είναι ένα πέρασμα τής Βασιλείας τού Θεού μέσα στόν αμαρτωλό καί "πεπτωκότα" κόσμο.

Ουσιαστικά η Μεγάλη Σαρακοστή αρχίζει μέ τόν Εσπερινό τής τελευταίας Κυριακής τού Τριωδίου. Αυτή η μοναδική σέ βάθος καί ωραιότητα ακολουθία έχει δυστυχώς εκλείψει από αρκετές εκκλησίες. Όμως παρ' όλα αυτά τίποτε άλλο δέν αποκαλύπτει καλύτερα τό χαρακτηριστικό τόνο τής Μεγάλης Σαρακοστής στήν Ορθόδοξη Εκκλησία καί πουθενά αλλού δέ διακηρύσσεται τόσο καλά η έντονη πρόσκληση στόν άνθρωπο.

Η ακολουθία αρχίζει μέ τόν κατανυκτικό εσπερινό όπου ο ιερέας είναι ντυμένος μέ λαμπερά άμφια. Τά κατανυκτικά στιχηρά πού λέγονται ύστερα από τόν ψαλμό "Κύριε εκέκραξα πρός Σέ..." αναγγέλουν τόν ερχομό τής Μεγάλης Σαρακοστής καί, πέρα απ' αυτή, τόν ερχομό τού Πάσχα!

Τόν τής Νηστείας καιρόν, φαιδρώς απαρξώμεθα, πρός αγώνας πνευματικούς εαυτούς υποβάλλοντες// αγνίσωμεν τήν ψυχήν, τήν σάρκαν καθάρωμεν// νηστεύσωμεν ώσπερ εν τοίς βρώμασιν εκ παντός πάθους, τάς αρετάς τρυφώντες τού Πνεύματος εν αίς διατελούντες πόθω, αξιωθείημεν πάντες, κατιδείν τό πάνσεπτον πάθος Χριστού τού Θεού, καί τό άγιον Πάσχα, πνευματικώς εναγαλλιώμενοι.

Κατόπιν γίνεται η είσοδος τού Ευαγγελίου μέ τόν εσπερινό ύμνο: "Φώς ιλαρόν αγίας δόξης...". Ο ιερέας τώρα προχωρεί πρός τήν Ωραία Πύλη γιά ν' αναφωνήσει τό εσπερινό Προκείμενο πού πάντοτε αναγγέλει τό τέλος τής μιάς καί τήν αρχή τής άλλης μέρας. Τό Μέγα προκείμενο αυτής τής ημέρας αναγγέλλει τήν αρχή τής Μεγάλης Σαρακοστής.

Μή αποστρέψης τό πρόσωπό σου

από τού παιδός σου, ότι θλίβομαι

ταχύ επάκουσόν μου πρόσχες

τή ψυχή μου, καί λύτρωσαι αυτήν.

Ακούστε τή θαυμάσια μελωδία τού στίχου τούτου, αυτή τήν κραυγή πού ξαφνικά γεμίζει τήν εκκλησία "...ότι θλίβομαι!" - καί θά καταλάβετε τό σημείο από τό οποίο ξεκινάει η Μεγάλη Σαρακοστή: τό μυστηριώδες μίγμα τής ελπίδας μέ τήν απογοήτευση, τού φωτός μέ τό σκοτάδι. Η όλη προετοιμασία έφτασε πιά στό τέλος.

Στέκομαι μπροστά στό Θεό, μπροστά στή δόξα καί στήν ομορφιά τής Βασιλείας Του. Συνειδητοποιώ ότι ανήκω σ' αυτή, ότι δέν έχω άλλη κατοικία, ούτε άλλη χαρά, ούτε άλλο σκοπό. Συναισθάνομαι ακόμα ότι είμαι εξόριστος από αυτή μέσα στό σκοτάδι καί στή λύπη τής αμαρτίας γι' αυτό "θλίβομαι"!

Τελικά παραδέχομαι ότι μόνο ο Θεός μπορεί νά μέ βοηθήσει σ' αυτή τή θλίψη, ότι μόνον σ' Αυτόν μπορώ νά πώ "πρόσχες τή ψυχή μου". Μετάνοια πάνω απ' όλα, είναι τό απελπισμένο κάλεσμα γιά τή θεία βοήθεια.

Πέντε φορές επαναλαμβάνουμε αυτό τό Προκείμενο. Καί τότε νά! η Μεγάλη Σαρακοστή αρχίζει. Τά φωτεινά χρωματιστά άμφια καί καλύμματα τού ναού αλλάζουν// τά φώτα σβήνουν. Όταν ο ιερέας εκφωνεί τίς αιτήσεις, ο χορός απαντάει μέ τό "Κύριε ελέησον" τήν κατ' εξοχήν σαρακοστιανή απάντηση.

Γιά πρώτη φορά διαβάζεται η προσευχή τού Αγίου Εφραίμ πού συνοδεύεται από μετάνοιες. Στό τέλος τής ακολουθίας όλοι οι πιστοί πλησιάζουν τόν ιερέα καί ο ένας τόν άλλο, ζητώντας τήν αμοιβαία συγχώρεση. Αλλά καθώς γίνεται αυτή η ιεροτελεστία τής συμφιλίωσης, καθώς η Μεγάλη Σαρακοστή εγκαινιάζεται μ' αυτή τήν κίνηση τής αγάπης, τής ενότητας καί τής αδελφωσύνης, ο χορός ψάλλει πασχαλινούς ύμνους.

Πρόκειται τώρα πιά νά περιπλανηθούμε σαράντα ολόκληρες μέρες στήν έρημο τής Μεγάλης Σαρακοστής. Όμως από τώρα βλέπουμε νά λάμπει στό τέλος τό φώς τής Ανάστασης, τό φώς τής Βασιλείας τού Θεού".

http://1myblog.pblogs.gr/

Ταπεινοφροσύνη και Ταπεινολογία

Συνήθως η ιερή μας αγανάκτηση για τη διαφθορά των άλλων είναι ο ευσεβής τρόπος με τον οποίο καθιερώνουμε τη δική μας αγιότητα και είναι συνέπεια της απουσίας της αυτογνωσίας.

Όταν έχουμε αυτογνωσία αποκτούμε πραγματική ταπεινοφροσύνη. «Ακολουθεί δε την ταπεινοφροσύνη η επιείκεια για τους άλλους. Όταν η ταπεινοφροσύνη δεν ακολουθείται από επιείκεια για τους άλλους, τότε είναι ταπεινολογία.

(Αββάς Ισαάκ).

Κάποτε στη σκήτη έπεσε αδελφός σε σφάλμα και έπειτα από συνεδρίαση έστειλαν πρόσκληση στον Αββά Μωυσή. Αυτός όμως δεν ήθελε να έλθει.

Απέστειλε λοιπόν προς αυτόν ο πρεσβύτερος μήνυμα λέγοντας: «Έλα γιατί σε περιμένει ο λαός». Αυτός δε ξεκίνησε και ήλθε. Και αφού πήρε ένα τρυπημένο καλάθι, το γέμισε άμμο και το βάσταζε. Οι δε αδελφοί που βγήκαν σεπροϋπάντηση του έλεγαν:

«Τι είναι τούτο πάτερ;».

Του είπε δε ο γέρων: «Οι αμαρτίες μου που είναι πίσω μου καταρρέουν και δεν τις βλέπω, και ήλθα εγώ σήμερα να κρίνω ξένα αμαρτήματα;»

Αυτοί δε καθώς άκουσαν, δεν είπαν τίποτε στον αδελφό και τον συγχώρησαν.

Αποφθέγματα Γερόντων

http://xristianos.gr/

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΑΔΕΡΦΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ

"Οι αγνοί λογισμοί εξαγνίζουν την ψυχή μας

και αχρηστεύουν τα όπλα του δαίμονος της πορνείας,

 διότι μέσα στο αγνό σώμα διατηρείται η αγνή ψυχή

 και στην οποία παραμένει η Θεία Χάρις"

 (Γέρων Παϊσιος).

Ὁδηγός πρός τήν πανθρησκεία τό νέο πρόγραμμα σπουδῶν γιά τό μάθημα τῶν θρησκευτικῶν (Ἀρχιμ. Γεώργιος Καψάνης, Ἡγούμενος Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὅρους)

ΟΔΗΓΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΠΟΥΔΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ

Τοῦ

Καθηγουμένου τῆς Ἱ. Μ. Γρηγορίου Ἁγ. Ὄρους

Ἀρχιμ. Γεωργίου Καψάνη

Ἡ πολιτικὴ ἐφαρμογὴ τοῦ νέου Προγράμματος Σπουδῶν γιὰ τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν κατὰ τὸ σχολικὸ ἔτος 2011-2012 δημιουργεῖ δικαιολογημένα ἀντιδράσεις. Τὸ νέο μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν δὲν ἔχει πιὰ Ὀρθόδοξο Χριστιανικὸ χαρακτήρα, δὲν βοηθεῖ τοὺς μαθητὰς νὰ γνωρίσουν τὴν Χριστιανική τους Πίστι, δὲν οἰκοδομεῖ τὴν θρησκευτική, τὴν ἐθνικὴ καὶ τὴν πολιτισμικὴ ταυτότητα τῶν ἑλληνοπαίδων.

Θεολόγοι καὶ ἄλλοι ἐπιστήμονες, ποὺ ἐκπροσωποῦν θεολογικοὺς καὶ ἐκπαιδευτικοὺς φορεῖς, ἀγωνιοῦν καὶ διαμαρτύρονται ἐπὶ δεκαετίες τόσο γιὰ τὴν ἐνδεχόμενη κατάργηση τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν στὴν δημόσια ἐκπαίδευση ὅσο καὶ γιὰ τὴν μετατροπή του σὲ θρησκειολογικό. Ὑπάρχουν θαυμάσιες καὶ ἐμπεριστατωμένες ἀναλύσεις. Γιὰ τὸ ἴδιο θέμα καὶ ἡ Ἱερὰ Κοινότης τοῦ Ἁγίου Ὄρους ἐκφράζουσα τὴν διαχρονικὴ αὐτοσυνειδησία τοῦ ἑλληνορθοδόξου Γένους μας, διαμαρτυρήθηκε μὲ ἐπιστολή της (28/12/2010-10/1/2011) πρὸς τὴν τότε Ὑπουργὸ Παιδείας καὶ ἐτόνισε ὅτι τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν δὲν πρέπει νὰ ἀποκτήση χαρακτήρα διαθρησκευτικό, ἀλλὰ νὰ ἔχη χαρακτήρα Ὀρθόδοξο.

Προσφάτως (μὲ ἡμερομηνία 4 Ἰουλίου 2012) τὸ «Ὑπόμνημα» τοῦ κ. Ἡρακλῆ Ρεράκη, καθηγητοῦ τῆς Παιδαγωγικῆς – Χριστολογικῆς Παιδαγωγικῆς στὴν Θεολογικὴ Σχολὴ τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης πρὸς τὴν Ἱερὰ Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, μᾶς πληροφορεῖ μὲ ἐπιστημονικῶς τεκμηριωμένα θεολογικὰ καὶ παιδαγωγικὰ ἐπιχειρήματα ὅτι:

α) Ἡ διδασκαλία τοῦ νέου μαθήματος Θρησκευτικῶν προϋποθέτει τὴν παραδοχὴ ὅτι ἡ Ἑλλάδα εἶναι ἤδη μία πολυπολιτισμικὴ χώρα. Ἡ παρουσία ὡστόσο οἰκογενειακῶν μεταναστῶν δὲν ἔχει δημιουργήσει ἰδιαίτερες πολιτισμικὲς ὀντότητες καὶ ἑπομένως τέτοια προϋπόθεσις δὲν ὑφίσταται στὸν ἑλληνικὸ χῶρο.

β) Τὸ γνωσιακὸ (πολυθρησκευτικὸ) περιεχόμενο τοῦ νέου μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν καθιστᾶ τὴν διδασκαλία τοῦ μαθήματος ἀπολύτως ἀντιπαιδαγωγική. Εἶναι παιδαγωγικῶς ἀνεπίτρεπτη ἡ στόχευσις τοῦ νέου Προγράμματος Σπουδῶν, ποὺ προβλέπει νὰ βομβαρδίζωνται τὰ παιδιὰ τῆς σχολικῆς ἡλικίας μὲ γνωστικὸ ὑλικό, τὸ ὁποῖο δὲν μποροῦν νὰ ἀφομοιώσουν οὔτε πολλῷ μᾶλλον νὰ ἀξιοποιήσουν δημιουργικά. Ἀντιθέτως ἡ διδασκαλία περὶ τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, περὶ τῆς λατρευτικῆς καὶ μυστηριακῆς ζωῆς περὶ τῆς ἐμπειρίας τῶν Ἁγίων μας, περὶ τῆς μοναδικότητος τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας, ἀφορᾶ σὲ θέματα, γιὰ τὰ ὁποία οἱ μαθηταὶ αὐτῆς τῆς ἡλικίας ἔχουν τόσο τὶς ἐμπειρικὲς ὅσο καὶ τὶς γνωστικὲς προϋποθέσεις νὰ ἀκούσουν, νὰ συζητήσουν, νὰ προβληματισθοῦν καὶ συνεπῶς νὰ ἀναπτύξουν κριτικὸ ἐνδιαφέρον γιὰ ὅλες τὶς ἄλλες θρησκεῖες.

γ) Σύμφωνα μὲ τὸ νέο Πρόγραμμα Σπουδῶν οἱ μικροὶ μαθηταὶ διδάσκονται νὰ εἶναι χειραφετημένοι ἀπὸ «ὅ,τι ὀνομάζεται “πρόσδεση στὸ παρελθόν”», δηλαδὴ τὴν πίστι τῶν γονέων τους, οἱ δὲ διδάσκοντες τὰ Θρησκευτικὰ προτρέπονται νὰ «ἀποστασιοποιοῦνται, κατὰ τὸ δυνατόν, ἀπὸ τὴν θρησκεία στὴν ὁποία ἐνδεχομένως ἀνήκουν εἴτε πατροπαράδοτα εἴτε ἀπὸ ἐπιλογή».

δ) Ἡ προσφερομένη θρησκευτικὴ ἀγωγὴ δὲν ἔχει ἀναφορὰ στὸν Χριστὸ ὡς Θεό, Σωτήρα καὶ Λυτρωτή, ὅπως τὸν γνωρίζουμε ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Πίστι μας, ἀλλὰ κατὰ τρόπο πανθρησκειακὸ «καλεῖται νὰ ἑστιάσει τὸ ἐνδιαφέρον τοῦ μαθητῆ στὴν ἀνθρώπινη διάσταση τῶν θρησκειῶν… ὡς διαχρονικὴ πηγὴ ἔμπνευσης γιὰ τὸν πολιτισμὸ καὶ ἄντλησης προσωπικοῦ ἀλλὰ καὶ συλλογικοῦ ὑπαρξιακοῦ νοήματος».

Εἶναι προφανὲς ὅτι οἱ ἀρχιτέκτονες τοῦ νέου Προγράμματος Σπουδῶν ἔχουν κατὰ νοῦ νὰ ἀποδοκιμάσουν ὅ,τι δὲν πρόλαβαν νὰ γκρεμίσουν οἱ Βαυαροὶ τῆς Ἀντιβασιλείας τοῦ Ὄθωνος.

Ὁ ἄκρατος ἐκδυτικισμὸς τῆς δημοσίας ἐκπαιδεύσεως ἐκείνης τῆς ἐποχῆς, παρότι ἀπέκοψε τὴν γενικώτερη Παιδεία ἀπὸ τὶς φυσικές της ἀξίες ποὺ ξεκινοῦσαν ἀπὸ τὴν ἀρχαία Ἑλλάδα καὶ δημιουργικὰ πέρασαν στὴν χριστιανικὴ Βυζαντινὴ αὐτοκρατορία καὶ κατόπιν στὴν παιδεία τῶν διδασκάλων τοῦ Γένους καὶ τῶν κρυφῶν σχολειῶν, δὲν εἶχε ὁριστικὰ ἀκυρώσει τὸν Ὀρθόδοξο χαρακτήρα τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν. Ἡ θρησκευτικὴ παιδεία, ἂν καὶ δὲν στοιχοῦσε ἀκριβῶς στὶς προσδοκίες καὶ στὰ ὁράματα τῶν πατέρων τοῦ νεωτέρου Ἑλληνισμοῦ, τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, τοῦ Καποδίστρια, τοῦ Μακρυγιάννη, τῶν ἁγίων Νεομαρτύρων, ἐν τούτοις διατηροῦσε τὸν χαρακτήρα τῆς διδασκαλίας τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως. Ἀκόμη καὶ ὁ πολὺς Ἀδαμάντιος Κοραής, ὁ ὁποῖος δὲν συμπαθοῦσε τὴν παιδεία ποὺ πήγαζε ἀπὸ τὴν βυζαντινή μας παράδοσι καὶ διατηρήθηκε στοὺς κύκλους τῶν Κολλυβάδων, δὲν δίσταζε νὰ ὑποστηρίξη τὸν κατηχητικὸ χαρακτήρα τῆς δημοσίας παιδείας στὸ ἀναγεννώμενο ἑλληνικὸ κράτος. Στὶς «Σημειώσεις εἰς τὸ προσωρινὸν πολίτευμα τῆς Ἑλλάδος τοῦ 1822 ἔτους» (τὸ Σύνταγμα τῆς A´ ἐν Ἐπιδαύρῳ Ἐθνοσυνελεύσεως), σχολιάζοντας τὸ ἄρθρο ποὺ ἀφορᾶ στὴν δημόσια παιδεία, ὁρίζει τὴν μορφὴ τῆς θρησκευτικῆς παιδείας ὡς «κατήχησιν» καὶ κάνει τὶς ἑξῆς σημαντικὲς καὶ γιὰ τὴν σημερινὴ πραγματικότητα παρατηρήσεις: «Τὸ αἴτιον, διὰ τί ὀνομάζω τελευταίαν τὴν Κατήχησιν, εἶναι ὅτι, ἐπειδὴ ὑποθέτω ἀνοικτὰ τὰ κοινὰ σχολεῖα ὄχι μόνον εἰς ὄλας τὰς αἱρέσεις τῶν χριστιανῶν, ἀλλὰ καὶ εἰς τοὺς Ἰουδαίους καὶ εἰς τοὺς Τούρκους, καλὸν εἶναι νὰ παραδίδεται ἡ κατήχησις δύο ἡμέρας τῆς ἑβδομάδος μόνας, εἰς μόνα τῶν Ἀνατολικῶν τὰ τέκνα, μετὰ τὴν ἀπόλυσιν τῶν ἑτεροδόξων ὁποιωνδήποτε, παρεκτὸς ἂν κανεὶς ἀπὸ τοὺς γονεῖς τούτων αὐτόκλητος ζητήση δὶς καὶ τρίς, ὡς χάριν, τὴν εἴσοδον τοῦ τέκνου του εἰς τῆς κατηχήσεως τὴν παράδοσιν» (ἔκδ. ἐν Ἀθήναις, 1933, ὑπὸ Θεμ. Π. Βορίδου).

Γιὰ τὸ περιεχόμενο τῆς Ὀρθοδόξου Χριστιανικῆς ἀγωγῆς ἔχει γίνει πολλὴ συζήτησις ἀπὸ ἀξιολόγους θεολόγους. Κατὰ καιροὺς μὲ ἀνακοινώσεις σὲ συνέδρια καὶ μὲ ἄρθρα, ἔχουν γίνει προτάσεις γιὰ τὴν ὑπέρβασι τῶν δυτικῶν θεολογικῶν ἐπιδράσεων στὸ ἀναλυτικὸ πρόγραμμα καὶ στὸ περιεχόμενο τοῦ μαθήματος. Στόχος τῶν προτάσεων ἦταν ὁ προσανατολισμὸς τοῦ μαθήματος πρὸς τὴν κατεύθυνσι τῆς καλλιέργειας τοῦ Ὀρθοδόξου ἐκκλησιαστικοῦ φρονήματος. Ὁ καθηγητὴς Νίκος Ματσούκας π.χ. ἔγραφε μεταξὺ ἄλλων: «Καταλαβαίνει κανεὶς εὔκολα πὼς δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ εὐοδωθοῦν οἱ σκοποὶ τοῦ θρησκευτικοῦ μαθήματος, ποὺ στὴν προκειμένη περίπτωση γιὰ μᾶς εἶναι ἡ καλλιέργεια τοῦ ὀρθοδόξου φρονήματος, ἂν δὲν ὑπάρχουν τὰ πολιτιστικὰ ἀγαθὰ τῆς βυζαντινῆς παραδόσεως καὶ δάσκαλοι ποὺ θὰ ἐμπνεύσουν τὸ μεράκι γι’ αὐτὰ τὰ ἀγαθά. Προϋποτίθεται βέβαια ἡ ὕπαρξη τοῦ ζωντανοῦ χριστιανικοῦ πνεύματος ποὺ ἐκφράζεται στὰ πλαίσια τῆς λατρείας». Καὶ σχεδὸν συμπερασματικά, σὰν μία προτροπὴ ἐξόδου τῆς θεολογίας καὶ τῆς θρησκευτικῆς παιδείας ἀπὸ τὴν «βαβυλώνεια αἰχμαλωσία» τους στὰ δυτικὰ πρότυπα, συμπληρώνει: «Τὸ ἀναλυτικὸ πρόγραμμα τοῦ θρησκευτικοῦ μαθήματος πρέπει νὰ ἀναθεωρηθεῖ ἀπὸ τὰ βάθρα του καὶ νὰ δοθεῖ μὲ τρόπο πιὸ συγκεκριμένο ἡ ἱστορικὴ ζωὴ τῆς Ὀρθοδοξίας» (περιοδ. ΣΥΝΑΞΗ, τεύχ.: (1982), σελ. 36 καὶ 40).

Μὲ τὸ νέο Πρόγραμμα Σπουδῶν, εἰς πεῖσμα τῆς ἀνάγκης γιὰ μία Ὀρθόδοξη διδαχὴ μὲ τὰ «ἀγαθὰ τῆς βυζαντινῆς μας παραδόσεως», ἐπιβάλλεται ἕνας σύγχρονος βαρλααμιτισμὸς ποὺ εἰσχωρεῖ βάναυσα στὰ σπλάγχνα τοῦ Γένους. Ἡ συμπαντικὴ παιδεία, μὲ μορφὴ διαφορετικὴ ἀπὸ ἐκείνη τοῦ παλαιοῦ βαρλααμιτισμοῦ, μὲ τὰ χαρακτηριστικὰ τοῦ πανθρησκευτικοῦ συγκρητισμοῦ, εἰσβάλλει στὰ σχολεῖα γιὰ νὰ ἀκυρώση τὴν Παιδεία τοῦ Γένους. Ἐπιχειρεῖται νὰ ἀποκοποῦν τὰ παιδιὰ ἀπὸ τὶς ζωογόνες ρίζες τῆς πατροπαραδότου Ὀρθοδόξου Πίστεως, ποὺ καθιστᾶ τους ἀνθρώπους Σῶμα Χριστοῦ, Ἐκκλησία Χριστοῦ, «κοινωνοὺς θείας φύσεως» (Β´  Πέτρ. α´ 4), καὶ νὰ ἀφομοιωθοῦν στὴν χοάνη μίας οὑμανιστικῆς θρησκευτικότητος ποὺ δὲν ἐλευθερώνει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ τὸν θάνατο, δὲν τὸν ὁδηγεῖ στὸν ἁγιασμὸ καὶ τὴν θέωσι, ἀλλά, τουναντίον, τὸν προετοιμάζει γιὰ νὰ ἀποδεχθῆ τὴν δαιμονικὴ Πανθρησκεία.

Αὐτὸς ὁ ἰδιότυπος νεοβαρλααμιτισμὸς ἐπιβάλλεται ἀπὸ μία μερίδα θεολόγων, οἱ ὁποῖοι δείχνουν πὼς ἐχθρεύονται τὴν ἡσυχαστικὴ θεολογία τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, τὴν μαρτυρικὴ Ὀρθοδοξία τῶν Νεομαρτύρων, τὴν ἀσκητικὴ παιδεία τῶν Κολλυβάδων, τὴν ἁπλοϊκὴ πίστι τῶν ἀγωνιστῶν τῆς Παλιγγενεσίας τοῦ 1821. Οἱ θεολόγοι αὐτοὶ δὲν κατανοοῦν ὅτι ἀντιστρατεύονται τὸν λόγο τῶν Προφητῶν, τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Πατέρων, ὁ ὁποῖος δὲν ἀναγνωρίζει ἄλλες ὁδοὺς σωτηρίας πλὴν τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. «Οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενὶ ἡ σωτηρία, οὐδὲ γὰρ ὄνομά ἐστιν ἕτερον ὑπὸ τὸν οὐρανὸν τὸ δεδομένον ἐν ἀνθρώποις ἐν ᾧ δεῖ σωθῆναι ἡμᾶς» (Πράξ. δ´ 12). Δὲν κατανοοῦν ἑπομένως ὅτι, στεροῦντες ἀπὸ τὰ Ὀρθόδοξα Ἑλληνόπουλα τὴν ἀναγκαία γι’ αὐτὰ Ὀρθόδοξη ἐκκλησιαστικὴ παιδεία καὶ ἐπιβάλλοντες τὴν δημόσια πολυθρησκειακὴ θρησκευτικὴ ἐκπαίδευσι, φανερώνουν τὴν κρίσι θεολογίας καὶ πιὸ πολὺ τὴν κρίσι πίστεως, στὴν ὁποία βρίσκονται, γιὰ νὰ θυμηθοῦμε τὸν σχετικὸ λόγο τοῦ π. Γεωργίου Φλωρόφσκυ. Διερωτᾶται κανείς, ἐὰν μπορεῖ οἱ θεολόγοι αὐτοὶ νὰ θεωροῦνται μέλη τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὅταν ἐν τοῖς πράγμασι ὑπονομεύουν τὸ διδακτικό της ἔργο στὶς εὐαίσθητες ἀκόμη ψυχὲς τῶν μαθητῶν. Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι δὲν μποροῦν νὰ εἶναι ἐντὸς τοῦ περιβόλου τῆς Ἐκκλησίας, δὲν μποροῦν νὰ εἶναι μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, ἐφ’ ὅσον τὸ ὑποσκάπτουν.

Οἱ ἐμπνευσταὶ τοῦ νέου Προγράμματος Σπουδῶν φαίνεται νὰ πιστεύουν ὅτι ὁ λαός μας δὲν χρειάζεται τὸν Χριστὸ στὴν Παιδεία, ἀλλὰ ὅτι ἔφθασε ἡ ὥρα νὰ ζητήση ἀπὸ τὸν Χριστὸ νὰ «ἀπέλθῃ τῶν ὁρίων αὐτῶν». Ὅμως πρὶν ἀπὸ ἐμᾶς, ἄλλοι λαοί, τῶν ὁποίων τὶς ἀρχὲς διδασκαλίας τοῦ θρησκευτικοῦ μαθήματος πασχίζουμε νὰ ἀντιγράφουμε, εἶχαν διώξει τὸν Χριστὸ ἀπὸ τὴν παιδεία τους καὶ ἔζησαν τὶς συνέπειες τῆς ἀπομακρύνσεώς Του. «Τὸ σχολεῖον τῆς Εὐρώπης ἔχει ἀποχωρισθῆ ἀπὸ τὴν πίστιν εἰς τὸν Θεόν. Εἰς αὐτὸ ἔγκειται ἡ μεταστροφή της εἰς δηλητηριάστριαν, εἰς αὐτὸ καὶ ὁ θάνατος τῆς εὐρωπαϊκῆς ἀνθρωπότητος», εἶπε μὲ κάθε εἰλικρίνεια ὁ βαθὺς γνώστης τῆς εὐρωπαϊκῆς κουλτούρας, ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, ὁ ὁποῖος ἔζησε στὸ ἴδιο του τὸ σῶμα τὴν βαρβαρότητα τῆς ἀποχριστιανοποιημένης Εὐρώπης, ὅταν ἦταν αἰχμάλωτος τῶν Ναζὶ στὰ στρατόπεδα τοῦ Νταχάου.

Ὁ σύγχρονος νεοελληνικὸς οὑμανισμὸς ἐπιβάλλει στοὺς Νεοέλληνες νὰ διώξουν ἀπὸ τὴν δημόσια θρησκευτικὴ Ἐκπαίδευση τὸν Χριστὸ τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως καὶ νὰ δεχθοῦν τὴν νεοεποχίτικη πολυθρησκευτικὴ θρησκευτικὴ παιδεία, τὴν παιδεία τῆς Πανθρησκείας. Ἐλπίζουμε ὅτι ὁ λαός μας δὲν θὰ ὑποκύψη στὶς ἐπιλογὲς μιᾶς μειοψηφίας θεολόγων καὶ διαμορφωτῶν τῆς δημόσιας παιδείας, ἀλλὰ θαρραλέα θὰ ζητήση ἀπὸ τοὺς ἁρμοδίους παράγοντες τῆς Πολιτείας νὰ ἐπανεξετάσουν τὸ θέμα, νὰ τὸ θέσουν σὲ ἕνα οὐσιαστικὸ δημοψήφισμα, ἀφοῦ ἀκουσθοῦν καὶ οἱ Ὀρθόδοξες καὶ οἱ πανθρησκευτικὲς προτάσεις, γιὰ νὰ ἐπιλέξη μόνος του ἂν ἀκόμη θέλη τὸν Χριστὸ στὴν Παιδεία ἢ ἂν ἐπιθυμῆ τὴν ἀπο-Χριστιανοποίησί της.

Πιστεύουμε ὅτι ὁ ἑλληνικὸς λαός, παρὰ τὶς ἁμαρτίες του ποὺ τὸν ὡδήγησαν στὴν παροῦσα πολύπλευρη κρίσι, στὸ βάθος τῆς ψυχῆς του εἶναι πιστὸς στὴν Ὀρθοδοξία καὶ τὴν Ἐκκλησία του. Αὐτὸ τὸ δείχνει, ὁσάκις οἱ περιστάσεις τοῦ ἐπιτρέπουν νὰ ἐκφράζη ἀνεπηρέαστος τὴν πίστι του στὸν Χριστὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία. Τὴν Ὀρθόδοξη Χριστιανικὴ παιδεία προτιμοῦν ὄχι μόνο τὰ τρία τοῖς ἑκατὸν τῶν Νεοελλήνων ποὺ ἐκκλησιάζονται τὶς Κυριακές, ἀλλὰ καὶ ἡ συντριπτική τους πλειοψηφία ποὺ αἰσθάνονται καὶ δηλώνουν Χριστιανὸς Ὀρθόδοξος, ποὺ τιμοῦν τὶς μεγάλες ἑορτὲς τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ βαπτίζουν τὰ παιδιά τους, ποὺ ἀγαποῦν τὶς χριστιανικές τους παραδόσεις, ποὺ κάποτε μετανοοῦν γιὰ τὰ λάθη τους, ποὺ παίρνουν τὸ ἐφόδιο τῆς αἰωνίου Ζωῆς, ποὺ ἀφήνουν τὴν τελευταία τους πνοὴ μὲ ἐλπίδα στὸν Χορηγὸ τῆς ζωῆς καὶ Νικητὴ τοῦ Θανάτου.

Αὐτὰ τὰ παρακάμπτουν οἱ ἐπίδοξοι μεταρρυθμισταὶ τῆς θρησκευτικῆς παιδείας τοῦ Γένους. Θέλουν νὰ νοιώθουν ἐκσυγχρονισταὶ καὶ ὄχι «ἑπόμενοι τοῖς ἁγίοις πατράσι». Ἀλλοιῶς δὲν ἐξηγεῖται ἡ ἐμμονή τους σὲ δυτικόφερτες μεθόδους ποὺ ἀκολουθοῦν τὶς ἀρχὲς τῆς θεωρίας τοῦ «θρησκευτικοῦ γραμματισμοῦ», μιᾶς θεωρίας ποὺ δὲν ἀνταποκρίνεται στοὺς στόχους τῆς Ὀρθοδόξου ἀγωγῆς, ποὺ δὲν συμβιβάζεται μὲ τὴν προοπτικὴ τῆς θεώσεως. Ἀλλοιῶς δὲν ἐξηγεῖται τὸ ὅτι, ἂν καὶ εἶναι Ὀρθόδοξοι θεολόγοι, δὲν ἀντιλαμβάνονται ὅτι ἡ θρησκευτικὴ ἀγωγὴ γιὰ τὰ Ὀρθόδοξα παιδιὰ πρέπει νὰ βασίζεται στὴν πίστι καὶ στὴν ζῶσα ἐμπειρία τῆς Ἐκκλησίας, στὸ κέντρο τῆς ὁποίας εἶναι ὁ Θεάνθρωπος Κύριος Ἰησοῦς Χριστός.

Γιὰ μιὰ ἀκόμη φορὰ τὸ ἴδιο δίλημμα ὀρθώνεται μπροστά μας. Οὐμανιστικὴ ἢ θεανθρωποκεντρικὴ παιδεία. Συσχηματισμὸς μὲ τὸν κόσμο ἐν ὀνόματι μιᾶς δῆθεν προσαρμογῆς στὰ νέα κοινωνικὰ δεδομένα ἢ προσήλωσις στὴν πάντοτε κοινὴ καὶ οὐδέποτε ἐκκοσμικευμένη παιδαγωγικὴ τοῦ μόνου ἀληθινοῦ Παιδαγωγοῦ, ὁ ὁποῖος μᾶς κάνει δικό Του Σῶμα, Ἐκκλησία Του, αὐθεντικὴ εἰκόνα Του;

Στὸ βιβλίο της «Τὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ ἡ Παιδεία τοῦ Γένους μας» (1984), ἡ Ἱερὰ Κοινότης τοῦ Ἁγίου Ὅρους γράφει: «Δὲν μποροῦμε ἀτιμωρητὶ οἱ ὀρθόδοξοι Ἕλληνες νὰ παιδιαρίζωμε, στηριζόμενοι σ’ ὁποιαδήποτε δικαιολογία ἤ, περισσότερο νὰ αὐθαδιάζωμε. Ἂν αὐτοὶ ποὺ προηγήθηκαν ἡμῶν, καὶ ἔζησαν καὶ τάφηκαν σὲ τοῦτα τὰ χώματα, αὐτοσχεδίαζαν κάνοντας τὸ κέφι τους, τότε θὰ μπορούσαμε καὶ μεῖς νὰ συνεχίσωμε αὐτοσχεδιάζοντας. Ἂν ὅμως ἔζησαν διαφορετικά… τότε δὲν μποροῦμε ἀτιμωρητὶ νὰ αὐτοσχεδιάζωμε, νὰ κάνωμε πρόβες, νὰ παίζωμε ἐν οὐ παικτοῖς.

Ἂν δὲν εἶχε θεολογήσει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ὅπως θεολόγησε, ἀνακεφαλαιώνοντας τὴν πεῖρα καὶ τὴ ζωὴ τῆς Ὀρθοδοξίας, σβήνοντας τὴ δίψα τοῦ σημερινοῦ βασανισμένου νέου ἀνθρώπου. Ἂν δὲν ἦσαν γενάρχες τοῦ νέου Ἑλληνισμοῦ ἕνας ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς καὶ ἕνας Μακρυγιάννης. Ἂν δὲν ὑπῆρχαν ὅλα αὐτὰ στὸ αἷμα μας, τότε θὰ μπορούσαμε νὰ κάνωμε ὅ,τι μᾶς κατέβη.

Τώρα δὲν εἶναι ἔτσι. Τώρα βρισκόμαστε ἐν τόπῳ καὶ χρόνῳ ἁγίῳ. Δὲν μπορεῖ νὰ εἴμαστε ἐπιπόλαιοι. Δὲν ἀνήκομε στὸν ἑαυτό μας. Ἀνήκομε σ’ αὐτοὺς ποὺ μᾶς γέννησαν καὶ σ’ ὅλο τὸν κόσμο. Εἴμαστε χρεωμένοι μὲ πνευματικὴ κληρονομία» (σελ. 68-70).

Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀλήθεια. Ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς ἵδρυε σχολεῖα γιὰ νὰ ὁδηγῆται δι’ αὐτῶν ὁ λαὸς σὲ θεογνωσία, ὄχι σὲ στεῖρα ἐγκυκλοπαιδικὴ γνῶσι. Ἡ γνωσιολογία, ἡ ὁποία χαρακτηρίζει τὸ φρόνημα καὶ διέπει τὰ κηρύγματα τοῦ ἐνθαποστόλου ἁγίου Κοσμᾶ, δὲν εἶναι ἡ γνωσιολογία τῶν ἐγκυκλοπαιδιστῶν, τῶν εὐρωπαίων καὶ Ἑλλήνων διαφωτιστῶν τοῦ 18ου αἰῶνος, τῶν Βαυαρῶν ἀρχιτεκτόνων τῆς νεωτέρας παιδείας τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους. Ἡ γνωσιολογία του εἶναι εὐθυγραμμισμένη μὲ ἐκείνην τῶν Προφητῶν, τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Πατέρων μέχρι τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ. Σὲ αὐτὴν τὴν παιδεία προσανατόλιζε τὸ δοῦλον Γένος, ὅταν ἔλεγε: «Διατὶ ἀπὸ τὸ σχολεῖον μανθάνομεν τὸ κατὰ δύναμιν τί εἶναι Θεός, τί εἶναι Ἁγία Τριάς, τί εἶναι ἄγγελοι, ἀρχάγγελοι, τί εἶναι δαίμονες, τί εἶναι Παράδεισος, τί εἶναι Κόλασις, τί εἶναι ἁμαρτία, τί εἶναι ἀρετή. Ἀπὸ τὸ σχολεῖον μανθάνομεν τί εἶναι ἁγία Κοινωνία, τί εἶναι Βάπτισμα, τί εἶναι τὸ ἅγιον Εὐχέλαιον, τί τίμιος Γάμος, τί εἶναι ψυχή, τί εἶναι κορμί, τὰ πάντα ἀπὸ τὸ σχολεῖο τὰ μανθάνομεν» (Ἰω. Μενούνου, Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ Διδαχές, ἔκδ. «Τῆνος», σελ. 142).

Πιστεύουμε ὅτι οἱ ἐκτιμήσεις μας γιὰ τὴν βούλησι τοῦ Ὀρθοδόξου ἑλληνικοῦ λαοῦ στὸ θέμα τῆς θρησκευτικῆς παιδείας εἶναι ὀρθὲς καὶ ὁ λαός μας, ἂν ἐρωτηθῆ, θὰ προτιμήση νὰ μείνη πιστὸς στὴν παρακαταθήκη τῶν πατέρων του καὶ δὲν θὰ ἀποδεχθῆ ἕνα πανθρησκευτικὸ μάθημα γιὰ τὰ παιδιά του, θὰ προτιμήση νὰ καταργηθῆ τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν παρὰ νὰ ἐκπέση σὲ μία ἀντιχρίστη θρησκευτικὴ ἀγωγή! Θὰ ἦταν προτιμότερο γι’ αὐτὸν νὰ καταργηθῆ τὸ μάθημα καὶ νὰ προσφέρη μία Ὀρθόδοξη παιδεία στὰ παιδιά του ἔξω ἀπὸ τὸ δημόσιο σχολεῖο, παρὰ νὰ ἀποδεχθῆ μία δημόσια μύησι στὴν ἐπερχόμενη Πανθρησκεία.

Ἐὰν παρὰ ταῦτα ὁ λαός μας ἐνσυνείδητα προτιμήση νὰ ἀπομακρύνη τὸν Χριστὸ ἀπὸ τὴν δημόσια παιδεία, θὰ εἶναι μοιραία ἐκεῖνος ὑπεύθυνος τῆς ἐπιλογῆς του. Ὁ Χριστὸς ὅπως μαρτυρεῖται στὸ Ἱερὸ Εὐαγγέλιο, δὲν ἐκβιάζει κανένα. Εἶναι Θεὸς τῆς ἐλευθερίας. «Κρούει τὴν θύραν» καὶ περιμένει νὰ τὸν δεχθοῦμε. Ἀλλὰ καὶ ἀπομακρύνεται, ὅταν ἐμεῖς δὲν τὸν δεχόμαστε. Μόνον ἂς γνωρίζουμε ὅτι τὸ τίμημα τῆς ἀπουσίας τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὴν ζωή μας θὰ εἶναι βαρύ, θὰ εἶναι ὁ ὄλεθρος. Ὅπως λέγει ὁ προφητικὸς λόγος: «ὅτι ἰδοὺ οἱ μακρύνοντες ἑαυτοὺς ἀπὸ σοῦ ἀπολοῦνται» (Ψαλμ. ΟΒ´ 27). Καὶ ὅπως γράφει ὁ ἅγιος Νικόλαος Ἀχρίδος: «Ὁ Χριστὸς ἀπεμακρύνθη ἀπὸ τὴν Εὐρώπην, ὅπως κάποτε ἀπὸ τὴν χώραν τῶν Γαδαρηνῶν, ὅταν οἱ Γαδαρηνοὶ τὸ ἐζήτησαν. Μόλις ὅμως Αὐτὸς ἔφυγεν, ἦλθε πόλεμος, ὀργή, τρόμος καὶ φρίκη, κατάρρευσις, καταστροφή».

Συνοψίζοντες τὰ ἀνωτέρω διαμαρτυρόμεθα σὲ ὅλους τοὺς τόνους καὶ πρὸς κάθε κατεύθυνσι γιὰ τὸ ὅτι μὲ τὸ νέο Πρόγραμμα Σπουδῶν ἐξισώνονται ὁ Χριστὸς μὲ τὸν Μωάμεθ, τὸν Βούδα, τὸν Κομφούκιο καὶ ἡ ἐν Χριστῷ ζωὴ μὲ τὴν θρησκευτικότητα τῶν ἄλλων θρησκειῶν, δηλαδὴ διδάσκεται στὰ παιδιὰ ὅτι σωτηρία ὑπάρχει καὶ στὶς ἄλλες θρησκεῖες. Ὅσοι τὸ πράττουν, κηρύσσουν «ἕτερον εὐαγγέλιον», εὐαγγέλιο πλάνης, μὲ τὸ ὁποῖο δὲν μποροῦμε νὰ συμφωνήσουμε. Ἐκφράζουμε τὴν ἐλπίδα ὅτι οἱ πολιτικοί μας ἠγέται καὶ οἱ ἐκκλησιαστικοί μας ἄρχοντες δὲν θὰ ἐπιτρέψουν νὰ ἐξισώνεται στὶς ψυχὲς τῶν Ὀρθοδόξων μαθητῶν ἡ Ἀλήθεια μὲ τὸ ψεῦδος, διότι τὸ σοβαρὸ αὐτὸ πλῆγμα τῆς δαιμονικῆς Νέας Ἐποχῆς στὸ σῶμα τοῦ εὐλογημένου Ὀρθοδόξου λαοῦ μας θὰ ἀποτελέση ἀσυγχώρητο λάθος τῆς γενεᾶς μας, ἡ ὁποία καὶ θὰ πληρώση τὸ βαρὺ τίμημα αὐτῆς τῆς ἀποστασίας.

Ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου

Ἀρχιμ. ΓΕΩΡΓΙΟΣ

22 Ἰουλίου 2012

(Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»)

http://hristospanagia1.wordpress.com/

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΑΔΕΡΦΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ

Αν είσαι ταραγμένος, είναι γιατί …

ξέχασες ότι απόθεσες τη ζωή σου στα χέρια του Θεού!

Αν είσαι απογοητευμένος, είναι γιατί…

ξέχασες ότι ο Θεός μπορεί να κάνει τα πάντα!

Αν είσαι θυμωμένος, είναι γιατί…

ξέχασες πως ο Θεός είναι η ειρήνη!

Αν είσαι ψυχραμένος, είναι γιατί…

ξέχασες ότι ο Θεός είναι η αγάπη!

ΑΓΙΑ ΜΑΤΡΩΝΑ Η ΑΟΜΜΑΤΟΣ

ΟΣΙΑ ΜΑΤΡΩΝΑ Η ΡΩΣΙΔΑ Η ΑΟΜΜΑΤΟΣ

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΑΔΕΡΦΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΕ ΛΙΓΟ ΕΛΛΑΔΑ .....

Τι είναι αγάπη?

Δεν είναι συμπόνια μήτε καλοσύνη.

Στη συμπόνια είναι δύο, αυτός που πονά κι αυτός που συμπονάει.

Στην καλοσύνη είναι δύο, αυτός που δίνει κι αυτός που δέχεται.

Μα στην αγάπη είναι ένα.

Σμίγουν οι δύο και γίνονται ένα.

Δεν ξεχωρίζουν.

Το εγώ και εσύ αφανίζονται.

Αγαπώ θα πει ΧΑΝΟΜΑΙ.

Ν. Καζαντζάκης

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΑΔΕΡΦΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ

"Δεν υπάρχει τρόπος και τόπος που αναπαύει την ανθρώπινη φύση

βαθύτερα από το σταύρωμα και το σταυρό της αγάπης. 

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη παρηγοριά απ' αυτή την οδύνη" 

(Γέρων Βασίλειος Γοντικάκης).   

ΣΤΟ ΠΟΛΕΜΟ...ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΙΣΙΟΥ

Παλιά, όταν γινόταν ένας πόλεμος, ήταν εν αμύνη κανείς και πήγαινε να αγωνισθή, να πολεμήση, για να υπερασπίση την Πατρίδα του ,το έθνος του.

Τώρα δεν πάμε να υπερασπίσουμε την Πατρίδα μας ή να αγωνισθούμε , για να μην μας κάψουν οι βάρβαροι τα σπίτια μας ή να μη μας πάρουν την αδελφή μας και μας ατιμάσουν, ούτε πάμε για ένα έθνος ή για μια ιδεολογία.

Τώρα πάμε ή για τον Χριστό ή για τον διάβολο. Είναι καθαρό μέτωπο. Στην κατοχή γινόσουν ήρωας, γιατί δεν χαιρετούσες έναν Γερμανό. Τώρα γίνεσαι ήρωας, γιατί δεν χαιρετάς τον διάβολο. Πάντως θα δούμε φοβερά γεγονότα. Θα δοθούν πνευματικές μάχες.

 Οι Άγιοι θα αγιασθούν περισσότερο και οι ρυπαροί θα γίνουν ρυπαρώτεροι. Νιώθω μέσα μου μια παρηγοριά. Μια μπόρα είναι και ο αγώνας έχει αξία, γιατί τώρα δεν έχουμε εχθρό τον Αλή Πασά ή τον Χίτλερ ή τον Μουσολίνι, αλλά τον διάβολο. Γι’ αυτό θα έχουμε και ουράνιο μισθό.

Ο Θεός ας αξιοποιήση το κακό σε καλό σαν Καλός Θεός.

Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου Λόγοι Α΄, Με πόνο και αγάπη για το σύγχρονο άνθρωπο, Ιερόν Ησυχαστήριον «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος» Σουρωτή Θεσσαλονίκης

Η ανθρώπινη δικαιοσύνη δεν είναι γιά τους πνευματικούς ανθρώπους...

Γέροντα, τί θέση έχει ή ανθρώπινη δικαιοσύνη στην πνευματική ζωή;

-Η ανθρώπινη δικαιοσύνη δεν είναι γιά τους πνευματικούς ανθρώπους, είναι φρένο γιά τους κοσμικούς ανθρώπ

ους.

Ό πνευματικός άνθρωπος είναι ανόητος, άν άποβλέπη σ' αυτήν, γιατί μπροστά στην θεία δικαιοσύνη ή ανθρώπινη είναι μηδέν. Αλλά και ό κοσμικός άνθρωπος, άν πετύχη κάτι σ' αυτήν την ζωή εφαρμόζοντας τήν ανθρώπιν η δικαιοσύνη, δεν θά έχη τήν πραγματική χαρά και ανάπαυση.

Ας υποθέσουμε ότι δύο αδέλφια έχουν ένα κτήμα δέκα στρέμματα. Ανθρώπινη

δικαιοσύνη είναι νά πάρη ό καθένας άπό πέντε στρέμματα. Θεία δικαιοσύνη είναι νά πάρη

ό καθένας αυτό πού έχει ανάγκη.

Αν δηλαδή ό ένας αδελφός έχη επτά παιδιά και ό άλλος δύο ή ή δουλειά του ενός είναι κατώτερη άπό τήν δουλειά του άλλου, πρέπει νά πάρη περισσότερο εκείνος πού έχει μεγαλύτερη ανάγκη. Σ' αυτήν τήν περίπτωση είναι αδικία νά πάρη ό δεύτερος όσα καί ό πρώτος. Ό κοσμικός άνθρωπος όμως δεν λαμβάνει ύπ' όψιν του ότι ό αδελφός του δυσκολεύεται νά τά βγάλη πέρα. Δεν καταλαβαίνει ότι ή μοιρασιά πού πάει νά κάνη είναι άδικη, γιατί δεν σκέφτεται πνευματικά.

Τού λές: πρέπει νά βοηθήσης τήν οικογένεια σου νά δεχθή νά δώσης περισσότερα στον αδελφό σου πού έχει ανάγκη καί σου λέει:

Γιατί; δεν τον αδικώ!

Έάν ήταν πνευματικός άνθρωπος, ακόμα καί άν ή γυναίκα του καί τά παιδιά του αντιδρούσαν, έπρεπε νά τους πείση νά δεχθούν ό,τι του δώση ό αδελφός του. Αν ό αδελφός του έλεγε: εσύ θά πάρης ένα στρέμμα, νά έπαιρνε τό ένα, χωρίς νά πή τίποτε, γιά νά νιώθη άνετα ό αδελφός του πού πήρε τά υπόλοιπα.

Πάντως τό Ευαγγέλιο κάνει τήν καλύτερη μοιρασιά.

Μού κάνει εντύπωση ή αρχοντιά του 'Αβραάμ. Όταν μάλωναν οι τσομπάνηδες του Λώτ καί

του Αβραάμ γιά τά βοσκοτόπια, πήγε ό Αβραάμ στον Λώτ καί του είπε: Δέν κάνει να μαλώνουμε είμαστε συγγενείς.

Πού σέ αναπαύει εσένα νά πας; Θέλεις να πάς από 'δώ η θέλεις να πάς από 'κεί;. Ο Λώτ κινήθηκε καί λίγο ανθρώπινα και διάλεξε τά Σόδομα καί τα Γόμορρα, γιατί είχαν πρασινάδα καί βοσκοτόπια, καί τί έπαθε μετά! Ο Αβραάμ κινήθηκε μέ την θεία δικαιοσύνη, θέλησε νά ανάπαυση τον Λώτ, καί χάρηκε κιόλας πού ό Λώτ πήγε στον καλύτερο τόπο

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΙΣΙΟΣ

http://talantoblog.blogspot.gr/

ΠΑΤΕΡ ΔΕΝ ΕΧΩ ΚΑΜΙΑ ΘΛΙΨΗ ΚΑΙ ΠΕΙΡΑΣΜΟ...

Πήγε ένας χριστιανός στον πνευματικό του.

- Πάτερ, εδώ και λίγες εβδομάδες αισθάνομαι πολύ καλά, δεν είχα καμία θλίψη και πειρασμό. Αυτό είναι καλό ή κακό;

- Όταν δεν έχεις πειρασμούς σημαίνει ή ότι οι δαίμονες σ' άφησαν ήσυχο επειδή τους υπηρετείς χωρίς να σε πειράζουν ή ότι ο Θεός σου παραχωρεί μια περίοδο ησυχίας για να συνέλθεις. Αλλά μην περηφανευτείς επειδή τότε η χάρη του Θεού φεύγει από εσένα. Ο Θεός το επιτρέπει αυτό όχι για τις αρετές μας, αλλά επειδή είμαστε αδύναμοι. Αν ήσουν τώρα έτοιμος για μεγάλη δοκιμασία ο Θεός θα στην έστελνε.

Αλλά πολλές φορές αν και νομίζουμε ότι είμαστε έτοιμοι για μεγάλες πνευματικές μάχες, ο Θεός γνωρίζει καλύτερα την ψυχή μας Εκείνος ξέρει ότι αν νικήσουμε τώρα σε μια δύσκολη πνευματική μάχη ίσως θα περηφανευόμασταν ή ότι αν θα είχαμε μια δοκιμασία, μια μάχη η οποία δεν είναι απαραίτητη ίσως στην επόμενη δοκιμασία να μην είχαμε την δύναμη ν' ανταπεξέλθουμε.

Ο ίδιος είπεν όταν ευρίσκεσαι εις ειρήνην και δεν πολεμεισαι, τότε περισσότερον να ταπεινώνεσαι μήπως αν εισχωρήση ξένη χαρά καυχηθώμεν και παραδοθώμεν εις πόλεμον διότι πολλάκις ο Θεός ένεκα των αδυναμιών μας, δεν παραχωρεί να παραδοθώμεν, δια να μη απολεσθώμεν. 

http://www.agioritikovima.gr/

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΑΔΕΡΦΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ

"Η αγάπη μας πρέπει να είναι ίδια προς όλους.

  Μόνο τότε είναι αγάπη Θεού. 

Κάτω από αυτήν τα πάντα λυγίζουν.

 Δίπλα της όλα λειώνουν" 

(Γέρων Παϊσιος).