Η ευχή..............

Tώρα έχομεν έν πρόβλημα, προκειμένου να αφιερωθώμεν εις την ευχήν. Eίμεθα κεκλεισμένοι μέσα εις τας απασχολήσεις μας, βιαζόμεθα, κουραζόμεθα, απογοητευόμεθα, ζώμεν με το άγχος, δεν κατορθώνομεν να είμεθα ελεύθεροι από λογισμούς, από πάθη, από τρικυμίας. Διά να υπνώσωμεν ταλαιπωρούμεθα, διά να είμεθα χαρούμενοι πρέπει να παίζωμεν κιθάρα η να εύρωμεν μίαν διασκέδασιν. Δεν είναι ζωή αυτή! Mάς κουράζει και δεν μας αφήνει να προσευχώμεθα όσον και όπως θέλομεν.

Δι' αυτό βεβαιούν οι Πατέρες, ότι οι λόγοι του Θεού είναι που δροσίζουν την ψυχήν και ο λόγος του θεού "ρώννυσι την ψυχήν, καθώς ο οίνος το σώμα".

O λόγος του Θεού υπάρχει εις την Γραφήν και εις τους αγίους Πατέρας. Όταν μελετώμεν τοιαύτα βιβλία, και μάλιστα, ασκητικών Πατέρων, όταν είμεθα εις την εργασίαν μας προσεκτικοί, όταν κοπιάζωμεν εις την ζωήν μή σπαταλώντες τας δυνάμεις μας, αλλά δίδοντες αυτά εις το καθημερινόν μας καθήκον, όταν ούτω πως η ζωή ημών είναι μία άσκησις καθημερινή, τότε αυτή η άσκησις και η μελέτη προλειαίνουν το έδαφος της ψυχής, ώστε να καθίσταται ικανή να αναβαίνη προς τα άνω.

Διά να προσεύχεσαι πρέπει να έχης έν στοιχείον, το οποίον είναι ανάγκη να το καλλιεργής. Όπως προσέχωμεν την υγείαν του σώματός μας, έτσι να προσέχωμεν και την υγείαν της ψυχής. Eίναι ανάγκη να είμεθα χαρούμενοι. Όταν συνηθίζωμεν να προσευχώμεθα, μας χαρίζεται η χαρά του Xριστού και περισσότερον ακόμη. Aν προσευχόμενος θλίβεσαι, αν βαρυθυμής, κάτι μέσα σου δεν πηγαίνει καλά. Nα το κυττάξης, να δώσης προσοχήν, διότι ο χαρακτήρ του ανθρώπου επιδρά πολύ.

π. Αιμιλιανός

http://1myblog.pblogs.gr

Το φως του κόσμου, ο Χριστός, φωτίζει τα σκοτάδια της ζωής και της ιστορίας

Ογδοη Κυριακή του Ματθαίου σήμερα, αγαπητοί. Η Εκκλησία εορτάζει και τη μνήμη των Αγίων Πατέρων της Τετάρτης Οικουμενικής Συνόδου, που έγινε στη Χαλκηδόνα της Κωνσταντινουπόλεως το 451 μ.Χ. και διευθέτησε το μεγάλο ζήτημα του Μονοφυσιτισμού.

Το Ευαγγέλιο σήμερα είναι από τη μνήμη των Πατέρων

. Ο Χριστός μάς φέρνει ξανά με το σημερινό Ευαγγέλιο στο όρος των Μακαρισμών. Κι εκεί μιλά στους Μαθητάς και Αποστόλους και στους υπόλοιπους όλους. Και λέγει, απευθυνόμενος κυρίως στους Αποστόλους Του, πως «εσείς είστε το φως του κόσμου». Α

πολύτως βέβαια «το φως του κόσμου» είναι ο Χριστός μας και οι Μαθηταί Του και Απόστολοι είναι φώτα δεύτερα, φώτα από το Φως του Χριστού. Κι έχει τόση ανάγκη ο άνθρωπος από το φως όσο από τίποτε άλλο. Γι' αυτό και ο Θεός έφτιαξε πρώτα το φως και μετά τον άνθρωπο. Οι Απόστολοι, παίρνοντας τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος και το φως του Χριστού κατά την ημέρα της Πεντηκοστής, εβγήκαν σ' όλη τη γη και πήγαν σ' όλα τα έθνη και έφεραν στο Φως του κόσμου, τον Χριστό, αμέτρητες υπάρξεις.

Οι Απόστολοι ήταν αγράμματοι, αλλά είχαν το Φως και τη Χάρη του Χριστού, γιατί το φως της αρετής δεν κρύβεται. Μοιάζει ο ενάρετος σαν μια πόλη που βρίσκεται επάνω στο βουνό και είναι ορατή από όλους. Αλλωστε, και το λυχνάρι δεν το ανάβουν για να το βάλουν κάτω από το σιτομέτρι, αλλά επάνω στον λυχνοστάτη, για να λάμπει σ' ολόκληρο το σπίτι. Κι ακόμα ο Χριστός μας είπε στους ακροατάς Του: «Εγώ δεν ήλθα να καταργήσω τον Νόμο ή τους Προφήτες, ήλθα να τον πραγματοποιήσω, να τον ολοκληρώσω». Διότι το Φως του κόσμου, το φως του Χριστού, μέσω των Προφητών και μέσω του Νόμου, έφεγγε αμυδρά και κυρίως στα έξω. Τώρα που 'ρθε ο Χριστός, ολοκλήρωσε τον Νόμο, δηλαδή το φως Του φωτίζει και τα βάθη της ψυχής. Ενώ ο Νόμος χτυπούσε το αποτέλεσμα της αμαρτίας, φέρ' ειπείν τον φόνο, ο Χριστός εδώ καταργεί και την αιτία του φόνου, που είναι ο θυμός. Το φως Του φτάνει μέχρι τα βάθη του ανθρώπου και φωτίζει και θεραπεύει και τη ρίζα του κακού. Κι η μεγαλύτερη ρίζα, βέβαια, είναι η φιλαυτία.

Και στη συνέχεια ο Χριστός μας, μιλώντας και πάλι για το φως, που χαρίζει Εκείνος στους Αποστόλους και στους χριστιανούς και στους ανθρώπους όλων των αιώνων, τους είπε και κάτι συγκλονιστικό. «Τώρα που ήλθα Εγώ, το Φως, φωτίζω τα πάντα κι έχω απόλυτη απαίτηση και από εσάς τους Αποστόλους και τους λοιπούς. Κι όποιος από σας καταργήσει μια μικρή εντολή, φέρ' ειπείν τον θυμό, αυτός στη Βασιλεία θα είναι τελευταίος. Ενώ εκείνος ο οποίος θα κάμει τα πάντα, όλες μου τις Εντολές, ακόμη και μέχρι κεραίας, μέχρι ψιλής και κόμμματος, όπως έλεγαν οι αρχαίοι, αυτός, και αφού διδάξει τους ανθρώπους, θα ονομασθεί "μέγας" στη Βασιλεία των ουρανών».

Ο άνθρωπος έχει προοπτική να γίνει μέγας, να γίνει Θεός κατά χάριν, να γίνει χώρα του αχωρήτου, να χωρέσει τον Θεό μέσα του. Γι' αυτό κι οι καημένοι δεν χορταίνομε με τίποτα. Αυτό το ενστερνίστηκαν οι Απόστολοι και οι Πατέρες της Εκκλησίας και οι άγιοι και εποίησαν και εδίδαξαν το Ευαγγέλιο και την αρετή, γι' αυτό και ανεδείχθησαν μεγάλοι και δω στη γη που τους τιμάμε, αλλά και στη Βασιλεία των ουρανών. Κι ο Χριστός μας πρωτίστως και οι Απόστολοι και οι Πατέρες και οι Αγιοι μάς δείχνουν τον δρόμο, μας δίνουν «το φως του κόσμου», να γίνουμε και μεις φως μέσα μας, φως γύρω μας, φως παντού.


(Του Αρχιμανδρίτη Ανανία Κουστένη Το κήρυγμα της Κυριακής)


http://misha.pblogs.gr/

Ενα Αντίο στο Σωκράτη....

Σωκράτη καλό σου ταξίδι φίλε μου...

Τα λόγια, και οι εκφράσεις είναι πολύ φτωχές για να δηλώσουν και να εκφράοσυν τα συναισθήματα όταν χάνεις ένα δικό σου Άνθρωπο... Ένα κανονικό σου φίλο... Ένα παιδί όπως εσύ και δεκάδες άλλα παιδιά της ελληνικής δημοσιογραφίας που την βλέπουν όχι ώς επάγγελμα αλλά ως λειτούργημα... Ο Σωρκάτης ήταν ένας γνήσιος λειτουργός και υπερασπιστής της αλήθειας... Δεν χαρίζονταν σε κανέναν...

Μα σε κανένα και το έδειξε αυτό στην κόντρα χωρίς τέλος με τον μεγαλοδημοσιογράφο... Όταν αναγακάστηκε να απομακρυνθεί από δίπλα του μετά από 17 χρόνια συνεργασίας... Είναι πολύ λίγα και φτωχά τα λόγια για να μιλήσεις όταν χάνεις έναν αληθινό φίλο... Ακόμα πιο φτωχά γίνοται όλα γύρω όταν ξέρεις ότι αφήνει πίσω του την αγαπημένη του και τα παιδιά του... Τους αγαπημένους του γονείς και την οικογένεια του για την οποία δεν επαψε ποτέ να δίνει και να προσφέρει...Γιατί ο Σωκράτης ήταν ένα φτωχό παιδί...Ένα παιδί από εμάς...Ένα παιδί, παρά τα αξιώματα και τις θέσεις που κατέλαβε τελευταία στο Ράδιο Θέμα και τις άλλες συνεργασίες του -και πάλι δεν του έφταναν για να βγάλει τα έξοδα οικογένειας και για να δώσει σε γονείς και να φροντίσει και άλλους...

Ο Σωκράτης ήταν παιδί πολύτεκνης οικογένειας... Αγαπούσε την οικογένεια του πολύ και την έδινε μάχη της επιβίωσης πολλά χρόνια πριν όταν ώρες ατέλειωτες δούλευε στον Μάκη που είχε πιστέψει ως ιδεολόγο αλλά τελικά διαψεύστηκε...Του έλεγα πάντα, όταν έφυγα μαζί με τον Γιώργο Χουδαλάκη και άλλα παιδιά που απομακρυνθήκαμε εκείνο το διάστημα από τις εκπομπές του Τριαναταφυλλόπουλου, ότι "είναι καιρός τώρα που ανρδώθηκες να φύγεις...να κάνεις κάτι δικό σου... να πας αλλού ρε φίλε..." και μου απαντούσε "Αλέξανδρε μη φεύγεις...μην τον παρεξηγέις... κάτσε για την Ελεάνα ρε γαμώτο...(σ.σ. ήταν η πρώην σύντροφος του Μάκη αυτή που τον έκανε και ότι είναι σήμερα ο κύριος Τριανταφυλλόπουλος για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους επιτέλους) κάτσε έχουμε ακόμα πολλά θέματα να βγάλουμε...." αυτά και άλλα πολλά μου έλεγε όταν αποφάσισα να φύγω από τον Μάκη με τον οποίο χωρίσαμε φιλικά αλλά ποτέ δεν έχω μιλήσει για αυτό το συναινετικό διαζύγιο...Εκτός από εκείνο το άρθρο που είχα γράψει κάποτε για τον Μάκη όταν εκβιαστικά έβγαλε ένα θέμα εις βάρος του Άρη Τερζόπουλου... ενός ανθρώπου που μόνον καλό έκανε και ανεδειξε 10αδες συναδέφλους αλλά και πολλά λαμόγια όπως εν συνεχεία αποδείχτηκαν όλοι αυτοί... Δεν είναι η ώρα όμως να ανοίξω και άλλες πληγές...

Όσα και αν πω για τον φίλο μου είναι πολύ λίγα... Ο Σωκράτης ξεχώριζε για πολλά και πρώτα από όλα γιατί πίστευε σε Θεό! Πήγαινε Εκκλησία! Είχε πνευματικό! Είχε ήθος. Ήταν έντιμος. Καθαρός! Κρυστάλινος! Δεν έβαζε νερό στο κρασί του για κανένα θέμα...δεν σύνχαζε στο dacapo. Δεν ήταν δημοισογραφος του Κολωνακίου. Απεύφεγε τις vip κοινωνικές συναναστροφές... Αποστρέφονταν κάθε τι ψεύτικο και υποκριτικό...Ήταν γνήσιος αδέσμευτος και ανεξάρτητος δημοσιογράφος.

Λένε ότι το χτύπημα και η δολοφονία μαφιόζικου style κατοχυρώνεται στην "ΣΕΧΤΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΩΝ" και ποιος είπε σε όλους αυτούς που τους ακούω ώρες τώρα από τα ρδιόφωνα ότι η δολοφονία ανάγεται μόνον στην νεοτρομοκρατία και όχι στον κοινό ποινικό έγκλημα; Και ποιος είπε σε όλους αυτούς που αναλύουν και κάνουν αστυνομικό ρεπορτάζ ότι όλοι αυτοί που προβάλλονται ως επαναστάτες νεοτρομοκράτες δεν έχουν σχέση με την νύχτα; Με το πληρωμένο έγκλημα; Ποιος είπε σε όλους αυτούς που κάνουν ρεπορτάζ πληρωμένο και κατευθυνόμενο ότι η νεοτρομοκρατία δεν έχει σχέση με την μαύρη σκιώδη ζωή της νύχτας; να το πω πιο απλά με το κοινό ποινικό έγκλημα; Ποιος ειπε σε όλους αυτούς που μιλάμε αυτές τις ώρες ότι αυτό το συμβόλαιο θανάτου ότι δεν έχει και πολιτικές προεκτάσεις αυτή η ιστορία; Ποιος είπε σε όλους αυτούς που θέλουν να τρομοκρατήσουν τον κόσμο και να τον κάνουν να φοβάται και να μην τολμάμε να πούμε ή να γράψουμε την αλήθεια που ξέρουμε γιατί την ερευνήσαμε ότι όλα αυτά που γίνονται δεν είναι άσχετα με όσα έρχονται τους προσεχείς μήνες...Μοιάζουν όλα αυτά με το παρλεθόν και μας παραπέμπουν σε άλλες εποχές...

Ο Θανατος του Σωκράτη Γκιόλια συμβολίζει πολλά και θα είναι η αφετερία για ακόμα περισσότερα...Αφετερία και γενεσιουργός αιτία για πάρα πολλά... Για τον Σωκράτη η δημοσιογραφία δεν ήταν επάγγελμα ήταν λειτούργημα! Ήταν σκοπός ζωής. Ο Σωκράτης δεν είχε σχέση με όλους αυτούς του παραθυράτους "δημοσιογράφους" που τα παίρνουν χροντά από παντού! Ο Σωκράτης ήταν αυτό το σπάνιο είδος που λέμε ερευνητής ρεπόρτερ! Ο Σωκράτης Γκιόλιας αντιπροσωπεύει τον απλό Έλληνα έντιμο και ηθικό δημοσιογράφο των 700 και 800 euros και που ασκεί λειτούργημα και όχι επάγγελμα! Όσα και αν πω όσα και αν γράψω είναι πού λίγα για να περιγράψω όχι μόνο τα συναισθημάτα αλλά είναι και πολύ λίγα για να περιγραψω αυτά τα φρικώδη που έγιναν και ακόμα χειρότερα όσα έρχονται στους προσεχείς μήνες...τα λέω και τα γράφω ...γράφαμε προ ημερών συγκεκριμένα όταν βγάλαμε την έκθεση του statrfor -και ο Σωκράτης ήταν ο πρώτος που αναμετάδωσε με την καθαυτή πηγή -την είδηση ότι έρχονται άγριες ημέρες...και Όλα αυτά που έρχονται έχουν άμεση σχέση με όσα σχεδιάζονται εδώ! Στην Αμερική! Αυτοί όλοι εδώ που σχεδιάζουν ξέρουν και σχεδιάζουν πολλά...

Η έκθεση του stratfor έλεγε πολλά και θα γίνουν πολλά...αν δείτε στις αντίστοιχες ενότητες που έχουμε με τις εκθέσεις του stratfor-και είμαστε το μοναδικό ΜΜΕ που βγαζει αυτές τις εκθέσεις χωρίς να φοβάται όταν οι άλλοι αγρόν ηγόραζαν- με πολύ προσοχή θα δείτε τι περιμένει την πατρίδα μας... Ο Σωκράτης γνώριζε πολλά και για αυτό τον εφαγαν! Ο Σωκράτης είναι το πρώτο θύμα στον μακρύ κατάλογο των ανεξάρτητων και αδεσμευτων δημοσιογράφων που βάζει την χώρα μας στις λίστες της ντροπής που η μαφία σκοτώνει και βγάζει με τον πιο φρικώδη τρόπο όποιον πάει κόντρα στα μαύρα σχέδια της έκνομης και παράνομης ζωής! Ο Σωκράτης ηταν ένα από παιδί και ήταν ένα παιδί από εμάς. Τους απλούς που αγωνούμε για να πάρουμε τα χρήματα μας από τους γνωστούς εκδότες και τους νεοεκδότες που το παραμύθι της οικονομικής κρίσης δεν σε πληρώνουν! Ο Σωκράτης δεν είχε καμία σχέση με την διαπλοκή της παρεξουσίας και της σκοτεινής πολιτικής παραπολιτικής. Ο Σωκράτης ήταν ένα παιδί από εμάς που ξεκίνησε από πολύ χαμηλά εργάστηκε, κουράστηκε και δεν κατάφερε να αποκτήσει τίποτα, και εννοώ περιουσιακά και οικονομικά όπως όλοι οι άλλοι οι παραθυράτοι και όσοι έχουν αποκτήσει βίλες και πανάκρινα αυτοκίνητα! Ηταν ένα παιδί που πάσιχζε γα τον μισθό και για τα οικονομικά του να ζήσει τα παιδιά την σύζηγο αλλά και να δώσει στην πολυαγαπημένη του οικογένεια...

Όσα και αν πω, το ξανά γράφω αλλά παρασύρομαι, ήταν ενα παιδί από εμάς..Από εκείνα τα παιδιά που αγωνίζονται με 700 euros(και με κρατήσεις) για να βγει το δελτίο του κάθε μεγαλοδημοσιογράφου όπως και αν λέγεται και...μουρχοναι πολλά ονόματα στο νου...αλλά...αχ...τι να πω... ποιον να πρωτονομάσω από όλα αυτά τα καθίκια που τολμάνε και μοιρολογούνε τον άδικο και πρώιμο χαμό με μαφιόζικο τρόπο ενός παιδιού που δεν τους έμοιαζε σε τίποτα απολύτως Μα σε τίποτα όμως...

Όσα και αν γράψω είναι πολύ λίγα...Ένα να θυμάστε μόνο όσοι διαβάζετε -και κρατήστε αυτό το κείμενο- η άγρια μαφιόζικη δολοφονία του Σωκράτη είναι η απαρχή δεινών και οδυνών για την Ελλάδα. Έρχονται πολλά... Μιλάγαμε πολύ συχνά και με προσοχή...πολλές φορές μου έλεγε "γατί δεν γυρνάς πίσω στην Ελλάδα έλα κάτω σε εμάς" την τελευταία φορά που μιλήσαμε-και μιλάγαμε πολύ συχνά- μου έλεγε "πρόσεχε εκεί που είσαι με αυτούς που είσαι και αυτά που γράφεις δεν θα την βγάλεις καθαρή..."τελικά μοιραία η ζωή τα έφερε αλλιώς.... τούτην την ώρα όσα και αν γράψω για τον καλό μου φίλο που μας συνέδεαν πολλά...είναι πολύ λίγα...Τούτη την ώρα μιλάνε όλοι ακόμα και αυτοί που τον πίκραιναν και τον απειλούσαν...ναι μιλάνε και αυτοί...τώρα θα βρεις φίλε Σωκράτη αρκετούς να σε μνημονεύουν...τώρα θα χύσουν αρκετοί κροκοδείλια δάκρυα και θα είναι αυτοί που στις μεγάλες σου διαμάχες και έρευνες σου στέκονταν με τον ισχυρό μεγαλογημοσιογράφο... με τον κάθε ισχυρό που εσύ και η συνείδηση σου πήγαιναν κόντρα κάνοντας έρευνες.

Πίστευες καλέ μου φίλε ότι αυτό που κάνεις που οι άλλοι το ονομάζουν δημοσιογραφία επαγγελματική είναι λειτούργημα και αποστολή ιερή...Εσύ Σωκράτη μου πίστευες σε Θεό. Εξομολογούσαν...Είχες πνευματικό...Πήγαινες εκκλησία... για αυτό και σε θεωρούσαν παρακατιανό...μικρό και ανήμπορο...αλλά απέδειξες ότι μπορεί ένας μόνο ΕΝΑΣ ΜΟΝΟ να νικήσει το σκοτάδι της κοινωνίας μας...

Είναι πολλά αυτά που θα μπορούσαμε να γράψουμε και να πώ για τον Σωκράτη Γκιόλια. Για τον δημοσιογράφο. Για τον πατέρα..Για τον αγαπημένο υιό της καταταλαιπωρημένης και φτωχής οικογένειας Γκιόλια... Μα πάνω από όλα είναι πολλά αυτά που θα έπρεπε να γραφούν και να ειπωθούν για να σταθούν παράδειγμα προς μίμηση για τον Άνθρωπο -κατά το Άνω Θρώσκω- Σωκράτη... Ας είναι αλφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει φίλε.. τόσο ελαφρύ όσο ένα απαλό μετάξυ που θα σε σκεπάζει. Μακάρι φίλε μου ο γιός σου να συνεχίσει σε ενα καλύρερο κόσμο χωρίς την τόση υποκρισία και το όσο ψεμα...

Μακάρι...

Γνώρισα τον Σωκράτη πριν πολλά χρόνια όταν είμασταν μαζί στον Μάκη Τριανταφυλλόπουλο. Θα είχα πολλά να πω και άλλα τόσα να κατεθέσω αλλά δεν είναι τοις παρούσης... Ένα μόνο και με τούτο να κλείσω... Συνεργαζόμασταν μαζί και συνεχίσαμε την φιλία μας διακριτικά και χωρίς τυμπανουκρουσίες... γιατί μας συνέδεαν πολλά κοινά ...ήξερε για μένα και ήξερα και εκείνον...

Μας ένωναν πολλά και κυρίως ο πόνος...και η αγάπη για το Θεό και την Εκκλησία... Την αληθινή και ανόθετη Εκκλησία.. Είχαμε συνηθίσει να μιλάμε μόνο όταν υπήρχε ανάγκη... και όταν το απαιτούσε το ρεπορτάζ...Όσα και αν γράψω καλέ μου φίλε για σένα είναι πολύ λίγα...πολύ λίγα...Καλό σου Ταξίδι..


Καλή αντάμωση στο τραπέζι της Βασιλείας του Θεού...

Εις το επανιδείν...Σωκράτη γιατί χρέος ιερό και αποστολή όλων μας πια είναι η αποκάλυψη της αλήθειας για την οποία μαχόσουν όπως μόνον ΕΣΥ ήξερες...Καλό σου Ταξίδι φίλε... Καλό ταξίδι...

Ο Φίλος Σου Αλέξανδρος,
Νέα Υόρκη 19 Ιουλίου 2010


Alexandros Stefanopoulos
GREEKAMERICANNEWSAGENCY.COM
GREEKAMERICANNEWSAGENCY.BLOGSPOT.COM
NY-GR-KOKKINH GRAMMH.BLOGSPOT.COM

http://troktiko.blogspot.com

Μ.Σαρακοστή - π. Κουστένης

Watch videos at Vodpod and more of my videos

Λόγος εις το Γενέθλιον της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας

Αγίου Λουκά αρχιεπισκόπου Κριμαίας

Ή συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων, εκα­τομμύρια και δισεκατομμύρια άνθρωποι, είναι άν­θρωποι κοινοί, τους οποίους ή 'Αγία Γραφή ονομά­ζει «λαόν της γης» (Δ' Βασ. 15, 5). Γιατί τους ονομά­ζει έτσι;

Γιατί αυτοί μοιάζουν με γκρίζο χορτάρι ή με χα­μόκλαδα. Δεν έχουν στη ζωή τους κάποιους ανώτε­ρους σκοπούς και επιδιώξεις, ο νους τους είναι πολύ επιπόλαιος και ασχολείται μόνο με τις βιοτικές μέ­ριμνες, τα γήινα αγαθά και τα καθημερινά προβλή­ματα.

Άλλα όπως στους λόφους και στα βουνά, πού είναι σκεπασμένα με χόρτα και χαμόκλαδα, φυτρώ­νουν κάπου κάπου μεγάλοι κέδροι και τεράστιες βε­λανιδιές, έτσι και μεταξύ του λάου της γης αναδει­κνύει Κύριος ό Θεός κάποιους ανθρώπους πολύ με­γάλους, οι όποιοι έχουν υψηλή διάνοια, σκέψη πολύ βαθιά και ό λόγος τους έχει μεγάλη δύναμη. Έχουν θέληση πολύ ισχυρή και κατέχουν όλη την επιστη­μονική γνώση. Τέτοιοι άνθρωποι δημιουργούν μία νέα πιο τέλεια ζωή και αλλάζουν τις σχέσεις μεταξύ των κρατών και των λαών.

Αυτό βέβαια είναι πολύ σημαντικό, αλλά ασύγ­κριτα πιο σημαντικές είναι εκείνες οι ριζικές αλλαγές, τις όποιες πραγματοποιεί ο Θεός μέσω των πιο μεγάλων ανθρώπων, μέσω των μεγάλων ασκητών της ευσέβειας και της δικαιοσύνης, μέσω των μεγάλων ιεραρχών, των θαυματουργών και των οσίων. Στα έρ­γα των μεγάλων φιλοσόφων υπάρχουν πολλές αντι­φάσεις και συχνά οι άνθρωποι, οι όποιοι νομίζουν οτι μπορούν σ5 αυτούς να βρουν απάντηση σε μία παμπάλαια ερώτηση: «τι είναι ή αλήθεια», απογοη­τεύονται. Ή ιστορία της επιστήμης γνωρίζει πολλές περιπτώσεις όταν οι επιστημονικές θεωρίες, οι ό­ποιες θεωρούνταν ασάλευτες, έχαναν τη σπουδαιό­τητα τους μπροστά στα νέα επιτεύγματα της επιστή­μης.

Άλλα εντελώς διαφορετικά είναι τα πράγματα στην περιοχή του πνεύματος, στην περιοχή της ανώ­τατης θεολογικής γνώσης. Εκεί όλα είναι απαρασάλευτα και αιώνια. Πριν λίγο καιρό γιορτάζαμε την ήμερα του μαρτυρικού θανάτου του Προδρόμου και Βαπτιστού του Κυρίου Ιωάννου, για τον όποιο ο Κύ­ριος μας ο Ιησούς Χριστός είπε, ότι μεταξύ των γεν­νηθέντων από τις γυναίκες δεν εμφανίστηκε μεγαλύ­τερος από αυτόν. "Έτσι ό Κύριος τον τοποθέτησε πιο πάνω από όλους τους σπουδαίους επιστήμονες, τους φιλοσόφους και τους καλλιτέχνες. Αυτόν, πού υπήρχε σε μέγιστο βαθμό φορέας του Αγίου Πνεύ­ματος και διάκονος της ανώτατης αλήθειας, τον ανέ­δειξε ενώπιον όλης της ανθρωπότητας ως τον πιο άξιο άνθρωπο.

Πριν λίγο καιρό, την ημέρα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, σας έλεγα για το γεγονός ότι ο Κύριος και ο Θεός μας ο Ιησούς Χριστός τοποθέτησε τον Πρόδρομο Του πάνω από όλους τους γεννηθέντας από τις γυναίκες, δεν άφορα την Υπεραγία Παρθένο Μαρία, επειδή αυτή βρίσκεται πάνω ακόμα και από τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ.

"Αν την γενέθλια ήμερα των μεγάλων ανθρώπων την τιμούμε και την γιορτάζουμε με πολύ σεβασμό, τότε με ποια χαρά πρέπει να πανηγυρίζουμε σήμε­ρα, τιμώντας την γενέθλια ήμερα Εκείνης, από την οποία έλαμψε ο Ήλιος της Δικαιοσύνης, ο Κύριος και Θεός μας ο Ιησούς Χριστός, ο Όποιος από αυτή έλαβε την ανθρώπινη σάρκα. Στο απολυτίκιο της με­γάλης αυτής γιορτής ακούμε τα θαυμάσια λόγια: «Ή Γέννησίς σου Θεοτόκε, χαράν εμήνυσε πάση τη οι­κουμένη...». Για όλη την οικουμένη, όχι μόνο για το ανθρώπινο γένος, άλλα και για τον κόσμο τον αό­ρατο, για τον κόσμο των αγγέλων έλαμψε σήμερα ή μεγάλη χαρά. Πάνω, λοιπόν, από όλους τους μεγά­λους ανθρώπους, πάνω ακόμα και από τον Ιωάννη τον Πρόδρομο, πάνω από τους Αρχαγγέλους και τους Αγγέλους τοποθέτησε Κύριος ο Θεός την Υπεραγία "Άχραντο Παρθένο Μαρία. Και βεβαίως δικαίως της έδωσε αυτή την θέση, επειδή σ3 αυτήν εσκήνωσε το "Άγιο Πνεύμα, για να γίνει αυτή γήινη Μητέρα του Προαιώνιου Υιού του Θεού, του Κυρίου μας Ιησού Χρίστου. Το Πανάγιο Πνεύμα του Θεού έκανε την καρδιά της Μαρίας σε ασύγκριτο βαθμό πιο καθαρή από την καρδιά όλων των ανθρώπων. Την καθαρότητα της καρδιάς την θεωρεί ο Κύριος μας ο Ιησούς Χριστός το πιο σημαντικό από όλα τα άλλα, γι5 αυτό και είπε στους μακαρισμούς: «μακάρι­οι οι καθαροί τη καρδία, ότι αυτοί τον Θεόν όψονται» (Ματθ. 5, 8). Ή αδιάλειπτη κοινωνία με τον Θεό, ή θεωρία του προσώπου Του είναι ή μεγαλύτε­ρη ανταμοιβή, πού ο Κύριος Ιησούς Χριστός υπό­σχεται σ5 αυτούς πού τηρούν τις εννέα αυτές εντολές, πού τις ονομάζουμε μακαρισμούς.

"Ας θυμηθούμε τί λέει ο Σωτήρας μας για την ανθρώπινη καρδιά. Ό λόγος Του μας εξηγεί γιατί Αυτός εκτιμά τόσο πολύ την καθαρότητα της καρ­διάς. Είπε ο Κύριος: «Έσωθεν γάρ εκ της καρδίας των ανθρώπων οι διαλογισμοί οι κακοί εκπορεύο­νται, μοιχείαι, πορνείαι, φόνοι, κλοπαί, πλεονεξίαι, πονηρίαι, δόλος, ασέλγεια, οφθαλμός πονηρός, βλα­σφημία, ύπερηφανία, αφροσύνη- πάντα ταύτα τά πο­νηρά έσωθεν εκπορεύεται και κοινοί τον ανθρώπων» (Μκ. 7, 21-23). "Αν έτσι είναι τα πράγματα και αν, σύμφωνα με το λόγο του Χριστού, οι ρίζες του κα­κού βρίσκονται στην ανθρώπινη καρδιά, τότε σίγου­ρα από την ίδια την καρδιά εκπορεύονται και όλοι οι καλοί και καθαροί λογισμοί και πράξεις. Επειδή ή καρδιά είναι το κέντρο της αγάπης και ή αγάπη είναι πλήρωμα όλου του νόμου.

Ή καρδιά της Υπεραγίας και Άχραντου Παρθέ­νου Μαρίας σκορπούσε το φως της εξαιρετικής κα­θαρότητας και αγάπης όχι μόνο στον γήινο κόσμο. Ή ημέρα της λαμπροφόρου γεννήσεως της «χαράν εμήνυσε πάση τη οικουμένη», σε όλο τον κόσμο των ασωμάτων δυνάμεων.

Να φυλάμε και εμείς, αδελφοί μου και αδελφές, στις καρδιές μας τη χαρά της λαμπροφόρας και μα­κάριας ημέρας της γεννήσεως της. "Ας προσπαθή­σουμε με όλες τις δυνάμεις μας να κρατάμε πάντοτε την καρδιά μας καθαρή, για να είμαστε άξιοι της αγάπης της Παναγίας, ή όποια πάντα πρεσβεύει για μας ενώπιον του Υιού της του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, στον Όποιο, μαζί με τον "Άναρχο Πατέρα και το Πανάγιο Πνεύμα, ανήκει δόξα, τιμή και προσκύνηση εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.


ΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΟΜΙΛΙΕΣ Α΄
Εκδόσεις : ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ



http://wra9.blogspot.com

Τότε το λογικό σου… είναι αγράμματο...............

Η πρόβλεψη φαίνεται και στους κανόνες και στις εξαιρέσεις. Όμως για τους ανθρώπους φαίνεται πιο οφθαλμοφανής στις εξαιρέσεις.

Τον καιρό ενός συμποσίου του αυτοκράτορα Βαλτάσαρ, όταν οι καλεσμένοι έπιναν κρασί και δόξαζαν τους χρυσούς, ασημένιους, χάλκινους, ξύλινους και πέτρινους θεούς, φάνηκε ένα χέρι και έγραψε στον τοίχο τρεις μοιραίες λέξεις: ΜΕΝΗ, ΘΕΚΕΛ, ΦΑΡΕΣ. Την ίδια νύχτα δολοφονήθηκε ο Βαλτάσαρ. βασιλιάς της Χαλδαίας (ημέρα 5).

Τον προφήτη Δανιήλ τον έριξαν στο λάκκο με τα λιοντάρια και πέρασε τη νύχτα μαζί τους. Και την επόμενη τον έβγαλαν ζωντανό και ανέπαφο.

Σε ιδιαίτερα ευτυχείς και σε ιδιαίτερα άτυχες περιπτώσεις οι άνθρωποι αισθάνονται απούσα την ενέργεια της Πρόνοιας, εδώ πρόκειται για την ενέργεια της δικαιοσύνης, αλλού για την ενέργεια του ελέους.

Ο αέρας είναι πάντα γύρω μας και πάντα σε δράση. Όμως, δυνατά αισθανόμαστε τον αέρα μόνο όταν φυσά ο άνεμος, και τότε μιλούμε πιο πολύ για τον αέρα.

Όπως όμως ο φυματικός άνθρωπος συνέχεια σκέπτεται τον αέρα έτσι και ο άνθρωπος που έχει συνείδηση των αμαρτιών του συνέχεια σκέπτεται το Θεό. Αφού και ο ένας και ο άλλος είναι αναγκασμένοι να σκέπτονται ασταμάτητα το φάρμακο και τον γιατρό.

Η τραγωδία του ανθρώπινου λογικού

Η τραγωδία του ανθρώπινου λογικού συνίσταται σε δύο πράξεις. Η πρώτη πράξη μπορεί να ονομαστεί «κυριολεκτική», ενώ η δεύτερη «τυχοδιωκτική».

Η «κυριολεκτική» είναι, όταν το λογικό κατανοήσει ένα χαμηλότερο κόσμο πιο ευρύχωρο από τους υψηλότερους κόσμους έτσι, ώστε να θεωρεί όλους τους υψηλότερους κόσμους ως συμπιεσμένους και ότι περιέχονται εξολοκλήρου σ’ αυτόν τον χαμηλότερο κόσμο.

Η «τυχοδιωκτική» είναι, όταν το λογικό παραβλέπει ένα κόσμο, ώστε τότε να συσχετίζει τον πρώτο με τον τρίτο, ή τον δεύτερο με τον τέταρτο, χωρίς ενδιάμεσο σκαλοπάτι.

Εκείνοι που κυριολεκτούν και οι τυχοδιώκτες είναι τα πιο μεγάλα παράσιτα στην ανθρωπότητα.

Οι πρώτοι συμπίεσαν όλους τους θολότερους κόσμους σε φυσικό κόσμο κι έτσι προσπάθησαν να ταυτίσουν τη λέξη και το νόημα της λέξης. Κατά την κατανόηση τους η ηθική αυτοκρατορία, η πνευματική αυτοκρατορία και η ουράνια αυτοκρατορία και ο ίδιος ο Θεός, όλα περιέχονται εξολοκλήρου στη φυσική αυτοκρατορία. Η φύση είναι, δηλαδή, και λέξη και αντικείμενο της λέξης και σημείο και πνεύμα. Ακολούθως, δεν είναι το πνεύμα της λέξης η πραγματικότητα της λέξης, αλλά η λέξη είναι η πραγματικότητα του πνεύματος.

Εάν είσαι κι εσύ απ’ αυτούς που κυριολεκτούν, τότε το λογικό σου είναι αγράμματο. Τότε εσύ, κατά τήν ανάγνωση της φύσης, μοιάζεις με παιδί, που συλλαβίζει ξένες λέξεις, χωρίς να γνωρίζει το νόημα αυτών των λέξεων.

Οι τυχοδιώκτες είναι εκείνοι που υπερπήδησαν την ηθική αυτοκρατορία, ενώ αναγνωρίζουν την αυτοκρατορία της φύσης και την πνευματική αυτοκρατορία ή, υπερπήδησαν όλες τις αυτοκρατορίες μεταξύ της φυσικής αυτοκρατορίας και του Θεού. Κατά το μοιραίο αυτό άλμα το λογικό σκοντάφτει και σπάει δύο καθρέφτες, τον γήινο και τον ουράνιο. Τότε επάνω στο σπασμένο γήινο καθρέφτη χορεύουν σκιές ανήθικων θεών και πνευμάτων, ενώ επάνω στον σπασμένο ουράνιο καθρέφτη χορεύουν οι ανήθικοι άνθρωποι και τα ζώα.

Εάν είσαι και τυχοδιώκτης, τότε το λογικό σου είναι αλλήθωρο. Μπέρδεψες λέξεις από διάφορες γλώσσες και τις στοιβάζεις στην ιστορία την οποία ούτε εσύ καταλαβαίνεις. Έχυσες τον ουρανό στη γη και σκόρπισες τη γη στον ουρανό, και πάνω σ’ αυτό το σύννεφο σκόνης χορεύεις το χορό του Σίβα, κλέβεις τη φωτιά από τους θεούς με τον Προμηθέα, και με το Βούδα Γκαουτάμα σώζεις τους θεούς!

Αυτές είναι οι δύο κύριες πράξεις της τραγωδίας του ανθρώπινου λογικού, μαζί με αμέτρητες υπόλοιπες σκηνές και εικόνες.


(Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Στοχασμοί περί καλού και κακού» σ.61. Εκδ. Εν πλω).


http://vatopaidi.wordpress.com

«H βασιλεία των ουρανών βιάζεται»

…O Κύριος απαιτεί από τους πιστούς Του να ασκήσουν κάθε δυνατή βία, να καταβάλουν κάθε κόπο, να εργάζονται έως ότου έχουν το φως, να προσεύχονται δίχως διακοπή, να απαιτούν, να ζητούν, να κρούουν, να νηστεύουν, να επιτελούν πολυάριθμα έργα ελεημοσύνης -όλα τούτα με σκοπό να τους ανοιχτεί η βασιλεία των ουρανών, δηλαδή η μεγάλη, φοβερή και ζωοποιός παρουσία του Θεού.

Αγρυπνείτε ουν εν παντί καιρώ δεόμενοι, λέει ο Κύριος, ίνα καταξιωθήτε εκφυγείν πάντα τα μέλλοντα γίνεσθαι και σταθήναι έμπροσθεν του υιού του ανθρώπου (Λκ. 21, 36).

Αγρυπνείτε επάνω στη καρδιά σας για να μην προσκολληθεί στη γη. Αγρυπνείτε επάνω στους λογισμούς σας για να μην σας απομακρύνουν από το Θεό. Αγρυπνείτε επάνω στα έργα σας για να διπλασιάσετε το τάλαντο σας και όχι να το ελαττώσετε και απολέσετε. Αγρυπνείτε επάνω στις ήμερες σας για να μην σας αιφνιδιάσει ο θάνατος και σας αρπάσει αμετανόητους, εν μέσω των αμαρτιών σας.

Τέτοια είναι η ορθόδοξη πίστη μας: εξ ολοκλήρου δημιουργική, καθολικά προσευχητική και νηπτική, με δάκρυα και βία. Καμία άλλη πίστη δεν προτείνει στους πιστούς της τόση βία για να καταξιωθούν να σταθούν ενώπιον του Υιού του Θεού. Όλη αυτή τη βία την έχει προτείνει σε ολόκληρο τον κόσμο και την ενετείλατο στους πιστούς Του ο Ίδιος ο Κύριος και Σωτήρας, ενώ η Εκκλησία διαρκώς την ανανεώνει επαναλαμβάνοντας την από αιώνα σε αιώνα, από γενεά σε γενεά, εξαίροντας στα μάτια των πιστών τον όλο και μεγαλύτερο αριθμό των ηρώων του πνεύματος οι όποιοι επλήρωσαν το νόμο και καταξιώθηκαν δόξης και δυνάμεως ανέκφραστης στον ουρανό μα και στη γη.

Από την άλλη πλευρά όμως, δεν πρέπει να απατώμαστε και να νομίζουμε πώς όλοι οι κόποι και η βία ενός άνθρωπου αποφέρουν από μόνα τους τη σωτηρία. Δεν πρέπει να νομίζουμε πώς ο άνθρωπος μόνο με την ατομική προσπάθεια και βία θα φτάσει στη παρουσία του Ζώντος Κυρίου. Αν ο Κύριος δεν το θελήσει, κανένας θνητός δεν μπορεί να σταθεί προ προσώπου Αυτού. Γιατί ο Ίδιος ο Κύριος ο όποιος έχει θεσπίσει όλα αυτά λέει σε άλλο σημείο: όταν ποιήσητε πάντα τα διαταχθέντα υμίν, λέγετε ότι δούλοι αχρείοι εσμέν, ότι ο οφείλομεν ποιήσαι πεποιήκαμεν (Λκ. 17, 10). Και πάλι σε άλλο σημείο: ουδείς δύναται ελθείν προς με, εάν μη ο πατήρ ο πέμψας με ελκύσει αυτόν (Ιω. 6, 44). Σε άλλο σημείο πάλι λέει: ότι χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν (Ιω. 15, 5). O Απόστολος Παύλος, γράφοντας στην ίδια συνάφεια προς τους Εφεσίους λέει: χάριτι εστέ σεσωσμένοι (Έφ. 2, 5).

Τι μπορούμε να πούμε ύστερα απ’ όλα τούτα; μήπως ότι όλοι οι κόποι μας για τη σωτηρία είναι μάταιοι; Μήπως να κατεβάσουμε τα χέρια και να περιμένουμε μέχρις ότου ο Κύριος φανερωθεί και μας τάξει κάτω από τη δύναμη Του και τη παρουσία Του; Μήπως δεν το φωνάζει και ο ίδιος ο προφήτης Ησαΐας ότι ως ράκος αποκαθημένης πάσα η δικαιοσύνη ημών (Ησ. 64, 6); να παραιτηθούμε λοιπόν από τις προσπάθειες και τους κόπους μας; Τότε όμως δεν θα μοιάσουμε με τον δούλο εκείνον ο οποίος παράχωσε στη γη το τάλαντο και άκουσε από τον κύριο του να τον αποκαλεί δούλο οκνηρό και πονηρό;

Οφείλουμε να νήφουμε και να εφαρμόζουμε τις εν¬τολές του Κυρίου οι οποίες είναι ξεκάθαρες σαν τον ήλιο. Θα πρέπει να καταβάλουμε όλη μας τη προσπάθεια αλλά είναι στην εξουσία του Θεού να ευλογήσει τον αγώνα μας και να μάς εισάγει στη παρουσία Του. Υπέροχα το έχει ερμηνεύσει αυτό ο Απόστολος Παύλος όταν λέει: εγώ εφύτευσα, Απολλώς επότισεν, αλλ’ ο Θεός ηύξανεν. Ώστε, ούτε ο φυτεύων εστί τι ούτε ο ποτίζων άλλ’ ο αυξάνων Θεός (Α’ Κορ. 3, 6-7). Από το Θεό λοιπόν εξαρτώνται τα πάντα, από τη δύναμη του Θεού, τη σοφία και το έλεος Του. Σε μάς πάλι ανήκει το να φυτεύουμε και να ποτίζουμε και αυτό μας το καθήκον οφείλουμε να μην το αμελούμε γιατί κινδυνεύουμε να χαθούμε αιωνίως.

Καθήκον του γεωργού είναι να οργώνει και να αρδεύει μα από τη δύναμη, τη σοφία και το έλεος του Θεού εξαρτάται το αν ο σπόρος θα βλαστήσει, θα μεγαλώσει και θα αποφέρει καρπό.

Καθήκον του επιστήμονος είναι να έρευνα και να αναζητά μα από τη δύναμη, τη σοφία και το έλεος του Θεού εξαρτάται το αν θα του αποκαλυφθεί η γνώση.

Καθήκον των γονέων είναι να φροντίζουν και ανατρέφουν τα τέκνα τους εν φόβω Θεού μα από τη δύναμη, τη σοφία και το έλεος του Θεού εξαρτάται το αν και μέχρι πότε θα ζήσουν τα παιδιά τους.

Καθήκον του ιερέα είναι να διδάσκει τους πιστούς, να τους ενημερώνει, να ελέγχει και διορθώνει μα από τη δύναμη, τη σοφία και το έλεος του Θεού εξαρτάται το αν ο κόπος του θα φέρει καρπούς.

Καθήκον όλων μας είναι να μοχθούμε και κοπιάζουμε για να γίνουμε άξιοι να παρασταθούμε ενώπιον του Υίού του Θεού μα από τη δύναμη, τη σοφία και το έλεος του Θεού εξαρτάται το αν θα μάς δεχτεί ο Κύριος.

Δεν πρέπει όμως πάλι να κοπιάζουμε δίχως ελπίδα στο έλεος του Θεού αλλά όλη η προσπάθεια μας να θερμαίνεται από την ελπίδα πώς ο Κύριος είναι δίπλα μας και θα μας δεχτεί στη παρουσία του προσώπου Του. Δεν υπάρχει βαθύτερη και πιο αστείρευτη πηγή από τη πηγή του ελέους του Θεού. Όταν ο άσωτος υίός μετενόησε ύστερα από τη θλιβερή πτώση του στο επίπεδο της ζωής των χοίρων, ο εύσπλαχνος πατέρας βγήκε σε συνάντηση του, τον αγκάλιασε και τον συγχώρησε γιατί ο Θεός βγαίνει ακούραστα προς συνάντηση των μετανοημένων παιδιών Του και απλώνει τα χέρια Του προς όλους εκείνους πού στρέφουν το πρόσωπο τους προς Εκείνον. Επέτασα τας χείρας μου όλην την ημέραν προς λαόν απειθούντα και αντιλέγοντα (Ησ. 65, 2), λέει ο Κύριος για τους Εβραίους. Όταν λοιπόν ο Κύριος απλώνει τα χέρια Του προς τους απειθείς, πόσο περισσότερο το κάνει προς τους υποτασσόμενους; Λέει ο υπάκουος προφήτης Δαυίδ: προωρώμην τον Κύριον ενώπιον μου διαπαντός, ότι εκ δεξιών μου εστίν ίνα μη σαλευθώ (Ψ. 15, 8-9). Στους ευπειθείς αγωνιστές για τη σωτηρία λοιπόν, δεν αρνείται ο Κύριος τη παρουσία Του.

Έτσι, ας μην θεωρούμε ανόητη αυτή τη προσπάθεια καθώς το νομίζουν οι άθεοι και οι απαισιόδοξοι αλλά κοπιάζοντας και μοχθώντας στο μέγιστο βαθμό, ας ελπίζουμε στο έλεος του Κυρίου και Θεού μας. “Ας προεκτείνουμε τους κόπους μας και ας μας φωτίζει σ’ αυτό και το παράδειγμα εκείνων των τεσσάρων οι όποιοι σκαρφάλω¬σαν στη στέγη της οικίας και κατέβασαν τον πέμπτο και παράλυτο φίλο τους μπροστά στον Κύριο. “Αν το ένα πέμπτο της ψυχής μας είναι παραλελυμένο και σεσηπωμένο από την ασθένεια, ας σπεύσουμε αμέσως με τα υπόλοιπα τέσσερα μέρη προς τον Κύριο και ο Κύριος θα θεραπεύσει το ασθενές πού βρίσκεται μέσα μας.

Εάν μία από τις αισθήσεις μας προσβληθεί σε τούτο τον κόσμο και ασθενήσει, ας προστρέξουμε με τις άλλες αισθήσεις προς το Κύριο για να σπλαχνιστεί ο Κύριος την αρρωστημένη αίσθηση και να το θεραπεύσει. Όταν ασθενήσει ένα μέλος του σώματος, οι γιατροί συνιστούν συνδυασμένη φροντίδα, προφύλαξη και περιποίηση του υπολοίπου σώματος για να καταστεί το υγιές μέρος ακόμα πιο υγιές και ισχυρό, αποβαλόντας την αδυναμία από εκείνο πού είναι άρρωστο.

Έτσι γίνεται και με τη ψυχή μας. Αν ο νους μας έπεσε σε αμφιβολία, ας αγωνιστούμε γρήγορα με τη καρδιά και τη ψυχή μας να ενδυναμώσουμε τη πίστη μας και τον αρρωστημένο νου μας να τον ενισχύσουμε και να τον θεραπεύσουμε εν Κυρίω. Αν σφάλαμε με τη λησμοσύνη της προσευχής, ας σπεύσουμε με έργα ελεημοσύνης να επαναφέρουμε τη χαμένη διάθεση για ικεσία και το αντίστροφο.

O Κύριος θα επιβλέψει στη πίστη μας, στο κόπο και τη προσπάθεια και θα μας σπλαχνιστεί. Κατά το άπειρο έλεος Του θα μας εισάγει στη παρουσία Του η οποία είναι αθάνατη και ζωοποιός. Μέσα σ’ αυτή τη παρουσία ζουν, ενισχύονται και αγάλονται οι πολυάριθμες αγγελικές δυνάμεις και οι στρατιές των Αγίων. Στον Κύριο και Σωτήρα μας Ιησού Χριστό ας ανήκει η δόξα και η ευχαριστία, μαζί με τον Πατέρα και το Πνεύμα το Άγιο – την ομοούσιο και αχώριστο Τριάδα, τώρα και πάντοτε σε όλους τους αιώνες. Αμήν.

(Μετάφρασις από τα σερβικά υπό Γεωργίου Κ.)


Πηγή: http://www.impantokratoros.gr/vasileia-ouranon.el.aspx


http://vatopaidi.wordpress.com

η χαρά του Θεού κι οι δαγκανιάρες οχιές....

Eβδομη Κυριακή του Ματθαίου (Κεφ.θ΄, 27-35), αγαπητοί. Ο Χριστός μας έχει πάει στο σπίτι του αρχισυναγώγου Ιάειρου και έχει αναστήσει τη δωδεκάχρονη θυγατέρα του. Και καθώς βγήκε από κει Τον ακολούθησαν δύο τυφλοί. Είχαν ακούσει για τα θαύματα, για την αγάπη και την καλοσύνη Του και έτρεξαν κοντά Του και Του φώναζαν: «Ιησού, υιέ του Δαβίδ, ελέησόν μας». Εκείνος δεν στάθηκε. Δεν ήθελε να κάνει το θαύμα μπροστά στον κόσμο. Δεν ήταν φιλόδοξος, ματαιόδοξος και κενόδοξος ο Χριστός.

Εφτασε στο σπίτι όπου έμενε. Φυσικά δεν ήταν δικό Του, αφού Εκείνος «δεν είχε πού την κεφαλήν κλίνη». Λέει πολλά αυτό. Ακολούθησαν κι αυτοί από κοντά, δεν Τον άφησαν. Είχαν πίστη, διαισθάνθηκαν τη θεότητά Του και την αγάπη Του. Κι όταν ήρθαν πια στο σπίτι κι αυτοί, ο Κύριος τους ρώτησε: «Πιστεύετε πως μπορώ να κάνω αυτό που μου ζητάτε;». Κι εκείνοι Του είπαν δύο λέξεις: «Ναι, Κύριε». Κι ο ταπεινός Ιησούς μας τους λέει: «Σύμφωνα με την πίστη σας, ας γίνει». Εριχνε το βάρος στην πίστη των ανθρώπων και όχι στη δική Του δύναμη. Αυτή είναι η ταπείνωση, αυτό είναι το μεγαλείο, γιατί η ταπείνωση και η αγάπη ελκύουν τους ανθρώπους κοντά. Γι' αυτό και ο Ιησούς φέρεται κατά τέλειο τρόπο, για να ελεήσει και σώσει όλους.
Στη συνέχεια, πάραυτα, άνοιξαν οι οφθαλμοί τους, είδαν το φως τους, είδαν τον Ευεργέτη τους, είδαν τον κόσμο και χάρηκαν. Πετούσαν από ευφροσύνη και αγαλλίαση. Κι ο Ιησούς τους διέταξε με αυστηρότητα να μην πουν πουθενά αυτό που έγινε. Το 'κανε πάλι από ταπείνωση ο Ιησούς αλλά και από σύνεση, για να μη μάθει ο κόσμος και τρέξει και Τον κάνει βασιλιά και δημιουργήσει πρόβλημα, πολιτικό, κοινωνικό ...; όποιο άλλο. Ο Ιησούς τα πρόσεχε αυτά. Εκείνοι βγήκαν, όμως, και διαφήμισαν τον Ιησού ως θαυματουργό και ως Μεσσία σε όλη εκείνη την περιοχή. Δεν άντεχαν. Η ευγνωμοσύνη τούς έσπρωχνε να παρακούσουν τον Ευεργέτη τους. Κι έκαναν άγια παρακοή. Τον διαφήμισαν τον Ιησού Χριστό.
Και καθώς έβγαιναν οι τυφλοί, άλλοι συνάνθρωποι έφεραν έναν δαιμονισμένο, έναν άνθρωπο που 'χε δαιμόνιο και ήταν άλαλος και κωφός. Ο Ιησούς εδώ δεν ζήτησε πίστη, τον εθεράπευσε αμέσως. Βγήκε το δαιμόνιο και άνοιξαν οι δρόμοι της ακοής και της λαλιάς. Κι ο κοσμάκης που έβλεπε, θαύμαζε και δόξαζε τον Θεό κι έλεγε πως «τέτοια πράγματα δεν ξαναείδαμε στο Ισραήλ». Παραδίπλα οι οχιές: οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι οι οποίοι έλεγαν πως «με τη δύναμη του δαίμονα έκαμε τα θαύματα». Μεγαλύτερη πώρωση δεν υπάρχει. Ο Ιησούς τους άφησε να βράζουν στο ζουμί τους. Τους είχε εγκαταλείψει, αφού εκείνοι Τον αρνήθηκαν.
Στη συνέχεια, και τελειώνοντας το Ευαγγέλιο, λέει: «Ο Ιησούς περιέτρεχε όλες τις κωμοπόλεις, τις πόλεις και τα χώρια και κήρυσσε το Ευαγγέλιο της Βασιλείας του Θεού στις συναγωγές των Ιουδαίων και εθεράπευε κάθε αρρώστεια». Αυτός είναι ο Ιησούς: θεραπευτής των ψυχών και των σωμάτων ημών. Τι ζητάει από μας; Την πίστη, την αγάπη, την υπακοή και την ταπείνωση. Εμάς συμφέρει να Τον ακολουθούμε κι Αυτός χαίρεται που είναι μαζί μας και βρισκόμαστε κι εμείς κοντά Του.


(Του αρχιμανδρίτη Ανανία Κουστένη, Το κήρυγμα της Κυριακής, η εικόνα από την Μονή του Ντέτσανι στο κατεχόμενο από τους ισλαμοφασίστες Κόσοβο)



http://misha.pblogs.gr/

ΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ: Αγίου Σιλουανού του Αθωνίτου ....

Όστις αγαπά τον Κύριον, πάντοτε Εκείνον σκέπτεται, η δε μνήμη του Θεού γεννά την προσευχήν. Εάν δεν θα ενθυμήσαι τον Κύριον, τότε δεν θα προσεύχησαι, χωρίς δε της προσευχής η ψυχή δεν θα εμμείνη εν τη αγάπη του Θεού, διότι δια της προσευχής έρχεται η χάρις του Αγίου Πνεύματος. Δια της προσευχής διαφυλάττεται ο άνθρωπος από της αμαρτίας, διότι ο προσευχόμενος νους είναι απησχολημένος εις τον Θεόν και μετά τεταπεινωμένου πνεύματος ίσταται ενώπιον του προσώπου του Κυρίου, τον Οποίον γνωρίζει η ψυχή του προσευχομένου.

Εις τον αρχάριον όμως είναι απαραίτητος βεβαίως ο χειραγωγός, επειδή προ της χάριτος του Αγίου Πνεύματος η ψυχή έχει μέγαν πόλεμον προς τους εχθρούς, και αδυνατεί να διακρίνη η ιδία, εάν είναι εκ του εχθρού η ηδονή της οποίας γεύεται. Τούτο δύναται να διακρίνη μόνον εκείνος όστις εκ πείρας εγεύθη του Αγίου Πνεύματος, και ούτος κατά την γεύσιν αναγνωρίζει την χάριν.

Όστις θέλει να ασκή την προσευχήν άνευ χειραγωγού, και εν τη υπερηφανία αυτού φαντάζεται ότι δύναται να διδαχθή εκ των βιβλίων και δεν προσφεύγει εις γέροντα, εκείνος ήδη κατά το ήμισυ ευρίσκεται εν πλάνη. Τον δε ταπεινόν ο Κύριος προστατεύει, και εάν ουδείς έμπειρος οδηγός υπάρχη, και ούτος προσφεύγει εις τον υπάρχοντα πνευματικόν, τότε ένεκα της ταπεινώσεως αυτού θα σκεπάση αυτόν ο Κύριος.
Λογίζου ότι εις τον πνευματικόν ζη το Άγιον Πνεύμα και ούτος θα είπη εις σε το πρέπον. Εάν όμως σκεφθής ότι ο πνευματικός ζη αμελώς και πώς είναι δυνατόν να έχη το Άγιον Πνεύμα, ένεκα της τοιαύτης σκέψεως σου θα υποστής μέγαν πειρασμόν, και ο Κύριος θα σε ταπεινώση και θα παραχωρήση να πέσης εις πλάνην.

Η προσευχή δίδεται εις τον προσευχόμενον. Η εκ συνηθείας μόνον προσευχή, άνευ συντετριμμένης δια τας αμαρτίας καρδίας, δεν είναι ευάρεστος εις τον Θεόν.
Θα διακόψω δι’ ολίγον τον λόγον περί προσευχής.

Νοσταλγεί η ψυχή μου τον Κύριον και μετά πόθου ζητώ Αυτόν, και δεν δύναται η ψυχή μου να σκέπτηται άλλο τι.
Διψά η ψυχή μου τον ζώντα Κύριον και ορμά το πνεύμα μου προς Αυτόν, ως Πατέρα Ουράνιον και φιλόστοργον. Ο Κύριος δια του Αγίου Πνεύματος υιοθέτησεν ημάς. Είναι γλυκύς εις την καρδίαν ο Κύριος. Αυτός είναι η χάρα, η ευφροσύνη και η ασάλευτος ελπίς ημών.

Κύριε Αγαθέ, αναζήτησον εν ελέει το πλάσμα Σου και δείξον Σεαυτόν εις τους ανθρώπους δια του Αγίου Πνεύματος, ως δεικνύεις Σεαυτόν εις τους δούλους Σου.
Χαροποίησον, Κύριε, δια της ελεύσεως του Πνεύματος Σου του Αγίου πάσαν ψυχήν θλιβομένην. Δος, Κύριε, ίνα πάντες οι άνθρωποι, οίτινες προσεύχονται εις Σε, γνωρίσουν το Πνεύμα το Άγιον.

Πάντες οι άνθρωποι ας ταπεινωθώμεν χάριν του Κυρίου και χάριν της Βασιλείας των Ουρανών. Ας ταπεινώσωμεν εαυτούς, και θα δώση εις ημάς ο Κύριος να γνωρίσωμεν την δύναμιν της προσευχής του Ιησού. Ας ταπεινώσωμεν εαυτούς, και Αυτό το Πνεύμα του Θεού θα διδάσκη την ψυχήν.
Ώ, άνθρωπε, μάθε την κατά Χριστόν ταπείνωσιν και θα δώση εις σε ο Κύριος να γευθής της γλυκύτητος της προσευχής. Και εάν θέλης να προσεύχησαι καθαρώς, τότε γενού ταπεινός, εγκρατής, εξομολογού καθαρώς, και θα σε αγαπήση η προσευχή. Γενού υπήκοος, υποτάσσου μετά αγαθής συνειδήσεως εις τας αρχάς, και έσο ηυχαριστημένος εν πάσι, και τότε ο νους σου θα καθαρισθή εκ των ματαίων λογισμών. Ενθυμού ότι σε βλέπει ο Κύριος και μένε εν φόβω, μήπως θλίψης δια τινος τον αδελφόν, τον οποίον μη κατακρίνης και μη λυπήσης ούτε και δι’ απλού βλέμματος, και το Πνεύμα το Άγιον θα σε αγαπήση, και Αυτό θα είναι η βοήθεια σου κατά πάντα.

Το Πνεύμα το Άγιον ομοιάζει πολύ προς φιλόστρογον μητέρα. Η μήτηρ αγαπά το τέκνον αυτής και πονεί δι’ αυτό. Ούτω και το Άγιον Πνεύμα σπλαγχνίζεται, συγχωρεί, θεραπεύει, νουθετεί και χαροποιεί. Και το Πνεύμα το Άγιον αναγνωρίζεται εις την ταπεινήν προσευχήν.
Όστις αγαπά τους εχθρούς, ούτος ταχέως θα γνωρίση τον Κύριον δια Πνεύματος Αγίου. Όστις όμως δεν αγαπά αυτούς, δι’ αυτόν δεν θέλω ούτε και να γράψω. Αλλά λυπούμαι δι’ αυτόν, διότι βασανίζει και εαυτόν και τους άλλους, και τον Κύριον δεν θα γνωρίση.

Ψυχή, ήτις αγαπά τον Κύριον, δεν δύναται να μη προσεύχηται, διότι έλκεται προς Αυτόν δια της χάριτος, την οποίαν εγνώρισεν εκ πείρας εις την προσευχήν.
Δια την προσευχήν εδόθησαν εις ημάς οι ναοί, και εν αυτοίς αι ακολουθίαι τελούνται δια βιβλίων. Αλλ’ ούτε τον ναόν ούτε και τα βιβλία είναι δυνατόν να έχης πάντοτε μετά σου· η εσωτερική όμως προσευχή παντού και πάντοτε είναι μετά σου. Εν τοις ναοίς τελούνται αι θείαι ακολουθίαι, και το Πνεύμα του Θεού κατοικεί εν αυτοίς, αλλ’ η ψυχή είναι ο καλύτερος ναός του Θεού, και όστις προσεύχεται εσωτερικώς, δι’ εκείνον όλος ο κόσμος εγένετο ναός του Θεού. Τούτο όμως δεν είναι δια πάντας.
Πολλοί προσεύχονται προφορικώς ή αγαπούν να προσεύχωνται δια βιβλίων· και τούτο είναι καλόν, και ο Κύριος δέχεται την προσευχήν και σπλαγχνίζεται αυτούς. Εάν όμως προσεύχηται τις εις τον Κύριον και σκέπτηται άλλα τινα, τότε ο Κύριος δεν εισακούει της τοιαύτης προσευχής.

Όστις προσεύχεται εκ συνηθείας, δεν έχει αλλαγάς εις την προσευχήν, όστις όμως προσεύχεται θερμώς, υφίσταται πολλάς αλλαγάς κατά την προσευχήν: Διεξάγει μάχην προς τον εχθρόν, μάχην προς εαυτόν, προς τα πάθη, μάχην προς τους ανθρώπους, και εν παντί πρέπει να είναι ανδρείος.
Ζήτει την συμβουλήν των εμπείρων, εάν ευρίσκης, και παρακάλει μετά ταπεινώσεως τον Κύριον, και θα δώση εις σε ο Κύριος σύνεσιν εν πάσιν ένεκα της ταπεινώσεως σου.
Το Πνεύμα του Θεού μαρτυρεί εν τη ψυχή, εάν η προσευχή ημών είναι ευάρεστος ενώπιον του Κυρίου, και Αυτό το Πνεύμα είναι ευχάριστον εις την καρδίαν και πλήρες ειρήνης. Πρότερον δεν εγνώριζον, εάν εισηκούσθη ή ουχί η προσευχή μου και εάν είναι δυνατόν να γνωρίζης τούτο και δια ποίου τρόπου.

Αι συμφοραί και οι κίνδυνοι πολλούς εδίδαξαν να προσεύχωνται.
Επεσκέφθη εμέ εις το κατάστημα στρατιώτης, όστις κατηυθύνετο προς την Θεσσαλονίκην. Η ψυχή μου ηγάπησεν αυτόν και λέγω προς αυτόν:
«Προσεύχου εις τον Κύριον, όπως μειωθούν αι θλίψεις».
Και ούτος απήντησε: «Γνωρίζω να προσεύχωμαι. Έμαθον εις τον πόλεμον, ότε ήμην εις τας μάχας. Ικέτευον θερμώς τον Κύριον, ίνα παραμείνω ζωντανός. Αι σφαίραι έπιπτον, τα βλήματα εξερρηγνύοντο και ολίγοι έμειναν εν τη ζωή. Αν και πολλάκις έλαβον μέρος εις την μάχην, ο Κύριος διεφύλαξεν εμέ». Ενώ έλεγε ταύτα, εδείκνυεν ότι προσηύχετο, και εκ της στάσεως του σώματος αυτού εφαίνετο ότι ήτο όλος βεβυθισμένος εν τω Θεώ.
Πολλοί αγαπούν να αναγινώσκουν σοβαρά βιβλία, και τούτο είναι καλόν, αλλ’ ανωτέρα πάντων είναι η προσευχή. Όστις όμως αναγινώσκει ανωφελή βιβλία ή εφημερίδας, ούτος καταδικάζει την ψυχήν αυτού εις πνευματικόν λιμόν. Η ψυχή αυτού πεινά, διότι η αληθινή τροφή και η τέρψις αυτής ευρίσκεται εν τω Θεώ. Εν τω Θεώ κρύπτεται και η ζωή και η χαρά και η αγαλλίασις αυτής.

Εάν ζητής όπως ο νους σου προσεύχηται ηνωμένος μετά της καρδίας, και δεν επιτυγχάνης τούτου, τότε λέγε την προσευχήν δια του στόματος και κράτει τον νουν εν ταις λέξεσι της προσευχής, ως διδάσκει η «Κλίμαξ». Εν καιρώ ο Κύριος θα δώση εις σε και την καρδιακήν προσευχήν, άνευ λογισμών, και θα προσεύχησαι αβιάστως. Τινές έβλαψαν την καρδίαν αυτών, διότι εβιάζοντο να προσεύχωνται δια του νοός εν τη καρδία, και κατέληξαν να μη δύνανται ούτε δια του στόματος να λέγουν την προσευχήν. Συ δε γνώριζε την τάξιν της πνευματικής ζωής: Τα χαρίσματα δίδονται εις την απλήν, ταπεινήν, υπήκοον ψυχήν. Όστις είναι υπήκοος και εγκρατής εν παντί –εις την τροφήν, την ομιλίαν, τας κινήσεις–, εις αυτόν ο Ίδιος ο Κύριος δίδει την προσευχήν, και αύτη, θεία ενεργεία τελείται εν τη καρδία.

Η αδιάλειπτος προσευχή προέρχεται εκ της αγάπης και απόλλυται εξ αιτίας της κατακρίσεως, της αργολογίας και της ακρατείας. Όστις αγαπά τον Θεόν, εκείνος δύναται να σκέπτηται Αυτόν ημέρας και νυκτός, διότι την αγάπην προς τον Θεόν ουδεμία εργασία παρεμποδίζει. Οι Απόστολοι ηγάπων τον Κύριον, και ο κόσμος δεν απετέλει εμπόδιον δια την αγάπην αυτήν, καίτοι ενεθυμούντο τον κόσμον και προσηύχοντο δι’ αυτόν και εκήρυττον. Εις τον Μέγαν Αρσένιον ελέχθη: «Φεύγε τους ανθρώπους». Και όμως το Πνεύμα του Θεού και εν τη ερήμω διδάσκει να προσευχώμεθα δια τους ανθρώπους και δι’ άπαντα τον κόσμον.

Εν τω κόσμω τούτω έκαστος έχει το λειτούργημα αυτού: Ο είς βασιλεύς, ο άλλος πατριάρχης, ή μάγειρος, ή σιδηρουργός, ή διδάσκαλος, αλλ’ ο Κύριος αγαπά πάντας, και μεγαλύτερον βραβείον θα δοθή εις εκείνον, όστις αγαπά πλείον τον Κύριον. Ο Κύριος έδωκεν εις ημάς την εντολήν να αγαπώμεν τον Θεόν εξ όλης της καρδίας και εξ όλης της διανοίας και εξ όλης της ψυχής. Αλλ’ άνευ προσευχής πώς είναι δυνατόν να αγαπάς; Δια τούτο ο νους και η καρδία του ανθρώπου οφείλουν πάντοτε να είναι ελεύθεροι δια προσευχήν.
Όταν αγαπάς τινα, θέλεις να σκέπτησαι αυτόν, να ομιλής δι’ αυτόν, να είσαι μετ’ αυτού. Τον Κύριον αγαπά η ψυχή ως Πατέρα και Δημιουργόν, και παρίσταται ενώπιον Αυτού εν φόβω και αγάπη: Εν φόβω, διότι είναι ο Κύριος, εν αγάπη, διότι η ψυχή γνωρίζει Αυτόν ως Πατέρα πλήρη ελέους, και η χάρις Αυτού είναι γλυκυτέρα παντός άλλου.

Εγώ εγνώρισα ότι η προσευχή είναι εύκολος, επειδή βοηθεί η χάρις του Θεού. Ο Κύριος αγαπά ημάς υπερβαλλόντως, και δια της προσευχής καταξιοί ημάς να συνομιλώμεν μετ’ Αυτού και να μετανοώμεν και να δοξολογώμεν Αυτόν.

Αδυνατώ να περιγράψω οπόσον πολύ αγαπά ημάς ο Κύριος. Δια του Πνεύματος του Αγίου γνωρίζεται η αγάπη αύτη, και η ψυχή του προσευχομένου γνωρίζει το Άγιον Πνεύμα.
Λέγουν τινές ότι εκ της προσευχής προέρχεται πλάνη. Τούτο είναι σφάλμα. Η πλάνη προέρχεται εκ της αυθαιρεσίας και ουχί εκ της προσευχής. Πάντες οι άγιοι προσηύχοντο πολύ και προέτρεπον τους άλλους εις προσευχήν. Η προσευχή είναι το κάλλιστον έργον δια την ψυχήν. Δια της προσευχής ερχόμεθα προς τον Θεόν, δια της προσευχής ζητείται η ταπείνωσις, η υπομονή και παν αγαθόν. Όστις ομιλεί εναντίον της προσευχής, είναι φανερόν ότι ουδέποτε εγεύθη πόσον αγαθός είναι ο Κύριος και πόσον πολύ αγαπά ημάς. Εκ του Θεού ουδέν κακόν προέρχεται. Πάντες οι άγιοι προσηύχοντο αδιαλείπτως· ούτε και δι’ έν δευτερόλεπτον δεν έμενον άνευ προσευχής.

Η ψυχή, απολέσασα την ταπείνωσιν, στερείται συγχρόνως και της χάριτος και της προς τον Θεόν αγάπης, και τότε σβέννυται η διάπυρος προσευχή. Όταν όμως η ψυχή αποκτήση την ταπείνωσιν και αναπαυθή εκ των παθών, τότε ο Κύριος θα δώση εις αυτήν την χάριν Αυτού και μετά θερμών δακρύων θα προσεύχηται αύτη και δια τοςυ εχθρούς, ως δι’ εαυτήν, αλλά και δι’ όλον τον κόσμον.


http://wra9.blogspot.com/

ο παπα Φωτης....

κοιτάζοντας κάποιες παλιές φωτογραφίες βρήκα αυτές του παπα Φώτη του Λαυριώτη...

και σκέφτηκα να τις μοιραστώ...

την ευχή του νάχουμε...

Αόρατος πόλεμος του Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου (Πρόλογος)...(14/07/..)

Και δικαιότατη και αυτή που πρέπει είναι η επωνυμία που παίρνει το ψυχωφελέστατο βιβλίο. Γιατί αν και πολλά απο τα ιερά και θεόπνευστα βιβλία της Παλαιάς και Νέας Διαθήκης, ωνομάσθηκαν αμέσως από αυτά τα ίδια πράγματα, που διδάσκουν (έτσι, για παράδειγμα, η Γένεσις του Μωϋσή ωνομάστηκε, επειδή αναφέρει για την απο το μηδέν γέννησι και Δημιουργία και τα τέσσερα Ευαγγέλια, γιατί ιστοριογραφούν τα καλά και σωτηριώδη μηνύματα των ανθρώπων. Ποιός δεν βλέπει γιατί και αυτό εδώ το βιβλίο ωνομάσθηκε κατάλληλα Αόρατος Πόλεμος, απο αυτήν αμέσως την ύλη και τις υποθέσεις με τις οποίες ασχολείται;

Γιατί διδάσκει αυτή, (όχι για κάποιον αντιληπτό και ορατό πόλεμο, όχι για εχθρούς σωματικούς και οφαλμοφανείς, αλλά για τον αόρατο πόλεμο που γίνεται στο μυαλό, στον οποίο παίρνει μέρος κάθε χριστιανός, αμέσως απο την ώρα που θα βαπτισθή και υποσχεθή απέναντι στον Θεό, να πολεμάη σε αυτόν μέχρι να πεθάνη, γιά χάρι του θείου αυτού ονόματος. Γι΄ αυτό και σχετικά με αυτόν τον πόλεμο, παραβολικά γράφτηκε στους Αριθμούς... Γι’ αυτό λέγεται στο βιβλίο ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΥΡΙΟΥ (Αριθμ. 21,14), και διδάσκει για εχθρούς ασώματους και αφανείς, οι οποίοι είναι τα διάφορα πάθη,oi θελήσεις της σάρκας και οι πονηροί δαίμονες, οι οποίοι μισούν τους ανθρώπους και δεν σταματάνε ημέρα και νύκτα να μας πολεμάνε. Οπως είπε ο μακάριος Παύλος «δεν έχουμε να παλαίψουμε με ανθρώπους, αλλά με αρχές και εξουσίες, δηλαδή με τους κυρίαρχους του κόσμου τούτου, τα πονηρά πνεύματα που βρίσκονται ανάμεσα στη γη και στον ουρανό».(Έφεσ. 6,12).

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ ΤΟΥ ΟΡΟΥΣ ΧΑΜΑΤΟΥΡΑ: ΕΝΑΣ ΚΡΥΜΜΕΝΟΣ ΘΥΣΑΥΡΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ - Γέροντας Παντελεήμων της Χαματούρας: Ένας κρυμμένος θησαυρός ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ.

Ο Γέροντας Ισαάκ είναι ο συγγραφέας του βιβλίου "Βίος Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου".

Πρόκειται για το καλύτερο βιβλίο που έχει κυκλοφορήσει ποτέ για τον Γέροντα Παΐσιο και αυτό δεν είναι τυχαίο αφού ο Γέροντας Ισαάκ ήταν πνευματικό παιδί του Γέροντα Παΐσιου και μέλος της συνοδείας του.Όλοι ξέρουμε ότι ο Γέροντας Παΐσιος είναι ίσως η μεγαλύτερη φυσιογνωμία του Ορθόδοξου Κόσμου του 20 ου αιώνα μετά τον Άγιο Νεκτάριο.

.Ο Γέροντας Παΐσιος θεωρείται από τους Ορθοδόξους ως ένας σύγχρονος άγιος. Ο Γέροντας Ισαάκ που έζησε κοντά στον Γέροντα Παΐσιο ήταν ένας χαρισματικός γέροντας και είχε διορατικότητα που του είχε μεταλαμπαδεύσει ο Γέροντας Παΐσιος.. Για αυτό και ο ίδιος είχε δικά του πνευματικοπαίδια από τους οποίους ένας εξ αυτών ήταν και ο σημερινός Γέροντας Παντελεήμων, που είναι ο Ηγούμενος της Ιεράς Μονής της Κημοίσεως της Θεοτόκου στο Όρος Χαματούρα του Λιβάνου.

Ο Γέροντας Παντελεήμων που κατάγεται από τον Λίβανο, ζώντας ως μοναχός στο Άγιον Όρος κάτω από την πνευματική καθοδήγηση των δύο αυτών μεγάλων ανδρών της σύγχρονης Ορθοδοξίας, προικίστηκε με πολλά χαρίσματα. Κατά την διάρκεια της παραμονής του στο Άγιον Όρος, οραματίστηκε ένα άγνωστο τότε άγιο από την πατρίδα του, με το όνομα Ιάκωβος. Ο άγιος αυτός, ζήτησε από τον τότε Ιερομόναχο Παντελεήμων, να επιστρέψει στο Λίβανο και να ξανακτίσει το κατεστραμμένο μοναστήρι της Θεοτόκου στο Όρος Χαματούρα, όπου διέμενε και που είχαν καταστρέψει οι Μαμελούκοι κατά τον 13ο αιώνα.

Ο Άγιος Ιάκωβος, από διάφορες εμφανίσεις, φανέρωσε επίσης στον Ιερομόναχο Παντελεήμων τα μαρτύρια και τον τραγικό αποκεφαλισμό που υπέστη από τους Μαμελούκους κατά αυτή την περίοδο..
Ο Ιερομόναχος Παντελεήμων, ανάφερε αυτούς τους οραματισμούς και εμφανίσεις του Αγίου Ιακώβου, στο Πνευματικό του Πατέρα, τον Γέροντα Ισαάκ, ο οποίος κατάλαβε αμέσως ότι αυτά τα μηνύματα ήταν Θεόσταλτα, και παρότρυνε τον Πατέρα Παντελεήμων, να κάνει το θέλημα του Αγίου και να επιστρέψει στο Λίβανο

Έτσι, μετά την κοίμηση του Γέροντα Παΐσιου, και την επακόλουθη κοίμηση του πνευματικού του πατέρα, Γέροντα Ισαάκ, ο Γέροντας Παντελεήμων, επέστρεψε στο Λίβανο στα τέλη της δεκαετίας του 1990, παίρνοντας μαζί του τις ευλογίες και τη χάρη των δύο αυτών πνευματικών ανδρών.

. Το μοναστήρι της Θεοτόκου στο Όρος Χαματούρα, είναι κτισμένο μέσα σε μια σπηλιά, σε μια απότομη πλευρά του ψηλού βουνού, και μοιάζει σαν αετοφωλιά.. Κοιτάζοντας το κάποιος, δεν μπορεί παρά να αναρωτηθεί πως άνθρωποι μπόρεσαν να κτίσουν εκεί μοναστήρι αφού η περιοχή είναι δύσβατη και ο μόνος τρόπος να ανέβει κανείς στο μοναστήρι είναι ένα απότομο και ανηφορικό μονοπάτι. Για να φθάσει κάποιος μέχρι το μοναστήρι, χρειάζεται πολύ πίστη και γύρο στα 50 λεπτά της ώρας πεζοπορία, αφού πρώτα διασχίσει τον ποταμό Κατήσια που ρέει στη κοιλάδα με το ίδιο όνομα.

. Όταν ο Γέροντας Παντελεήμων έφθασε στο μοναστήρι, το βρήκε κατεστραμμένο και ερειπωμένο.. Αυτός και η μικρή του συνοδεία, άρχισαν αμέσως δουλειά για να ξανακτιστεί και να επαναλειτουργήσει η Μονή, μετά από 7 αιώνες σιωπής. Δέκα χρόνια έχουν περάσει από τότε και Μονή όχι μόνο ξανακτίστηκε, αλλά έχει γίνει το πνευματικό κέντρο των ορθοδόξων της περιοχής. Ένα Άγιο Όρος, έξω από το Άγιο Όρος. Ο Γέροντας Παντελεήμων, έχει μετατρέψει τη Μονή σε φάρο Ορθόδοξου Φωτός.. Χιλιάδες κόσμος τρέχει κοντά του, όχι μόνο για εξομολόγηση, αλλά και για να γνωρίσει την γνήσια Ορθοδοξία. Ο Γέροντας Παντελεήμων με τη σειρά του εργάζεται ακούραστα μαθαίνοντας στους νέους την βυζαντινή αγιογραφία, τη βυζαντινή μουσική, και την ελληνική γλώσσα.

Σήμερα το μοναστήρι της Θεοτόκου στο Όρος Χαματούρα έχει γίνει πόλος έλξης κυρίως για την νεολαία όχι μόνο της περιοχής αλλά και από τις τέσσερις γωνιές του κόσμου που τρέχει στο δύσβατο αυτό μοναστήρι, για να πάρει την ευλογία και την μεγάλη αγάπη του χαρισματικού αυτού Γέροντα.. Οι μοναχοί αυξάνονται χρόνο με το χρόνο, και έτσι αυξάνεται και η μεγάλη προσφορά της Μονής στον κόσμο..

Ο Γέροντας Παντελεήμων είναι ένας κρυμμένος θησαυρός της Ορθοδοξίας που εργάζεται μέσα στην αφάνεια προσφέροντας αληθινή αγάπη και αληθινή Ορθοδοξία σε όλο το κόσμο.. Μέσω του Γέροντα Παντελεήμων, η χάρης του Θεού, του Γέροντα Παΐσιου, και του Γέροντα Ισαάκ, εξακολουθεί να λειτουργεί και να είναι ζωντανή σε αυτή την απόμερη γωνιά του Λιβάνου.


http://araborthodoxy.blogspot.com

Ο Όσιος νεομάρτυρας Νικόδημος...

Ο Βίος και το μαρτύριο του νέου Oσιομάρτυρα Νικοδήμου του ράπτη που ασκήθηκε στην Σκήτη της Αγίας Άννης του Αγ. Όρους και εμαρτύρησε στην πόλι Βεράτι της σημερινής Αλβανίας στις 11 Ιουλίου του 1722.

Ο νέος αυτός μάρτυρας του Χριστού Νικόδημος είχε πατρίδα την κωμόπολι Βυθικούκι, που βρίσκεται κοντά στα όρια της Κορυτσάς. Γεννήθηκε από ευσεβείς γονείς, και εγνώριζε την τέχνη του ράπτη. Ήλθε και έμεινε στην πόλι Βεράτιο της σημερινής Αλβανίας, και εργαζόταν την ραπτική του τέχνη. Εκεί παντρεύτηκε, αλλά επειδή πέθανε η γυναίκα του, επήρε δεύτερη, αλλά πέθανε και αυτή∙ και έλαβε τρίτη γυναίκα η οποία και αυτή πέθανε. Σκεπτόταν δε και τέταρτη να πάρη γυναίκα, διότι τέτοια δύναμι έχουν τα πάθη στον άνθρωπο και η κακή συνήθεια, ώστε αχόρταγος γίνεται στα κακά η όρεξίς του. Μόλις λοιπόν σκέφτηκε να κάνη αυτό, έμαθε ότι κάποιος Αγαρηνός άρχοντας έχει κάποια χριστιανή υπηρέτρια ωραία. Ετόλμησε δε και απέστειλε στον άρχοντα εκείνον μεσίτες, για να δώση σε αυτόν αυτήν σε γάμου κοινωνία.

Εκείνος δε ο ακάθαρτος, έχοντας προθυμία να μεταδώση την μιαρά του θρησκεία σε Χριστιανό περισσότερο και να αυξήση αυτήν παρά να έχει μόνον την υπηρέτρια, τον πληροφόρησε ότι αυτό είναι εύκολο, εάν αρνηθή τον Χριστό και δεχθή την θρησκεία των Αγαρηνών. Ευρισκόμενος σε μέθη από τον σαρκικό έρωτα, κανένα δεν βρέθηκε εμπόδιο σε αυτόν, αλλά αφού δέχθηκε τον λόγο του Αγαρηνού, αμέσως κατεφρόνησε Θεό και ψυχή, και με θάρρος εφώναξε εκείνη την ελεεινή φωνή στο κριτήριο, το: Αγαρηνός, είμαι από τώρα και όχι Χριστιανός. Κατ' αυτόν τον τρόπο έπεσε πτώσι ελεεινή ένεκα της φιληδονίας. Σε αυτήν την κατάσταση βρισκόταν πολλές ημέρες, ζώντας σαν τον άσωτο υιό μέσα στις ηδονές, χωρίς να συλλογίζεται καθόλου από πιο ύψος θεογνωσίας έχει πέσει σε καταχθόνιο κρημνό αθεΐας.

Και αυτά μεν αυτός έκανε με την συνεργεία του διαβόλου, ο πανάγαθος όμως Θεός που είναι μακρόθυμος και πολυέλεος και δεν θέλει τον θάνατο του αμαρτωλού, αλλά περιμένει την επιστροφή του, για να έχη ζωή και ο Οποίος πάντοτε επιδιώκει και εργάζεται την σωτηρία μας∙ Αυτός, λέγω, δεν άφησε των χεριών Του το πλάσμα να απολεσθή τελείως, αλλά τον εφώτισε με θαυμαστό τρόπο. Διότι κάποια ημέρα, σαν να σηκώθηκε από μέθη, και αφού ήλθε στον εαυτό του και σκεπτόμενος όλα όσα κακώς έπραξε και έπαθεν, αναστέναζε από το βάθος της ψυχής του, εταλάνιζε τον εαυτό του, και θρηνούσε οδυνηρά την απώλεια της ψυχής του και έλεγε αλλοίμονο σε μένα τον άθλιο και ταλαίπωρο, για ποια αιτία άραγε τυφλώθηκα τόσο κατά τον νου ο άμυαλος; Πως σκοτίσθηκα στην διάνοια; Πως προτίμησα το σκοτάδι περισσότερο παρά το φως; Πως χωρίστηκα από την δόξα του Χριστού; Πως θεληματικά απέρριψα τον εαυτό μου από την συναυλία της χριστωνύμου κλήσεως των ευσεβών, και έγινα δούλος και αιχμάλωτος του παμπόνηρου διαβόλου; Αλλοίμονο στο ταλαίπωρο, ποια απολογία πρόκειται να αποδώσω κατά την ημέρα της κρίσεως; Ποιος θα με σώση από την κόλασι που με περιμένει; Σε τι θα μου ωφελήση τότε η μάταιη ηδονή, όταν αποδιωχθώ από προσώπου του φοβερού Βασιλέως και Κριτού; Όταν ακούσω την φρικτή και φοβερή εκείνη απόφαση του δικαίου και απροποσωλήπτου Κριτού Χριστού του Θεού;

Όταν θα μου πη «αποστραφήτω ο ασεβής εις τον Άδην»; Ποιος τότε θα με λυτρώση από εκείνη την ανάγκη; Ώ της δείνης συμφοράς! Ώ των εμών κακών! Αυτά με θερμά δάκρυα έλεγε ελεεινά οδυρόμενος και μετανοώντας για όσα κακώς έπραξε. Γι' αυτό και πάλι έκραζε με αναστεναγμό. Συ Κύριε, που έκλινες ουρανούς και κατέβηκες στην γη, για να σώσης το ανθρώπινο γένος από την τυραννίδα το Άδου. Συ, ο οποίος ήλθες στην γη, για να καλέσης αμαρτωλούς σε μετάνοια, δέξου και εμένα τον ταλαίπωρο μετανοούντα κατά το μέγα σου έλεος.

Θαυματουργικές ενέργειες του γέροντος Παϊσίου..........

Ο ΧΑΡΙΣΜΑΤΙΚΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ ΚΑΙ Ο ΜΙΚΡΟΥΛΗΣ ΠΑΪΣΙΟΣ

Σ' ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΟΝ "ΜΙΚΡΟ ΠΑΪΣΙΟ" ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ......... ΠΕΡΙΤΡΙΓΥΡΙΣΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΧΑΖΕΥΟΥΝ ΚΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ Η ΜΑΝΑ ΤΟΥ ΜΕ ΜΕΓΑΛΗ ΧΑΡΑ .......

ΟΤΑΝ ΤΗΣ ΕΙΠΑΝ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ Ο ΤΟΚΕΤΟΣ ΛΟΓΩ ΑΔΥΝΑΜΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΤΗΣ ΙΔΙΑΣ ,,,,,,ΤΗΣ ΕΙΠΕ Ο Η ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΔΥΝΑΤΗ Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΜΙΚΡΟΥ ΠΟΥ ΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΗΝ ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΤΗΣ ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΚΑΡΔΙΑΣ.

ΕΤΣΙ Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΑΚΟΥΣΕ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΓΕΝΝΗΣΕ ΤΟΝ ΥΓΙΕΣΤΑΤΟ ΜΙΚΡΟΥΛΗ ΚΑΙ ΠΡΟΣ ΤΙΜΗΝ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΑΪΣΙΟΥ ΕΔΩΣΕ ΣΤΟΝ ΜΙΚΡΟ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ..............


http://gero-paisios.blogspot.com

Οι τελευταίες μέρες του Γέροντος Σωφρονίου του Αγιορείτου, της Μονής Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας (+11 Ιουλίου 1993)

Τέσσερις μέρες πριν πεθάνει έκλεισε τα μάτια του και δεν ήθελε να μας μιλήσει περαιτέρω. Το πρόσωπό του ήταν φωτεινό κι όχι θλιμμένο, αλλά γεμάτο ένταση. Είχε την ίδια έκφραση, όπως όταν θα τελούσε τη λειτουργία. Δεν άνοιγε τα μάτια του, ούτε πρόφερε λέξεις αλλά σήκωνε το χέρι του ευλογώντας μας. Μας ευλογούσε χωρίς λόγια κι εγώ κατάλαβαινα ότι θα έφευγε. Έτσι δεν ήθελα να τον απασχολώ. Προηγουμένως συνήθιζα να προσεύχομαι ώστε ο Θεός να επεκτείνει το γήρας του, όπως λέμε στη λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου «το γήρας περικράτησον». Αλλά κατά τη διάρκεια εκείνων των ημερών είδα ότι έφευγε κι έτσι άρχισα να λέγω: «Κύριε δώρισε στο δούλο σου πλουσίαν είσοδον στη βασιλεία σου». Προσευχόμουν χρησιμοποιώντας τα λόγια του αποστόλου Πέτρου, όπως διαβάζουμε στη Β’ Επιστολή του (Β’ Πέτρου α’ 11).

Έτσι έλεγα επιμόνως :«Θεέ μου, δώρισε πλουσίαν είσοδον στο δούλο σου και τοποθέτησε την ψυχή του μαζί με τους Πατέρες του» και ονόμαζα όλους τους συντρόφους του ασκητές πού ήξερα ότι είχε στο Αγιον Όρος, αρχίζοντας από τον Άγιο Σιλουανό και μετά όλους τους άλλους.

Την τελευταία μέρα πήγα να τον δω στις έξι το πρωΐ. Ηταν Κυριακή και τελούσα την πρωϊνή λειτουργία, ενώ ο πάτερ Κύριλλος μαζί με τους άλλους ιερείς θα τελούσαν τη δεύτερη. Αντιλήφθηκα ότι επρόκειτο να μας αφήσει τη μέρα εκείνη. Πήγα και άρχισα την Πρόθεση. Οι Ώρες άρχισαν στις εφτά και μετά ακολούθησε η λειτουργία. Είπα μόνο τις ευχές της Αναφοράς, διότι στο μοναστήρι μας έχουμε τη συνήθεια να τις διαβάζουμε εκφώνως. Για τις υπόλοιπες η προσευχή μου ήταν συνεχώς: «Κόριε, δώρισε πλουσίαν είσοδο στη βασιλεία σου στο δούλο σου». Η λειτουργία εκείνη ήταν διαφορετική απ΄όλες τις άλλες. Τη στιγμή που είπα «Τα άγια τοις αγίοις» ο πάτερ Κύριλλος εισήλθε το ιερό. Κοιτάξαμε ο ένας τον άλλο, άρχισε να κλαίει κι εννόησα ότι ο πάτερ Σωφρόνιος είχε φύγει. Ρωτώντας ποιά ώρα είχε αναχωρήσει ήξερα ότι ήταν η ώρα πού διάβαζα το ευαγγέλιο. Πήγα παράμερα, διότι ο πάτερ Κύριλλος ήθελε να μιλήσει μαζί μου και μου είπε: «Μετάδωσε την Κοινωνία στους πιστούς και μετά ανακοίνωσε την αναχώρηση του πατρός Σωφρονίου και κάνε το πρώτο Τρισάγιο θα κάνω το ίδιο στη δεύτερη λειτουργία». Έτσι διαμοίρασα τον Αμνό και μετάλαβα· μετέδωσα στους πιστούς τη Θεία Κοινωνία και τελείωσα τη Θεία Λειτουργία. Δεν γνωρίζω πώς τα κατάφερα. Μετά βγήκα έξω και είπα στον κόσμο: «Αγαπητοί μου αδελφοί, ο Χριστός ο Θεός μας είναι το σημείο του Θεού για όλες τις γενεές αυτής της εποχής, διότι στα λόγια του βρίσκουμε τη σωτηρία και τη λύση κάθε ανθρώπινου προβλήματος. Και τώρα πρέπει να κάνουμε όπως μας διδάσκει η λειτουργία, δηλαδή να ευχαριστήσουμε, να ικετεύσουμε, να παρακαλέσουμε. Έτσι ας ευχαριστήσουμε το Θεό πού μας έχει δώσει τέτοιο πατέρα κι ας προσευχηθούμε για την ανάπαυση της ψυχής του». «Ευλογητός ο Θεός ήμων…», κι άρχισα το Τρισάγιο. Τον βάλαμε στην εκκλησία για τέσσερις μέρες, διότι η Κρύπτη δεν ήταν ακόμη τελειωμένη κι ο τάφος δεν είχε ακόμην κτισθεί. Τον αφήσαμε ακάλυπτο στην εκκλησία για τέσσερι μέρες και συνεχώς διαβάζαμε τα άγια Ευαγγέλια από την αρχή ως το τέλος, ξανά και ξανά, όπως είναι το έθος για ιερείς. Διαβάζαμε τα άγια εϋαγγέλία και διαβάζαμε Τρισάγια καιι άλλες προσευχές. Είχαμε τις ακολουθίες, τη λειτουργία αυτός ήταν εκεί, στη μέση της εκκλησίας για τέσσερεις μέρες Ήταν σαν Πάσχα, ήταν τέτοια όμορφη κι ευλογημένη ατμόσφαιρα! Κανένας δεν έδειξε οποιανδήποτε υστερία, καθένας προσευχόταν με έμπνευση. Είχα ένα φίλο αρχιμανδρίτη πού συνήθιζε να έρχεται στο Μοναστήρι κάθε χρόνο και να περνά λίγες εβδομάδες κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, τον πατέρα Ιερόθεο Βλάχο, ο οποίος έγραψε το βιβλίο «Μια βραδιά στην έρημο του Αγίου Όρους». Τώρα είναι μητροπολίτης Ναυπάκτου. Έφτασε μόλις έμαθε ότι ο πάτερ Σωφρόνιος πέθανε. Αισθάνθηκε την ατμόσφαιρα και μου είπε: «Αν ο πάτερ Σωφρόνιος δεν είναι άγιος, τότε δεν υπάρχουν άγιοι». Έτυχε να έχουμε μερικούς μοναχούς από το Άγιον Όρος, οι οποίοι ήρθαν για να δουν τον πάτερ Σωφρόνιο, μα δεν τον βρήκαν ζωντανό. Ο πάτερ Τύχων από τη Σιμωνόπετρα ήταν ένας από αυτούς. Κάθε φορά πού έρχονταν Έλληνες στην Αγγλία για ιατρικούς λόγους είχαν την συνήθεια να έρχονται στο Μοναστήρι για να τους διαβαστεΐ μια προσευχή από τον πάτερ Σωφρόνιο, διότι πολλοί είχαν θεραπευθεί. Την τρίτη ή την τέταρτη μέρα μετά το θάνατο του πάτερ Σωφρονίου ήρθε μια οικογένεια με ένα παιδί δεκατριών χρονών. Είχε όγκο στον εγκέφαλο κι η εγχείρηση του ήταν καθορισμένη για την επόμενη μέρα. Ο πάτερ Τύχων ο Σιμωνοπετρίτης ήλθε και μου είπε: «Αυτοί οι άνθρωποι είναι πολύ λυπημένοι ήρθαν και δεν βρήκαν τον πάτερ Σωφρόνιο. Γιατί δεν διαβάζεις μερικές προσευχές για το παιδί»; Του είπα: «ας πάμε μαζί. Έλα και κάνε μου τον αναγνώστη. Θα διαβάσουμε μερικές προσευχές στο άλλο παρεκκλήσι». Πήγαμε και διαβάσαμε τις προσευχές για το παιδί και στο τέλος ο πάτερ Τύχων είπε: «Ξέρεις, γιατί δεν περνάτε το παιδί κάτω από το φέρετρο του πάτερ Σωφρονίου; Θα θεραπευθεί. Χάνουμε το χρόνο μας διαβάζοντας προσευχές». Του απάντησα ότι δεν μπορούσα να το κάνω αυτό, διότι ο κόσμος μπορούσε να πει ότι μόλις έχει πεθάνει και ήδη προσπαθούμε να προωθήσουμε την αγιοποίηση του. «Να το κάνεις εσύ», του είπα. «Είσαι Αγιορείτης μοναχός. Δεν θα πει κανένας τίποτε». Πήρε το αγόρι από το χέρι και το πέρασε κάτω από το φέρετρο. Την επομένη έκαναν εγχείρηση στο παιδί και δεν βρήκαν τίποτε. Έκλεισαν το κρανίο και είπαν: «Λανθασμένη διάγνωση. Θα ήταν πιθανώς φλόγωση». Έτυχε το παιδί να συνοδεύεται από ένα γιατρό από την Ελλάδα, πού είχε τις πλάκες ακτίνων Χ πού έδειχναν τον όγκο, πού τους είπε: «Ξέρετε καλά τί σημαίνει αυτή η “λανθασμένη διάγνωση”». Το παιδί μεγάλωσε. Τώρα είναι 27 χρονών και είναι πολύ καλά.

Αρχ. Ζαχαρίας – Μετάφραση Θ. Κυριάκου.


http://vatopaidi.wordpress.com

ΕΤΗΣΙΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΙΣΙΟΥ.....

Θα γίνει ολονυχτία στην

Ι. Μ .Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου

στην Σουρωτή Θεσσ/νικης

όπως γίνετε κάθε χρόνο

(θα κατέβουν γέροντες από το Αγιον Ορος).

11/07/2010 από της 17.00 το απόγευμα ημέρα

Κυριακή προς 12 του μηνός ημέρα Δευτέρα.

Αυριο Κυριακή θα τελεστεί μνημόσυνο στη μνήμη του Αγίου Παπούλη Παίσιου και του Γέροντα Ισαάκ στον ιερό ναό Αγίου Δημητρίου Μιχού Λέσβου.

http://www.youtube.com/watch?v=-_5CpXJmDgQ&feature=player_embedded 

Μιχαήλ Πακνανάς: ο νεομάρτυρας της πόλης των Αθηνών ( 9 / 7 )

Ο άγιος Μιχαήλ Πακνανάς, γεννήθηκε στην Αθήνα από ενάρετους γονείς και έζησε στη συνοικία της Βλασσαρούς, η οποία βρισκόταν στο σημερινό χώρο της Αρχαίας Αγοράς. Λόγω της πενίας των γονέων του, έμεινε αγράμματος και έγινε κηπουρός. Κάποια ημέρα ενώ επέστρεφε στην Αθήνα από κάποιο χωριό, συνελήφθη από τούς Τούρκους φύλακες και συκοφαντήθηκε ότι μετέφερε κρυφά μπαρούτι για τους επαναστάτες Έλληνες.
Οδηγήθηκε στον κριτή όπου διαμαρτυρήθηκε για την αδικία εις βάρος του, αλλά καταδικάστηκε σε θάνατο εκτός και εάν δεχόταν να αρνηθεί την πίστη του και να ασπασθεί το Ισλάμ, οπότε και θα έσωζε τη ζωή του. Όμως ο ευσεβής και έντιμος εκείνος Αθηναίος, απαντούσε με ύφος αγέρωχο στις συνεχιζόμενες απειλές των Τούρκων με την χαρακτηριστική φράση «Δεν τουρκεύω». Καταδικάσθηκε σε θάνατο και οδηγήθηκε στον τόπο της εκτέλεσης με χαρά και ευχαριστώντας τον Κύριο που τον αξίωσε της τιμής του μαρτυρίου. Στην αρχή ο δήμιος χτύπησε τον άγιο με αντεστραμμένο ξίφος στο λαιμό για να τον εκφοβίσει, προσδοκώντας την μεταστροφή του. Όμως ο γενναίος μάρτυρας τον παρότρυνε με θάρρος λέγοντας «Χτύπα για την πίστη». Και όταν ο δήμιος έβαλε το μαχαίρι του στον τράχηλο των αγίων και τον πλήγωσε λίγο άκουσε από το στόμα του αγίων την ίδια φράση «Χτύπα για την πίστη». Τελικά ο δήμιος τον αποκεφάλισε, χαρίζοντάς του το αμαράντινο στεφάνι του μαρτυρίου και πλουτίζοντας την Εκκλησία των Αθηνών με ένα καλλίνικο μάρτυρα. Η μνήμη του τιμάται στις 9 Ιουλίου.

Το σπίτι του αγίου Μιχαήλ του Πακνωνά στην παλιά αθηναϊκή συνοικία της Βλασσαρούς η οποία βρισκόταν κάτω από την Ακρόπολη, στο σημερινό χώρο της Αρχαίας Αγοράς (φωτογραφία από το αρχείο της Αμερικανικής Σχολής Κλασσικών Σπουδών στην Αθήνα - 1935)


http://misha.pblogs.gr/

Η ΣΥΓΧΩΡΗΣΗ ΤΩΝ ΕΧΘΡΩΝ............

Ο άγιος Διονύσιος, ο μεγάλος ιεράρχης, πού το λείψανο του σώζεται άφθαρτο στην Ζάκυνθο, τα τελευταία χρόνια της ζωής του ζούσε στο μοναστήρι της Παναγίας της Αναφωνητρίας στην Ζάκυνθο.


Η ψυχή του ευφραινόταν στην γαλήνη της ζωής στο μοναστήρι• χόρταινε και γέμιζε χαρά. Μα δεν άργησε να τον βρη μια μεγάλη θλίψη. Κάποιος εσκότωσε τον αδελφό του Κωνσταντίνο Σιγούρο! Είναι εύκολο να φαντασθή κανείς πόσο πόνεσε η ψυχή του αγίου! Οι άγιοι λυπούνται για το κάθε κακό, που γίνεται στον κόσμο. Πόσο περισσότερο, για τόσο μεγάλα εγκλήματα!

Άλλα να, μια ήμερα έρχεται στο μοναστήρι ένας ξένος έντρομος. Πέφτει στα πόδια του Αγίου και τον καθικετεύει:
- Λυπήσου με, άνθρωπε του Θεού! Κρύψε με. Ψάχνουν να με βρουν! Και αν με βρουν, θα με σφάξουν σαν αρνί! Σώσε με!...
- Γιατί, παιδί μου, Τι κακό έκαμες;
- Σκότωσα άνθρωπο! Λυπήσου με! Κρύψε με! Από στιγμή σε στιγμή φθάνουν! Με έχουν πάρει από πίσω!....
- Ποιοι, παιδί μου; Ποιοι;
- Οι Σιγούροι! Σκότωσα τον αδελφό τους!,,. Τρέμει ο άγιος από τον πόνο. Δάκρυα τρέχουν
στα μάπα του. Και με φωνή σβησμένη ψελλίζει:
Και τι σου έφταιξε ο καλός αυτός άνθρωπος;
Μα δεν προχωρεί. Θυμάται τον λόγο του Χρίστου: Αγαπάτε τους εχθρούς σας. Συγχωρείτε και ευεργετείτε τους εχθρούς σας, αν θέλετε να είσθε τέκνα του επουρανίου Πατέρα. Και ακόμα ο άγιος Διονύσιος θυμάται, δη ήταν πνευματικός πατέρας. Και αγκάλιασε τον φονιά του αδελφού του. Και τον έκρυψε.

Και μετά από λίγο έφθασαν οι αδελφοί του. Με μαχαίρια και τουφέκια. Για να πάρουν εκδίκηση για το χυμένο αίμα.
Σπίθες πετάνε τα μάτια τους. Οργή και μίσος βγαίνει από το στόμα τους. Βράζει ή καρδιά τους.
Και ο άγιος προσποιείται, πώς συμφωνεί μαζί τους. Και κάνει πώς δεν ξέρει τίποτε! Δεν είδε, τάχα, τίποτε! Και δεν άκουσε τίποτε! Θρηνούν και κλαίνε όλοι μαζί. Και μετά; Ο άγιος διώχνει με ευγένεια τα αδέλφια του από το μοναστήρι. Τους δείχνει τόπους μακρινούς, πού τάχα θα μπορούσε να είναι κρυμμένος ο φονιάς. Και εκείνοι τρέχουν! Να τον βρουν!..,

Καλημέρα!

Πολλές και δροσερές καλημέρες στους φίλους και επισκέπτες!

Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου: Απελπισία και αμέλεια

Στη ζωή του χριστιανού η απελπισία και η αμέλεια είναι καταστροφικές. Εκείνον που έπεσε σε αμάρτημα, η απελπισία δεν τον αφήνει να σηκωθεί∙ κι εκείνον που είναι όρθιος, η αμέλεια τον κάνει να πέσει. Η απελπισία στερεί τον άνθρωπο από τ’ αγαθά που έχει αποκτήσει ∙ η αμέλεια δεν τον αφήνει ν’ απαλλαγεί από τα κακά που τον βαραίνουν. Η αμέλεια σε κατεβάζει και απ’ αυτούς τους ουρανούς, ενώ η απελπισία σε γκρεμίζει ολότελα στην άβυσσο της κακίας. Κοίτα να δεις τη δύναμη που έχουν και οι δύο.
Ο διάβολος πρώτα ήταν αγαθός άγγελος∙ επειδή ,όμως, έδειξε αμέλεια και κυριεύθηκε από απόγνωση, έπεσε σε τόση κακία, που δεν μπορεί πια να σηκωθεί. Το ότι ήταν αγαθός πρώτα, το βεβαιώνει ο Κύριος, που λέει: «Είδα το σατανά να πέφτει από τον ουρανό σαν αστραπή» (Λουκ. 10:18 ) . Η παρομοίωσή του με την αστραπή φανερώνει και τη λαμπρότητα της προηγούμενης καταστάσεώς του και τη σφοδρότητα της πτώσης του.
Ο Παύλος ήταν βλάσφημος και διώκτης και υβριστής∙ επειδή , όμως, δεν κυριεύθηκε από απόγνωση και σηκώθηκε από την αμαρτία, έγινε ίσος με τους αγγέλους. Ο Ιούδας ήταν απόστολος∙ επειδή ,όμως, έδειξε αμέλεια, έγινε προδότης. Ο ληστής , ύστερ’ από τόσα κακουργήματα που έκανε, δεν απελπίστηκε∙ έτσι μπήκε πρώτος απ’ όλους στον παράδεισο. Ο Φαρισαίος ,επειδή υπερηφανεύθηκε, έπεσε από τα ύψη της αρετής∙ και ο τελώνης , επειδή δεν απελπίστηκε, ανέβηκε τόσο ψηλά, ώστε ξεπέρασε την αρετή του Φαρισαίου.
Θέλεις να σου δείξω και όλη ολόκληρη που έκανε το ίδιο; Η πόλη των Νινευϊτών μ’ αυτόν τον τρόπο σώθηκε, μολονότι η απόφαση του Θεού τους οδηγούσε σε απόγνωση∙ γιατί δεν είπε πως , αν μετανοήσουν ,θα σωθούν, αλλά : «Τρεις μέρες ακόμα και η Νινευή θα καταστραφεί» (Ιων.3:4 ) . Όμως, αν και απειλούσε ο Θεός, αν και φώναζε ο προφήτης Ιωνάς, αν και η απόφαση δεν είχε αναβολή ή περιορισμό, οι Νινευϊτες δεν έχασαν τον θάρρος και την ελπίδα τους. Και γιατί δεν έβαλε κανέναν όρο; Γιατί δεν είπε: «Αν μετανοήσουν, θα σωθούν»; Για να παραδειγματιστούμε εμείς και, όταν ακούμε καταδικαστική απόφαση του Θεού χωρίς όρο κι περιορισμό, ούτε τότε ν’ απελπιζόμαστε, αλλά να μετανοούμε.
Αυτά, λοιπόν, έχοντας υπόψη μας, ποτέ να μην απελπιζόμαστε. Κανένα όπλο δεν είναι τόσο αποτελεσματικό στα χέρια του διαβόλου όσο η απόγνωση. Γι’ αυτό και δεν του προξενούμε τόση ευχαρίστηση όταν αμαρτάνουμε, όση όταν απελπιζόμαστε…
… Γνωρίζοντας λοιπόν, πως ο ουράνιος Πατέρας μας , ο Καλός Ποιμένας , όχι μόνο δεν μας περιφρονεί, όταν επιστρέφουμε σ’ Αυτόν, αλλά και με μεγαλύτερη προθυμία και στοργή μας δέχεται απ’ ό,τι εκείνους που κατόρθωσαν την αρετή, γνωρίζοντας πως όχι μόνο δεν τιμωρεί τους πλανεμένους, αλλά και βγαίνει σε αναζήτησή τους και χαίρεται περισσότερο γι’ αυτούς, όταν τους βρει, παρά για όσους έχει κοντά Του, ούτε ν’ απελπιζόμαστε πρέπει, όταν βρισκόμαστε στην αμαρτία, ούτε όμως και να ξεθαρρεύουμε όταν κάνουμε το καλό∙ αλλά, και όταν αμαρτάνουμε, να μετανοούμε, και όταν ασκούμε την αρετή, να προσέχουμε μην πέσουμε. Γιατί προδοσία της σωτηρίας μας είναι και τα δυο τούτα, δηλαδή τόσο το να ξεθαρρεύουμε , όταν βρισκόμαστε στο δρόμο της αρετής, όσο και το ν’ απελπιζόμαστε, όταν πέφτουμε στην αμαρτία…
… «Σήμερα», λοιπόν, όσο δηλαδή διαρκεί η παρούσα ζωή, ας μην απελπιζόμαστε. Στηρίζοντας τις ελπίδες μας στον Κύριο και αναγνωρίζοντας την άπειρη φιλανθρωπία Του, ας πετάξουμε πρόθυμοι μακριά μας κάθε κακία, ας πιαστούμε από την αρετή, ας δείξουμε απέραστη μετάνοια, ας καθαριστούμε εδώ απ’ όλα τ’ αμαρτήματά μας, για να μπορέσουμε με παρρησία να σταθούμε στο φοβερό βήμα του Χριστού και να μπούμε στη βασιλεία των ουρανών, με τη χάρη του Θεού μας.

Από το βιβλίο : «ΘΕΜΑΤΑ ΖΩΗΣ Β΄»
ΑΠΟ ΤΙΣ ΟΜΙΛΙΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ
ΕΚΔΟΣΗ ΔΕΥΤΕΡΗ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ ΩΡΟΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 2006

ΑΓΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΑΘΩΝΙΤΗΣ................

Την εν σαρκί ζωήν σου κατεπλάγησαν, Αγγέλων τάγματα, πώς μετά σώματος, προς αοράτους συμπλοκάς, έχώρησας άοίδιμε, και κατετραυμάτισας, των δαιμόνων τάς φάλαγγας. Όθεν Αθανάσιε, ό Χριστός σε ήμείψατο πλουσίαις δωρεαίς. Διό Πάτερ πρέσβευε, σωθήναι τάς ψυχάς ημών.

Αναμφισβήτητα ο πραγματικός διοργανωτής των μοναστικών κοινοβίων στον Άθω υπήρξε ο Όσιος Αθανάσιος. Με μελανά χρώματα περιγράφεται στον βίο του ή κατάσταση των ασκητών στο Άγιον Όρος, όταν έφθασε εκεί ο όσιος. Δεν ασχολούνταν οι μοναχοί με την καλλιέργεια της γης, ούτε είχαν αχθοφόρα ζώα αλλά «καλύβας εκ μικρών πηξάμενοι ξύλων και οροφήν αυταίς εκ χόρτων συμφορηθείσαν επισχεδιάσαντες...». Μοναδική τροφή των ασκητών ήταν οι άγριοι καρποί των δέντρων. Ο Αθανάσιος όμως πίστευε ότι μέσα στους διαρκείς κινδύνους από τους Σαρακηνούς πειρατές του Χάνδακα και την ανασφάλεια, που αισθάνονταν oι αναχωρητές στους υποτυπώδεις οικισμούς τους μέσα σε ψαθοκαλύβες, δεν ήταν δυνατό να μεθοδευτεί η σκληρή συστηματική άσκηση των κοινοβίων της Ανατολής, την οποία είχε ο ίδιος διδαχθεί από τον πνευματικό του πατέρα Μιχαήλ Μαλέινο στο όρος του Κυμινά της Βιθυνίας.

Ο Όσιος Αθανάσιος, κατά κόσμον Αβραάμιος, γεννήθηκε στην Τραπεζούντα από εύπορους γονείς. Όταν γεννήθηκε είχε πεθάνει ο πατέρας του και γρήγορα έφυγε από τη ζωή και η μητέρα του. Την ανατροφή του ανέλαβε μια συγγενής της μητέρας του. Ο Αβραάμιος προοριζόταν για το διδασκαλικό στάδιο. Όταν όμως, σε μια επίσκεψή του στην Κωνσταντινούπολη, ο Βυζαντινός στρατηγός Ζεφινεζέρ τον παρουσίασε στον φημισμένο για τις αρετές του ηγούμενο της Μονής του Κυμινά Μιχαήλ Μαλέινο, ο Αβραάμιος αισθάνθηκε πως ο προορισμός του ήταν άλλος. Τότε συναντήθηκε για πρώτη φορά και με τον ανιψιό του Μιχαήλ, τον στρατηγό των Ανατολικών Νικηφόρο Φώκα (Ρ. Lemerle, La vie ancienne de S. Athanase l'Athonite, composee du debut du Χle siecle par Athanase de Lavra, Le Millenaire du Mont Athos). Ο Μιχαήλ Μαλέινος είχε γεννηθεί τo 894 και είχε καρεί μοναχός το 912. Τη Μονή του Κυμινά, στα βουνά της Βιθυνίας, είχε ιδρύσει το 925 (L. Petit, Vie et office de Michel de Μαleinote, Bibliotheque Hagiographique orientale 1903). Ο Αβραάμιος ακολούθησε τον Μιχαήλ Μαλέινο στο όρος του Κυμινά, όπου και έλαβε το μοναχικό σχήμα με το όνομα Αθανάσιος. Μέσα στα τέσσερα χρόνια της παραμονής του στα βουνά της Βιθυνίας φθάνει στην κορυφή της μοναχικής άσκησης «προς το μέγα της ησυχίας στάδιον» και καταφεύγει τελικά «εν ιδιαζοντί τίνι και ησυχαστικώ τόπω», όχι μακριά από τη Μονή Κυκλησή. Την εποχή αυτή επισκέπτεται τον θείο του Μιχαήλ ο στρατηγός των Ανατολικών Νικηφόρος Φωκάς, μαζί με τον αδελφό του μάγιστρο Λέοντα, που αργότερα έλαβε τον τίτλο του «κουροπαλάτη». H ομολογία του Μιχαήλ Μαλέινου, σύμφωνα με την οποία έδωσε στον Αθανάσιο «την της χάριτος διαδοχήν», έχει προκαλέσει διαταραχή (ανάμεσα στους μοναχούς, στη σκήτη της μετανοίας του. Ο Αθανάσιος φεύγει για το Όρος, όπου ασκητεύει άγνωστος και μόνος. Εκεί πληροφορείται ότι ο μάγιστρος Λέων έχει λάβει τον τίτλο του «Μαγίστρου των Σχολών της Δύσεως». Φοβάται μήπως αποκαλυφθεί, γι' αύτο αλλάζει όνομα από Αθανάσιος σε Βαρνάβας και πηγαίνει να κρυφτεί στην περιοχή του Ζυγού, κοντά σε γέροντα ασκητή, προσποιούμενος τον αγράμματο δόκιμο. Ο Νικηφορος Φωκάς, που στο μεταξύ έχει πάρει «την αρχήν απάσης Ανατολής», προσπαθεί να ανακαλύψει τον Αθανάσιο. Υποπτεύεται ότι κρύβεται στον Άθω και γράφει στον «Κριτή του Θέματος της Θεσσαλονίκης». Αυτός, με τη σειρά του, απευθύνεται στον Πρώτο του Αγίου Όρους Στέφανο, ο οποίος, ύστερα από περιπέτειες, ανακαλύπτει τον Αθανάσιο-Βαρνάβα κατά την ετήσια σύναξη στο Πρωτάτο.

ομορφες παραλίες της πατριδας μας....

απο την όμορφη Ζάκυνθο....

2/7 (19/6) Μνήμη τού αγ.Ιωάννου Μαξίμοβιτς τού θαυματουργού...

Αποχαιρετιστήριος 'Εγκύκλια επιστολή πρός τούς Μαθητάς του


Αγαπητοί μου μαθηταί·


Προς μεγάλη μου άπαγοήτευσι, δέν είμαι πλέον διδάσκαλος σας θρησκευτικών και μπορώ νά απευθυνθώ σέ σας μόνον γραπτώς. Πέρασα μαζί σας δύο σχολικά έτη, διδάσκοντας σας τις αλήθειες της Αγίας "Ορθοδόξου Εκκλησίας και κηρύσσοντας σας τον λόγο τοϋ θεοϋ. Ό καιρος πού πέρασα μαζί σας ποτέ δέν θά έξαληφθη άπο την μνήμη μου. Όπως πάντοτε, έτσι και τώρα σας ένθυμοϋμαι συχνά όλους σας, κάθε έναν χωριστά, και σας εύχομαι τά βέλτιστα. Θά σας σκέπτωμαι πάντοτε, αγαπητοί μου μαθητές και θά είναι καλο νά μη μέ ξεχνάτε και σεις- άπο καιροϋ είς καιρον μπορείτε νά μοϋ γράφετε. Λαμβάνω πάντοτε και διαβάζω όλα τά γράμματά σας μέ μεγάλη ίκανοποίησι.

'Αλλά έκτος αύτοϋ, θά χαίρωμαι πάντοτε όταν θά μαθαίνω ότι ή εργασία μου μαζί σας δέν έγινε είς μάτην, ότι σείς ένθυμείσθε και πράττετε σύμφωνα μέ όσα έμάθατε άπο έμένα. Νά αγαπάτε τον Θεό και νά είσθε άφοσιωμένοι στην Όρθόδοξη Πίστι. Νά ένθυμήσθε ότι δίχως τον Θεο δέν υπάρχει καλό, δέν υπάρχει χαρά, και ότι «πάσα δόσις αγαθή και πάν δώρημα τέλειον άνωθεν έστι καταβαΐνον άπό τοϋ Πατρός τών φώτων» (Ίακ. α' 17). Ό κάθε ένας άπο σας νά έχη την 'Αγία Γραφη και νά την μελετά, έφ' όσον είναι ό λόγος τού Θεοϋ και μας διδάσκει πώς νά ζοϋμε και νά προετοιμαζώμεθα γιά την μέλλουσα ζωή. Νά προσεύχεσθε στο σπίτι καθημερινώς, τις δέ Κυριακές και τις Εορτές νά πηγαίνετε στην Εκκλησία, στον άγιο αύτο χώρο, ό όποίος είναι άφιερωμένος στην λατρεία τοϋ θεοϋ, όπου οί "Αγγελοι τοϋ θεοϋ κατοικοϋν και προσεύχονται μαζί σας.

Πύρ έξ Ούρανού.............

Ή γηραιά Μοναχη Αύγούστα, άπο το Ησυχαστήριο της Γεροντίσσης 'Αριάδνης τοϋ Σάν Φραντσίσκο, διηγείται:
«Υπέφερα πάρα πολύ... Το 1939 έστειλα την θυγατέρα μου στην Ιταλία, στον σύζυγό της. Ό σύζυγός της την συνάντησε στο πλοίο, την πηρε στούς γονείς του, έζησε μαζί της 11 ήμέρες καί κατόπιν αύτος μετατέθηκε στην 'Αφρική. "Οταν άνεχώρησε, οί συγγενείς του είπαν στην κόρη μου, ότι έπρεπε νά φύγη άπό τό σπίτι τους. Μιά καί δέν γνώριζε την γλώσσα καί ηταν μόνον 17 έτών, μοϋ έγραφε άπελπιστικά γράμματα. Προσευχήθηκα άρκετά. Πέρασαν δυο μηνες...

Πήγαινα καθημερινώς στον Καθεδρικο Ναο της Σαγγάης, άλλά ή πίστις μου άρχισε νά κλονίζεται. "Ετσι, άποφάσισα νά μη πηγαίνω στην Εκκλησία, άλλά νά έπισκέπτωμαι γνωστούς- γιά τον λόγο αύτό, δέν βιαζόμουν πλέον νά έγείρωμαι ένωρίς το πρωί.

Ό δρόμος μου περνοϋσε άπο τον Ναό, καί έκεί άκουσα ψαλμωδία έντος αύτοϋ. Είσηλθα i μέσα. Ό Δέσποτας Ιωάννης (Μαξίμοβιτς) λειτουργοϋσε. Τά Βημόθυρα ησαν άνοικτά. Ό Δέσποτας έκφωνοϋσε: «Λάβετε, φάγετε, τοϋτο έστί τό Σώμά μου...», καί «... τοϋτό έστι τό Αίμα μου... · είς άφεσιν αμαρτιών», καί έν συνεχεία γονάτισε καί έκανε μία στρωτη μετάνοια.

Εκείνη την στιγμη είδα το Δισκοπότηρο μέ τά "Αγια Δώρα άκάλυπτα καί τότε άκριβώς, μετά και τούς λόγους τοϋ Δέσποτα [καί την εύλόγησι γιά τον καθαγιασμό], μία φλόγα κατήλθε άπό ψηλά καί εισήλθε στά "Αγια! Το σχημα της ηταν σάν τουλίπας, άλλά μεγαλύτερο. Ούδέποτε στην ζωή μου διενοήθηκα ότι θά έβλεπα τον πραγματικο καθαγιασμο τών Δώρων σάν φλόγα!...


http://misha.pblogs.gr/

ΧΑΡΙΤΩΜΕΝΕΣ ΔΙΔΑΧΕΣ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ .............

Οι Τούρκοι μόνοι τους δεν μπορούσαν να φάνε τους Έλληνες, αν οι Έλληνες δεν ήταν φαγωμένοι μεταξύ τους.

Άμυνα κατά του Διαβόλου Να κλείνετε τις πόρτες και τα παράθυρα να μην μπαίνει απ' εκεί ο Διάβολος. Εκεί είναι τα αδύνατα σημεία. Εάν αφήσεις μια σχισμή, μπορεί να μπει και να σου κάνει ζημιά. Εγώ αγωνίζομαι όλο το εικοσιτετράωρο, για να κλείσω όλες τις πόρτες του Σατανά («πόρτες και παράθυρα» είναι οι αισθήσεις).

Η ευχή αγιάζει
Όταν η νοικοκυρά λέει την ευχή, κάνοντας τις δουλειές του σπιτιού, όλα αγιάζονται. Και το φαγητό της και αυτοί που τρώνε το φαγητό της.


Πρόσκληση από τον πάπα
Αμερικανίδα καθηγήτρια διαβίβασε σε Ορθόδοξο κληρικό την επιθυμία του πάπα να προσκαλέσει τον Γέροντα Παΐσιο και Γέροντα Πορφύριο να πάνε στο Βατικανό. Η απάντηση και των δύο ήταν η εξής:
Όχι δεν μπορούμε να πάμε.
Διότι η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και ό Πάπας δεν είναι έτοιμοι. Έχουν πολύ εγωισμό. Όχι μόνο θέλουν να μας υποτάξουν, αλλά και δεν πιστεύουν ότι έχουμε την αλήθεια εμείς. Δεν χρειάζεται να πάμε. Καλύτερα θα βοηθήσουμε την υπόθεση με την προσευχή μας.

Δεν αγιάζονται όλα
Μόνον αυτά που δέχονται αγιασμό, αυτά μόνο αγιάζονται. Όπως το νερό, δέχεται αγιασμό και γίνεται Αγιασμός τα ούρα δεν δέχονται αγιασμό. Η πέτρα με θαύμα γίνεται ψωμί. Η ακαθαρσία δεν δέχεται αγιασμό.

Η μάχαιρα τον Προφήτη Ηλία
Γέροντα, το απολυτίκιο του Προφ. Ηλία λέει ότι είναι ο «δεύτερος Πρόδρομος της παρουσίας Χριστού». Θα έρθει ο Προφήτης Ηλίας στη γη;
Ο Προφήτης Ηλίας τροχάει τώρα τη μάχαιρα. Πρώτα θα αρχίσει από τους Πατριάρχες, Δεσποτάδες, παπάδες, μοναχούς.

Οι μιναρέδες της Πόλης
- Γέροντα, είπατε ότι θα πάρουμε την Πόλη. Τι θα γίνουν οι μιναρέδες της; Θα τους γκρεμίσουμε; Θα γίνουν καμπαναριά;
- Γέροντας (χαμογελώντας):Όχι! θα γίνουν στύλοι για τους Στυλίτες και θα κρέμονται τα κομποσχοίνια μέχρι κάτω!


Κώλυμα ιεροσύνης
- Γέροντα, αφού η εξομολόγηση τα σβήνει όλα, τότε γιατί αυτός που κάνει μεγάλη σαρκική αμαρτία δε μπορεί να γίνει ιερέας;
- (Εκείνη τη στιγμή ο γέροντας έτυχε να κρατάει δύο ανοξείδωτα κύπελλα που κερνούσε νερό στους προσκυνητές). Δε μου λες, αν το κύπελλο σπάσει και το ηλεκτροκολλήσω τότε δε θα γίνει γερό;
- Ναι, και μάλιστα πιο γερό από ότι ήταν πριν.
Τότε, να που το ένα με την κόλληση έγινε πολύ γερό, ενώ το άλλο, που δεν έχει κόλληση, δεν είναι μεν τόσο γερό, αλλά είναι απείραχτο. Όταν έλθει ό Βασιλιάς, με ποιο ποτήρι θα του δώσουμε να πιει νερό;
- Με το δεύτερο, το απείραχτο, που δεν έχει κολληθεί.
- Ε, για αυτό κάνουμε ιερείς εκείνους, που δεν έκαναν αμαρτία ασχέτως εάν δεν είναι τόσο θερμοί, όσο εκείνοι που έκαναν αμαρτία.

Η μαύρη γραμμή της πιστωτικής κάρτας
-Γέροντα, είναι κακό να έχει κανείς πιστωτικές κάρτες; (Ό Γέροντας, αφού εξέτασε την κάρτα, απάντησε):
Όχι ευλογημένε, δεν είναι σφράγισμα αυτό. Άλλα βλέπεις αυτή τη μαύρη γραμμή κάτω από το όνομα; Σου αρέσει να φοράς πένθος χωρίς να έχεις κηδεία;