Καλημέρα!

Καλημέρα σε όλους!

.

Συναξαριστής 25 Νοεμβρίου: Αγία Αικατερίνη

Αγία Αικατερίνη

"Η καταγωγή μου είναι γνωστή σε όλη την Αλεξάνδρεια. Οι γονείς μου είναι από τους ευγενέστερους της αυτοκρατορίας σου. Επέρασα τη νεότητά μου αναζητώντας την αλήθεια. Όσο μελετούσα, τόσο έβλεπα την ματαιότητα των ειδώλων. Έτσι έγινα χριστιανή και πιστεύω στην μόνη αληθινή θρησκεία. Όλη μου η δόξα και το καύχημά μου είναι να φανώ αντάξια χριστιανή και νύμφη του Ιησού Χριστού...". Είναι τα λόγια που είπε μπροστά στον αυτοκράτορα η αγία μεγαλομάρτυς και πάνσοφος Αικατερίνα, της οποίας η Εκκλησία σήμερα τιμά και γιορτάζει την μνήμη. Από τα λόγια της, που είναι γεμάτα πίστη και χριστιανική αξιοπρέπεια, ξεχωρίζομε την ομολογία της, ότι όσο μελετούσε, τόσο έβλεπε την ματαιότητα των ειδώλων. Μόνο οι ημιμαθείς και οι αδιάβαστοι κάνουν τους αθέους, οι πραγματικά σοφοί ομολογούν και κηρύττουν: "Κύριε, ο Κύριος ημών, ως θαυμαστόν το όνομά σου εν πάση τη γη!".

Βιογραφία

Η Αγία Αικατερίνη καταγόταν από οικογένεια ευγενών της Αλεξάνδρειας και μαρτύρησε στις αρχές του 4ου αιώνα μ.Χ. (304 μ.Χ.) Ήταν ευφυέστατη και φιλομαθής. Ήδη σε ηλικία δέκα οκτώ χρονών κατείχε τις γνώσεις της ελληνικής φιλολογίας και φιλοσοφίας, αλλά και ήταν άρτια καταρτισμένη και στα δόγματα της χριστιανικής πίστης. Όταν επί Μαξεντίου διεξαγόταν διωγμός εναντίον των χριστιανών, η Αικατερίνη δε φοβήθηκε, αλλά με παρρησία διέδιδε πώς ο Ιησούς Χριστός είναι ο μόνος Αληθινός Θεός. Για το λόγο αυτό συνελήφθη από τον έπαρχο της περιοχής, ο οποίος προσπάθησε με συζητήσεις να την πείσει να αρνηθεί την πίστη της. Όταν ο έπαρχος διαπίστωσε την ανωτερότητά των λόγων της Αικατερίνης, συγκάλεσε δημόσια συζήτηση με τους πιο άξιους ρήτορες της Αλεξάνδρειας, τους οποίους όμως η Αικατερίνη αποστόμωσε. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά κάποιοι από τους συνομιλητές της Αικατερίνης πείσθηκαν για τους λόγους της και ασπάστηκαν την Χριστιανική Πίστη. Μπροστά σε αυτή την κατάληξη, ο έπαρχος διέταξε να τη βασανίσουν σκληρά με την ελπίδα πώς η αγία θα λύγιζε και θα αρνιόταν τον Χριστό. όμως η Αικατερίνη έμεινε ακλόνητη στην πίστη της. Πέθανε στον τροχό, ύστερα από διαταγή του έπαρχου.

http://www.imkifissias.gr/
http://www.saint.gr/


.

Εν πνεύματι Αγίω και προσευχή. .........

Ο ποιμενόμενος δεν θέλει να μάθει κάτι από σένα.

Θέλει να γίνεις ο καταλύτης που θα συμβάλλει στην βελτίωση της σχέσης του με το θεό.

Εν πνεύματι Αγίω και προσευχή.

Αν δεν είσαι φορέας της Χάριτος και δεν έχεις προσευχή δέξου τα πνευματικά σου χάλια και μην κάνεις τον αυστηρό δάσκαλο.

Μείνε δίπλα στον άλλο σαν αδελφός, σαν φίλος, σαν ...πληγωμένη και αδύναμη ύπαρξη απέναντι σε μια άλλη αδελφή ψυχή.

Δήλωσε με τόλμη την ελαχιστότητα του πνευματικού σου αναστήματος και θα είσαι αγαπητός ενώπιον Θεού και ανθρώπων.

Κλάψε μαζί με τον άλλο, για τον άλλο και για τον εαυτό σου.

Πόνα για τον άλλο και για σένα.

Αν δεν μπορείς να πονέσεις και να κλάψεις για τον άλλο και τον εαυτό σου πήγαινε για καφέ με κανένα καλό παρεάκι να μιλήσεις για ποδόσφαιρο ή πολιτική.

Είναι πιο υγιές και για σένα και για τους άλλους.

Μην δείχνεις κάτι που δεν είσαι.

Μην κάνεις κάτι που είναι ξένο από σένα......

Συγχωρέστε με!

ΠΗΓΗ

Καλημέρα!

Καλημέρα!

.

Συναξαριστής 24 Νοεμβρίου: Άγιος Κλήμης Ιερομάρτυρας, επίσκοπος Ρώμης

Άγιος Κλήμης Ιερομάρτυρας, επίσκοπος Ρώμης

Μέσα στα πρώτα συγγράμματα των ιερών Πατέρων της Εκκλησίας είναι η επιστολή προς Κορινθίους του αποστολικού Πατρός Κλήμεντος Επισκόπου Ρώμης, του οποίου η Εκκλησία σήμερα τιμά την μνήμη. Την επιστολή αυτή, που αποπνέει μίαν αγίαν απλότητα και ταπεινοφροσύνη, θα έπρεπε, αν ήταν τρόπος, οι χριστιανοί να την διαβάζουν μαζί με την Καινή Διαθήκη. Τόσο είναι διδακτική και τόσο εποικοδομητικά επιδρά στην ψυχή του αναγνώστη. Κύριο θέμα της Επιστολής είναι η ενότης της Εκκλησίας, η ομόνοια και η ειρήνη μεταξύ των χριστιανών. Αναφέρει παραδείγματα των καταστρεπτικών αποτελεσμάτων της έχθρας, μιλεί για τις μεγάλες ευεργεσίες του Θεού προς τον κόσμο και μέσα στα άλλα γράφει: "Οράτε, αγαπητοί, μη αι ευεργεσίαι αυτού αι πολλαί γένωνται εις κρίμα πάσιν ημίν, εάν μη αξίως πολιτευόμενοι τα καλά και ευάρεστα ενώπιον αυτού ποιώμεν μεθ΄ομονοίας".

Βιογραφία

Ο Άγιος Κλήμης ήταν Ρωμαίος αριστοκράτης από βασιλικό γένος, γιος του Φαύστου και της Ματθιδίας. Ο Κλήμης σπούδασε όλες τις επιστήμες της ελληνικής παιδείας, αντάμωσε τον Απόστολο Πέτρο και διδάχθηκε απ' αυτόν την αληθινή πίστη και θεογνωσία, οπότε έγινε θερμός κήρυκας του Ευαγγελίου και συνέγραψε αρκετά συγγράμματα.

Ο Κλήμης υπήρξε τρίτος επίσκοπος Ρώμης, αφού διαδέχθηκε τον Ανέγκλητο, περίπου το έτος 92 μ.Χ. Ποίμανε με υπέρμετρο ζήλο την Εκκλησία της Ρώμης, στα βαρεία εκείνα χρόνια των διωγμών. Συνελήφθη από το Δομετιανό και εξορίστηκε σε πόλη έρημο κοντά στη Χερσώνα. Εκεί, έδεσαν στο λαιμό του μια σιδερένεια άγκυρα και τον έριξαν στη θάλασσα, όπου παρέδωσε την αγία ψυχή του (101 μ.Χ).

Αξίζει, όμως, να σημειώσουμε ότι ο Κλήμης δεν υπήρξε μόνο σοφός κατά τη γραμματική μόρφωση, αλλά ανήκε σ' αυτούς που ο Θείος Παύλος ονομάζει «σοφοὺς εἰς τὸ ἀγαθόν, ἀκεραίους δὲ εἰς τὸ κακόν» (Προς Ρωμαίους, ιστ' 19). Συνετούς, δηλαδή, όταν κάνουν το καλό, και συγχρόνως αμέτοχους από κάθε κακό.

http://www.imkifissias.gr/

http://www.saint.gr/

.

Καλημέρα!

Καλημέρα! Να έχετε μια ευλογημένη και δημιουργική ημέρα!

.

Συναξαριστής 23 Νοεμβρίου: Άγιος Αμφιλόχιος Επίσκοπος Ικονίου

Άγιος Αμφιλόχιος Επίσκοπος Ικονίου

Στενός φίλος του Μεγάλου Βασιλείου και του Γρηγορίου του Θεολόγου ήταν ο άγιος Αμφιλόχιος, Επίσκοπος Ικονίου, του οποίου η Εκκλησία σήμερα τιμά την μνήμη. Όταν διαβάζουμε τις επιστολές μεταξύ των αγίων αυτών ανδρών, βλέπομε - καλύτερα σ' αυτές, παρά στα άλλα θεολογικά τους έργα - την καλωσύνη και την αγιότητα, την αγνή φιλία και την αγάπη που ενώνει τους ανθρώπους του Θεού. Ο Μέγας Βασίλειος γράφει σε μία του Επιστολή στον άγιο Αμφιλόχιο: "πάσα ημέρα γράμματα έχουσα της θεοσεβείας σου εορτή ημίν εστί και εορτών μεγίστη". Μεγάλη εορτή και πανήγυρη ήταν να παίρνη γράμμα ο Μέγας Βασίλειος από τον άγιο Αμφιλόχιο. Και δεν είναι υπερβολή ούτε απλή φιλοφροσύνη, γιατί, καθώς λέει ένας αρχαίος εκκλησιαστικός συγγραφέας, στα συγγράμματα του αγίου Αμφιλοχίου "ουκ οίδας τί πρώτον οφείλεις θαυμάσαι, την παιδείαν του αιώνος τούτου ή την επιστήμην των Αγίων Γραφών".

Βιογραφία

Ο Άγιος Αμφιλόχιος ήταν Καππαδόκης, σύγχρονος του Μεγάλου Βασιλείου (βλέπε 1 Ιανουαρίου) και φίλος του.

Διακεκριμένος για τη μεγάλη του μόρφωση και ευσέβεια, αναδείχθηκε επίσκοπος Ικονίου το έτος 344 μ.Χ. Υπήρξε άριστος επίσκοπος και μετείχε στη Β' Οικουμενική Σύνοδο στην Κωνσταντινούπολη, όπου και διέπρεψε. Ο Αμφιλόχιος δεν είχε κύρος μόνο στη δική του Εκκλησία, αλλά το ηθικό κύρος του είχε επεκταθεί και σε άλλες περιοχές. Έτσι, παρενέβαινε και σε Εκκλησίες κοντινές, όπου διασφάλιζε την ειρήνη και ορθοτομούσε το λόγο της αληθείας. Διότι στο έργο του, είχε οδηγό τα θεόπνευστα λόγια του Αποστόλου Παύλου: «Σπούδασον σεαυτὸν δόκιμον παραστῆσαι τῷ Θεῷ, ἐργάτην ἀνεπαίσχυντον, ὀρθοτομοῦντα τὸν λόγον τῆς ἀληθείας». (Β' προς Τιμόθεον, στ' 15). Δηλαδή, λέει ο Απόστολος Παύλος, προσπάθησε να παραστήσεις τον εαυτό σου στο Θεό δοκιμασμένο και τέλειο εργάτη, που δεν τον ντροπιάζει το καλοφτιαγμένο έργο του, και διδάσκει ορθά το λόγο της αληθείας. Στην προς Αμφιλοχία επιστολή ο Μέγας Βασίλειος φανερώνει τη λαμπρή ηθική φυσιογνωμία του Αμφιλοχίου. Τον παρακαλεί να παραστεί στην τιμητική γιορτή υπέρ των μαρτύρων της Καισαρείας, για να αποβεί αυτή σεμνότερη, διότι ο λαός της Καισαρείας τον αγαπά, όσο κανένα άλλο επίσκοπο.

Ο Αμφιλόχιος συνέταξε αρκετούς λόγους για την Ορθοδοξία μας, και πέθανε ειρηνικά το έτος 394 μ.Χ.

http://www.imkifissias.gr/

http://www.saint.gr/

.

Ο Θεός θα δώσει τη λύση...............Γέρων Παΐσιος

Ό Καλός Θεός όλα θα τα οικονομήσει με τον καλύ­τερο τρόπο, αλλά χρειάζεται πολλή υπομονή και προ­σοχή, γιατί πολλές φορές, με το να βιάζωνται οι άνθρω­ποι να ξεμπλέξουν τα κουβάρια, τα μπλέκουν περισσό­τερο. Ό Θεός με υπομονή τα ξεμπλέκει.

Δεν θα πάει πολύ αυτή ή κατάσταση. Θα πάρει σκούπα ό Θεός! Κατά το 1830, επειδή υπήρχε στο Άγιον Όρος πολύς τουρκικός στρατός, για ένα διάστημα δεν είχε μείνει στην Μονή Ιβή­ρων κανένας μοναχός. Είχαν φύγει οι Πατέρες, άλλοι με τα άγια Λείψανα, άλλοι για να βοηθήσουν στην Επανά­σταση. Ερχόταν στο μοναστήρι μόνον ένας μοναχός από μακριά πού άναβε τα κανδήλια και σκούπιζε. Μέσα και έξω από το μοναστήρι ήταν τουρκικός στρατός, και αυτός ό καημένος σκούπιζε και έλεγε: «Παναγία μου, τι θα γίνει μ’ αυτήν την κατάσταση;». Μία φορά πού προσευχόταν με πόνο στην Παναγία, βλέπει να τον πλησιάζει μία γυ­ναίκα – ήταν ή Παναγία – πού έλαμπε και το πρόσωπο της ακτινοβολούσε. Τού παίρνει την σκούπα από το χέρι και τού λέει: «Εσύ δεν ξέρεις να σκουπίζεις καλά· εγώ θα σκουπίσω». Και άρχισε να σκουπίζει. Υστέρα εξαφανί­σθηκε μέσα στο Ιερό. Σε τρεις μέρες έφυγαν όλοι οι Τούρκοι! Τους έδιωξε ή Παναγία.

Ό Θεός άτι δεν είναι σωστό θα το πετάξει πέρα, όπως το μάτι πετάει το σκουπιδάκι. Δουλεύει ό διάβολος, άλλα δουλεύει και ό Θεός και αξιοποιεί το κακό, ώστε να πρό­κυψη από αυτό καλό. Σπάζουν λ.χ. τα πλακάκια και ό Θεός τα παίρνει και φτιάχνει ωραίο μωσαϊκό. Γι’ αυτό μή στενοχωρήσθε καθόλου, διότι πάνω από όλα και από όλους είναι ό Θεός, πού κυβερνά τα πάντα και θα καθίσει τον καθέναν στο σκαμνί, για να απολογηθεί για το τι έπραξε, οπότε και θα τον ανταμείψει ανάλογα. Θα αμει­φθούν αυτοί πού θα βοηθήσουν μία κατάσταση και θα τιμωρηθεί αυτός πού κάνει το κακό. Τελικά ό Θεός θα βάλει τα πράγματα στην θέση τους, αλλά ό καθένας μας θα δώσει λόγο για το τι έκανε σ’ αυτά τα δύσκολα χρόνια με την προσευχή, με την καλωσύνη.

Σήμερα προσπαθούν να γκρεμίσουν την πίστη, γι’ αυτό αφαιρούν σιγά-σιγά από καμμιά πέτρα, για να σωριασθεί το οικοδόμημα της πίστεως. Όλοι όμως ευθυνό­μαστε για το γκρέμισμα αυτό· όχι μόνον αυτοί πού αφαι­ρούν τις πέτρες και το γκρεμίζουν, άλλα και όσοι βλέ­πουμε να γκρεμίζεται και δεν προσπαθούμε να το υπο­στυλώσουμε. Οποίος σπρώχνει στο κακό τον άλλον θα δώσει λόγο στον Θεό γι’ αυτό. Και ό διπλανός όμως θα δώσει λόγο, γιατί έβλεπε εκείνον να κάνη κακό στον συ­νάνθρωπο του και δεν αντιδρούσε. Ό κόσμος εύκολα πιστεύει έναν άνθρωπο πού έχει τον τρόπο να πείθει.

- Ό λαός, Γέροντα, είναι σαν θηρίο.

- Εγώ από τα θηρία δεν έχω παράπονο. Βλέπεις, τα ζώα δεν μπορούν να κάνουν μεγάλο κακό, γιατί δεν έχουν μυα­λό, ενώ ό άνθρωπος πού φεύγει μακριά από τον Θεό γί­νεται χειρότερος από το μεγαλύτερο θηρίο! Κάνει μεγά­λο κακό. Το δυνατό ξίδι γίνεται από το χαλασμένο κρα­σί. Τα άλλα Τα τεχνητά ξίδια δεν είναι τόσο δυνατά… Πιο φοβερό είναι, όταν ό διάβολος συμμαχήσει με έναν άνθρω­πο διεστραμμένο· τότε κάνει διπλό κακό στους άλλους, όπως ό σαρκικός λογισμός, όταν συμμαχήσει με την σάρ­κα, τότε κάνει μεγαλύτερο κακό στην σάρκα. Για να συνεργασθεί ό διάβολος με έναν τέτοιο άνθρωπο, πρέπει αυτός να είναι υπολογίσιμος, να έχει κακή προαίρεση, κακία.

Στην συνέχεια, Θεός φυλάξοι, αυτοί θα φέρουν δυ­σκολίες, θα στριμώξουν ανθρώπους, μοναστήρια. Ή Εκκλησία, ό Μοναχισμός, θα τους κάνη κακό, γιατί θα τους εμπόδιση στα σχέδια τους. Μόνον πνευματικά μπο­ρεί να αντιμετωπισθεί ή σημερινή κατάσταση, όχι κοσμι­κά. Θα σηκωθεί ακόμη λίγη φουρτούνα, θα πετάξει έξω κονσερβοκούτια, σκουπίδια, όλα Τα άχρηστα, και μετά θα ξεκαθαρίσουν Τα πράγματα. Σ’ αυτήν την κατάσταση θα δείτε, άλλοι θα έχουν καθαρό μισθό και άλλοι θα ξο­φλούν χρέη. Θα γίνουν έτσι Τα πράγματα, πού δεν θα στε­νοχωριέται κανείς για την ταλαιπωρία πού θα περνάνε – δεν θα λέει φυσικά «δόξα σοι ό Θεός».

Πόσο ό Θεός μας αγαπά! Αυτά πού γίνονται σήμε­ρα και αυτά πού σκέφτονται να κάνουν, αν γίνονταν πριν από είκοσι χρόνια πού είχε περισσότερη πνευμα­τική άγνοια ό κόσμος, θα ήταν πολύ δύσκολα. Τώρα ξέ­ρει ό κόσμος· ή Εκκλησία δυνάμωσε. Ό Θεός αγαπάει τον άνθρωπο, το πλάσμα Του, και θα φροντίσει γι’ αυτά πού τού χρειάζονται, φθάνει ό άνθρωπος να πιστεύει και να τηρεί τις εντολές Του.

http://gerontes.wordpress.com

القديس لوقا المعترف أسقف وطبيب جراح

سامر عوض

مقدمة

يلفتني كثيراً، ويثير انتباهي وإعجابي، التزم كنيستنا الأرثوذكية التعريف قدر الإمكان، بالقديس الذين عرفوا غاية خلق الله للإنسان، وبذلك فالقداسة عربون امتنان من قِبَل المؤمن، حيث يقول في ذاته: (سأكون كما أرادني الله). فليست القداسة إجتراح المعجزات، ولا القيام بما هو خارق....، بل هي العيش مع الله. وكفى بالإنسان أن يحب الله حتى يعيش حسب وصاياه ويتمم مشيئته، أما الغرض الأساسي من عرض و نشر سير القديسين ما هو السرد التأريخي، والاستزادة المعرفية ...، بل للتمثل بالله من خلال الذين أثبتت الكنيسة نجاح تجربتهم العملية، فأعترفت بهم واعتبرتهم ركناً من أركانها، فالقديس هو عمود نار عاش على الأرض، ماتريد السماء. يقول أحد الآباء من الكنيسة في روسيا¹: (لدينا معلومات ومعارف تفوق ما تتطلبه القداسة)، فالقداسة قريبة جداً منا أكثر مما تتصور، لأن كل إنسان مدعو وقادر على عيش القداسة(كونوا قديسين كما أنَّ أباكم السماوي قدوس)، لم يرد تحديد معين في هذه الآية.

أما قديسنا الآن فهو القديس لوقا المعترف، الطبيب الجرَّاح، والعادم الفضة، رئيس أساقفة سمفروبول وشبه جزيرة القرم، الذي عاش مابين الربع الأخير للقرن التاسع عشر، والعقد السادس من القرن العشرين، فلنغتدي منه لنعرف كيف للإنسان أن يكون أولاً في كل شيء.

سيرة حياته

ولد فالنتين في السابع والعشرين من نيسان عام 1877، في مدينة كيرتس التابعة لمنطقة بنطس اليونانية الغربية، في الطرف الشرقي من شبه جزيرة القرم، يتحدر من عائلة ياسينينسكي العريقة، إلا أن أبوه كان منبوذاً بعض الشيء لأنه كان كاثوليكي في وسط عائلة أرثوذكسية، وفد كان تقياً ومتديناً يمتهن الصيدلة، أمَّا أمه فكانت نقية وتقية لكنها لم تكن تتردد إلى الكنيسة، لتعثرها بما يدور بين الكهنة من مداولات ومداورات ومشاكل أثقلت قلبها، وللقديس أخوين غير ملتزمين كنسياً، وأخت كبرى تعاني اضطرابات نفسية أودتها دركة الانتحار، وآخرى مؤمنة وملتزمة. اضطر أبوه للانتقال إلى كييف (مؤول المسيحية الأولى في روسيا)، حيث كان يتردد الطفل فالنتين إلى دير اللافرا يومياً، وقد تعلم الرسم الذي كان موهبة مشتعلة في قلبه، حيث كان يرسم الحجاج والرهبان، وقد بقي مستواه في تطور متنامي إلى أن فاز بالجائزة الأولى من أكاديمية كييف للفنون الجميلة. أنهى دراسته الثانوية بالتوازي مع دراسته في أكاديمية الفنون الجميلة، وكي يصقل موهبة الرسم المتأصلة فيه، قرر أن يدخل الأكاديمية بعد إتمامه لدراسته الثانوية، إلا أنه شعر بأنه ليس من الممكن القيام بدراسة ما يريد وما يرغب، فقرر دخول كلية الطب كتعبير عن رغبته في العناية بالمرضى، وبعد ذلك ذهب لميونخ (ألمانيا) كي يدرس فنون الرسم بعد أن تردد قليلاً في ذلك، ثم عاد أدراجه إلى الوطن بسبب حنينه إليه، ودخل كلية الطب سنة1898 في جامعة كييف،

والمعروفة بمستواها العالي الرفيع
.

اطلع فالنتين على كتاب (ما أؤمن به)² للروائي الروسي ليون تولستوي، وقد أدرك هرطوقيه تولستوي لدحضه أسس الإيمان الأرثوذكسي، ومن ثم بدأ مطالعة الكتاب المقدس وقد نهل منه الكثير من اللآلئ، بالتوازي مع دراسته الطب إلى أن تخرَّج بتفوق سنة 1903م، وعيِّن الطبيب الشاب في إحدى المستشفيات، بمدينة (نسيتا) في الشرق الأقصى، كي يجري العمليات الجراحية، للجنود الجرحى في جبهة الحرب الطاحنة آنذاك بين روسيا واليابان.كان في (نسيتا) إلى جانب ممرضة تدعى آنا فاسيليفا، وكانت تُلقب بالممرضة القديسة، كان كلاهما عضوان في منظمة الصليب الأحمر، تبادلا عبارات الإعجاب إلى أن تزوجا، وقد بقي ملتزماً بالعمل الدؤوب والمتواصل، من الصباح إلى المساء. حتى أنه كان ينكب ليلاً على الأبحاث العلمية والدراسات، مما أشغله عن الكنيسة أيام الآحاد والأعياد، لكنه رغم ذلك كان يعامل المرضى كما كان القديسان قزما ودميان الماقنا الفضة، بالمداواة المجانية.

لقد أعدَّ أطروحة لنيل شهادة للدكتوراه سنة 1916، ونال الشهادة بدرجة ممتاز، وقد كان موضوع الأطروحة (التخدير الموضوعي)، وقد أثارت أطروحته إعجاب الدكاترة والأطباء والمهتمين بهذا المجال، وقد عيِّن رئيساً لأطباء مستشفى (بيروسلاف-زاليسكي) مابين سنتي (1910-1917) في المستشفى، وفي سنة 1920 أنتُخب أستاذاً في كلية الطب المُحدَثة جديداًً في المدينة، وقد استحوذ على مكانة رفيعة في مجال علم التشريح الطوبوغرافي والجراحة. وفي تلك الأثناء عصفت الثورة البولشفية، واندلعت بعدها بفترة وجيزة الحرب الأهلية، مما أثقل كاهله بالعمليات الجراحية المُكثفة، ولكن ألقيَ القبض عليه في هذه الفترة مدة ستة عشرة ساعة، كادت أن ترديه قتيلاَ

لولا لطف الله الذي أنقذه
.

مرضت زوجته بالسل وقد ساءت حالتها الصحية باضطراد إلى أن رقدت بسلام، عن عمر الثامنة والثلاثين، تاركة خلفها أربعة أولاد وزوج، لحسن الحظ أن الطبيب قد اصطدف بالمشفى ممرضة أرملة، وقد طلب منها أن تعتنى بتربية أولاده على أن تسكن معهم بغرفة

لوحدها، فقبلت بفرح
.

عُرف الطبيب وذاع صيته في جميع أنحاء المنطقة، لسعة اطلاعه ودقة عمله من جهة، وتعامله بإنسانية ورفعة خلق من جهة أخرى، لكن الشعور بالدعوة الكهنوتية قدانتابه، واضطرمت في قلبه الرغبة في أن يكون خادماً لمذبح الرب، وقد شعر بذلك الميتروبوليت إينوكنديوس رئيس أساقفة طشقند، فسامه شماساً في 26 كانون الثاني سنة 1921م، وكاهناً في الأسبوع التالي، يوم عيد دخول السيد إلى الهيكل، وقد طالب معترضاً عدم البقاء مع الممرضة لأن الحال لا يسمح له كرجل دين بالعيش مع امرأة تحت سقف واحد، إلا أن المطران إينوكنديوس قد عبَّر له عن ثقته به وأنه سيطبق الوصية الإلهية (لا تزنٍ). في هذه المرحلة وبعد شرطنته كاهناً لاقى فالنتين الكثير من الإضطهادات من قِبل طلاب الكلية وأساتذتها، أسوة بتضيقات الحكومة الملحدة....، إلا أنه استمر في القيام برسالته السامية. وعندما أُكره رئيس الأساقفة إينوكنديوس على اعتزال مهامه الأسقفية، بقيت الأبرشية يتيمة الأب والراعي...، وفي مؤتمر (إكليريكي –علماني) انتُخب الأب فالنتين أسقفاً ، وخلال فترة وجوده أصبح راهباً بإسم القديس الإنجيلي الطيب والرسام لوقا، فذهب سراً عبر سمرقند إلى مدينة بنسر كندا في 31 أيار 1923، حيث التقى هناك باسقفين شرطناه سراً، خوفا من الاضطرابات التي لاحقتهم ككنيسة

أينما ذهبوا وحيثما حلوا
.

بعد أيام قليلة من شرطنته أسقفاً، وفي مساء 7 حزيران1923، إذ كان يصلي دخل عليه رجال الأمن، واعتقلوه لما قد ورد من وشاية عنه، ومن حينها بدأت جلجلة المنفى المر، ودرب العذاب المضني، فقد استمر سجنه حوالي الإحدى عشرة سنة تنقل خلالها بين مدن و أصقاع عدة، عُذب و اُضطهد كأي سجين آخر، ورغم العذابات التي تعرَّض لها، إلا أنه بقي يبشر ويشرطن ويقيم الأسرار كأسقف لشعب الله، ويجري العمليات الجراحية ويطبب المرضى والمعوزين دون أجر فقد كان عديم الفضة، فضته كانت محبته للناس ومحبتهم له، أسقف المنفى كان أب وأخ وشمعة، كتب وصيته إلى شعبه، يحثهم فبها على السعي إلى المسيح الغاية العظمى لكل إنسان، على أن

تكون الكنيسة وسيلة للخلاص المُرتجى
.

عانى الأسقف لوقا كثيراً من مرارة المنفى، فقد دخل مرة إلى الكنيسة وإذا به يصلي راكعاً وخاشعاً، شعر باليأس فأدركته نفسه وأخفض عينيه إلى الأرض وخرج من الكنيسة خَجلاً من يأسه النابع من خوفه وشعوره بالحزن العميق، لما يتعرض له من مضايقات، وقد استمر درب الجلجلة هذا إلى أن انتهى به الأمر بالإفراج عنه في تشرين الثاني سنة 1925، لكنه وصل طشقند في أواخر كانون الثاني من سنة 1926،وأثناء رحلة العودة البحرية إلى وطنه اعترض المسير جبل جليدي أعاق المسير، وقد استقبلته الرعية بقرع أجراس الكنائس، وكان الفرح يعمُّ أهل المدينة، إلا أن زعماء تلك المنطقة فكانوا يكنون له الكره الشديد ويترقبون الذريعة المناسبة، كي يتخلصوا منه، فاتهموه بجريمة قتل أستاذ جامعي لمادة الفيزيولوجيا، فقد إعتُقل على الأثر مرة أخرى، وبعد عام من التحقيق و التعذيب، نُقِل إلى شمال روسيا ومن ثم إلى مدينة رئيس الملائكة (أرخانجيلس)³ وقد تحمل هذه المسيرة التعذيبية الثانية بصبر ورَوية، وفي لينيغراد طلب (كيرون) رئيس مجلس السوفيت في المدينة وعضو المكتب السياسي للحزب، من القديس كي يترك الكهنوت مقابل إعطائه أرفع مركز جراحي في مشافي المدينة لكنه رفض ذلك، كما وقد رفض نشر كتابه (المجلد الضخم حول مرض السيلان القيحي)، إذا لم تُذكر صفته

كأسقف
.

بعد عودة القديس لوقا إلى طشقند أواخر كانون الثاني 1926، طُلِبَ إليه ثلاث مرات على التوالي كي يتولى السدة الأسقفية في (الكورشلو) و(الأورال) لكنه تمنع بناءاً على سماعه لنصيحة أسقف جليل طاعن في السن استشاره القديس، فطالب القديس إحلته للتقاعد، و بدأ من جديد من حيث انتهى في بحوثه حول وباء (السيلان القيحي)، وبذلك تفرغ أكثر للعمل في حقل البحث العلمي الطبي.

وفي إحدى الأيام من سنة 1937، هجم ثلاثة من جال الشرطة منزل القديس، كي يقتادوه إلى مركز الأمن، بهدف التحقيق معه بصورة متواصلة ليلاً نهاراً دون راحة أو حتى نوم ولو للحظة، دام التحقيق معه ثلاثة عشرة يوماً، أُنهي بالتوقيع على (صك) يدل على اشتراكه في عملية مزعومة، للإطاحة بستالين الحاكم الديكتاتور، وقد استمر تعذيبه سنتين وهو محتجز، إلى أن صدر الحكم بنفيه إلى سيبيريا زهاء ثلاث سنوات، دأب فيها على مواصلة فعل الخير ومساعدة الآخر، ونقل الصورة الحقيقية للمسيح إلي مَن كان مِن حَوله، فقد كان

أيقونة وهاجة بين من إلتقاهم، أحب الكل والكل أحبه
.

وفي أيلول من العام 1943 التأم مججمع الأساقفة الروس المقدس، والذي عيِّن فيه المطران سيرجيوس بطريركا لسائر روسيا، وقد سُمِّيَ الأسقف لوقا رئيساً لأساقفة كراستوبارسك، لم يكن في المنطقة أي كنيسةٍ مفتوحة لممارسة الصلوات والخدمات، وبعد إلحاح دؤؤب منه سُمح له في شهر آذار من العام1944 بتشييد كنيسة صغيرة، وقد كانت خارج المدينة (في مقبرة بلدة نيكولا نفسك)، وعلى بُعد سبعة كيلومترات. وهو يقارب السبعين من العمر، إلا أنه كان يدأب على العمل الجاد والمتواصل في سبيل خدمة الرعية، وبعد أن وضعت الحرب العالمية الثانية أوزارها سنة 1939، ونيله ميدالية حكومية تقديراً لأعماله الخيرية، من خلال التخفيف من آلام الجرحى، والدفع بمهنة الطب إلى الأمام فقد قرر المجمع على أثر ذلك تعينه رئيساً لأساقفة سمفر وبول وشبه جزيرة القرم سنة 1943، والتي وصلها في

26آيار 1946 بعد أن أطلقوا سراحه من المنفى
.

واصل القديس عمله الرعائي والبشاري والأسراري، فكان الأخ القريب لكل فرد من أفراد رعيته، يخدم القداس بتقوى وخشوع، يحمل نير الكلمة عالياً وشامخاً. وقبل إلقاء محاضرة دُعِيَ إليها، مُنِعَ مِن إلقائها إذا لم ينزع عنه الرداء الكهنوتي والأيقونة (الأنكلوبيون) اللذين يرتديهما، لكنه رفض أن يساوم، فكان بذلك ويحق أسقف الحق والصدق والمحبة في زمن الحروب و الإضطهادات والشدائد.

منذ الخمسينات توقف عن ممارسة الجراحة، وبدأ بصره يضعف وحالته الصحية تسوء على إثر مرضه القلبي المصاب به سابقاً، وفي ربيع 1952 ذهب إلى موسكو وارتاد مكتباتها منكباً على القراءة حتى منتصف الليل، فساء وضعه البصري إلى أن انتهى به الأمر بعدم القدرة على التميز بين الألوان وبين الأغراض، وقد تقبل ذلك بصبرٍ ومحبةٍ واتضاع، شاكراً الله على نعمه الكثيرة التي أغدقه بها.

عانى الروس من موجة اضطهادات جديدة، أثمر عنها تهديم عشرة آلاف كنيسة ودير، خلال ثلاث سنوات، مما أَتعب الأسقف الجليل ومن حينها بدأت صحته بالتأخر أكثر فأكثر، إلى أن كان القداس الإلهي يوم الميلاد 1960، آخر قداس يخدم فيه، وأحد الغفران في السنة التالية هو آخير أحد وعظ فيه، إلى أن رقد بسلام الساعة السادسة من صباح الأحد 11 حزيران 1961، ذكرى الاحتفال بعيد جميع القديسين الروس، شُيِّعت جنازته سَيراً على الأقدام من الكنيسة إلى المقبرة، حوالي الثلاث ساعات ونصف، رغم التضيقات التي مارستها وفرضتها سلطات المدينة، متذرعة بأن الموكب سيعيق حركة السير، وُضِعَ الأسقف في قبر بسيط، تزينه ورود الحجاج، ويعبق

بصلواتهم وأدعيتهم
.

كان رئيس الأساقفة راسخاً في ضمير الشعب قديساً، قبل أن تُعلَن قداسته كنيساً، وقد تشكلت لجنة لدراسة حياته وأعماله وعجائبه، وقد أَعلنت الكنيسة في أوكرانيا قداسته كقديس محلي في 22 تشرين الثاني 1995، وقد أُعِدَّت له خدمة طقسية ورُسمت له أيقونة، وفي المجمع الروسي المقدس المنعقد بين 13و16 آب2000 أَعلنت الكنيسة في روسيا قداسته، ونُقِلَت رفاته إلى الكنيسة للتبرك منها، وسط جمهور غفير بلغ الأربعين ألف وبمشاركة مطران كييف فلاديمير، وعدد كبير من رؤساء الأساقفة، وقد حُدد يوم 11حزيران تذكاراً

سنوياً، كي تعيد له الكنيسة في هذا اليوم

.

إنجازات القديس على الصعيد العلمي الطبي وتكريمه عالمياً

طوَّر القديس في التخدير الموضعي، الذي يُخدر به مواضع معينة من الجسم، وذلك درءاً للمخاطر التي قد يُسببها التحذير العام من مضاعفات، ولعدم ضرورته في بعض الأحسان، ويُعَد مِن أول مَن قام بإجراء العمليات الجراحية مع نقل الدم، فقد كان بارعاً كل البراعة في استخدامه المشرط أثناء العمليات الجراحية.

بَعد عودته من المنفى إلى طشقند، وبعد سنوات طوال من البحث في مرض(السيلان القيحي) طَبع أخيراً البحث ككتاب، وقد لاقى استحساناً كبيراً لدى الأوساط الطبيعية في روسيا والخارج، وقد نال على الأثر جائزة ستالين مرتين، والتي كانت تعتبر جائزة حكومية كبرى في ذلك العصر، أسوة بالجائزة المالية (مئتي ألف روبل) وقد وزَّعها على الفقراء.

قام رئيس السوفيت المحلي مرة بتسليمه جائزة، وقد قال: (كنت أتمنى لو كنت تساعد أكثر زملاءك الأصغر منك سناً)، فأجاب الأسقف لوقا: (أنا أساعد الجميع وقد تشاطرت مع زملائي الأطباء خبرتي الطيبة، ولكن.......، كم من الوقت قد ضاع وأنتم تنفوني وتحتجزوني وتعذبوني بدون سبب)، فعمَّ الصمت العميق لتأخذ كلماته الصدى الكبير في نفس الحضور، وقد ردَّ الرئيس قائلاً: (دعنا نترك ما قد فات ونلتفت إلى الحاضر والمستقبل)، فأجاب الأسقف: (لا ..، لا..، أعذرني لن أنسى).

ولقد أرسل مهنئاً العالم إيفان بافلوف، بمناسبة الذكرى المئتين لتأسيس الأكاديمية التي يمارس الطب فيها.

خاتمة

عاش في بلاد روسيا طبيب جراح بارع، وباحث متعمق في الطب، ورائد في المجالات العلمية التي اختص بها، لكن هذه كلها لم تصرفه، عن ربِّ العلم والطب (يسوع المسيح)، فقد عرف كيف يستخدم المَلَكة التي منحه إياها الله، إذ استعمل الأشياء وأحب الله والإنسان.

فالطب والعلم بالنسبة إليه ما هو إلا مجرد وسيلة لتحقيق الذات في خدمة الله والإنسان والكنيسة، لم يسمح أن يكون العمل عرقلة للوصول إلى القداسة وعيش الفضائل، بل وسيلة لتحقيقهما وبلورتهما عملياً بالطريقة الواجبة الإتباع كنسياً وروحياً، مما لا يُحصر الفائدة في ذات الطبيب فقط، بمداواته المرضى وجنيه للمال والشهرة، إلا أن الأسقف لوقا قد حقق مجداً من نوعٍ آخر فقد أبقى لنا كبشر زوادات روحية وعلمية وطبية، كي يكون بالنسبة إلينا منارة أرضية وسماوية تهدي، وترشد وشمس تضيء وشمعة احترقت لتشعل وتنير مَن حولها..، فقد مرَّ على الأرض في أصعب الأوقات وأحلك الظروف إلا أنه رغم كل شيء عاش الحياة الحقيقية.

طروبارية باللحن الثالث

لقد أظهرتك نعمة المعزي قديساً جديداً في أوقات الاضطهاد والضيق، للأمراض طبيباً وشافياً، وللنفوس راعياً ومرشداً، فيا أيها الأب البار لوقا، يا مثال المتزوجين والمتوحدين، تشفع في خلاص نفوسنا.

قنداق باللحن الرابع

أيها الجزيل البر لوقا، لقد ظهرت شمساً في ليل الاضطهاد الحالك، لذا أيها المغبوط، تسكب في نفوس المعذَبين الراحة الإلهية

المراجع

حداد،إعداد جينا: سيرة القديس لوقا المعترف رئيس أساقفة سمفروبول وشبه جزيرة القرم، منشورات تعاونية النور الأرثوذكسية، لبنان، 2005.

الهوامش

1- اعتقد ان اسمه ميخائيل.

2- الكتاب ممنوع في الخارج.

3- تقع المدينة على البحر الأبيض، ويسودها البرد القارص تسع شهور في السنة.

4- كان مشاركا بالمجمع.

5- أتمنى ان تُتَرجم خدمة القديس الطقوصية، كي يتسنى لنا إقامة العيد طقوسياً بصورة كاملة ولائقة.

6- مرض يصيب عموماً من يمارس الجنس بطريقة غير شرعية، ومن عوارضة سيلان السائل القيحي من فتحة الشرج، وهذا المرض يصيب الذكور حصراً

http://www.churchvoice.net

Καλημέρα, καλή εβδομάδα!

(κλικ για μεγάλο μέγεθος - πηγή)

Καλημέρα, καλή και δημιουργική εβδομάδα!

.

Συναξαριστής 22 Νοεμβρίου: Άγιοι Κικιλία, Βαλεριανός και Τιβούρτιος

Άγιοι Κικιλία, Βαλεριανός και Τιβούρτιος 

"Άγγελον ειρήνης, πιστόν οδηγόν, φύλακα των ψυχών και των σωμάτων ημών παρά του Κυρίου αιτησώμεθα". Έτσι δέεται η Εκκλησία, γιατί είναι πίστη πως ένας άγιος Άγγελος του Θεού φυλάγει και παραστέκει κάθε πιστό. Αυτή την πίστη την βλέπομε αισθητή πραγματικότητα στη ζωή της αγίας παρθενομάρτυρος Κικιλίας, που είναι από τα αγνότερα και ευωδέστερα θύματα της πίστεως και της οποίας η Εκκλησία σήμερα γιορτάζει την μνήμη. Έβλεπεν η αγία του Θεού τον φύλακα Άγγελό της, που την προστάτευε και την ωδηγούσε στον βίο της. Η παρουσία του αγίου Αγγέλου την ετήρησε μέχρι τέλους αγνή για να γίνη προσφορά και θυσία στον ουράνιο νυμφίο της λογική και ευάρεστη. Μας δίνει μεγάλη ηθική δύναμη στους πειρασμούς και στους κινδύνους του κόσμου να επαναλαμβάνωμε την προσευχή: "Άγιε Άγγελε ... μη εγκαταλίπης με τον αμαρτωλόν, μηδέ αποστής απ' εμού...".

Βιογραφία

Η Αγία Κικιλία έζησε τον 3ο μ.Χ. αιώνα και οι γονείς της ήταν ειδωλολάτρες και μάλιστα ευγενείς. Η Κικιλία όμως, άκουσε τη διδασκαλία του Χριστού και ζήτησε να βαπτιστεί.

Μετά από λίγο καιρό, οι γονείς της την πάντρεψαν με ένα ευγενή νέο το Βαλεριανό, ο οποίος υπό την επίδραση της Κικιλίας ασπάστηκε κι αυτός τη Χριστιανική Πίστη. Μαζί με τον Βαλεριανό προσήλθε στους κόλπους της εκκλησίας και ο αδελφός του ο Τιβούρτιος.

Κατά τον επί Διοκλητιανού διωγμού η Κικιλία, ο Βαλέριος και ο Τιβούρτιος συνέχιζαν να δηλώνουν την πίστη τους στον Ιησού Χριστό και το φιλανθρωπικό τους έργο. Γι' αυτό τους συνέλαβαν και υπέστησαν την ύστατη τιμωρία, τον θάνατο με αποκεφαλισμό.

http://www.imkifissias.gr/

http://www.saint.gr/

.

ΜΟΝΟ ΔΙΑ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ Η ΑΝΟΔΟΣ ΣΤΟΝ ΘΕΟ ......(Αγ. Γρηγόριος Παλαμάς)

Απόσπασμα Λόγου του Αγ. Γρηγορίου του Παλαμά
Εις την προς τα άγια των Αγίων Είσοδον της Θεοτόκου

Ουκούν αύτη μόνη μεθόριόν εστι κτιστής και ακτίστου φύσεως και ουδείς αν έλθοι προς Θεόν, ει μη δι½ αυτής τε και του εξ αυτής τεχθέντος μεσίτου· και ουδέν αν εκ του Θεού των δωρημάτων, ειμή δια ταύτης, γένοιτο και αγγέλοις και ανθρώποις. Ώσπερ γαρ επί των επί γης λαμπτήρων υελίνων η τινος ετέρου των διαφανών πεποιημένων ουκ ένι προς το φως ιδείν ουδέ της εκείθεν ακτίνος μετασχείν, ειμή δια μέσου του λαμπτήρος, ούτω και πάσιν ανέφικτος η προς Θεόν ανάνευσις και η παρ½ αυτού προς τι των απάντων πρόοδος, ει μη δια της θεοφόρου ταύτης και θεαυγούς ως αληθώς λυχνίας, της Αειπαρθένου γένοιτο.


(Έτσι είναι σε όλους ανέφικτη και η προς τον Θεό ατένιση και άνοδος και η από αυτόν πρόοδος [προχώρημα, έξοδος] προς ο,τιδήποτε, παρά μόνο αν γίνη δι αυτής της θεοφόρου και θεόφωτης πραγματικώς λυχνίας, της Αειπαρθένου ...)

ΕΠΕ, Γρηγορίου Παλαμά Έργα, 11, Ομιλία ΝΓ΄ εις τα Εισόδια

http://misha.pblogs.gr/

Καλημέρα!

"Το μάζεμα των ελαιών εν Μυτιλήνη" Έργο Θεόφιλου 1933

Καλημέρα!!! Να έχετε μια όμορφη και ευλογημένη Κυριακή!

.

Συναξαριστής 21 Νοεμβρίου: Εισόδια της Θεοτόκου

Εισόδια της Θεοτόκου

Νους ανθρώπινος δεν μπορεί να συλλάβη το έργο της θείας οικονομίας, τί έκαμε δηλαδή και τί κάνει η αγάπη και η σοφία του Θεού για τη σωτηρία του ανθρώπου. Το έργο αυτό πραγματοποιήθηκε από τον Σωτήρα Κύριο στον κόσμο, παραδίδεται από την Εκκλησία και κηρύσσεται στη θεία Γραφή από τους Ευαγγελιστάς και τους Αποστόλους, και οι πιστοί το δέχονται "δια της πίστεως", όχι σαν ιστορική γνώση και σαν φυσική ανακάλυψη, αλλά σαν αποκάλυψη Θεού και ιερή παράδοση της Εκκλησίας. Μέσα σ' έναν τέτοιο κόσμο θείας αποκαλύψεως και ιερής παραδόσεως της Εκκλησίας, που τον θεωρούμε και τον ζούμε "δια της πίστεως" τοποθετείται η σημερινή εορτή των Εισοδίων της Υπεραγίας Θεοτόκου. "Αγνείας γαρ έχει υπόθεσιν και του κοινού γένους των γυναικών καύχημα το τελούμενον", γράφει στον εγκωμιαστικό του λόγο, τον αφιερωμένο στη σημερινή γιορτή της Θεοτόκου, ο άγιος Πρόκλος.

Βιογραφία

Η ευσεβής Άννα σύζυγος του Ιωακείμ, πέρασε τη ζωή της χωρίς να μπορέσει να τεκνοποιήσει, καθώς ήταν στείρα. Μαζί με τον Ιωακείμ προσευχόταν θερμά στον Θεό να την αξιώσει να φέρει στον κόσμο ένα παιδί, με την υπόσχεση ότι θα αφιέρωνε το τέκνο της σε Αυτόν. Πράγματι, ο Πανάγαθος Θεός όχι μόνο της χάρισε ένα παιδί, αλλά την αξίωσε να φέρει στον κόσμο τη γυναίκα που θα γεννούσε το Μεσσία, το Σωτήρα μας Ιησού Χριστό. Όταν η Παναγία έγινε τριών χρόνων, σύμφωνα με την παράδοση, η Άννα και ο Ιωακείμ, κρατώντας την υπόσχεσή τους, την οδήγησαν στο Ναό και την παρέδωσαν στον αρχιερέα Ζαχαρία. Ο αρχιερέας παρέλαβε την Παρθένο Μαρία και την οδήγησε στα Άγια των Αγίων, όπου δεν έμπαινε κανείς εκτός από τον ίδιο, επειδή γνώριζε έπειτα από αποκάλυψη του Θεού το μελλοντικό ρόλο της Αγίας κόρης στην ενανθρώπιση του Κυρίου. Στα ενδότερα του Ναού η Παρθένος Μαρία έμεινε δώδεκα χρόνια. Όλο αυτό το διάστημα ο αρχάγγελος Γαβριήλ προμήθευε την Παναγία με τροφή ουράνια. Εξήλθε από τα Άγια των Αγίων, όταν έφθασε η ώρα του Θείου Ευαγγελισμού.

http://www.imkifissias.gr/

http://www.saint.gr/

.

καλημέρα ....

Καλημέρα, καλό και ευλογημένο Σαββατοκύριακο...

Συναξαριστής 20 Νοεμβρίου: Άγιος Δάσιος που μαρτύρησε στο Δορύστολο

Η συνάντηση με τον θάνατο είναι στον άνθρωπο φοβερή. Αν και δεν μπορούμε να γνωρίζουμε ποιά είναι τα συναισθήματα του ανθρώπου την ώρα που πεθαίνει, όμως πολλές φορές τα καταλαβαίνομε από τον τρόπο, με τον οποίον πεθαίνει. 

Ο τρόπος λοιπόν, με τον οποίον εκουσίως αποθνήσκουν οι Μάρτυρες της πίστεως μας δίνει να καταλάβωμε και για τα συναισθήματά τους κατά την ώρα του θανάτου. Οι Μάρτυρες της πίστεως συναντώνται με τον θάνατο και δεν αισθάνονται την φοβερότητά του. Την ημερα του θανάτου των την βλέπουν "γενέθλιον ημέραν". Ο άγιος Μάρτυς Δάσιος, του οποίου η Εκκλησία σήμερα γιορτάζει την μνήμη, όταν ήλθε η ώρα ν' αποθάνη προσφερόμενος θυσία, κατά ειδωλολατρικό έθιμο, στον Θεό Κρόνο, του είπαν: "κάμε κάθε σου επιθυμία". Εκείνος σκέφθηκε λίγο και είπε: "Αφού μέλλω να αποθάνω, καλύτερα να αποθάνω για τον Χριστό". Κι απέθανε βασανιζόμενος και χαίρων.

Βιογραφία

Ο Άγιος Δάσιος έζησε γύρω στα τέλη του 3ου μ.Χ. αιώνα επί Mαξιμιανού και έλαβε το στέφανο του μαρτυρίου στην πόλη Δορύστολος η οποία ήταν χτισμένη κοντά στον Ίστρο (Δούναβη) ποταμό.

Ο Δάσιος άνηκε στις στρατιωτικές τάξεις, τον διακατείχε δε μεγάλη πίστη προς τον Χριστό. Γι' αυτόν τον λόγο τον κατήγγειλαν στον διοικητή του. Αυτός προσπάθησε να τον δελεάσει με υποσχέσεις και αφού είδε ότι δεν το κατάφερε τον απείλησε με βασανισμούς. Ο Άγιος όμως παρέμεινε πιστός στον Κύριο. Έτσι ο διοικητής του, διέταξε τον βασανισμό του και τέλος τον αποκεφαλισμό του.

http://www.imkifissias.gr/

http://www.saint.gr/

.

القديس نيقولا فيليميروفيتش

 

نقلها إلى العربية الأب أنطوان ملكي

الضمير المسيحي

عندما يكتسب الإنسان ضميراً مسيحياً، يبدأ بالعمل بغيرة لتصحيح حياته وإرضاء الله. بالنسبة له، كل شيء غير هذا يصير قليل الأهمية. لدينا أمثلة عن رجال كهذا، ليس فقط بين النسّاك العظام والآباء الروحيين، بل أيضاً بين الحكّام الأقوياء أنفسهم. الإمبراطور ثيوذوسيوس الكبير يعطينا مثالاً إذ إنه سقط لوقت قصير في الهرطقة لكنّه تاب من بعدها. القديس أمبروسيوس، يتحدّث عن هذا الإمبراطور في أوائل تعليقه عن جسده الفاقد الحياة: "أحببت هذا الرجل الذي توسّل المغفرة علناً في الكنيسة بعد أن جرّد نفسه من كلّ الشارات الإمبراطورية نائحاً على خطاياه بتنهدات ودموع. ما يخجل الرجال العاديون من فعله، لم يستحِ الإمبراطور من القيام به. بعد انتصاره المجيد على أعداء الإمبراطورية، قرّر ألاّ يقترب من المناولة المقدّسة... لأنّ أعداءه قد ذُبِحوا في المعركة".

شهادة الروح القدس

"روح الحق الذي من الآب ينبثق هو يشهد لي" (يوحنا 26:15). ابن الله أرسل الروح القدس الإله ليشهد له إلى منتهى الدهر. كيف يشهد الروح القدس الإله للابن الإله؟ بطرق كثيرة:

بجذب أنفس البشر إلى كنيسة المسيح، بالكشف لهم عن معنى الكتب المقدسة، بتوجيه عقولهم إلى وصايا المسيح، بإعطاء الدفء والنضارة والقوة واللطف لكلمات المسيح، بتحويل الخطأة التائبين إلى أبرار، بتحقيق مواعيد المسيح ونبوءاته للبشر وللأمم ولكنيسة الله، بتقوية كنيسة المسيح وحفظها ثابتة في وجه كلّ عواصف الأيام وشرور الجحيم والبشر عبر الأجيال.

الروح الذي يعمل بهذه الطرق كما بطرق كثيرة مشابهة، هو روح الله، روح الحق، روح البِرّ، المحيي والكليّ القدرة. ما من كلمة قالها المسيح يمكن أخذها ضد روح الله، ولا روح الله يعمل ضد أي كلمة من كلمات المسيح. لهذا عندما يرتضي روح الله أن يدخل في قلب الإنسان، يصير هذا حيّاً وشاهداً حقيقياً لكلّ ما قال المسيح وصنع. من ثمّ، يؤمن الإنسان بفرح وبلا تردد. إذ كيف لا يؤمن وقد عرف مَن هو أعظم شاهد ومشارك في كل كلمات المسيح ومعجزاته وأعماله؟

لهذا السبب أيها الإخوة، لنصلّي قبل كل شيء وفوق كل شيء حتى أنّ هذا الشاهد العيان والمشارك، الروح القدس الكليّ القدرة، يسكن في قلوبنا فيصبح إيماننا حياً ثابتاً ومفرِحاً.

أيها الإله، الروح القدس، روح الحق، هلمّ واسكن فينا. آمين.

الله يعرف حدود احتمالنا

إذا مرّت حياتك كلّها بسلاسة ومن دون هموم، إذاً اندبْ نفسَك. فالإنجيل وخبرة الناس يؤكّدان باتفاق أنّ ما من إنسان ترك على الأرض عملاً نافعاً أو تمجّد في السماوات من غير عذاب وألم. بينما إذا كانت رحلتك الأرضية قد تزيّنت بالكليّة بالعرق والدموع لبلوغ العدل والحق، فافرح ولتكن سعادتك مفرطة لأن بالحقيقة مكافأتك عظيمة في السماوات. الله يعرف تماماً مدى احتمال الإنسان، وبحسب ذلك يقيس العذابات والآلام لكل واحد. يقول القديس نيل سورسكي: "عندما يكون الناس يعرفون كم يستطيع حصان أو حمار أو جمل أن يحمل وعلى هذا الأساس يحملونه بحسب قوته، وعندما يكون الفخّار ملمّاً بكم من الوقت يسنبغي أن يترك الطين في الأتون كي لا يفرط ولا يحترق، فكم بالحري الله يعرف كم من التجارب تستطيع النفس أن تحتمل لتتهيأ وتصير أهلاً لملكوت السماوات".


http://www.churchvoice.net

Καλημέρα!

(κλικ για μεγαλύτερο μέγεθος)

Καλημέρα!!

.

Συναξαριστής 19 Νοεμβρίου: Προφήτης Αβδιού

Προφήτης Αβδιού

Οι άνθρωποι καυχώνται πάντα με τα κατορθώματά τους, με τους πολέμους και με τις νίκες που κερδίζουν, με την πρόοδο της Επιστήμης και με τα θαύματα της Τεχνικής. Όλα αυτά, που έχουν μίαν εγκόσμιο αξία δεν είναι τίποτα, όταν δεν τα συνοδεύη η ταπεινοφροσύνη και το αίσθημα του φόβου του Θεού μέσα στον άνθρωπο. Ο προφήτης Αβδιού, του οποίου τη μνήμη γιορτάζει σήμερα η Εκκλησία, όπως τον χαρακτηρίζει η θεία Γραφή, "ην φοβούμενος τον Κύριον σφόδρα", είχε μέσα του το αίσθημα, που είναι η βάση και η αρχή κάθε σοφίας. Ο προφήτης λοιπόν αυτός με το μεγάλο φόβο του Θεού μέσα του προφητεύει και λέει: "Εάν μετεωρισθής ως αετός και εάν αναμέσον των άστρων θης νοσσιάν σου, εκείθεν κατάξω σε, λέγει Κύριος". Δεν θα είναι υπερβολή να φοβώμαστε, μήπως αυτά τα λόγια εύρουν εφαρμογή και σε μας, που καυχόμαστε χωρίς φόβο Θεού ότι ανεβήκαμε να κατακτήσουμε τα άστρα...

Βιογραφία

Ο Προφήτης Αβδιού (ή Οβδιού) που το όνομα του σημαίνει «δούλος Κυρίου», έζησε περί το 800 π.Χ., (κατ' άλλη εκδοχή στο δεύτερο μισό του 6ου αιώνα π.Χ.), και είναι ένας από τους δώδεκα μικρούς λεγόμενους προφήτες.

Ο Προφήτης Αβδιού καταγόταν από τη Συχέμ (εκ του αγρού Βηθοχαράμ ή Βαθαχαράμ), και με τη σύντομη προφητεία του αυστηρά παρατηρεί με ισχυρές ποιητικές εκφράσεις την υπερηφάνεια και την πτώση του Ισραήλ. Να τι λέει χαρακτηριστικά για την υπερηφάνεια: «Ὑπερηφάνια τῆς καρδίας σου ἐπῆρε σε κατασκηνοῦντα ἐν ταῖς ὀπαῖς τῶν πετρῶν, ὑψῶν κατοικίαν αὐτοῦ, λέγων ἐν καρδίᾳ αὐτοῦ - τὶς κατάξει με ἐπὶ τὴν γῆν; ἐὰν μετεωρισθῆς ὡς ἀετὸς καὶ ἐὰν ἀνὰ μέσον τῶν ἄστρων θῇς νοσσιᾶν σου, ἐκεῖθεν κατάξω σε, λέγει Κύριος» (Οβδιού,α' 3,4). Δηλαδή, η υπερηφάνεια της καρδιάς σου σε έκανε να φρονείς πολύ υψηλά για τον εαυτό σου, ότι τάχα κατοικείς σε φαράγγια και σπηλιές των ορέων και γενικά απόρθητες περιοχές. Έχεις κτίσει την κατοικία σου σε πολύ ύψος, πιστεύεις ότι είσαι ισχυρός και ανίκητος και λες από μέσα σου; Ποιος θα μπορέσει να με κατεβάσει στη γη; Και αν ακόμα πετάξεις σε μεγάλα ύψη σαν τον αετό, και αν στήσεις τη φωλιά σου ψηλά ανάμεσα στ' αστέρια, από 'κει θα σε καταρρίψω και θα σε κατεβάσω, λέγει ο Κύριος. Ας προσέξουμε, λοιπόν, τα λόγια του προφήτη και ας καλλιεργούμε το θεμέλιο των αρετών, που είναι η ταπείνωση.

Να αναφέρουμε επίσης, ότι ο Αβδιού ήταν μαθητής του προφήτου Ηλιού, επί της βασιλείας Οχοζία, ο οποίος έστειλε τον Αβδιού στον Ηλία για να τον πείσει να κατέβει από το βουνό προς τον βασιλιά. Μετά την μετάβαση του Ηλία στον Οχοζία, ο Αβδιού, παραιτήθηκε από τη θέση του πεντηκοντάρχου, ακολούθησε τον προφήτη Ηλία και τον υπηρετούσε. Όταν πέθανε ετάφη στον τάφο των πατέρων του.

http://www.imkifissias.gr/

http://www.saint.gr/

.

Καλημέρα!

(κλικ για μεγαλύτερο μέγεθος)

(περισσότερες εικόνες εδώ)

Καλημέρα!

.