Μια υπέροχη οικογένεια

-->

Την ιστορία αυτή την αφηγήθηκε η μητέρα μιας Μοναχής και αφορούσε την δική της οικογένεια.

Είπε:

Κατά την  διάρκεια της γερμανικής κατοχής υποφέραμε πολύ.

Έφθασε ημέρα που στο σπίτι μας δεν υπήρχε τίποτε άλλο εκτός από νερό!

Τότε ο πατέρας μου μας πήρε από το χέρι και ανεβήκαμε ψηλά στο βουνό, που δέσποζε πάνω από το χωριό που μέναμε, και μαζέψαμε λούπινα.

Τα χιλιοέβρασε η καημένη η μητέρα μου, αλλά δεν λέγανε να ξεπικρίσουν.

Με αυτά ξεγελούσαμε την πείνα μας, αλλά τα μάτια μας έκαιγαν από την πίκρα.

Και να φανταστεί κανείς ότι είχαμε και σοβαρά άρρωστη την μεγαλύτερη αδελφούλα μου.

Αλλά και τα δύο αδέλφια μου αγόρια που εργάζονταν κι ήταν πάνω στην ανάπτυξή τους  τί να φάνε;

Κάποτε η μητέρα εξοικονόμησε ένα κομματάκι σοκολάτα!

Κανένας Άγγλος στρατιώτης της την έδωσε; από καμμιά φιλανθρωπική οργάνωση την πήρε;

Δεν γνωρίζω.

Η καλή μας μητέρα ούτε που την άγγιξε.

Την έφερε και κρυφά την έδωσε στην άρρωστη αδελφούλα μου, με την ελπίδα πως θα δυνάμωνε. Μάταια όμως.

Σε λίγο καιρό πέθανε, την πήρε ο Θεός  κοντά Του.

Ούτε όμως και η άρρωστη την έφαγε.

Επειδή άκουσε πως την άλλη μέρα η μητέρα κι εγώ θα κατεβαίναμε στην πόλη με το γαϊδουράκι για κάποια αναγκαία εργασία και θα περπατούσαμε τουλάχιστον οκτώ με δέκα ώρες, με φώναξε κρυφά κοντά της και δίνοντάς μου το κομματάκι της σοκολάτας, μου είπε:

- Πάρε το, να το φας εσύ, αδελφούλα μου, γιατί έχεις να περπατήσεις πολύ αύριο και πρέπει να δυναμώσεις.

Την πήρα και την φύλαξα για την αυριανή οδοιπορία. ¨

Όμως η καλή μου μητέρα έβαλε εμένα στο γαϊδουράκι κι εκείνη περπατούσε δίπλα με τα πόδια.

Την παρακαλούσα ν΄ ανέβει κι εκείνη, αλλά δεν θέλησε.

Με λυπόταν γιατί ήμουν μικρό.

Τότε έβγαλα από την τσεπούλα μου την σοκολάτα και της την έδωσα λέγοντας:

- Πάρε, μαμά, φάε εσύ σοκολάτα να δυναμώσεις που περπατάς τόσες ώρες, αφού εμένα με πάει το γαϊδουράκι!

Πριν προλάβει να αρνηθεί, την έβαλα στα χέρια της.

Τότε κοντοστάθηκε και την κοίταξε δακρυσμένη.

Είχε ξαναγυρίσει στα χέρια της!

Μια ελληνική οικογένεια βασανισμένη από την φτώχεια και την αρρώστια είχε τέτοιο ήθος, τέτοια αγάπη, τέτοια αυταπάρνηση!

Ας την θαυμάσουμε αλλά και ας την μιμηθούμε!

 http://lllazaros.blogspot.gr
 http://proskynitis.blogspot.gr

Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος - Λόγος περὶ ἡσυχίας καὶ ὑπομονῆς

Ὁ προτρεπτικὸς εἰς ὑπομονὴν ἢ πρὸς τοὺς νεωστὶ βεβαπτισμένους

Τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ θεολόγου ἐκ τῶν ἐπῶν
μετάφρασις παραγγελμάτων περὶ ἡσυχίας καὶ ἀρετῶν.

Ἡσυχίαν μὲν ἐν λόγοις ἐπιτήδευε, ἡσυχίαν δὲ ἐν ἔργοις, ὡσαύτως δὲ ἐν γέλωτι καὶ βαδίσματι· σφοδρότητα δὲ ἀπόφευγε προπετῆ οὕτω γὰρ ὁ νοῦς διαμενεῖ βέβαιος, καὶ οὐχ ὑπὸ τῆς σφοδρότητος ταραχώδης γινόμενος ἀσθηνὴς ἔσται καὶ βραχὺς περὶ φρόνησιν καὶ σκοτεινὸν ὁρῶν, οὐδὲ ἡττηθήσεται μὲν γαστριμαργίας, ἡττηθήσεται δὲ ἐπιζέοντος θυμοῦ, ἡττηθήσεται δὲ τῶν ἄλλων παθῶν, ἕτοιμον αὐτοῖς ἅρπαγμα προκείμενος· τὸν γὰρ δὴ νοῦν προσήκει τῶν παθῶν ἐπικρατεῖν ὑψηλὸν ἐφ᾿ ἡσύχου θρόνου καθήμενον ἀφορῶντα πρὸς θεόν. Μηδὲ μὴν νωχελίας ἀνάπλεως ἔσο περὶ ἔργα, μηδὲ νωθὴς ἐν λόγοις, μηδὲ ἐν βαδίσμασιν ὄκνου πεπληρωμένος, ἵνα σοι ῥυθμὸς ἀγαθὸς τὴν ἡσυχίαν κοσμοίη καὶ θεοειδές τι καὶ ἱερὸν τὸ σχῆμα φαίνηται. Φυλάττου δὲ καὶ τῆς ὑπερηφανίας τὰ σύμβολα, σχῆμα ὑψαυχενοῦν καὶ κεφαλὴν ἐξηρμένην καὶ βῆμα ποδῶν ἁβρὸν καὶ μετέωρον. Ἤπιά σοι πρὸς τοὺς ἀπαντῶντας ἔστω τὰ ῥήματα καὶ προσηγορίαι γλυκεῖαι, αἰδὼς δὲ πρὸς γυναῖκας καὶ τὸ βλέμμα τετραμμένον εἰς γῆν. 


Λάλει δὲ περιεσκεμμένως ἅπαντα καὶ τῇ φωνῇ τὸ χρήσιμον ἀποδίδου, τῇ χρείᾳ τῶν ἀκουόντων τὸ φθέγμα μετρῶν, ἄχρι δὴ καὶ ἐξάκουστον εἴη καὶ μήτε διαφεύγοι τὴν ἀκοὴν τῶν παρόντων ὑπὸ σμικρότητος, μήτε ὑπερβάλλοι μείζονι τῇ κραυγῇ. Φυλάττου δὲ ὅπως μηδέν ποτε λαλήσῃς ὃ μὴ προεσκέψω καὶ προενόησας· μηδὲ προχείρως καὶ μεταξὺ τῶν τοῦ ἑτέρου λόγων ὑπόβαλλε τοὺς σαυτοῦ· δεῖ γὰρ ἀνὰ μέρος ἀκούειν τε καὶ διαλέγεσθαι χρόνῳ μερίζοντα λόγον καὶ σιωπήν· μάνθανε δὲ ἀσμένως καὶ ἀφθόνως δίδασκε, μηδὲ ὑπὸ φθόνου ποτὲ σοφίαν ἀποκρύπτου πρὸς τοὺς ἑτέρους, μηδὲ μαθήσεως ἀφίστασο δι᾿ αἰδῶ. Ὕπεικε πρεσβυτέροις ἴσα πατράσι, τίμα θεράποντας θεοῦ· τοῖς δὲ νεωτέροις σαυτοῦ κάταρχε σοφίας καὶ ἀρετῆς. 

Μηδὲ ἐριστικὸς ἔσο πρὸς τοὺς φίλους μηδὲ χλευαστὴς κατ᾿ αὐτῶν καὶ γελωτοποιός, ψεῦδός τε καὶ δόλον καὶ ὕβριν ἰσχυρῶς παραιτοῦ· σὺν εὐφημίᾳ δὲ φέρε καὶ τὸν ὑπερήφανον καὶ ὑβριστὴν πράως τε καὶ μεγαλοψύχως. Ἀνηρτήσθω δέ σοι πάντα εἰς θεὸν καὶ ἔργα· καὶ λόγοι, καὶ πάντα ἀνάφερε Χριστῷ τὰ σαυτοῦ, καὶ πυκνῶς ἐπὶ θεὸν τρέπε τὴν ψυχήν, καὶ τὸ νόημα ἐπέρειδε τῇ Χριστοῦ δυνάμει, ὥσπερ ἐν λιμένι τινὶ τῷ θείῳ φωτὶ τοῦ σωτῆρος ἀναπαυόμενον ἀπὸ πάσης λαλιάς τε καὶ πράξεως. Καὶ μεθ᾿ ἡμέραν μὲν ἀνθρώποις κοινοῦ τὴν σεαυτοῦ φρόνησιν, θεῷ δὲ πολλάκις μὲν ἐν ἡμέρᾳ ἐπὶ πλεῖστον δὲ ἐν νυκτί, μήτε μὴν ὕπνος ἐπικρατείτω πολὺς τῶν πρὸς θεὸν εὐχῶν τε καὶ ὕμνων· θανάτῳ γὰρ ὁ μακρὸς ὕπνος ἐφάμιλλος. 


Πᾶσαν μὲν ἡμέραν ἀνθρώποις ἀγαθόν τι ποιῶν ἢ λέγων διατέλει· μέτοχος δὲ ἀεὶ Χριστοῦ καθίστασο τὴν θείαν αὐγὴν καταλάμποντος ἐξ οὐρανοῦ, εὐφροσύνη τέ σοι διηνεκὴς καὶ ἄπαυστος ἔστω Χριστός. Μηδὲ λῦε τὸν τῆς ψυχῆς τόνον ἐν εὐωχίᾳ καὶ πότων ἀνέσεσιν μεθιστὰς ἀπὸ τῶν οἰκείων τῇ διανοίᾳ τέρψεων ὧν οὐδεὶς κόρος· ἱκανὸν δὲ ἡγοῦ τῷ σώματι τὸ χρειῶδες καὶ μὴ πρόσθεν ἐπείγου πρὸς τροφὰς πρὶν ἢ καὶ δείπνου παρείη καιρός· ἄρτος δὲ ἔστω σοι τὸ δεῖπνον καὶ πόαι γῆς προσέστωσαν καὶ τὰ ἐκ δένδρων ὡραῖα· ἴθι δὲ ἐπὶ τὴν τροφὴν εὐσταθῶς καὶ μὴ λυσσώδη γαστριμαργίαν ἐμφαίνων· μηδὲ σαρκοβόρος μηδὲ φίλοινος ἔσο, ὁπότε μὴ νόσου τις ἴασις ἐπὶ ταῦτα ἄγοι. 


Ἀλλὰ ἀντὶ τῶν ἐν τούτοις ἡδονῶν τὰς ἐν λόγοις θείοις καὶ ὕμνοις εὐφροσύνας αἱροῦ κἂν τῇ παρὰ Θεοῦ σοι χορηγουμένῃ σοφίᾳ, οὐράνιός τε ἀεί σε φροντὶς ἀναγέτω πρὸς οὐρανόν· καὶ τὰς πολλὰς περὶ σώματος ἀνίει μερίμνας τεθαρρηκὼς ἐλπίσι ταῖς πρὸς θεόν, ὅτι σοι τά γε ἀναγκαῖα παρέξει διαρκῆ, τροφήν τε τὴν εἰς ζωὴν καὶ κάλυμμα σώματος καὶ χειμερινοῦ ψύχους ἀλεξητήρια· τοῦ γὰρ δὴ σοῦ βασιλέως γῆ τε ἅπασα καὶ ὅσα ἐκφύεται γῆς· μέλει δὲ αὐτῷ τῶν αὑτοῦ θεραπόντων ὑπερβαλλόντως καὶ περιέπει καθάπερ ἱερὰ καὶ ναοὺς αὑτοῦ. Διὰ δὴ τοῦτο μηδὲ νόσους ὑπερβαλλόντως δέδιθι μηδὲ γήρως ἔφοδον χρόνῳ προσδοκωμένου· παύσεται γὰρ καὶ νόσος ὡς τῷ σῷ δοκεῖ βασιλεῖ καὶ ὅταν ᾖ σοι πρὸς τὴν ψυχὴν τοῦτο καλόν, τὸ δὲ σὸν γῆρας ὡσπερεὶ πτέρυξι τῇ θείᾳ σκεπάσει δυνάμει περιβαλών. 

Ταῦτα εἰδὼς καὶ πρὸς νόσους ἰσχυρὰν κατασκεύαζε τὴν ψυχήν, εὐθαρσὴς ὢν ὥσπερ τις ἀνὴρ ἐν σταδίοις ἀγωνιστὴς ἄριστος ἀτρέπτῳ τῇ δυνάμει τοὺς πόνους ὑφίσταται. Μηδὲ ὑπὸ λύπης πάνυ πιέζου τὴν ψυχήν, εἴτε νόσος ἐπικειμένη βαρύνει εἴτε ἄλλο τι συμπίπτει δυσχερές, ἀλλὰ γενναῖον ἀνθίστη τοῖς πόνοις τὸ νόημα, χάριτας ἀνάγων θεῷ καὶ ἐν μέσοις τοῖς ἐπιπόνοις πράγμασιν ἅτε δὴ σοφώτερά τε ἀνθρώπων φρονοῦντι καὶ ἅπερ οὐ δυνατὸν οὐδὲ ῥάδιον ἀνθρώποις εὑρεῖν. Ἐλέει δὲ κακουμένους καὶ τὴν παρὰ θεοῦ βοήθειαν ἐπ᾿ ἀνθρώποις αἰτοῦ· ἐπινεύσει γὰρ αἰτοῦντι τῷ φίλῳ τὴν χάριν καὶ τοῖς κακουμένοις ἐπικουρίαν παρέξει, τὴν αὑτοῦ δύναμιν γνώριμον ἀνθρώποις καθιστάναι βουλόμενος, ὡς ἂν εἰς ἐπίγνωσιν ἐλθόντες ἐπὶ θεὸν ἀνίωσι καὶ τῆς αἰωνίου μακαριότητος ἀπολαύσωσιν, ἐπειδὰν ὁ τοῦ θεοῦ υἱὸς παραγένηται τὰ ἀγαθὰ τοῖς ἰδίοις ἀποκαθιστῶν.


http://users.uoa.gr/~nektar/

Το θαύμα της προσευχής των θλιμμένων και ταπεινών.

     «Ο Κύριος, δεν ευαρεστείται με την προσευχή των υπερηφάνων. Όταν όμως θλίβεται η ψυχή του ταπεινού ανθρώπου, ο

Κύριος πάντα την εισακούει.

     Ένας γέρος ασκητής, που ζούσε στις πλαγιέςτου όρους Άθω, είδε ότι οι προσευχές των μοναχών ανέβαιναν στους ουρανούς· και

εγώ δεν εκπλήττομαι γι’ αυτό. Ο ίδιος γέροντας, όταν ήταν μικρός και έβλεπε την στεναχώρια του πατέρα του για την ανομβρία που απειλούσε να καταστρέψει την

συγκομιδή, απομακρύνθηκε στο βάθος του κήπου και προσευχήθηκε:

    ‘‘Κύριε, Εσύ είσαι Ελεήμων, Εσύ μας δημιούργησες, Εσύ μας τρέφεις και μας ενδύεις όλους. Βλέπεις, Κύριε, πώς στενοχωριέται ο πατέρας μου για την ανομβρία. Ρίξε τώρα βροχή στην γη!’’.

     Και τα σύννεφα κάλυψαν τον ουρανό και κατέβηκε η βροχή και πότισε την γη.

     Ένας άλλος γέροντας που ζούσε κοντά στην θάλασσα, μου διηγήθηκε το εξής:

     ‘‘Ήταν μια νύχτα σκοτεινή… Ο αρσανάς, ήταν γεμάτος από ψαρόβαρκες. Ξέσπασε θύελλα και πολύ γρήγορα δυνάμωσε. Οι βάρκες, άρχισαν να χτυπούν η μία την άλλη. Οι άνθρωποι προσπαθούσαν να τις συγκρατήσουν, αλλ’ αυτό ήταν αδύνατον μέσα στην βροχή και την θύελλα. Επικρατούσε μεγάλη σύγχυση. Οι ψαράδες, φώναζαν με όλη τους την δύναμη και ήταν φοβερό να ακούς κραυγές φοβισμένων ανθρώπων! Λυπήθηκα τον λαό του Θεού και άρχισα να

προσεύχομαι με δάκρυα:

     ‘Κύριε, κάνε την θύελλα να κοπάσει! Σταμάτησε τα κύματα! Λυπήσου τους πονεμένους ανθρώπους Σου και σώσε τους!’.

     Και σταμάτησε η θύελλα, γαλήνεψε η θάλασσα, και οι άνθρωποι, με ειρήνη πλέον, ευχαριστούσαν τον Θεό’’.

     Υπήρξε εποχή που νόμιζα ότι ο Κύριος κάνει θαύματα μόνο με τις προσευχές των αγίων. Τώρα όμως έμαθα ότι ο Κύριος θα κάνει

το θαύμα Του και στον αμαρτωλό, αμέσως μόλις ταπεινωθεί η ψυχή του. Γιατί, όταν ο άνθρωπος μάθει την ταπείνωση, τότε ο Κύριος εισακούει τις προσευχές του.

     Πολλοί λένε, από έλλειψη πείρας, ότι ‘‘ο τάδε άγιος έκανε θαύμα’’, αλλά εγώ έμαθα ότι το Άγιο Πνεύμα που ζει μέσα στον άνθρωπο κάνει τα θαύματα. Ο Κύριος ‘‘πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι’’ (Α΄ Τιμ. β΄ 4) για να μένουν αιώνια μαζί Του. Γι’ αυτό και ακούει τις προσευχές του αμαρτωλού ανθρώπου και, αυτό, ή για το όφελος των άλλων ή για αυτού του ίδιου που προσεύχεται».

ΑΓΙΟΣ ΣΙΛΟΥΑΝΟΣ Ο ΑΘΩΝΙΤΗΣ

(1866–1938)

[Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου Σαχάρωφ (1896–1993): «Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης», μέρος β΄, Λόγος κ΄ («Ασκητικές σκέψεις, συμβουλές και

παρατηρήσεις»), σελ. 583–584, 10η έκδοση, Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας, 2003.]

ΠΗΓΗ.ΜΟΝΗ ΕΠΑΝΩΣΗΦΗ

 http://fdathanasiou.wordpress.com

Η σημασία της εορτής της Αναλήψεως του Χριστού

Ποια είναι λοιπόν η σημερινή εορτή; Είναι μεγάλη και αξιοσέβαστη, αγαπητέ μου, και υπερβαίνει την ανθρώπινη λογική, και είναι αντάξια της γενναιοδωρίας του Θεού που την καθιέρωσε. Γιατί σήμερα συμφιλιώθηκε το ανθρώπινο γένος με το Θεό.Σήμερα διαλύθηκε η παλιά εχθρότητα και τερματίστηκε ο μακροχρόνιος πόλεμος. Σήμερα επανήλθε στους ανθρώπους μια αξιοθαύμαστη ειρήνη, την οποία ποτέ στο παρελθόν δεν περίμεναν οι άνθρωποι.

Γιατί ποιος ήλπιζε πως επρόκειτο να συμφιλιωθεί ο Θεός με τον άνθρωπο, όχι γιατί θα ήταν ποτέ δυνατόν ο Κύριος να μισήσει τον άνθρωπο, αλλά γιατί ο άνθρωπος, ο δούλος, ήταν απρόθυμος. Όχι γιατί ο Κύριος ήταν άσπλαχνος, αλλά γιατί ο δούλος ήταν αχάριστος. Θέλεις να μάθεις με ποιον τρόπο εξοργίσαμε τον φιλάνθρωπο και αγαθό Κύριό μας; Γιατί είναι σωστό να μάθεις την αιτία της παλιάς έχθρας μας, για να θαυμάσεις τη φιλανθρωπία του Θεού, όταν δεις πως μάς τίμησε ενώ ήμασταν εχθροί και αντίπαλοί Του, και για να μη νομίσεις πως η αλλαγή αυτή οφείλεται σε δικά μας κατορθώματα, και για να μάθεις το μέγεθος της χάρης και της ευεργεσίας Του και να μην πάψεις ποτέ να Τον ευχαριστείς για τις άπειρες δωρεές Του.[...]

Και για να καταλάβεις πως δεν μισούσε το ανθρώπινο γένος, αλλά απεχθανόταν την ανθρώπινη κακία. Εκείνος που είπε: «Θα εξαφανίσω τον άνθρωπο που έπλασα, απ’ το πρόσωπο τη γης», λέει στον άνθρωπο: «Είναι καιρός ο κάθε άνθρωπος να έλθει σε Μένα». Εάν μισούσε τον άνθρωπο, δε θα συζητούσε μαζί του. Τώρα όμως βλέπεις ότι ο Κύριος όχι μόνο δεν θέλει να κάνει εκείνο που απείλησε να κάνει, αλλά και ότι δίνει εξηγήσεις στον δούλο Του και συζητά μαζί του σα να είναι ισότιμος φίλος Του και του λέει ποιες είναι οι αιτίες της καταστροφής που πρόκειται να γίνει, όχι για να μάθει ο άνθρωπος τις αιτίες, αλλά για να τις κάνεις γνωστές στους συνανθρώπους του κι έτσι να τους κάνει πιο προσεκτικούς. Αλλά όπως είπαμε και προηγουμένως, τόσο κακή διαγωγή δείξαμε οι άνθρωποι από παλιά, ώστε λίγο έλειψε να μάς εκδιώξει ο Θεός κι απ’ τη γη.

Αλλά εμείς που τότε αποδειχθήκαμε ανάξιοι να κατοικούμε στη γη, σήμερα ανεβήκαμε στους ουρανούς. Εμείς που αποδειχθήκαμε ανάξιοι να εξουσιάσουμε τη γη, ανεβήκαμε στην ουράνια Βασιλεία, περάσαμε πάνω από τους ουρανούς, αγγίξαμε το θρόνο του Θεού. Και το γένος εκείνο, που φύλαγαν τα Χερουβίμ τον παράδεισο για να μην μπει μέσα, αυτό το γένος σήμερα βρίσκεται πιο ψηλά από τα Χερουβίμ. Αλλά πώς έγινε αυτό το αξιοθαύμαστο και μεγαλειώδες γεγονός; Πώς ανεβήκαμε τόσο ψηλά εμείς που ήμασταν τόσο αμαρτωλοί, εμείς που αποδειχθήκαμε ανάξιοι για να κατοικούμε τη γη και να την εξουσιάζουμε; Πώς σταμάτησε ο πόλεμος; Πώς έπαψε η οργή του Θεού; Πώς; Γιατί αυτό είναι το πλέον αξιοθαύμαστο, ότι δηλαδή δεν ζητήσαμε την ειρήνη εμείς που περιφρονούσαμε άδικα τον Θεό, αλλά μάς κάλεσε ο ίδιος ο Θεός που δίκαια ήταν αγανακτισμένος εναντίον μας, και έτσι μάς έφερε την ειρήνη. «Είμαστε αντιπρόσωποι του Χριστού, και ο Θεός μ’ εμάς ως αντιπροσώπους Του σάς παρακαλεί». Και γιατί αυτό; Εκείνος περιφρονήθηκε άδικα από εμάς, και ο Ίδιος μάς παρακαλεί; Ναι, γιατί είναι Θεός και παρακαλεί ως φιλόστοργος Πατέρας που είναι.

Και πρόσεξε τι γίνεται, Μεσίτης είναι ο Υιός του Θεού, που μάς παρακαλεί, κι όχι ένας απλός άνθρωπος, ούτε άγγελος, ούτε αρχάγγελος, ούτε κάποιος από τους υπηρέτες Του. Και τι κάνει ο Μεσίτης; Αυτό που κάνει κάθε μεσίτης. Όπως ακριβώς όταν δύο άνθρωποι μισούνται μεταξύ τους και δε θέλουν να συμφιλιωθούν, πηγαίνει κάποιος και μπαίνει στη μέση και δίνει τέλος στην έχθρα τους, έτσι ενήργησε και ο Χριστός. Ο Θεός ήταν θυμωμένος εναντίον μας, εμείς αποστρεφόμασταν τον Θεό, τον φιλάνθρωπο Κύριό μας, και ο Χριστός μπήκε στη μέση και μάς συμφιλίωσε.

Αλλά με ποιον τρόπο μπήκε στη μέση ο Χριστός; Πήρε επάνω του Εκείνος την τιμωρία που μάς επέβαλε ο Πατέρας και υπόμεινε και την τιμωρία και τις προσβολές που του έκαναν οι άνθρωποι στη γη. Θέλεις να μάθεις με ποιον τρόπο τα δέχτηκε και τα δύο; «Ο Χριστός –λέει ο Παύλος- μάς εξαγόρασε από την κατάρα του νόμου με το να γίνει ο Ίδιος κατάρα, για τη σωτηρία μας». Είδες πώς δέχτηκε την τιμωρία που επιβλήθηκε από τον ουρανό, δες και πώς υπέμεινε τις προσβολές των ανθρώπων, «Οι βρισιές εκείνων που σε βρίζαμε – λέει- έπεσαν σ’ εμένα». Είδες με ποιον τρόπο διέλυσε την έχθρα, πώς δεν έπαψε να κάνει τα πάντα, και να πάσχει και να ενδιαφέρεται πριν ανεβάσει τον εχθρό και αντίπαλο (τον άνθρωπο) κοντά στον Θεό και να τον καταστήσει φίλο Του; Για όλα αυτά τα αγαθά αφετηρία είναι η σημερινή ημέρα.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

http://www.enoriaka.gr

Να μη μισήσεις τον αμαρτωλό......

Να μη μισήσεις τον αμαρτωλό, διότι όλοι είμαστε υπεύθυνοι. Και αν παρακινείσαι εναντίον του από ζήλο Θεού, να κλάψεις για τον αμαρτωλό και να μην τον μισήσεις, αλλά να μισήσεις τις αμαρτίες του. Να προσευχηθείς για αυτόν, για να μοιάσεις με το Χριστό ο οποίος δεν αγανακτούσε εναντίον των αμαρτωλών αλλά προσηύχετο δι’ αυτούς.

Γιατί λοιπόν να μισήσουμε και να αποστραφούμε εκείνον που εξηπατήθη και γελάστηκε από τον κοινόν μας εχθρόν; Αν μισείς τον αμαρτωλό επειδή κατά τη γνώμη σου δεν είναι δίκαιος, δείχνεις με αυτό τον τρόπο ότι και συ είσαι αμαρτωλός, επειδή δεν έχεις αγάπη. Εκείνος που έχει αποστερηθεί την αγάπη έχει χάσει και το Θεό διότι ο Θεός είναι κυρίως αγάπη.

Μη μισείς λοιπόν και μην καταδιώκεις τον αμαρτωλό αλλά με την συμπάθεια σου προς αυτόν γίνε κήρυξ της αγαθότητος του Θεού, ο Οποίος αν και είσαι ανάξιος, σε κυβερνά και δεν σε παραπετά, ούτε σε αποστρέφεται λόγω των πολλών και μεγάλων σου αμαρτημάτων. Μιμήσου λοιπόν και συ, όσο μπορείς, την ευσπλαχνία Του και την αγαθότητά Του και γίνε οικτίρμων προς τον αδελφόν σου για να κερδίσεις από τον Θεόν την μέγιστη συμπάθειά Του με τη μικρή δική σου συμπάθεια.

Αββάς Ίσαάκ




http://agiabarbarapatras.blogspot.com

Για τον Χρήστο Τσολάκη......

-->

Εχθές συναντηθήκαμε καμιά δεκαριά συμμαθητές στον Πολύγυρο, για να παραβρεθούμε στο σαρανταήμερο μνημόσυνο του αγαπητού μας συμμαθητού Χρήστου Τσολάκη.

Αλήθεια, πέρασαν 40 ημέρες από το πρωϊνό εκείνο της Κυριακής των Βαῒων, όπου ταξιδεύοντας με την οικογένειά μου στις 06:30 περίπου, προς το κοινό σημείο συναντήσεώς μας με τον Χρήστο, στο Βατοπέδι της Σιθωνίας, στην Ιερά Μονή του Αγίου Αρσενίου του Καππαδόκη, πληροφορήθηκα τηλεφωνικά από την κόρη του την Αγγελική την αιφνίδια αναχώρησή του για τα Άνω Σκηνώματα.

Το συναίσθημά μου εξακολουθεί να είναι απερίγραπτο ακόμα και τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές. Γιατί εκείνη την ημέρα είχα την ελπίδα ότι θα τον συναντήσω. Τι να πω! Έτσι ήθελε ο Θεός! Άλλωστε Αυτός δεν είναι ο Δημιουργός; Αυτός δίνει την ζωή αυτός την παίρνει, κατά βούλησή Του!

Με τους παρευρισκόμενους συμμαθητές αναφερθήκαμε για το τι ζήσαμε ο καθένας μας μαζί του.

Αναμνήσεις....πολλές αναμνήσεις. Τον συναντήσαμε ξανά στην τελευταία του κατοικία, χωρίς όμως την φυσική παρουσία του. Όμως στο σπίτι του όλα θύμιζαν τον Χρήστο...

Συμμαθητή αιωνία σου η μνήμη θα σε έχω πάντα στην καρδιά μου γιατί οι δυό μας ζήσαμε αυτό το λίγο το υπερβατό που μας επέτρεψε ο Θεός.

Βασίλειος Τσαφαρίδης

Και στη Μυτιλήνη έγινε την ίδια μέρα και ώρα το μνημόσυνο του αγαπημένου μας φίλου Χρήστου Τσολάκη.

Πέρασε για ένα χρόνο από τη Μυτιλήνη και μας άφησε την ανιδιοτελή αγάπη του, κέρδισε με τον τρόπο του την αγάπη μας.!!

Θέλω να το τονίσω....πρώτα μας αγάπησε εκείνος και μας άνοιξε τη καρδιά μας. Είναι κοινή ομολογία όλων μας.

Μαζευτήκαμε η παρέα του, του φτιάξαμε εμείς τα κόλλυβα με αγάπη, παρευρέθηκαν και 8 συνάδερφοι του που είχανε συνυπηρετήσει σε διάφορα μέρη της Ελλάδας και της Κύπρου. 

Το κυρίαρχο συναίσθημα που επικρατούσε ήταν η Χαρμολύπη. Η ανθρώπινη λύπη για την φυσική έλλειψη του, η έλλειψη ενός ανθρώπου που μόνο χαρά έδινε και κουράγιο, κατά κοινή ομολογία όλων μας, αλλά και από την άλλη η Χαρά ότι είναι πολύ καλά εκεί που είνα,ι και όπως είπε και ένας φίλος γιατρός ήταν φανερό ότι ο Θεός τον ήθελε κοντά Του, γιατί έτσι όπως έφυγε ούτε σε νοσοκομείο μέσα να ήταν θα τον προλάβαιναν.

Ο Πνευματικός επισήμανε ένα χάρισμα του Χρήστου , το ότι ποτέ δεν είχε κατηγορήσει κάποιον, ποτέ δε πρόσβαλε, πάντα είχε κάτι καλό να πει για τον οποιονδήποτε όσο και αν τον είχε πικράνει. Ένα φωτεινό παράδειγμα για μας. Ας μεσητεύει από κει που είναι.

Ήδη η Παρηγοριά έχει αρχίσει να σκεπάζει τις ψυχές όλων μας που πονέσαμε με το ξαφνικό φευγιό του, και ειδικά στην αγαπημένη του οικογένεια!

Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν.!!!!

Χριστός Ανέστη - Αληθώς Ανέστη.

Ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἡ μοναδική μας ἀγάπη . Τοῦ πατρός ΑΝΑΝΙΑ ΚΟΥΣΤΕΝΗ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ ΛΟΥΚΑ

Δέκατη τρίτη Κυριακή του Λουκᾶ, ἀγαπητοί, σήμερα. Ὁ Χριστός μᾶς πήγαινε στήν Ἱερουσαλήμ γιά νά σταυρωθεῖ καί νά πεθάνει. τοῦ 'φεραν παιδάκια στό δρόμο καί τά εὐλόγησε, καί χάρηκε ἡ ψυχή Του, καί εἶπε πῶς ἔτσι πρέπει νά γίνωμε ὅλοι, σάν τά παιδιά, μέ ἀφέλεια, μέ ἐμπιστοσύνη, ταπείνωση καί ἀγάπη γιά νά μποῦμε στή Βασιλεία Του.

Καί στή συνέχεια ἕνας ἀκροατής ἐπίσημος, ἕνας ἄρχοντας τῆς Συναγωγῆς, καθώς ἄκουσε γιά τή Βασιλεία, ἦλθε ὁ πόθος μέσα του γιά τήν αἰώνια ζωή, καί ρώτησε τόν Χριστό λέγοντάς Του: «Διδάσκαλε ἀγαθέ, τί νά κάνω γιά νά κερδίσω τήν αἰώνια ζωή;». καί ὁ Κύριος του εἶπε: «Μή μέ λές ἀγαθόν -γιατί τόν ἐξελάμβανε ὡς ἄνθρωπο- γιατί ἕνας εἶναι ἀγαθός, μονάχα ὁ θεός». καί στή συνέχεια τοῦ συμπληρώνει: «Τίς ἐντολές γνωρίζεις· νά μή μοιχεύσεις, νά μή φονεύσεις, νά μήν κλέψεις, νά μήν ψευδομαρτυρήσεις, καί νά τιμᾶς τόν πατέρα σου καί τή μητέρα σου».

Καί κεῖνος τότε ἀπορημένος καί παραξενεμένος γύρισε καί εἶπε στόν Χριστό μας: «Ὅλα αὐτά, Κύριε, ἀπό παιδάκι τά ἔχω τηρήσει...». Ἦταν σπουδαῖος ἄνθρωπος αὐτός, ἤτανε ἀγωνιστής. Σέ ἄλλο Εὐαγγέλιο λέει ὅτι ὁ Χριστός τόν κοίταξε καί τόν ἀγάπησε. καί στή συνέχεια τοῦ εἶπε: «Ἕνα τότε σου λείπει· νά τά πωλήσεις ὅλα ὅσα ἔχεις, νά τά δώσεις στούς φτωχούς, νά μέ ἀκολουθήσεις καί θά βρεῖς θησαυρό στούς οὐρανούς». Ἐκεῖνος ὁ ἄνθρωπος εἶχε ἀρνηθεῖ κάθε κακό. τοῦ ἔλειπε ὅμως ἕνα: «τό πλήρωμα τοῦ Νόμου», ἡ ἀγάπη καί μάλιστα ἡ ἔμπρακτη. Τοῦ τό προτείνει ὁ Κύριος καί ἴσως ἔβλεπε καί ἕνα μέλλοντα Ἀπόστολο σ' αὐτόν τόν σπουδαῖο ἄρχοντα τῆς Συναγωγῆς.

Μόλις τοῦ εἶπε ὁ Χριστός νά τά πωλήσει καί τά ὑπόλοιπα, ἐκεῖνος λυπήθηκε πάρα πολύ. Πάρα πολύ! Γιατί ἦταν πλούσιος καί ἦταν κολλημένη ἡ ψυχή του στά ἀγαθά. Παρότι τήρησε τό Νόμο, δέν ἔκαμε τό «πλήρωμα τοῦ Νόμου», δέν λευτερώθηκε ἡ ψυχή του ἀπό τούς ἐπίγειους δεσμούς. καί ὁ Κύριος ἔβγαλε ἕνα συμπέρασμα πῶς: «δύσκολα αὐτοί ποῦ ἔχουν τά χρήματα μποροῦν νά μποῦνε στή Βασιλεία του. Καί εἶναι πιό εὔκολο νά μπεῖ μία γκαμήλα στή μικρή τρύπα ποῦ ἀνοίγει ἡ βελόνα στά ὑφάσματα, παρά νά μπεῖ πλούσιος στή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ». καί τότε οἱ ἀκροαταί καί οἱ Μαθηταί τοῦ εἶπαν: «Ποιός μπορεῖ νά σωθεῖ;». 

Κι αὐτό λέει πολλά, διότι κάθε ἄνθρωπος ἔχει φιλαργυρία, εἴτε γενική, εἴτε εἰδική, κι ἔχει καί προσκολλήσεις. Κι ἄν ἕνας πλούσιος χωρίς νά κλέψει -τό 'πε παραπάνω- ἔχει ἀποκτήσει ἀγαθά, ποῦ σημαίνει ὅτι αὐτό εἶναι εὐλογία θεοῦ, δέν μπορεῖ νά σωθεῖ, πῶς ἕνας φτωχός ποῦ προσπαθεῖ νά βγάλει τό ψωμί του καί κάνει τόσα θά μπορέσει νά σωθεῖ; καί ὁ Κύριος τους εἶπε ὅτι «Καλά λέτε. νά ξέρετε ἕνα πράμα ὅμως, ὅτι αὐτά ποῦ δέν μποροῦν νά κάνουν οἱ ἄνθρωποι, τά κάνει ὁ Θεός». καί πραγματικά ὅταν ὁ ἄνθρωπος δείξει καλή διάθεση, ἐμπιστοσύνη στόν Θεό, καί προσπαθήσει λιγάκι, ἤ τουλάχιστον ἀνοίξει τήν ψυχή του, τότε ὁ Κύριος κάμει τά ὑπόλοιπα. 

Ἀπό μᾶς περιμένει τήν καλή καί ἀγαθή προαίρεση καί τή μικρή προσπάθεια. καί Κεῖνος τελειοποιεῖ τά ὑπόλοιπα, διότι στήν Ἐκκλησία μᾶς γίνεται τό ἀπίστευτο καί τό ἀκατόρθωτο, ἀρκεῖ ἐμεῖς σάν παιδάκια τοῦ Χριστοῦ νά δείξωμε ἐμπιστoσύvn στόν Κύριο καί νά προσπαθήσουμε νά τηρήσουμε τίς ἐντολές Του μέ τή δική Του δύναμη καί Χάρη, διότι καί πλούσιοι σώθηκαν στήν Καινή Διαθήκη καί στήν Ἐκκλησία, ὅπως ὁ ἀρχιτελώνης Ζακχαῖος· τόν βοήθησε καί τόν φώτισε ὁ Θεός. Ἐκεῖνος ὅμως ἀναζητοῦσε νά ἰδεῖ τόν Ἰησοῦ ποιός εἶναι, νά τόν γνωρίσει. καί ὁ Ἰησοῦς τόν ἔσωσε. Μακάρι κι ἡ δική μας ψυχή, ἀγαπητοί ἀκροαταί, νά ἔχει μοναδική ἀγάπη τόν Χριστό, καί νά μήν προσκολλᾶται στά ἐπίγεια καί ὑλικά μεγέθη καί ἀγαθά. Τότε καί ἐδῶ θά περάσει καλά, καί στήν αἰώνια ζωή θά βρεῖ τόν Χριστό καί θά τόν ἔχει πάντοτε.

Τοῦ πατρός   ΑΝΑΝΙΑ ΚΟΥΣΤΕΝΗ

Ὁ Θεός καί τό αὐτεξούσιο τοῦ ἀνθρώπου.Ἡ εὐγένεια τοῦ Θεοῦ

Ἄν τό κάνουμε, τότε ἡ ψυχή μας θά «γεμίσει». Ἐκεῖνος, πού μπορεῖ νά μᾶς χαρίσει αὐτό τό πλήρωμα, αὐτό τό γέμισμα τῆς ψυχῆς εἶναι μόνο ὁ Χριστός, ἡ Παναγία Μας, ἡ Ἁγία Τριάς. 

Ἄς ἀποτολμηθεῖ ἕνα δογματικό σχόλιο στά ἀνωτέρω τρία ἀποσπάσματα τῶν λόγων του. Στό πρῶτο λέγει «ὁ Χριστός κρούει», στό δεύτερο ὅτι «τό Ἅγιον Πνεῦμα κρούει» καί στό τρίτο ὅτι ἡ «Θεία Χάρη» εἶναι αὐτή, πού «κρούει». Φαίνεται καθαρά ἀπό αὐτά ὅτι ὁ Γέροντας διακρίνει σαφῶς οὐσία καί ἐνέργειες στό Θεό. Οὐσία ἀμέθεκτη καί ἐνέργειες μεθεκτές ἀπο τούς ἀνθρώπους. 

Πράγματι ἡ Χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία στή Ἁγ. Γραφή λέγεται καί Ἅγιον Πνεῦμα (ὡς θεία ἐνέργεια καί ὄχι ὡς πρόσωπον, ἤ ὡς οὐσία), εἶναι Αὐτή, πού κρούει στήν ψυχή τοῦ κάθε ἀνθρώπου. Αὐτή ἡ Θεία Χάρις εἶναι ἡ κοινή ἐνέργεια τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ ἄκτιστη θεοποιός Χάρις, στήν Ὁποία, ὅποιος μετέχει γίνεται κατά Χάριν Θεός.

 Σ΄ αὐτήν μετέχει κάθε ἄνθρωπος πού θέλει, κάθε ἄνθρωπος, πού μετανοεῖ, βαπτίζεται καί τηρεῖ τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ.

Ἀπόσπασμα ἀπό τό Βιβλίο: Ἡ θεραπεία τῆς ψυχῆς κατά τόν Γέροντα Πορφύριο.Β΄ ΕΚΔΟΣΗ ΕΠΗΥΞΗΜΕΝΗ (Ἱερομονάχου Σάββα Ἁγιορείτου).

http://evaggelismostheotokou.gr/