Τό καλό εἶναι ποῦ δέν μᾶς ἐγκαταλείπει ὁ Θεός.

Ὁ Καλός Θεός τόν σημερινό κόσμο τόν φυλάει μέ τά δυό Του χέρια, παλιότερα μόνο μέ τό ἕνα. Σήμερα, μέσα στούς τόσους κινδύνουν ποῦ ζῆ ὁ ἄνθρωπος, ὁ Θεός τόν φυλάει ὅπως ἡ μάνα τό μικρό παιδί, ὅταν ἀρχίζη νά περπατάη.

Τώρα μᾶς βοηθοῦν πιό πολύ ὁ..Χριστός, ἡ Παναγία, οἱ Ἅγιοι, ἀλλά δέν τό καταλαβαίνουμε.

Ποῦ θά ἦταν ὁ κόσμος, ἄν δέν βοηθοῦσαν!… Τό μεγαλύτερο ποσοστό τῶν ἀνθρώπων παίρνει χάπια καί εἶναι σέ μία κατάσταση… Ἄλλος μεθυσμένος, ἄλλος ἀπογοητευμένος, ἄλλος ζαλισμένος, ἄλλος ἀπό τούς πόνους ξενυχτισμένος.

Ὅλοι αὐτοί βλέπεις νά ὁδηγοῦν αὐτοκίνητα, μοτοσυκλέτες, νά κάνουν ἐπικίνδυνες δουλειές, νά χειρίζωνται ἐπικίνδυνα μηχανήματα. Εἶναι ὅλοι αὐτοί σέ κατάσταση νά ὁδηγοῦν; Μποροῦσε νά εἶχε σακατευθῆ ὁ κόσμος. Πῶς μᾶς φυλάει ὁ Θεός καί δέν τό καταλαβαίνουμε!

Παλιά, θυμᾶμαι, πήγαιναν οἱ γονεῖς στά χωράφια καί πολλές φορές μᾶς ἄφηναν στήν γειτόνισσα νά μᾶς προσέχη μαζί μέ τά παιδιά τά δικά της. Ἀλλά τότε ἦταν ἰσορροπημένα τά παιδιά. Μία ματιά ἔριχνε ἡ γειτόνισσα καί ἔκανε τίς δουλειές της καί ἐμεῖς παίζαμε ἥσυχα. Ἔτσι καί ὁ Χριστός, ἡ Παναγία, οἱ Ἅγιοι παλιά μέ μία ματιά παρακολουθοῦσαν τόν κόσμο.

Σήμερα καί ὁ Χριστός καί ἡ Παναγία καί οἱ Ἅγιοι τόν ἕναν πιάνουν ἀπό ΄δῶ, τόν ἄλλον ἀπό ΄κεῖ, γιατί οἱ ἄνθρωποι δέν εἶναι ἰσορροπημένοι.

Τώρα εἶναι μία κατάσταση… Θεός φυλάξοι!!!!

ΓΕΡΟΝΤΑΣ  ΠΑΙΣΙΟΣ

http://talantoblog.blogspot.gr/

η ακολουθία του Αγίου Παισίου του Αγιορείτου

ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΟΣΙΟΥ ΠΑΙΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ by mhtsos2007

ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΣΙΟΝ ΠΑΙΣΙΟΝ ΤΟΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΝ .pdf

Το θαύμα της Αγίας Ευφημίας(11 Ιουλίου)

-->

Στην Χαλκηδόνα συνήλθαν οι 630 θεοφόροι Πατέρες το έ­τος 451 συγκροτήσαντες την Αγία Τετάρτη Οικου­μενική Σύνοδο, επί των ευσεβεστάτων Βασιλέων Μαρκιανού και Πουλχερίας. 

Ή Σύνοδος αυτή κατεδί­κασε τον αιρετικό Ευτυχή, ο οποίος εκήρυττε την πλά­νη, ότι ο Χριστός έχει μόνο μία φύση και μία ε­νέργεια, αυτή της Θεότητος. Οι Άγιοι Πατέρες εδογμάτισαν την πίστη της Εκκλησίας, ότι ο Χριστός έχει δύο τελείας φύσεις, θελήσεις και ενεργείας, την θεία και την ανθρωπίνη, σε μία Yπόσταση. 

Είναι δε ενωμένες οι δύο φύσεις ατρέπτως, ασυγχύτως, αναλλοιώτως και αδιαιρέτως. Κατά την ανωτέρω Σύνο­δο οι Όρθόδοξοι Πατέρες συνέταξαν Τόμο, ο οποίος περιείχε την πίστη την αληθή, την οποία πά­ντοτε πίστευε και εκήρυττε η Έκκλησία του Χρι­στού. Επίσης οι αιρετικοί Μονοφυσίτες συνέταξαν τόμο που περιείχε τις πλάνες τους. Τότε ομο­φώνως Ορθόδοξοι και αιρετικοί απεφάσισαν να τε­θούν και τα δύο κείμενα επί του στήθους της Αγίας Ευφημίας και ανοίγοντας την λειψανοθήκη έπραξαν ούτως και εσφράγισαν πάλι αυτήν. Όταν δε άνοιξαν την θήκη, βρήκαν τον Τόμο των Ορθοδόξωv στα χέρια της και των αιρετικών Μονοφυσιτών το κεί­μενο στα πόδια της. 

Έτσι η Μεγαλομάρτυς Ευφημία με το έξαίσιο αυτό θαύμα επεκύρωσε και υπέγραψε τον ορθόδοξο Τόμο και διεσάλπισε το Χριστολογικό δόγμα περί των δύο φύσεων του Χρι­στού μας στα πέρατα της οικουμένης και απέδειξε ότι η διδασκαλία του Ευτυχούς και των οπαδών του Μονοφυσιτών ήταν σατανική πλάνη.


 http://proskynitis.blogspot.gr

Ο αχάριστος είναι πάντα λυπημένος

-Γέροντα, γιατί πολλοί άνθρωποι , ενώ τα έχουν όλα ,νιώθουν άγχος και στενοχώρια; -Όταν βλέπετε έναν άνθρωπο να έχη μεγάλο άγχος, στενοχώρια και λύπη, ενώ τίποτε δεν του λείπει, να ξέρετε ότι του λείπει ο Θεός. Όποιος τα έχει όλα, και υλικά αγαθά και υγεία, και, αντί να ευγνωμονή τον Θεό , έχει παράλογες απαιτήσεις και γκρινιάζει, είναι για την κόλαση με τα παπούτσια.

Ο άνθρωπος, όταν έχη ευγνωμοσύνη, με όλα είναι ευχαριστημένος.

Σκέφτεται τί του δίνει ο Θεός κάθε μέρα και χαίρεται τα πάντα. Όταν όμως είναι αχάριστος, με τίποτε δεν είναι ευχαριστημένος γκρινιάζει και βασανίζεται με όλα. Αν, ας πούμε, δεν εκτιμάη την λιακάδα και γκρινιάζει, έρχεται ο Βαρδάρης και τον παγώνει .; Δεν θέλει την λιακάδα θέλει το τουρτούρισμα που προκαλεί ο Βαρδάρης. -Γέροντα, τί θέλετε να πήτε μ' αυτό; -Θέλω να πω ότι, αν δεν αναγνωρίζουμε τις ευλογίες που μας δίνει ο Θεός και γκρινιάζουμε, έρχονται οι δοκιμασίες και μαζευόμαστε κουβάρι. Όχι, αλήθεια σας λέω, όποιος έχει αυτό το τυπικό , την συνήθεια της γκρίνιας, να ξέρη ότι θα του έρθη σκαμπιλάκι από τον Θεό, για να ξοφλήση τουλάχιστον λίγο σ' αυτήν την ζωή.

 Και αν δεν του έρθη σκαμπιλάκι , αυτό θα είναι χειρότερο, γιατί τότε θα τα πληρώση όλα μια και καλή στην άλλη ζωή. -Δηλαδή , Γέροντα, η γκρίνια μπορεί να είναι συνήθεια; -Γίνεται συνήθεια, γιατί η γκρίνια φέρνει γκρίνια και η κακομοιριά φέρνει κακομοιριά. Όποιος σπέρνει κακομοιριά, θερίζει κακομοιριά και αποθηκεύει άγχος. Ενώ , όποιος σπέρνει δοξολογία, δέχεται την θεϊκή χαρά και την αιώνια ευλογία. Ο γκρινιάρης, όσες ευλογίες κι αν του δώση ο Θεός, δεν τις αναγνωρίζει. 

Γι' αυτό απομακρύνεται η Χάρις του Θεού και τον πλησιάζει ο πειρασμός τον κυνηγάει συνέχεια ο πειρασμός και του φέρνει όλο αναποδιές, ενώ τον ευγνώμονα τον κυνηγάει ο Θεός με τις ευλογίες Του. Η αχαριστία είναι μεγάλη αμαρτία, την οποία ήλεγξε ο Χριστός. «Ουχ οι δέκα εκαθαρίσθησαν; οι δε εννέα πού», είπε στον λεπρό που επέτρεψε να Τον ευχαριστήση . Ο Χριστός ζήτησε την ευγνωμοσύνη από τους δέκα λεπρούς όχι για τον εαυτό Του αλλά για τους ίδιους, γιατί η ευγνωμοσύνη εκείνους θα ωφελούσε.

                                                                                        

ΜΑΡΤΥΡΙΑ: “ΕΙΔΑ ΤΟΝ ΙΗΣΟΥ ΩΣ ΜΩΡΟ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ”....

Eχω να καταθέσω κι εγώ μια μαρτυρια ,με θαύμα θεϊκής προελεύσεως. Οταν ήμουν μικρή, ετών περίπου 10 με 11 είχαμε, πάει με το σχόλειο στην εκκλησία.Το σχολείο μας πήγαινε στη θεία κοινωνία ώστε να λάβουμε σώμα κι αίμα Χριστού. Κάποια στιγμή ενώ κοιτούσα αφηρημένα προς στην αγια τράπεζα από το πορτάκι, είδα κάτι παράξενο.

Ενα μωρό κι γύρο γύρο οι παπάδες να είναι σκυμμένοι πάνω του.Νόμισα ότι ήταν παιδί κάποιου πάτερ κι έτυχε να το βάλουν εκεί. Που να πάει ο νους μου ,πως εκείνη τη “στιγμη” εξελισόταν κάτι μοναδικό! Κι ομως” όταν το έψαξα το θέμα του πως γίνετε, το μυστήριο της θείας κοινωνίας το θυμήθηκα αυτό που τότε μου συνέβει. Δεν ήξερα ότι ως μωρό, κατεβαίνει ο Χριστός κι γίνετε θυσία για μας. Απίστευτο πραγματικά ένιωσα την ανάγκη να το μοιραστώ μαζί σας για να το μάθουν όλοι κι να πιστέψουν ότι ναι κατεβαίνει το μωρό Ιησούς κι θυσιάζεται για εμάς.

Aναγνώστρια (Μαρία Γιάνναρη)

Πηγή: www.agioritikovima.gr


αντιγραφή: http://vatopaidi.wordpress.com

Η ιδανική φιλία κατά τον Άγιο Γρηγόριο Θεολόγο

Ἡ γοητεία τοῦ κακοῦ καί ἡ φαυλότητα τῆς ζωῆς ἔχουν ἀμαυρώσει ὅλα τά καλά τοῦ βίου μας. Καί μεταξύ αὐτῶν τῶν καλῶν συμπεριλαμβάνονται καί οἱ φιλίες. Κάτω ἀπό τό γενικό ξεπεσμό καί ἐξευτελισμό τῆς ζωῆς χάθηκαν ἤ ἀλλοτριώθηκαν κι αὐτές. Κι ὅμως, φίλοι μου, ὅλοι ἔχουμε ἀνάγκη μιᾶς γνήσιας, ἀληθινῆς, δυνατῆς καί πραγματικῆς φιλίας. Δύσκολα κτίζονται τέτοιες φιλίες. Εὔκολα καταστρέφονται.

Κι ὅσοι ἀπέκτησαν τέτοιες ζηλευτές φιλίες ἔζησαν εὐτυχισμένοι. Γι᾽ αὐτό θά σᾶς δώσω τήν συνταγή τῆς ἰδανικῆς φιλίας. Ὄχι ἐγώ. Ἐσεῖς τό ξέρετε, ὅτι πάντα ἀφήνω ἐκείνους πού ξέρουν τά θέματα τῆς ζωῆς μας καλύτερα ἀπό μᾶς νά μᾶς ποῦν τήν σοφή συμβουλή τους. Ἔτσι ἀνεκάλυψα στόν ἅγιο Γρηγόριο τόν Θεολόγο τίς προϋποθέσεις μιᾶς μεγάλης φιλίας, σάν αὐτή, πού εἶχε ὁ ἴδιος μέ τόν Μέγα Βασίλειο. Ὁ ἴδιος ἔλεγε, ὅτι «ἐφαίνετο νά ἔχωμεν οἱ δύο μας μίαν ψυχήν πού ἐκατοικοῦσεν εἰς δύο σώματα. Τότε πλέον ἐγίναμεν τά πάντα ὁ ἕνας διά τόν ἄλλον, ὁμόστεγοι, ὁμοτράπεζοι, συμφυεῖς, ἀποβλέποντες εἰς τό ἴδιο καί πάντοτε αὐξάνοντες ὁ ἕνας τόν πόθο τοῦ ἄλλου, ὥστε νά γίνῃ θερμότερος καί μόνιμος».

       Ἄς δοῦμε λοιπόν πῶς ἐκτίσθη αὐτή ἡ ζηλευτή, εὐλογημένη καί πασίγνωστη φιλία τῶν δύο μεγάλων ἀνδρῶν καί ἁγίων πατέρων μας. Ἔτσι θά διδαχθοῦμε κι ἐμεῖς τά μεγάλα μυστικά τῆς εὐτυχισμένης ζωῆς.

     

1. Ἡ ἀληθινή φιλία πρέπει νά εἶναι «θεῖος καί φρόνιμος ἔρως» ἀπηλλαγμένος ἁμαρτίας. Γράφει ὁ ἅγιος Γρηγόριος: «Οἱ σωματικοί ἔρωτες, καθώς ἀφοροῦν τά πράγματα πού περνοῦν, περνοῦν κι ἐκεῖνοι ὅπως τά ἐαρινά λουλούδια. Οὔτε ἡ φλόγα μένει, ὅταν τά ξύλα τελιώσουν, ἀλλά χάνεται μαζί μέ αὐτά πού τήν τρέφουν, οὔτε ὁ πόθος ὑπάρχει, ὅταν τό προσάναμμα σβήση. Οἱ θεῖοι ὅμως καί φρόνιμοι ἔρωτες, ἐπειδή ἀναφέρονται εἰς κάτι σταθερόν, διά τοῦτο ἀκριβῶς εἶναι μονιμώτεροι καί ὅσον περισσότερον παρουσιάζεται τό κάλλος των τόσον περισσότερον συνδέουν τούς ἐραστές μέ αὐτό καί μεταξύ των. Αὐτός εἶναι ὁ νόμος τοῦ ἰδικοῦ μας ἔρωτος».

     

2. Μιά δυνατή φιλία γεννᾶται, ὅταν οἱ φίλοι διεξάγουν κοινό ἀγῶνα καί ἁμιλλῶνται εἰς τήν κατάκτησιν τῶν ὑψηλῶν κορυφῶν τῆς ἀρετῆς. Γράφει γι᾽ αὐτή τήν κοινή ἐπιδίωξιν τοῦ ἰδίου καί τοῦ Μεγάλου Βασιλείου ὁ ἅγιος Γρηγόριος: «Κοινή ἐπιδίωξις καί τῶν δύο ἡ ἀρετή καί ἡ συμμόρφωσις τῆς ζωῆς μας πρός τίς μελλοντικές ἐλπίδες». Ἐξομολογεῖται διά τόν θεῖον πόθον των: «Τήν ἐπιδίωξιν αὐτήν ἔχοντες ἐμπρός μας κατευθήναμεν τήν ζωήν μας ὁλόκληρον καί κάθε ἐνέργειάν μας· μᾶς ὡδηγοῦσεν ἡ ἐντολή καί ἠκονίζαμεν ὁ ἕνας εἰς τόν ἄλλον τήν ἀρετήν μας καί εἴμεθα, ἐάν δέν εἶναι ὑπερβολικόν τοῦτο νά εἴπω, ὁ ἕνας διά τόν ἄλλον κανών καί μέτρον, μέ τά ὁποῖα διακρίνεται τό ὀρθόν καί τό μή ὀρθόν».

     

3. Ἡ ἰδανική φιλία ἀνθεῖ σέ περιβάλλοντα ἀμόλυντα ἀπό τήν ἁμαρτία καί τήν συναναστροφή τῶν κακῶν καί τῶν πονηρῶν. Προσέξτε ἰδιαίτερα τίς συνετές παρατηρήσεις τοῦ ἁγίου Πατέρα μας Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου: «Ἀπό τούς σπουδαστές μας συνανα-στρεφόμεθα, ὄχι βέβαια τούς πιό ἀνήθικους ἀλλά τούς πιό φρόνιμους· οὔτε τούς πιό ἐριστικούς ἀλλά τούς πιό εἰρηνικούς καί ἐκείνους πού ἡ συναναστροφή των εἶναι ὠφελιμωτέρα. Διότι ἐγνωρίζαμεν ὅτι εἶναι εὐκολώτερον νά λάβῃς τήν ἀσθένειαν παρά νά χαρίσῃς τήν ὑγείαν. Καί εἰς τά μαθήματα ἐφθάσαμεν νά χαιρώμεθα ὄχι μέ τά πιό εὐχάριστα ἀλλά μέ τά πιό ὠφέλιμα. Ἐπειδή καί ἀπό αὐτά οἱ νέοι συμμορφώνονται πρός τήν ἀρετήν ἤ τήν κακίαν». Μακάρι ὅλοι μας νά μπορέσουμε νά κάνουμε αὐτές τίς ἀθάνατες συμβουλές κανόνες καί νόμους ζωῆς.

     

4. Ἡ ἀληθινή φιλία στηρίζεται στούς ἀποστολικούς λόγους καί νόμους: «ὅποιος ἀγαπᾶ δέν ζητεῖ τίποτε διά τόν ἑαυτόν του». Καί «Διά τῆς φιλαδελφίας νά γίνεσθε φιλόστοργοι μεταξύ σας. Νά προλαμβάνη ὁ καθένας τούς ἄλλους εἰς τό νά τούς ἀποδίδη τιμήν». Αὐτά ἐφήρμοζαν οἱ θεϊκοί πατέρες, ὅπως ἀναφέρει ὁ ἴδιος σεβαστός πατέρας μας Γρηγόριος: «Ἀγωνιζόμεθα καί οἱ δυό, ὄχι ποιός νά ἔχῃ ὁ ἴδιος τό πρωτεῖον, ἀλλά πῶς νά τό παραχωρήσῃ εἰς τόν ἄλλον· τήν εὐδοκίμησιν ὁ ἕνας τοῦ ἄλλου τήν ἐθεωρούσαμεν ἰδικήν μας… πρέπει νά πεισθῆτε ὅτι ἐζούσαμεν ὁ ἕνας μέσα εἰς τό εἶναι τοῦ ἄλλου καί δίπλα εἰς τόν ἄλλον». Ἡ ἀγάπη καί ὁ σεβασμός πού εἶχε ὁ ἅγιος Γρηγόριος εἰς τόν Μέγα Βασίλειον φαίνεται στά πιό κάτω λόγια μέ τά ὁποῖα συγκρίνεται ὁ ἴδιος μέ τόν φίλο του. Γράφει: «Τό ὡραιότερον εἶναι ὅτι ἐσχηματίσθη ἀπό ἐμᾶς μία ἀδελφότης πού ἐκεῖνος διεμόρφωνε καί κατηύθυνεν ὡς ἀρχηγός μέ κοινές ἱκανοποήσεις, μολονότι ἐγώ ἔτρεχα πεζός δίπλα εἰς ἅρμα Λυδικόν (ταχυδρόμον δηλαδή), ὅπου καί ὅπως ἐπήγαινεν ἑκεῖνος».

     

5. Τήν ἀληθινή φιλία συνδέει καί ὁ κοινός σκοπός τῆς ζωῆς. Ἔτσι ἄρχισε ἡ φιλία μας, ἀποκαλύπτει ὁ θεῖος πατέρας «καθώς μέ τό πέρασμα τοῦ καιροῦ ὡμολογήσαμεν τόν πόθον μας ὁ ἕνας εἰς τόν ἄλλον καί ὅτι αὐτό πού μᾶς ἐνδιέφερε ἦταν ἡ φιλοσοφία, τότε πλέον ἐγίναμεν τά πάντα ὁ ἕνας διά τόν ἄλλον».

     

6. Τήν γνήσια φιλίαν συνδέουν οἱ κοινές ἀρχές καί οἱ κοινές ἀντιλήψεις. Γι᾽ αὐτό τό θέμα γράφει ὁ ἅγιος Γρηγόριος: «Τίποτε, νομίζω δέν ἀξίζει, ἐάν δέν ὁδηγεῖ εἰς τήν ἀρετήν καί δέν κάνει καλυτέρους ὅσους ἀσχολοῦνται μέ αὐτό. Διά τούς ἄλλους ὑπάρχουν διάφορες ὀνομασίες ἤ ἀπό τόν πατέρα ἤ ἀπό τήν οἰκογένειαν ἤ ἀπό τό ἐπάγγελμα καί τίς πράξεις των. Ἐμεῖς ὅμως ἔχομεν τό μέγα προσόν καί ὄνομα νά εἴμεθα καί νά λεγώμεθα χριστιανοί. Αὐτό ἦτο ἡ μεγαλυτέρα καύχησις γιά μᾶς».

     

7. Ἡ μεγάλη φιλία ἐκδηλώνεται μέ τρυφερότηττα, εὐαισθησία, στοργή καί φιλαδελφία. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ἀναφέρεται εἰς τόν φίλον του καί τόν ἀποκαλεῖ «ὁ ἐμός Βασίλειος». Δηλαδή «ὁ δικός μου Βασίλειος». Ἔτσι γίνεται, ὅταν ἡ φιλία εἶναι ἀνιδιοτελής, καθαρή καί λουσμένη στό φῶς τῆς χριστιανικῆς ἀγάπης καί ἀρετῆς.

     

Τί λέτε; Πῶς σᾶς φαίνονται αὐτά; Δοκιμάστε τα καί θά βεβαιωθῆτε, ὅτι θά σᾶς βοηθήσουν νά δημιουργήσετε γερές καί ἰσχυρές φιλίες, πού θά ἀντέξουν στόν χρόνο καί στήν τρικυμία τῆς ζωῆς σας.

       Αὐτή ἡ φιλία τῶν ἁγίων ἀνδρῶν διεφημίσθη παντοῦ εἰς τόν τότε κόσμον καί ἔμεινεν εἰς τήν ἱστορίαν. Τό ὁμολογεῖ ὁ ἴδιος ὁ ἅγιος Γρηγόριος. Γράφει: «Αὐτά ἔκαμαν νά γίνωμεν γνωστοί εἰς τούς διδασκάλους καί τούς συναδέλφους μας, γνωστοί εἰς ὅλην τήν Ἑλλάδα, καί μάλιστα εἰς τούς πιό ἐπιφανεῖς Ἕλληνες. Εἴχαμεν πλέον ξεπεράσει τά σύνορα τῆς Ἑλλάδος, ὅπως ἔγινε σαφές ἀπό διηγήσεις πολλῶν. Ἠκούοντο οἱ διδάσκαλοί μας εἰς ὅσους ἠκούοντο αἱ Ἀθῆναι, συνακουόμεθα καί ἐμεῖς οἱ δύο καί συναναστρεφόμεθα εἰς τόσους ἀνθρώπους, εἰς ὅσους καί οἱ δάσκαλοί μας καί δέν ἤμεθα ἕνα ζεῦγος ἄσημον καί κοντά καί μακράν τῶν διδασκάλων μας».

     

Ὁ ἴδιος θεοφόρος καί ἁγιοπνευματοκίνητος Πατέρας ἔγραψε καί τό ὡραιότατον ἐγκώμιον τῆς φιλίας:

     

«Μέ τίποτε ἀπό ὅ,τι ὑπάρχει εἰς τόν κόσμον δέν μπορεῖ κανείς νά συγκρίνῃ ἕνα πιστόν φίλον, καί τό κάλλος του δέν ἔχει ὅρια». «Ὁ πιστός φίλος εἶναι ἰσχυρά προστασία» (Σοφ. Σολ. ς’ 14-15) καί βασίλειον ὀχυρωμένον. Ὁ πιστός φίλος εἶναι ἔμψυχος θησαυρός. Ὁ πιστός φίλος εἶναι πολυτιμότερος ἀπό χρυσάφι καί ἀπό πολλούς πολυτίμους λίθους. Ὁ πιστός φίλος εἶναι κῆπος περιφραγμένος καί πηγή σφραγισμένη, τά ὁποῖα ἀνοίγουν πότε-πότε διά νά τά ἐπισκεφθῇ καί νά τά ἀπολαύσῃ κανείς. Ὁ πιστός φίλος εἶναι λιμάνι ἀναψυχῆς. Ἄν δέ εἶναι καί πιό συνετός, πόσον καλύτερον εἶναι τοῦτο; Ἐάν δέ εἶναι καί πολύ μορφωμένος καί διαθέτη παντοειδῆ μόρφωσιν, τήν ἰδικήν μας λέγω καί ἐκείνην ἡ ὁποία ἦτο κάποτε ἰδική μας, πόσον καλύτερον εἶναι αὐτό; Ἐάν δέ καί υἱός τοῦ φωτός (Ἰωάν. ιβ’ 36, Ἐφεσ. ε’ 8), ἤ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ (Δ’ Βασιλ. α’ 9), ἤ ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος προσεγγίζει τόν Θεόν (Ἰεζεκιήλ μγ’ 19), ἤ ἔχει ἀνωτέρας, πνευματικάς ἐπιθυμίας (Δαν. θ’ 23), ἤ εἶναι ἄξιος νά φέρη ἕνα χαρακτηρισμόν ἀπό ἐκείνους μέ τούς ὁποίους τιμᾶ ἡ Γραφή τούς ἐνθέους καί ὑψηλούς, οἱ ὁποῖοι ἀνήκουν εἰς ἀνωτέραν τάξιν, γεγονός τό ὁποῖον ἀποτελεῖ ἤδη δῶρον τοῦ Θεοῦ καί εἶναι σαφῶς ἀνώτερον ἀπό τήν ἰδικήν μας ἀξίαν».

http://iliaxtida.wordpress.com/

Ἕνα κείμενο περί Ἐξομολογήσεως

... Εἰς τό τέλος τῆς ἑβδομάδος, ἀφοῦ προπαρασκευάσθηκα καλά γιά τήν ἁγία Κοινωνία, πρίν ἐξομολογηθῶ, ἐσκέφθηκα ὅτι ἦταν μιά εὐκαιρία νά κάνω ἐκεῖ μιάν ἐξομολόγησιν ὅσον τό δυνατόν πιό λεπτομερῆ. Ἄρχισα, λοιπόν, τήν προσπάθεια γιά νά θυμηθῶ ὅλα τά ἁμαρτήματα ἀπ’ τήν νεότητά μου καί γιά νά μή τυχόν λησμονήσω ἔστω καί τό παραμικρό, τά ἔγραψα μέ ὅση τό δυνατόν περισσότερη λεπτομέρεια. Ἐγέμισα ἔτσι μιά μεγάλη κόλλα χαρτί μέ ὅλα αὐτά πού ἔγραψα. Ἔπειτα, ὅμως, ἄκουσα ὅτι εἰς τήν Κιταβάγια Παστίνα, πού ἀπέχει περίπου τρία χιλιόμετρα ἀπό ἐκεῖ, ἐζοῦσεν ἕνας ἀσκητής ἱερεύς, ὁ ὁποῖος ἦτο σοφός ἄνθρωπος καί γεμᾶτος ἀπό κατανόηση. Ὁποιοσδήποτε ἐπήγαινεν εἰς αὐτόν γιά νά ἐξομολογηθεῖ, εὑρισκόταν σέ μιάν ἀτμόσφαιρα γεμάτη ἀπό μειλιχιότητα καί συμπάθεια, ἀποχωροῦσε δέ χορτᾶτος ἀπό διδασκαλία γιά τήν σωτηρία του καί ἤρεμος ψυχικά. Μέ μεγάλην εὐχαρίστηση ἐπληροφορήθηκα γιά ὅλα αὐτά καί ἀνεχώρησα ἀμέσως νά συναντήσω τόν ἄγιον αὐτόν γέροντα.

Ὅταν ἔφθασα, εἰς τήν ἀρχή, ἐζήτησα ὁλίγες συμβουλές, ὕστερα δέ ἀπό κάμποσην ὥρα συνομιλίας τοῦ ἐδιάβασα τό χαρτί μέ τίς ἁμαρτίες μου, πού εἶχα γράψει. Ὅταν ἐτελείωσα τό διάβασμα, ἐκεῖνος μοῦ εἶπε:

«Παιδί μου, πολλά ἀπ’ αὐτά πού μοῦ ἐδιάβασες εἶναι χωρίς καμμιά ἀξία, οἱ συμβουλές μου δέ γιά τήν ἐξομολόγηση εἶναι γενικά οἱ ἐξῆς:

Πρῶτον: Δέν εἶναι ἀνάγκη νά ἐξομολογῆσαι ἁμαρτήματα γιά τά ὁποῖα ἄλλοτε μετενόησες, τά ἐξαγορεύθηκες καί ἐπῆρες τήν συγχώρηση. Ὅταν τά ξαναεξομολογῆσαι εἶναι σάν νά θέτεις σέ ἀμφιβολία τή δύναμη τοῦ Μυστηρίου τῆς θείας Ἐξομολογήσεως.

Δεύτερον: Δέν πρέπει νά θυμᾶσαι εἰς τήν ἐξομολόγηση οὔτε καί νά ἀναφέρεις εἰς αὐτήν ἄλλα τυχόν πρόσωπα πού συνέβη νά εἶναι συνδεδεμένα μέ τίς ἁμαρτίες σου. Δηλαδή, πρέπει νά ἐξομολογηθεῖς τά ἰδικά σου μόνον ἁμαρτήματα καί νά κρίνεις τόν ἑαυτό σου μόνον καί κανέναν ἄλλον.

Τρίτον: Δέν πρέπει νά ξεχνᾶς ὅτι οἱ ἅγιοι Πατέρες μᾶς ἀπαγορεύουν νά ἀναφέρουμε μέ ὅλες τίς λεπτομέρειες τά διάφορα ἁμαρτήματά μας, ἐπειδή εἶναι καλύτερο νά τά ὁμολογοῦμε καί νά τά ἀναγνωρίζουμε εἰς τίς γενικές τους γραμμές γιά νά ἀποφεύγεται ὁ πειρασμός ἀπό τήν ἐπανάληψη τῶν λεπτομερειῶν καί γιά τόν ἑαυτό μας καί γιά τόν πνευματικό.

Τέταρτον: Ὅταν μετανοεῖς πρέπει νά μετανοεῖς εἰλικρινά καί πραγματικά γιατί εἶναι γεγονός ὅτι ἡ μετάνοιά σου αὐτή σήμερα εἶναι ἀφρόντιστη χλιαρή καί πρόχειρη.

Πέμπτον: Ἀσχολήθηκες σήμερα μέ ἕνα σωρό λεπτομέρειες, ἐνῶ παρέλειψες τό κυριότερο πρᾶγμα, δηλαδή δέν ἀνέφερες τίς πιό βαρειές ἀπ’ ὅλες τίς ἁμαρτίες, γιατί δέν παραδέχθηκες, οὔτε ἔγραψες εἰς τό χαρτί, ὅτι δέν ἀγαπᾶς τόν Θεό, ὅτι μισεῖς τόν πλησίον σου, ὅτι δέν πιστεύεις εἰς τόν Λόγον τοῦ Θεοῦ, καί ὅτι εἶσαι γεμᾶτος ἀπό ὑπερηφάνεια καί φιλοδοξία, γεγονότα πού ἀποτελοῦν τήν τετραπλῆ μάζα τοῦ κακοῦ καί τά ὁποῖα εἶναι ἡ αἰτία ὅλων τῶν ἄλλων ἁμαρτημάτων μας. Αὐτά εἶναι οἱ τέσσερεις κυριώτερες ρίζες, ἀπό τίς ὁποῖες φυτρώνουν ὅλα τά ἄλλα ἁμαρτήματα εἰς τά ὁποῖα πέφτουμε ὅλοι».

Ἡ ἔκπληξίς μου πραγματικά ἦταν μεγάλη ἀπό ὅσα ἄκουσα, γι’ αὐτό ἀπευθυνόμενος πρός τόν φημισμένο αὐτόν πνευματικό, τοῦ εἶπα:

«Νά μέ συγχωρήσεις, σεβαστέ πάτερ, ἀλλά πῶς εἶναι δυνατόν νά μή ἀγαπῶ τόν Θεό, τόν Πατέρα ὅλων μας καί Συντηρητή; Σέ τί ἄλλο θά μποροῦσα νά πιστεύσω, ἐκτός ἀπό τόν Λόγο τοῦ Θεοῦ, ἡ εὐλογία τοῦ ὁποίου ἁγιάζει τά πάντα; Ἐγώ θέλω πάντα τό καλό τοῦ πλησίον μου, ποιόν δέ λόγο θά εἶχα γιά νά τούς μισῶ; Ὡς πρός τήν ὑπερηφάνεια, δέν ἔχω τίποτα γιά νά ὑπερηφανευθῶ, ἐκτός ἀπ’ τά ἀναρίθμητά μου ἁμαρτήματα. Ἀλλ’ ἀκόμη τί καλό ἔχω ἐπάνω μου γιά νά ὑπερηφανευθῶ; Μήπως τά πλούτη μου ἤ τήν ὑγεία μου; Μόνον ἄν ἤμουν μορφωμένος ἤ πλούσιος, θά μποροῦσα νά ἔχω πέσει σέ σφάλματα σάν αὐτά πού μοῦ ἀνέφερες».

«Ἀγαπητέ μου, εἶναι κρῖμα πού τόσο λίγο κατάλαβες τί ἐννοῶ μέ αὐτά πού εἶπα. Κοίταξε! Θά διδαχθεῖς πολύ καί γρήγορα, ἀπάνω σέ ὅσα σοῦ εἶπα, ἐάν διαβάσεις αὐτές τίς σημειώσεις πού σοῦ δίνω, τίς ὁποῖες καί ἐγώ χρησιμοποιῶ εἰς τήν ἐξομολόγησή μου. Διάβασέ τες προσεκτικά καί θά καταλάβεις ἐντελῶς καθαρά τήν ἀκριβῆ ἀπόδειξη ὅλων αὐτῶν πού σοῦ εἶπα καί τά ὁποῖα σέ ἐξέπληξαν»

Μού ἔδωσε τίς σημειώσεις καί ἐγώ ἄρχισα νά τίς διαβάζω. Οἱ σημειώσεις αὐτές ἔχουν ἀκριβῶς ὡς ἐξῆς:

«Ἐξομολόγηση πού ὁδηγεῖ τόν ἔσω ἄνθρωπο σέ ταπείνωση».

«Στρέφοντας τά μάτια μου προσεκτικά εἰς τόν ἑαυτό μου καί παρακολουθῶντας τήν πορεία τῆς ἐσωτερικῆς μου καταστάσεως, πιστοποιῶ ἀπό τήν πεῖρα μου, ὅτι δέν ἀγαπῶ τόν Θεόν, ὅτι δέν ἔχω θρησκευτική πίστη καί ὅτι εἶμαι γεμᾶτος ἀπό ὑπερηφάνεια καί ὑλοφροσύνη. Ὅλα αὐτά τά βρίσκω εἰς τόν ἑαυτό μου μετά ἀπό λεπτομερῆ ἐξέταση τῶν αἰσθημάτων καί τῆς συμπεριφορᾶς μου.

Δέν ἀγαπῶ τόν Θεό. Ἄν ἀγαποῦσα πραγματικά τόν Θεό θά εἶχα συνεχῶς τήν σκέψη μου στραμμένη πρός Αὐτόν καί θά ἤμουν εὐτυχισμένος. Κάθε σκέψη γιά τό Θεό θά μοῦ ἔδινε χαρά καί ἀγαλλίαση. Ἀντιθέτως, ὅμως, πολύ συχνότερα καί πολύ εὐκολώτερα σκέπτομαι διάφορα γήινα πράγματα, ἐνῶ ἡ ἀπασχόληση τῆς σκέψεώς μου μέ τόν Θεό καταντᾶ ἐργασία ἐπίπονη καί ξερή. Ἐάν ἀγαποῦσα τόν Θεόν, ἡ συνομιλία μου μέ Αὐτόν, διά τῆς προσευχῆς θά ἦτο ἡ τροφή καί ἡ τρυφή μου καί θά μέ ὡδηγοῦσε σέ ἀδιάσπαστη ἐπικοινωνία μέ Αὐτόν. Ὅμως, ὅλως ἀντίθετα, ὄχι μόνο δέν εὑρίσκω εὐχαρίστηση εἰς τήν προσευχή μου ἀλλά χρειάζεται κάθε φορά νά καταβάλλω προσπάθεια γιά νά προσευχηθῶ. Ἀγωνίζομαι κατά τῆς ἀπροθυμίας, νικῶμαι ἀπό τήν ἁμαρτωλότητά μου καί εἶμαι πάντα πρόθυμος νά καταπατῶ μέ κάθε ἀνόητη σκέψη καί πρᾶγμα, ἀκόμη καί κατά τήν ὥρα τῆς προσευχῆς, γεγονότα, πού, ὅπως εἶναι φυσικόν, μικραίνουν τήν προσευχή καί ἀπομακρύνουν τήν σκέψιν ἀπό αὐτήν. Ὁ καιρός μου περνᾶ ἀχρησιμοποίητος ἤ μᾶλλον χρησιμοποιεῖται σέ μάταιες ἀπασχολήσεις, ὅταν δέ ἀπασχολοῦμαι μέ τόν Θεόν, ὅταν θέτω τόν ἑαυτόν μου κάτω ἀπό τήν παρουσία Του, τότε κάθε ὥρα μοῦ φαίνεται πώς εἶναι ἕνας ὁλόκληρος χρόνος. Ὅταν ἕνας ἄνθρωπος ἀγαπᾶ κάποιο πρόσωπο, τό σκέπτεται ὅλη τήν ἡμέρα χωρίς διακοπή, διατηρεῖ συνεχῶς τήν εἰκόνα του μέσα εἰς τήν καρδιά του, φροντίζει γι’ αὐτό καί σέ καμμιά περίπτωση τό ἀγαπημένο του πρόσωπο δέν φεύγει ἀπό τήν σκέψη του. Ἐγώ, ὅμως ὁλόκληρη τήν ἡμέρα, εἶναι ζήτημα ἄν ξεχωρίζω ἔστω καί μιάν ὥρα γιά νά βυθισθῶ σέ ἐντρύφηση καί θεία μελέτη, γιά νά ζωογονήσω τήν καρδιά μου μέ τήν ἀγάπη μου πρός Αὐτόν, ἐνῶ μέ εὐκολία καί εὐχαρίστηση ἐξοδεύω τίς εἴκοσι τρεῖς ὧρες τοῦ ἡμερονυκτίου σάν μιά θερμή προσφορά καί θυσία εἰς τά εἴδωλα τῶν διαφόρων παθῶν.

Ὁλονένα συζητῶ γιά τιποτένια πράγματα καί γεγονότα, τά ὁποῖα μολύνουν τό πνεῦμα, κι αὐτό μοῦ δίνει εὐχαρίστηση. Εἰς τίς σκέψεις μου γιά τόν Θεό, εἶμαι ξηρός, ἀπρόθυμος καί ἀμελής. Κι ὅταν ἀκόμη χωρίς νά τό θέλω, συμβαίνει ὥστε ἄλλοι νά μέ παρακινήσουν σέ πνευματική συζήτηση, κοιτάζω νά μετατρέψω τό θέμα σέ κάτι ἄλλο, πιό εὐχάριστο εἰς τίς ἐπιθυμίες μου. Εἶμαι τρομερά περίεργος γιά κάθε μοντέρνο, γιά τά πολιτικά καί γιά χίλια δυό ἄλλα ζητήματα. Πολύ συχνά ζητῶ τήν ἱκανοποίηση εἰς τήν ἀγάπη πρός τίς κοσμικές γνώσεις, εἰς τήν ἐπιστήμη, εἰς τήν τέχνη, καί θέλω ὅλο καί περισσότερα ἀγαθά νά ἀποκτήσω. Ἡ μελέτη τοῦ Νόμου τοῦ Θεοῦ, ἡ γνῶσις Αὐτοῦ καί τῆς Θρησκείας, δέν μοῦ κάνουν πολλήν ἐντύπωσιν, οὕτε ἱκανοποιοῦν τήν πνευματική πεῖνα τῆς ψυχῆς μου. Ὅλα αὐτά τά παραδέχομαι ὅτι εἶναι ὄχι μόνον ἀνούσια ἀπασχόληση γιά ἕνα χριστιανό, ἀλλ’ ἐπί πλέον καί ἀνωφελής.

Ἐάν ἡ ἀγάπη πρός τόν Θεό εἶναι ἡ τήρησις τῶν ἐντολῶν Του, ὅπως ὁ Χριστός εἶπε «εἰ ἀγαπᾶτε με τάς ἐντολάς τάς ἐμᾶς τηρήσατε» ἐγώ ὄχι μόνο δέν τηρῶ τάς ἐντολάς Του, ἀλλ’ οὔτε καμμιά προσπάθεια καταβάλλω νά κατορθώσω τήν τήρησή τους. Ἔτσι εἶναι ἀπόλυτη ἀλήθεια, τήν ὁποία εὔκολα συμπεραίνει κανείς, ὅτι δέν ἀγαπῶ τόν Θεόν. Ἐπάνω σ’ αὐτό ὁ Μέγας Βασίλειος λέει: Ἡ ἀπόδειξις ὅτι ὁ ἄνθρωπος δέν ἀγαπᾶ τόν Θεό καί τόν Χριστόν, ἔγκειται εἰς τό γεγονός ὅτι δέν τηρεῖ τάς ἐντολάς του.

Δέν ἀγαπῶ οὔτε τόν πλησίον μου. Ἐάν ἀγαποῦσα τόν πλησίον μου, θά ἦτο δυνατόν νά σκεφθῶ καί νά ἀπόφασίσω νά δώσω καί τήν ζωήν μου γι’ αὐτόν, ἐάν θά ὑπῆρχε ἀνάγκη. Ὄχι, ὅμως, αὐτό μόνον δέν κάνω, ἀλλ’ οὔτε καί τήν παραμικρή θυσία εἶμαι διατεθειμένος νά ὑποστῶ γι’ αὐτόν. Ἐάν ἀγαποῦσα τόν πλησίον μου, σύμφωνα μέ τήν ἐντολήν τοῦ Εὐαγγελίου, οἱ λύπες του θά ἦσαν καί δικές μου λύπες καί οἱ χαρές του θά ἀντανακλοῦσαν εἰς τό πρόσωπό μου, ὅπως εἰς τό δικό του. Ἀντι-θέτως, ὅμως, εὐχαριστοῦμαι νά ἀκούω διάφορα ἄσχημα πράγματα γι’ αὐτόν, ἀντί νά λυποῦμαι καί νά πονῶ. Τό κάθε κακό τυχόν πού ἀκούω γιά τόν πλησίον μου, ὄχι μόνον δέν τό σκεπάζω μέ ἀγάπη, ἀλλά τό διατυμπανίζω ὅπου μπορῶ μέ ἐσωτερικήν ἱκανοποίηση. Ἡ εὐτυχία τοῦ πλησίον μου, ἡ τιμή του, τά ἀγαθά του δέν μέ εὐφραίνουν, μοῦ δίνουν δέ ἀντιθέτως τό συναίσθημα τῆς ἀδια-φορίας. Τέλος, ὄχι λίγες φορές, καταλαμβάνουν τήν ψυχή μου περιφρόνηση καί φθόνος γιά τόν πλησίον μου.

Δέν ἔχω θρησκευτική πίστη. Οὔτε εἰς τήν ἀθανασίαν, οὔτε εἰς τό Εὐαγγέλιο, διότι ἐάν ἤμουν τέλεια πεπεισμένος καί ἐπίστευα χωρίς ἀμφιβολία ὅτι μετά ἀπό τόν τάφο ξανοίγεται ἡ αἰώνιος ζωή καί ἡ ἀνταπόδοσις τῶν πεπραγμένων αὐτοῦ τοῦ κόσμου, θά ἐσκε-πτόμουν συνεχῶς αὐτό, χωρίς ἀνάπαυλα. Ἡ ἰδέα τῆς ἀθανασίας θά μέ συνέτριβε κυριολεκτικά καί θά ἐζοῦσα αὐτήν τήν πρόσκαιρη ζωή σάν ἕνας ξένος καί παρεπίδημος, που ἔχει πάντα εἰς τόν νοῦ του τήν φροντίδα νά ἀξιωθεῖ κάποτε νά φθάσει εἰς τήν γλυκειά του πατρίδα. Ἀντίθετα, ὅμως, ἐγώ οὔτε κάν σκέπτομαι γιά τήν αἰωνιότητα καί συμπεριφέρομαι εἰς τήν ζωή μου σάν νά πιστεύω ὅτι τό τέλος τοῦ παρόντος βίου εἶναι καί τό τέρμα τῆς ἀνθρωπίνης ὑπάρξεώς μου. Μέσα μου φωλιάζει ὑποσυνείδητα ἡ σκέψις πού συνοψίζεται εἰς τό : ποιός ξέρει καί ποιός εἶδε τά μετά θάνατον;

Ὅταν μιλῶ γιά τήν ἀθανασία, τό μυαλό μου συμφωνεῖ μ’ ἐκείνην, ἐνῶ ἡ καρδιά μου πολύ ἀπέχει ἀπό τοῦ νά εἶναι πεπεισμένη γι’ αὐτήν. Ὅλη αὐτή ἡ ἀπιστία μου ἀποδεικνύεται ἀπό τίς πράξεις μου καί ἀπό τήν συνεχεῖ φροντίδα νά ἱκανοποιῶ τήν ζωή τῶν αἰσθήσεων. Ἐάν ἡ διδασκαλία τοῦ Εὐαγγελίου εἶχε κυριαρχήσει εἰς τή καρδιά μου μέ τήν ἀνάλογη πίστη, θά εἶχα καταλυφθεῖ ἀπ’ τό Λόγο τοῦ Θεοῦ καί θά τόν ἐμελετοῡσα, θἄβρισκε δέ ἡ ἀφοσίωσις καί ἡ προσοχή τήν κατοικία της εἰς τήν ψυχή μου. Ἡ προσοχή, ἡ εὐσπλαγχνία, ἡ ἀγάπη πού κρύπτονται μέσα εἰς Αὐτόν θά μέ ὡδηγοῦσαν εἰς τήν χαρά καί τήν εὐτυχία τῆς μελέτης τοῦ Νόμου τοῦ Θεοῦ νύκτα καί ἡμέρα. Εἰς τήν μελέτην αὐτήν θά εὕρισκα τροφή πνευματική, τόν ἐπιούσιον ἄρτον τῆς ψυχῆς μου καί ἡ καρδία μου θά παρεκινεῖτο εἰς τήν τήρησή του.

Τίποτα εἰς τόν κόσμον αὐτόν δέν θἆταν δυνατό νά μέ ἀποτρέψει ἀπ’ τήν ἐφαρμογή της εἰς τήν ζωή μου. Ἀντιθέτως, ὅμως, ὅταν κάθε τόσο διαβάζω ἤ ἀκούω τόν Λόγο τοῦ Θεοῦ, ἄν ἡ ἀνάγκη ἤ ἡ ἀγάπη πρός τή γνώση μέ ὠθοῦν πρός τοῦτο, τόν παρακολουθῶ χωρίς τήν δέουσα προσοχή καί τόν εὑρίσκω τίς περισσότερες φορές καταθλιπτικό ἤ χωρίς σπουδαῖο ἐνδιαφέρον. Συνήθως φθάνω εἰς τό τέλος τῆς μελέτης του χωρίς σπουδαία ὡφέλεια καί πάντα πρόθυμος νά τόν ἀλλάξω μέ ἐλαφρά ἀναγνώσματα πού μοῦ εἶναι πολύ ἐνδιαφέροντα καί μέ εὐχαριστοῦν.

4. Εἶμαι πλήρης ἀπό ὑπερηφάνεια καί φιλαυτία. Ὅλες μου οἱ ἐνέργειες τό βεβαιώνουν. Βλέποντας κάτι καλό εἰς τόν ἑαυτόν μου, ἐπιθυμῶ νά τό κάνω ἐμφανές ἤ νά ὑπερηφανευθῶ γι’ αὐτό μπροστά σέ ἄλλους ἀνθρώπους ἤ νά τό θαυμάσω μόνος μου ἐσωτερικῶς. Ἄν καί ἐπιδεικνύω μίαν ἐξωτερική ταπεινοφροσύνη, τήν ἀποδίδω σέ ἀποτελεσματικότητα τῆς ἰδικῆς μου δυνάμεως, θεωρῶ δέ τόν ἑαυτόν μου ἤ ἀνώτερον ἀπό τούς ἄλλους, ἤ τουλάχιστον ὄχι χειρότητό τους. Ὅταν ἀνακαλύπτω ἕνα σφάλμα μου προσπαθῶ νά τό δικαιολογήσω καί νά τό σκεπάσω, λέγοντας: Τί νά κάνω; Ἔτσι εἶμαι φτιαγμένος, ἤ δέν πειράζει, κανείς δέν θά μέ παρεξηγήσει. Θυμώνω μέ ὅσους δέν δείχνουν ἐκτίμηση πρός τό πρόσωπό μου καί τούς πιστεύω ὅτι εἶναι ἄνθρωποι πού δέν ἠμπο-ροῦν νά ἐκτιμήσουν τήν ἀξία τοῦ ἄλλου. Ἀγάλλομαι γιά τά χαρίσματά μου, καί ὅλες μου τίς πτώσεις τίς θεωρῶ ἐντελῶς προσωπικό μου ζήτημα. Ἐνῶ εἶμαι μεμψίμοιρος, εὑρίσκω εὐχαρίστησιν εἰς τίς ἀτυχίες τῶν ἐχθρῶν μου. Ὅταν ἀγωνίζωμαι γιά κάτι καλό τό κάνω μέ τόν σκοπό ἤ νά κερδίσω ἐπαίνους, ἤ νά δώσω κάποια ἐλαστικότητα εἰς τόν πνευματικό μου ἑαυτό, ἤ νά πάρω μιά πρόσκαιρη παρηγορία.

Μέ μιά λέξη, συνεχῶς κατασκευάζω ἕνα εἴδωλο τοῦ ἑαυτοῦ μου πρός τό ὁποῖον ἀποδίδω ἀδιάκοπες τίς ὑπηρεσίες μου, φροντίζοντας μέ κάθε τρόπο γιά τήν εὐχαρίστησή μου καί τήν καλλιέργεια τῶν παθῶν καί τῶν ἐπιθυμιῶν μου. Πράττοντας ὅλα αὐτά ἀναγωρίζω τόν ἑαυτόν μου νά εἶναι γεμᾶτος ἀπό ὑπερηφάνεια, ἀπό διάφορες σαρκικές ἐπιθυμίες, ἀπό ἀπιστίαν, ἀπό ἔλλειψιν ἀγάπης πρός τόν Θεό καί ἀπό κακία πρός τόν πλησίον μου. Ποιά κατάσταση θά μποροῦσε νά ὑπάρξει πιό ἁμαρτωλή ἀπό αὐτήν; Ἡ κατάστασις τῶν πνευμάτων τοῦ σκότους πρέπει νά εἶναι καλύτερη ἀπό τήν ἰδικήν μου. Ἐκεῖνα, ἄν καί δέν ἀγαποῦν τόν Θεό, ἄν καί μισοῦν τούς ἀνθρώπους καί τροφή τους εἶναι ἡ ὑπερηφά-νεια, μ’ ὅλα ταῦτα πιστεύουν εἰς τόν Θεό καί φρίττουν. Ἐγώ ὅμως; Μπορῶ νά βρεθῶ σέ χειρότερη κόλασιν ἀπ’ αὐτήν πού ἀντιμετωπίζω; Πῶς δέ δέν θά λάβω τήν πιό αὐστηρή τιμωρία γιά τήν ἀνόητη καί ἀπρόσεκτη ζωή μου, τήν ὁποίαν ἀναγνωρίζω ὅτι ζῶ;

Διαβάζοντας ὅλον αὐτόν τόν τύπον τῆς ἐξομολογήσεως πού μοῦ ἔδωσεν ὁ ἱερεύς, τρομοκρατημένος ἐσκέφθηκα καί εἶπα μέσα μου: «Θεέ καί Κύριε! Τί φοβερά ἁμαρτήματα ὑπάρχουν κρυμμένα μέσα μου καί μέχρι τώρα δέν τά εἶχα ἀνακαλύψει!». Ἡ ἐπιθυμία νά καθαρισθῶ ἀπό αὐτά μέ ἔκαναν νά ἱκετεύσω αὐτόν τόν μεγάλον ἐξομολόγο νά μέ διδάξει πῶς νά γνωρίσω τήν αἰτίαν ὅλου αὐτοῦ τοῦ κακοῦ καί πῶς νά θεραπεύσω ἀπ’ αὐτό τόν ἑαυτόν μου. Ἔτσι ὁ ἅγιος αὐτός πνευματικός ἄρχισε νά μέ καθοδηγεῖ λέγοντας: Παιδί μου καί ἀδελφέ μου, ἡ αἰτία τῆς ἐλλείψεως ἀγάπης πρός τόν Θεό εἶναι ἔλλειψις πίστεως. Ἡ ἔλλειψις αὐτή τῆς πίστεως εἶναι ἡ αἰτία τῆς ἐλλείψεως τῆς πεποιθήσεως καί ἡ αἰτία τοῦ τελευταίου αὐτοῦ, εἶναι ἡ ἀποτυχία μας ὡς πρός τήν ἀναζήτηση τῆς ἀληθινῆς καί ἁγίας γνώσεως καί ἡ ἀδιαφορία μας ὡς πρός τήν ἀναζήτηση τοῦ φωτός τοῦ πνεύματος. Μέ μιά λέξη ἄν δέν πιστεύεις δέν μπορεῖς νά ἀγαπᾶς... Μέ τήν ἁγιαστική μελέτη τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ καί μέ τήν ἀπόκτηση πείρας, πρέπει νά γεννηθεῖ εἰς τήν ψυχή σου μία δίψα, μιά ἀκατάσχετη ἐπιθυμία, κάτι σάν θαῦμα, τό ὁποῖον θά σοῦ φέρει μιάν ἀσίγαστη ἐπιθυμία νά μάθεις, ὅσο μπορεῖς πιό πολύ, πιό τέλεια, πιό βαθειά, ὅ,τι περιβάλλει ὅλους μας...

Φαντάζομαι τώρα πώς θά κατάλαβες ὅτι ἡ αἰτία τῶν ἁμαρτημάτων, τά ὁποῖα ἐδιάβασες προηγουμένως, εἶναι ἡ ἀδράνεια τῆς ψυχῆς μας γιά σκέψεις ἐπάνω σέ πνευματικά πράγματα, ἀδράνεια πού ξηραίνει τά συναισθήματα καί τήν ἀνάγκη τῆς ψυχῆς γιά παρόμοιες πνευματικές ἐντρυφήσεις. Ἐάν θέλεις νά μάθεις πῶς θά νικήσεις αὐτήν τήν αἰτία τοῦ κακοῦ, φρόντισε νά ἀποκτήσεις μέ ὅλη σου τήν δύναμη τήν φώτιση τοῦ πνεύματος, τήν φώτιση τῆς ψυχῆς, μέ ἐπιμελῆ καί ἁγιαστική μελέτη τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ, μέ τήν μελέτη τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, μέ τίς συμβουλές πνευματικῶν ἀνθρώπων καί μέ συζητήσεις μέ ἄτομα πού εἶναι σοφοί καί γεμᾶτοι ἀπό Χριστό... Ἄς κάνουμε τήν προσπάθεια αὐτή καί ἄς προσευχώμεθα, ὅσο συχνότερα μποροῦμε μέ τά λόγια: Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, κάνε μας νά σέ ἀγαπήσουμε τόσον, ὅσο πρίν γνωρίσουμε Σένα, ἀγαπούσαμε τήν ἁμαρτία.

Ἄγνωστος συγγραφεύς

Πηγή/Έκδοση:

Οἱ περιπέτειες ἑνός προσκυνητοῦ, Ἐκδ. Παπαδημητρίου

http://www.agiazoni.gr

http://www.aganargyroi.gr/

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ του Γέροντα Γεωργίου Καψάνη.

Τά ἐφετινά Χριστούγεννα βρίσκουν τόν λαό μας σέ κρίσιμη ἀκόμη κατάστασι. Οἱ ἐπικυρίαρχοι δανεισταί μας ἐπιβάλλουν ὅλο καί πιο δυσβάστακτες φορολογίες. Οἱ νέοι μας μαστίζονται ἀπό τήν ἀνεργία. Οἱ ἡλικιωμένοι βιώνουν πρωτοφανῆ ἀνασφάλεια. Γιά πολλούς χάθηκε ἡ ἐλπίδα. Συνάνθρωποί μας δέν ἀντέχουν πλέον τήν οἰκονομική δυσπραγία. Οἱ περισσότεροι ἀγωνιοῦν γιά περαιτέρω συνέπειες. Κάποιοι ἀπελπίζονται καί, δυστυχῶς, ὡρισμένοι αὐτοκτονοῦν.

Στήν προσπάθεια νά δοθῇ κάποια λύσις γίνονται πολιτικές, οἰκονομικές καί ἄλλες ἀναλύσεις, γιά νά βρεθῇ τί φταίει, τί μᾶς ὡδήγησε μέχρις ἐδῶ.

Οἱ πιστοί ἄνθρωποι ὅμως θέτουν ἀλλοιῶς τό ἐρώτημα: Τί θέλει ὁ Θεός ἀπό ἐμᾶς; Γιατί ἐπέτρεψε αὐτή τήν δοκιμασία; Ἀναζητοῦν τήν αἰτία μέ ἐλπίδα σέ Ἐκεῖνον πού προνοεῖ μέ ἀγάπη γιά τόν κόσμο του.

Αἰσθανόμαστε ἀδύναμοι καί πτωχοί, γιά νά δώσουμε μία δική μας ἀνθρώπινη ἀπάντησι. Γι’ αὐτό προσφεύγουμε στόν αἰώνιο λόγο τοῦ Θεοῦ, ὅπως καταγράφηκε στίς Ἅγιες Γραφές, διότι αὐτός φανερώνει τους ἀπορρήτους λόγους τῆς Ἱστορίας, πού εἶναι ἄγνωστοι καί ἀκατανόητοι σε ὅσους δέν τήν βλέπουν ὡς φιλάνθρωπη παιδαγωγία τοῦ Θεοῦ.

Ἡ δοκιμασία πού περνᾶμε σήμερα ἔχει πολλές ὁμοιότητες μέ την ταλαιπωρία τοῦ ἰουδαϊκοῦ λαοῦ κατά τήν ἑβδομηκονταετῆ αἰχμαλωσία του στήν Βαβυλῶνα. Τό κράτος τῶν Ἰουδαίων εἶχε καταλυθῆ ἀπό τον βασιλέα Ναβουχοδονόσορα, ὁ Ναός τοῦ Σολομῶντος εἶχε καταστραφῆ, τά ἱερά σκεύη του εἶχαν διαρπαγῆ καί ὁ λαός ἁλυσοδεμένος μεταφέρθηκε στήν Βαβυλῶνα. Ἡ θλίψις τοῦ λαοῦ γιά τόν ξεριζωμό καί ἡ δυστυχία τῆς σκλαβιᾶς ἦσαν ἀπερίγραπτες. 

Ὁ θρῆνος καί ὁ ὀδυρμός γιά τήν χαμένη ἐπίγεια Ἱερουσαλήμ ἦταν καθημερινός τρόπος ζωῆς. Στίς ὄχθες τῶν ποταμῶν τῆς Βαβυλώνας μοιρολογοῦσαν φέρνοντας στήν μνήμη τους την Ἱερουσαλήμ: «Ἐπί τῶν ποταμῶν Βαβυλῶνος ἐκεῖ ἐκαθίσαμεν και ἐκλαύσαμεν ἐν τῷ μνησθῆναι ἡμᾶς τῆς Σιών». Στίς παρόχθιες ἰτιές κρεμοῦσαν οἱ ταλαίπωροι αἰχμάλωτοι τά μουσικά τους ὄργανα. Δεν ἤθελαν νά τραγουδήσουν τά ἱερά τους ἄσματα σέ ξένη γῆ. «Πῶς ἄσομαι τήν ᾠδήν  Κυρίου ἐπί γῆς ἀλλοτρίας;». 

Δέν ἤθελαν νά λησμονήσουν ὅτι ἡ ἐπίγεια πατρίδα τους, ἐρημωμένη καί κατεσκαμμένη, τούς περιμένει. Ἡ λησμοσύνη θά ἦταν ἡ ὁλοκληρωτική τους καταστροφή. Νά ξεραθῇ τό χέρι μου, νά χάσω τήν λαλιά μου, ἔλεγαν θρηνητικά, ἄν σέ ξεχάσω, Ἱερουσαλήμ, ἄν δέν σέ ἔχω σάν τήν πρώτη μου λαχτάρα: «Ἐάν ἐπιλάθωμαί σου, Ἱερουσαλήμ, ἐπιλησθείη ἡ δεξιά μου· κολληθείη ἡ γλῶσσά μου τῷ λάρυγγί μου, ἐάν μή σου μνησθῶ, ἐάν μή προανατάξωμαι τήν Ἱερουσαλήμ ὡς ἐν ἀρχῇ τῆς εὐφροσύνης μου» (Ψαλμ. 136).

Ἀνάμεσα σέ αὐτόν τόν λαό ἔζησαν συναιχμάλωτοι καί τέσσερις εὐγενεῖς νέοι, ὁ προφήτης Δανιήλ καί οἱ Τρεῖς Παῖδες, Ἀνανίας, Ἀζαρίας καί Μισαήλ. Ἀνατράφηκαν στήν βασιλική αὐλή τοῦ Ναβουχοδονόσορα καί ἔλαβαν ὑψηλά ἀξιώματα. Ἀλλά, γιά τήν εὐσέβειά τους στόν ἀληθινό Θεό καί τήν προσήλωσι στίς παραδόσεις τῶν πατέρων τους, συκοφαντήθηκαν καί δοκιμάσθηκαν σκληρά. 

Ὁ προφήτης Δανιήλ ρίχθηκε στόν λάκκο τῶν λεόντων καί οἱ Τρεῖς Παῖδες στήν κάμινο τοῦ πυρός. Εὑρισκόμενοι μέσα σέ αὐτές τίς φρικτές συνθῆκες, πού ξεπερνοῦν κάθε περιγραφή, ἔνοιωσαν θαυμαστή θεία παρέμβασι καί παρηγορία. Ἄγγελος Κυρίου ἐδρόσιζε τούς τρεῖς νέους μέσα στό καμίνι τῆς φωτιᾶς και ἄλλος ἄγγελος ἡμέρεψε τά θηρία, γιά νά μή βλάψουν τόν Δανιήλ. Στο ἀποκορύφωμα τῆς δοκιμασίας τους ἀλλά καί τῆς θείας εὐλογίας, ἀπό τις καρδιές τῶν εὐσεβῶν νέων ἐπήγασε ἡ γνωστή ἐξομολογητική και δοξολογική προσευχή, ὁ θαυμάσιος «Ὕμνος τῶν Τριῶν Παίδων» (Δαν. κεφ. 3).

Αὐτή ἡ προσευχή, τήν ὁποία ἐνέπνευσε τό Ἅγιο Πνεῦμα στίς ψυχές τῶν μαρτύρων τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ, ἀποκαλύπτει τήν πραγματική αἰτία τῆς βαβυλώνειας αἰχμαλωσίας τοῦ ἰουδαϊκοῦ λαοῦ.

Αἰτία τῶν δεινῶν τους ἦταν οἱ ἁμαρτίες τοῦ λαοῦ τους. Μέσα ἀπό τήν φλόγα τῆς καμίνου, ἐξ ὀνόματος ὅλου τοῦ λαοῦ, ἄν καί αὐτοί οἱ ἴδιοι δέν ἦσαν ποτέ ἀνυπάκουοι στό θέλημα τοῦ Θεοῦ, οἱ τρεῖς νέοι ἐξωμολογοῦντο μέ τά ἑξῆς λόγια: Εὐλογητός εἶσαι, Κύριε, ὁ Θεός τῶν πατέρων μας. Δοξασμένο τό ὄνομά σου εἰς τούς αἰῶνας. Ὅ,τι ἀποφάσισες γιά μᾶς καί τήν ἁγία πόλη τῶν πατέρων μας, τήν Ἱερουσαλήμ, ὅλα εἶναι δίκαια καί σωστά.

 Ὅλα μᾶς βρῆκαν γιά τίς ἁμαρτίες μας. Ἁμαρτήσαμε πολύ, ἀνομήσαμε καί σέ ξεχάσαμε. Δέν τηρήσαμε τίς ἐντολές σου. Δέν σε ὑπακούσαμε, ὥστε νά εὐτυχήσουμε. Καί τώρα μᾶς ἔχεις παραδώσει στα χέρια τῶν παρανόμων ἐχθρῶν μας, στήν δούλευση ἀδίκου και πονηροτάτου βασιλέως (πρβλ. Δαν. κεφ. 3).

Καί ὁ προφήτης Δανιήλ, συλλογιζόμενος τήν αἰτία τῆς αἰχμαλωσίας τους, παρομοίως ἐξωμολογεῖτο ὑπέρ ὅλου τοῦ λαοῦ: «Κύριε ὁ Θεός ὁ μέγας καί θαυμαστός, ὁ φυλάσσων τήν διαθήκην σου καί το ἔλεός σου τοῖς ἀγαπῶσί σε καί τοῖς φυλάσσουσι τάς ἐντολάς σου, ἡμάρτομεν, ἠδικήσαμεν, ἠνομήσαμεν καί ἀπέστημεν καί ἐξεκλίναμεν ἀπό τῶν ἐντολῶν σου καί ἀπό τῶν κριμάτων σου καί οὐκ εἰσηκούσαμεν τῶν δούλων σου τῶν προφητῶν, οἵ ἐλάλουν ἐν τῷ ὀνόματί σου πρός τους βασιλεῖς ἡμῶν καί ἄρχοντας ἡμῶν καί πατέρας ἡμῶν, καί πρός πάντα τον λαόν τῆς γῆς» (Δαν. κεφ. 9).

Ὁ πόνος τῆς σκληρῆς ἐξορίας εἶχε πιά μαλακώσει τους σκληροκάρδιους Ἰουδαίους, τούς εἶχε θυμήσει τά παρακλητικά και ἀφυπνιστικά κηρύγματα τοῦ προφήτου Ἱερεμία, τότε πού σέ ἡμέρες εὐμάρειας οἱ ἄρχοντες, οἱ ἱερεῖς καί ὁ λαός εἶχαν ἐγκαταλείψει τήν πίστι στόν ἀληθινό Θεό, προσέθεταν παρανομίες πάνω στίς παρανομίες και ἐμόλυναν μέ εἴδωλα τόν Ναό τοῦ Σολομῶντος: «καί πάντες οἱ ἔνδοξοι Ἰούδα καί οἱ ἱερεῖς καί ὁ λαός τῆς γῆς ἐπλήθυναν τοῦ ἀθετῆσαι ἀθετήματα βδελυγμάτων ἐθνῶν καί ἐμίαναν τόν οἶκον Κυρίου τόν ἐν Ἱερουσαλήμ» (Β΄ Παραλ. 36, 14). 

Τότε πού μέ ἀλαζονεία περιγελοῦσαν τούς ἀπεσταλμένους τοῦ Θεοῦ, ἐξευτέλιζαν τά λόγια Του καί με ἀφροσύνη καί ἀγνωμοσύνη περιφρονοῦσαν τήν φιλανθρωπία Του, μέχρι πού ἔφθασε ἡ ὀργή Του, γιατί ἔμειναν ἀδιόρθωτοι: «καί ἐξαπέστειλε Κύριος ὁ Θεός τῶν πατέρων αὐτῶν ἐν χειρί προφητῶν ὀρθρίζων και ἀποστέλλων τούς ἀγγέλους αὐτοῦ, ὅτι ἦν φειδόμενος τοῦ λαοῦ αὐτοῦ και τοῦ ἁγιάσματος αὐτοῦ· καί ἦσαν μυκτηρίζοντες τούς ἀγγέλους αὐτοῦ και ἐξουδενοῦντες τούς λόγους αὐτοῦ καί ἐμπαίζοντες ἐν τοῖς προφήταις αὐτοῦ, ἕως ἀνέβη ὁ θυμός Κυρίου ἐν τῷ λαῷ αὐτοῦ, ἕως οὐκ ἦν ἴαμα» (Β΄Παραλ. 36, 15-16). Θυμήθηκαν οἱ ταλαίπωροι ἐξόριστοι τῆς Βαβυλώνας ὅτι τότε ἦλθε ἡ ὀργή τοῦ ἐξανδραποδισμοῦ, ὅταν πιά ἡ ἀσέβειά u964 τους καί ἡ ἀλαζονεία τους δέν ἔπαιρναν ἄλλη διόρθωσι.

Εἶναι φανερό ἀπό τήν ἐξομολόγησι τῶν ἁγίων Τριῶν νέων καί τοῦ Δανιήλ ὅτι ἡ αἰτία τῶν δοκιμασιῶν τοῦ λαοῦ τους ἦταν ἡ ἀποστασία ἀπό τόν Θεό τῶν πατέρων τους, ἡ ἀνυπακοή στό θέλημά Του, καί ὅτι οἱ δοκιμασίες ἦταν φανέρωσις τῆς παιδαγωγούσης ἀγάπης Του πρός τον λαό Του, ἀπό τόν ὁποῖο περίμενε μετάνοια καί διόρθωσι.

Ἡ ἀποστασία τῶν Ἰουδαίων ἦταν, ὅπως φαίνεται, καθολική. Καί οἱ ἄρχοντες καί οἱ ἀρχόμενοι εἶχαν τό δικό τους μερίδιο στήν ἀποστασία. Οἱ ἄρχοντες μπορεῖ νά εἶχαν μεγαλύτερη εὐθύνη, ἀλλά καί ὁ λαός εἶχε τις δικές του εὐθῦνες.

Ὁ Ναβουχοδονόσορ εἶχε γίνει τό παιδαγωγικό ὄργανο τοῦ Θεοῦ. Ἐδυνάστευε τούς Ἰουδαίους κατά παραχώρησιν Θεοῦ, γιά να ἀντιληφθοῦν τά λάθη καί τίς παρεκτροπές τους καί νά ἔλθουν σε μετάνοια.

Χρειάσθηκε ὅμως νά εὑρεθοῦν καί πρόσωπα μέ προφητικό χάρισμα, τά ὁποῖα μέσα στήν κόλασι τῆς δυστυχίας θά διέσωζαν την εὐσέβεια καί θά ἀποτελοῦσαν τό ἐκλεκτό λεῖμμα, χάριν τοῦ ὁποίου ὁ Θεός θά ἔσωζε ὅλον τόν ταλαιπωρημένο λαό.

Ἑβδομήντα χρόνια κράτησε ἡ αἰχμαλωσία τῶν Ἰουδαίων στην Βαβυλῶνα. Ἀνάλογες ἤ καί πιό μακρόχρονες ἦσαν καί οἱ νεώτερες δοκιμασίες τοῦ χριστιανικοῦ μας λαοῦ. Δέν ξέρουμε πόσο θά κρατήσῃ ἡ τωρινή δική μας δοκιμασία.

Τό μήνυμα τῶν ἁγίων Τριῶν Παίδων, τό ὁποῖο διαχρονικά περνᾶ μέχρις ἐμᾶς σήμερα, εἶναι ἡ πρόσκλησις σέ μετάνοια, στήν μετάνοια πού ἐκφράζει ἡ προσευχή τους. Μᾶς προσκαλοῦν να ἐπιστρέψουμε στήν πνευματική παρακαταθήκη, τήν ὁποία μᾶς ἄφησαν οἱ πατέρες μας καί ἐμεῖς τήν ξεχάσαμε, θαμπωμένοι ἀπό τήν αἴγλη τῶν φώτων τῆς Ἑσπερίας καί ἀποχαυνωμένοι ἀπό τήν εὐμάρεια τῆς οἰκονομικῆς της δῆθεν ἀκμῆς. Ἐποιήσαμε καί ἐμεῖς, ἄρχοντες και ἀρχόμενοι, «τό πονηρόν ἐνώπιον Κυρίου» καί ἴσως τώρα συνειδητοποιοῦμε καλλίτερα τίς μεγάλες μας ἁμαρτίες: Διώχνουμε τον Χριστό ἀπό τήν παιδεία, γιά νά τήν κάνουμε πανθρησκειακή. Τον ἀπομακρύνουμε ἀπό τήν δημόσια ζωή, διότι μᾶς ἐνοχλεῖ ἡ παρουσία Του. 

Καταργοῦμε τήν ἀργία τῆς Κυριακῆς, ἐπειδή ἐξυπηρετοῦνται τά μεγάλα οἰκονομικά συμφέροντα. Βλασφημοῦμε τό πανάγιο Πρόσωπό Του με χυδαῖες θεατρικές καί κινηματογραφικές ταινίες καί βιβλία. Νομιμοποιήσαμε τήν διάλυσι τῆς οἰκογένειας καί τήν φρικτή ἁμαρτία τῶν ἐκτρώσεων. Ἀνεχθήκαμε τήν πλεονεξία τῶν πλουτοκρατῶν καί την διαφθορά στήν δημόσια διοίκησι. Παραδοθήκαμε στό χρῆμα, στήν σάρκα, στήν δόξα. Χάσαμε τήν ἀνθρωπιά μας, κλειστήκαμε στήν φιλαυτία μας. Ἐγκαταλείψαμε τήν πατροπαράδοτη εὐσέβεια ὡς ἀναχρονιστική και ἐκκοσμικευθήκαμε, γιά νά εἴμαστε σύγχρονοι καί κοινωνικά παραδεκτοί. Νοθεύσαμε τά Ὀρθόδοξα θεολογικά μας κριτήρια, δημιουργήσαμε διάφορες «θεολογίες» πού δέν συμφωνοῦν μέ τήν θεολογία τῶν Ἁγίων Πατέρων μας, αὐτοσχεδιάζουμε μέ αὐθάδεια, γιά νά ἐγκλιματισθοῦμε δῆθεν στό παγκοσμιοποιμένο περιβάλλον.

Χάσαμε τόν προσανατολισμό μας, καί γι’ αὐτό γίναμε ὑποχείριοι τῶν δυναστῶν. Τό ἔχει δείξει ἐπανειλημμένως ἡ Ἱστορία, ὅτι οὔτε οἱ ἰσχυροί τοῦ κόσμου οὔτε οἱ κραταιοί οἰκονομικοί μηχανισμοί θα μποροῦσαν νά μᾶς ὑποδουλώσουν, ἐάν ἐμεῖς δέν εἴχαμε παρακούσει τον Ἅγιο Θεό.

Πλησιάζουμε στήν παγχαρμόσυνη ἑορτή τῶν Χριστουγέννων. Ἡ ἐλπίδα πάλι προβάλλει. Κατά τήν προεόρτιο αὐτή περίοδο ἡ Ἐκκλησία τιμᾶ ἰδιαιτέρως τόν προφήτη Δανιήλ καί τούς ἁγίους Τρεῖς Παῖδας. Μέ την ζωή τους προετύπωσαν καί προεφήτευσαν τά γεγονότα τῆς ἐνσάρκου θείας Οἰκονομίας. Ὁ προφήτης Δανιήλ μάλιστα εἶχε πολλές καί μεγάλες θεϊκές ἀποκαλύψεις. Εἶδε μεταξύ ἄλλων τόν Παλαιό τῶν Ἡμερῶν, πού δέν εἶναι ἄλλος ἀπό τόν σαρκωθέντα Λόγο τοῦ Θεοῦ, τον ἐνανθρωπήσαντα Κύριο Ἰησοῦ Χριστό καί Σωτῆρα μας.

Τήν γέννησί Του ἀπό τήν Παρθένο Μαρία θά ἑορτάσουμε καί πάλι. Αὐτός εἶναι ὁ μόνος πού μπορεῖ νά μᾶς παρηγορήσῃ, νά μᾶς δώσῃ ἐλπίδα καί νά μᾶς διαβεβαιώσῃ ὅτι κανείς Ναβουχοδονόσορ, ὅποια σημερινή ὀνομασία καί ἄν ἔχῃ, δέν μπορεῖ νά μᾶς ὑποδουλώσῃ, ἐάν ἐμεῖς μένουμε στερεοί στήν Πίστι καί τήν ζωή τῶν Πατέρων μας.

Ἱκετεύομε τόν ἐκ φιλανθρωπίας σαρκωθέντα καί νηπιάσαντα Θεό, τόν Παλαιόν τῶν Ἡμερῶν καί δι’ ἡμᾶς γενόμενον Παιδίον Νέον, νά μᾶς συγχωρήσῃ καί νά μᾶς ὁδηγήσῃ στήν χριστιανική ζωή, γιά νά ἀμβλυνθῇ καί τελικά νά ξεπερασθῇ ἡ παροῦσα δεινή οἰκονομική, κοινωνική, ἠθική καί κυρίως πνευματική κρίσις.

Εὐλογημένα Χριστούγεννα.

Ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου

Ἁγίου Ὄρους

Ἅγια Χριστούγεννα 2012

Ὁμοφυλοφιλία καί Νέα Τάξη Πραγμάτων

Ὁμιλία μοναχοῦ Ἀρσενίου Βλιαγκόφτη, Δρ Θεολογίας - Πτ. Φιλοσοφίας

Στή Σύναξη διαμαρτυρίας στόν προαύλιο χῶρο

τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου τοῦ Μυροβλύτου ἐναντίον τῶν ἐκδηλώσεων ὁμοφυλοφιλικῆς «ὑπερηφάνειας» (gay pride).

Θεσσαλονίκη, 20 Ἰουνίου 2014

Σεβαστοί μου πατέρες, πού τιμᾶτε μέ τήν παρουσία σας τήν ἀποψινή μας ἐκδήλωση εἰρηνικῆς διαμαρτυρίας,

ἀγαπητοί Θεσσαλονικεῖς,

Πρῶτα-πρῶτα πρέπει νά ἐκφράσουμε τίς εὐχαριστίες μας στόν Τριαδι­κό ἀληθινό Θεό μας γιά τήν λαοσύναξή μας αὐτή.

Κατά δεύτερον νά ἀποδώσουμε τήν ὀφειλομένη εὐχαριστία στόν Παν­αγιώτατο Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κ. Ἄνθιμο μέ τίς πατρικές εὐλογίες καί ὑπό τήν αἰγίδα τοῦ ὁποίου λαμβάνει χώρα ἡ ἐκδήλωσή μας. Εὐχαριστίες ἐπίσης ὀφείλονται καί στούς πλησιοχώρους Μητροπολίτες Νέας Κρήνης καί Καλαμαριᾶς κ. Προκόπιο καί Νεαπόλεως καί Σταυρουπόλεως κ. Βαρνάβα, οἱ ὁποῖοι προέβαλαν τή λαοσύναξή μας.

Τά Ὀρθόδοξα Χριστιανικά Σωματεῖα τῆς Θεσσαλονίκης, πού συνδιορ­γανώνουμε αὐτή τήν ὁμολογιακή σύναξη, χαιρετίζουμε ὅλους ἐσᾶς, τόν πιστό λαό τῆς Θεσσαλονίκης, πού βρίσκεστε ἐδῶ γιά νά διατρανώσουμε μαζί τήν ἀπόφασή μας νά συνεχίσει νά εἶναι ἡ Θεσσαλονίκη, ἡ πόλις τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ καί τῶν ἀναρίθμητων ἁγίων, ἡ Θεσσαλονίκη τῶν Ἁγιορειτικῶν εὐλογιῶν καί τῆς Βυζαντινῆς της λαμπρῆς κληρονομιᾶς, νά συνεχίσει νά εἶναι ἀντάξια τοῦ πολιτισμοῦ καί τῆς Ἱστορίας της καί νά μή γίνει θλιβερός μιμητής κάθε ξενόφερτου φαινομένου παρακμῆς, πού ἔρχεται καί στόν τόπο μας, ὅπως ἡ παρέλαση ντροπῆς τῶν ὁμοφυλοφίλων, πού ἀπειλεῖ νά μολύνει τήν ἁγιοτόκο πόλη μας.

Α´ Μέρος

Ἡ τρέχουσα συγκυρία

Ἡ πρόκληση αὐτή, πού γιά τρίτη συνεχῆ χρονιά πραγματοποιεῖται, στήν πόλη μας, ἐντάσσεται σέ ἕνα γενικότερο πλαίσιο προβολῆς καί νομιμοποίησης τῆς ὁμοφυλοφιλίας ὡς καθ᾽ ὅλα νόμιμου καί ἐπαινετοῦ ἐναλλακτικοῦ, ὅπως θέλουν νά τόν λένε, τρόπου ἔκφρασης τοῦ σεξουαλικοῦ προσανατολισμοῦ.

Εἶναι γνωστή ἡ πρόσφατη βράβευση ἑνός ὁμοφυλόφιλου στό πλαίσιο τῆς Eurovision καί ἡ προβολή τοῦ γεγονότος ἀνά τήν ὑφήλιο ὡς «νίκη τοῦ πνεύματος τῆς ἀνεκτικότητας». Ἡ δήλωση αὐτή ἀνήκει, παρακαλῶ, στόν παπικό Ἀρχιεπίσκοπο Βιέννης στήν Αὐστρία, ὁ ὁποῖος συμπλήρωσε ὅτι «εὔχεται ἡ Κοντσίτα νά ἔχει τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ στή ζωή της»!

Ὁ ἔσχατος ξεπεσμός καί ἡ ἀποστασία ἀπό τό θέλημα τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ συμπληρώθηκε τίς ἴδιες περίπου ἡμέρες μέ τήν πρωτοβουλία τοῦ Γαλλικοῦ Ὑπουργείου Παιδείας νά συστήσει στά ἀγόρια τοῦ Λυκείου νά πᾶνε στό σχολεῖο μέ φοῦστες, γιά νά δείξουν ἔμπρακτα ὅτι δέν εἶναι «ὁμοφοβικοί» καί ὅτι τό φύλο δέν καθορίζεται βιολογικά ἀλλά ἐπιλέγεται.

Αὐτή ὅμως ἡ παραλυσία, ὅπως θά τήν ἔλεγε καί ὁ Μακρυγιάννης μας, δέν ἔχει προσβάλει ὡς λοιμική νόσος μόνο τήν ἀποστατημένη Δύση. Ἔχει ἔρθει καί σέ μᾶς ἐδῶ, ἀφοῦ — ὅπως διαβάζουμε— ὀργανώνεται σέ δημο­τικό σχολεῖο τῶν Ἀθηνῶν σεμινάριο γιά τήν ἐνημέρωση τῶν μικρῶν μα­θητῶν καί τῶν γονέων τους πάνω στό θέμα τῆς «ὁμοφοβίας» καί τῆς «τρανσφοβίας»!

Τί νά πρωτοθαυμάσει κανείς σ᾽ αὐτήν τήν παράνοια τῆς ἀποστασίας; Ἐδῶ ὁ διάβολος χορεύει πλέον στίς πλατεῖες. Ἐδῶ ἔχουμε ἀντιστροφή καί διαστροφή τῆς ἀνθρώπινης ὀντολογίας. Ὅπως ἔλεγε ὁ ἅγιος Γέροντας Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης, «ἡ ἁμαρτία ἔγινε πλέον μόδα· βγαίνει στίς πλατεῖες καί διεκδικεῖ εὔσημα».

Ποῦ πηγαίνει λοιπόν ἡ Εὐρώπη καί ποῦ σύρεται μαζί μ᾽ αὐτήν καί ἡ Ἑλλάδα;

Ἡ θέση τῆς Ἐκκλησίας γιά τήν ὁμοφυλοφιλία

Θά πρέπει νά ποῦμε ἀπό τήν ἀρχή ὅτι ἡ ἀποψινή μας λαοσύναξη εἶναι ἔκφραση τῆς ποιμαντικῆς ἀγωνίας τῆς Ἐκκλησίας μας γιά τήν ἀντιμετώπιση τοῦ βδελυκτοῦ πάθους τῆς ὁμοφυλοφιλίας, τό ὁποῖον εἶναι σημάδι τῶν ἐσχάτων καιρῶν. Δέν εἶναι τυχαῖο ὅτι καί ὁ Ἀντίχριστος, καθώς ἀναλύουν οἱ Ἅγιοι Πατέρρες, θά εἶναι ὁμοφυλόφιλος, καθώς θά ἀποτελεῖ τήν προσωποποίηση τῆς ἀντιστροφῆς, διαστροφῆς καί ἐναντίωσης στήν τάξη πού ἐδημιούργησε ὁ Θεός σέ ὅλους τούς τομεῖς.

Ἡ σύναξή μας, λοιπόν, εἶναι ἔκφραση τῆς ποιμαντικῆς ἀγωνίας τῆς Ἐκκλησίας.

Ἡ φωνή τῆς Ἐκκλησίας καί ἡ ποιμαντική της μέριμνα ἔχει πολλούς ἀ­ποδέκτες. Πρῶτα-πρῶτα ἀπευθύνεται —ὅπως ἔχει δικαίωμα καί καθῆ­κον— στά πιστά της τέκνα γιά νά τά διαφυλάξει πνευματικά ἀλλά καί σωματικά.

Ἀπευθύνεται ἐπίσης σέ ὅσους ἔχουν τήν καλή διάθεση νά ἀκούσουν τή φωνή της.

Ὑπάρχουν, δυστυχῶς, ἄνθρωποι μέσα στήν πολυδιάστατη σύγχυση τῆς ἐποχῆς μας, πού ἀγνοοῦν ὅτι ἡ Ἁγία Γραφή καί ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλη­σιαστική Παράδοση θεωροῦν ξεκάθαρα ὅτι τό πάθος τῆς ὁμοφυλοφιλίας ἤ τοῦ κιναιδισμοῦ (αὐτός εἶναι ὁ ἀρχαιοελληνικός σοφός ὅρος, διότι οἱ κίναι­δοι κινοῦν τήν αἰδῶ, τήν ντροπή!) εἶναι τελείως ἀσυμβίβαστο μέ τήν ἰδιό­τητα τοῦ χριστιανοῦ.

Ἀρκεῖ πρός ἀπόδειξη νά ἀναφέρουμε μόνο τά παρακάτω χωρία τῆς Ἁγία Γραφῆς. Τά μεταφέρουμε ἀπό τό βιβλίο τοῦ Κ. Γ. Παπαδημητρακό­πουλου, Ὁμοφυλοφιλία, ἐκδ. Φωτοδότες, 1992, σσ. 8-9.

● «Μή πλανᾶσθε· οὔτε πόρνοι, οὔτε εἰδωλολάτραι (Καί στούς εἰδωλολάτρες συμπεριλαμβάνονται προφανῶς καί αὐτοί πού θεοποιοῦν τή σάρκα καί ἀπολυτοποιοῦν τίς σαρκικές ἡδονές στίς ὁποῖες καί ὑποδου­λώ­νονται) οὔτε μοιχοί οὔτε μαλακοί (δηλαδή θηλυπρεπεῖς) οὔτε ἀρσε­νοκοῖται (εἶναι αὐτοί γιά τούς ὁποίους συζητᾶμε) ... Βασιλείαν Θεοῦ οὐ κληρονομήσουσι» (Α´ Κορ. στ´ 9-10).

Καί στήν Α´ πρός Τιμόθεον ἐπιστολή του ὁ ἀπόστολος Παῦλος τονίζει:

● «... Δικαίῳ νόμος οὐ κεῖται, ἀνόμοις δέ καί ἀνυποτάκτοις, ἀσεβεῖς καί ἁμαρτωλοῖς, ἀνοσίοις καί βεβήλοις... πόρνοις, ἀρσενοκοίταις, ἀνδραποδισταῖς... καί εἴ τι ἕτερον τῇ ὑγιαινούσῃ διδασκαλίᾳ ἀντίκειται ...» (Α´ Τιμ. α´ 9-10). Δηλαδή, ὁ νόμος δέν προορίζεται γιά τούς καλούς, ἀλλά γιά τούς ἀνόμους καί ἀνυπότακτους, γιά τούς ἀσεβεῖς καί ἁμαρτωλούς, γιά ἐκείνους πού δέν ἔχουν ἱερό καί ὅσιο καί βεβηλώνουν τά πάντα... γιά τούς πόρνους, τούς ἀρσενοκοῖτες... καί γιά κάθε τί πού ἀντιτίθεται στήν ὑγιᾶ διδασκαλία.

Καί στήν πρός Ρωμαίους:

● «Διά τοῦτο (δηλαδή ἐπειδή δέν ἐλάτρευσαν τόν Κτίστη ἀλλά τήν κτίση ὅπως ἀναφέρεται στούς προηγούμενους στίχους 16-23) παρέδωκεν αὐτούς ὁ Θεός εἰς πάθη ἀτιμίας, αἵ τε γάρ θήλειαι αὐτῶν μετήλλαξαν τήν φυσικήν χρῆσιν εἰς τήν παρά φύσιν, ὁμοίως δέ καί οἱ ἄρσενες ἀφέντες τήν φυσικήν χρῆσιν τῆς θηλείας ἐξεκαύθησαν ἐν τῇ ὀρέξει αὐτῶν εἰς ἀλλήλους, ἄρσενες ἔν ἄρσεσι τήν ἀσχημοσύνην κατεργαζό­μενοι καί τήν ἀντιμισθίαν ἥν ἔδει τῆς πλάνης αὐτῶν ἐν ἑαυτοῖς ἀπολαμβάνοντες» (Ρωμ. α´ 26-27). Δηλαδή: Γιά τόν πιό πάνω λόγο, πού ἀναφέραμε, τούς παρέδωσε ὁ Θεός σέ πάθη ἀτιμωτικά, γιατί καί οἱ γυναῖ­κες τους ἄλλαξαν τή φυσική σχέση καί χρήση μέ τήν παρά φύση. Τό ἴδιο καί οἱ ἄντρες, ἀφοῦ ἄφησαν τήν φυσική χρήση τῆς γυναίκας, ἄναψαν ἀπό φλόγα ἀκάθαρτης ἐπιθυμίας μεταξύ τους, ὥστε νά κάνουν ἄντρες μέ ἄντρες ἄσχημες καί ἄτιμες πράξεις, λαμβάνοντες ἔτσι τόν μισθό πού τούς ἄξιζε γιά τήν πλάνη τῆς εἰδωλολατρίας τους».

Θά μποροῦσαν νά ἀναφερθοῦν καί ἄλλα πολλά χωρία τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῶν Ἁγίων Πατέρων, ἀλλά νομίζω καί αὐτά πού εἴπαμε εἶναι ἀρκετά. Τοῦτο μόνο νά προσθέσουμε, ὅτι τό πάθος τῆς ὁμοφυλοφιλίας, ἐκτός ἀπό φοβερή ἁμαρτία, εἶναι καταστροφικό καί γιά τήν ψυχική καί σωματική ὑπόσταση τοῦ ἀνθρώπου περισσότερο ἀπό κάθε ἄλλο πάθος καί ἁμαρτία. Εἶναι γνωστό ὅτι ἡ φοβερή μάστιγα τοῦ aids  ξεκίνησε ἀπό ὁμοφυλοφίλους καί ἐξακολουθεῖ σήμερα, ὡς πανδημία πλέον, νά κάνει θραύση κυρίως μεταξύ αὐτῶν.

Ἐπίσης τά ψυχιατρικά προβλήματα, τάσεις αὐτοκτονίας κλ.π., εἶναι πολύ περισσότερο διαδεδομένα μεταξύ τῶν δυστυχισμένων αὐτῶν ἀνθρώ­πων, ἀπ᾽ ὅτι σέ ἄλλες κατηγορίες ἀνθρώπων.

Αὐτά τά προβλήματα —πνευματικά στό βάθος— ἐκφράζονται πολλές φορές μέ μιά μεγάλη προπέτεια, ἀναίδεια, προκλητικότητα καί μίσος ἀπέναντι σέ κάθε καλό καί ὑψηλό πού παρήγαγε ὁ ἀνθρώπινος πολιτισμός καί ἰδιαίτερα ἡ δική μας παράδοση. Θά ἀναφέρουμε μόνον αὐτό πού ἔγραψαν στό ἄγαλμα τοῦ ἔφιππου Κολοκοτρώνη στά Προπύλαια, ἀπέναντι ἀπό τήν Παλαιά Βουλή, κατά τή διάρκεια τῆς παρέλασής τους τό προηγούμενο Σάββατο 14 Ἰουνίου στήν Ἀθήνα: «Λεσβίες, ὁμοφυλόφιλοι [σημείωση: στό δικό τους ὑπάρχει ἡ λαϊκή ἔκφραση γιά τό πάθος τῆς ὁμοφυλοφιλίας καί ὄχι αὐτή πού βάλαμε ἐμεῖς ἐδῶ χάριν εὐπρεπείας], ἱέρειες τοῦ αἴσχους, εἴμαστε περήφανα ἡ ντροπή τοῦ ἔθνους».

Ἐδῶ, ἀνιχνεύεται ὅλη ἡ τραγωδία τοῦ ἀνθρώπου τῆς ἁμαρτίας, ὁ ὁποῖος μέσῳ καί τῆς ἀντικοινωνικῆς συμπεριφορᾶς, προσπαθεῖ νά ἑλκύσει τό ἐνδιαφέρον. Στήν πραγματικότητα αὐτό πού τοῦ λείπει εἶναι ἡ ἀγάπη καί ἡ ἀναγνώριση.

Τά ἐπιχειρήματα, φυσικά, καί ἡ ἐνημέρωση πιάνουν τόπο σ᾽ αὐτούς πού δέν εἶναι τυφλωμένοι ἀπό τό πάθος. Γι᾽ αὐτούς πού σύρονται ἀπό τό πάθος, ἡ ἠθική συνείδηση, ἀλλά καί ἡ λογική, εἶναι αἰχμάλωτες τοῦ πάθους καί δέν ἀφήνουν τόν ἄνθρωπο νά δεῖ τήν ἀλήθεια. «Ὁ ποιῶν τήν ἁμαρτίαν δοῦλος ἐστί τῆς ἁμαρτίας» (Ἰω. 8,34) λέγει ἡ Γραφή καί ἡ ἀρχαία σοφία κάνει τήν πανανθρώπινη διαπίστωση ὅτι ἡ ἕξις, δηλαδή ἡ συνήθεια — καί μάλιστα ἡ κακή— γίνεται δεύτερη φύση γιά τόν ταλαίπωρο ἄνθρωπο, πού θά αἰχμαλωτίσει.

Κάποιοι νομίζουν —πολύ ἐσφαλμένα— ὅτι ἡ Ἐκκλησία μιλώντας γιά τό κρίσιμο αὐτό θέμα, κινεῖται, τρόπον τινά, ἀπό ἐμπάθεια. Μεγάλο λάθος κάνουν. Ἡ Ἐκκλησία δέν στρέφεται προσωπικά ἐναντίον κανενός. Τίς πράξεις τίς ἁμαρτωλές καταδικάζει καί μιλεῖ μέ πόνο γι᾽ αὐτά πού κάποτε ἦσαν αὐτονόητα. Ἡ Ἐκκλησία — αὐτό μᾶς ἔχουν διδάξει οἱ ἅγιοι— δέν ἀποστρέφεται οὔτε μισεῖ τά πρόσωπα, ὅσο ἁμαρτωλά καί ἄν εἶναι. Βλέπει τό πρόσωπο, ἀκόμη καί τοῦ μεγαλυτέρου ἁμαρτωλοῦ, ὡς μία τραγική ὕπαρξη, ἡ ὁποία ὑφίσταται τίς συνέπειες τῶν καταστροφικῶν ἐπιλογῶν της. Προσπαθεῖ μέ τόν λόγο, τή νουθεσία, τήν προσευχή καί τήν ἐν γένει ποιμαντική της νά βοηθήσει νά μετανοήσει ὁ ἄνθρωπος καί νά ἀπομακρυνθεῖ ἀπό τά αἰσχρά πάθη, τά ὁποῖα τόν ντροπιάζουν.

Ἡ Ἐκκλησία ὅμως ἀποστρέφεται τήν ἁμαρτία καί τόν πατέρα καί εἰσηγητή τῆς ἁμαρτίας, τόν ἀρχέκακο διάβολο. Αὐτή τήν ἀντιμετώπιση μᾶς παρέδωσε ὁ ἴδιος ὁ Χριστός μας καί τήν ἐφήρμοσαν οἱ ἅγιοι.

Ἡ Ἐκκλησία δέν μισεῖ τά πρόσωπα τῶν ἁμαρτωλῶν, ἀλλά καί δέν ὡραιοποιεῖ οὔτε δικαιολογεῖ τά πάθη. Δέν λέγει: «Καλά κάνετε, δέν εἶναι τίποτε· ὅλοι ἔτσι κάνουν». Ἀπό ἀγάπη λέγει τήν ἀλήθεια καί προσπαθεῖ μέ κάθε τρόπο νά βοηθήσει, προληπτικά καί θεραπευτικά. Γι᾽ αὐτό καί βεβαιώνει, ὅπως διαβάζουμε σέ πρόσφατο κείμενο, πού κατέθεσε ἡ Ἐκκλησία τῆς Κύπρου διαμαρτυρόμενη στήν Κυπριακή πολιτεία —ἡ ὁποία καί ἐκεῖ, δυστυχῶς, προβάλλει τίς ἐκδηλώσεις καί παρελάσεις τῶν ὁμοφυλοφίλων. Γράφει ἡ Ἐκκλησία τῆς Κύπρου: «...ἡ Ἐκκλησία καί ἡ Βιοηθική θεωροῦν τήν ὁμοφυλοφιλία ὡς ἀσθένεια καί πάθος τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου, πού πρέπει νά τύχει ἰατρικῆς καί πνευματικῆς βοήθειας καί θεραπείας». Αὐτή εἶναι ἡ ἀλήθεια.

Κλείνοντας τή σύντομη αὐτή θεολογική προσέγγιση τοῦ θέματος ἐπισημαίνουμε ὅτι γιά μᾶς τούς χριστιανούς «μέτρον πάντων χρημάτων», δηλαδή μέτρο γιά τήν ἠθική καί πνευματική ἀξιολόγηση τῶν πράξεων, συμπεριφορῶν καί διανοημάτων δέν εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ὅπως ἔλεγαν οἱ ἀρχαῖοι σοφιστές, ἀλλά ὁ Θεάνθρωπος Χριστός. Ἐπίσης, οἱ «προδιαγραφές» γιά τήν κατά φύση λειτουργία καί γιά τήν ὑγεία τοῦ ἀνθρώπου σέ ὅλα τά ἐπίπεδα καί τούς τομεῖς ἐτέθησαν ἀπό τόν ἴδιο τόν Δημιουργό τοῦ ἀνθρώπου, τόν Τριαδικό Θεό καί δέν μποροῦμε οὔτε πρέπει ἐμεῖς νά τίς ἀλλάξουμε. Ὅσοι ἐπιχείρησαν νά ἀλλάξουν αὐτές τίς «προδιαγραφές», πρῶτα-πρῶτα τόν ἑαυτό τους κατέστρεψαν.

Συνεπῶς δέν κινούμεθα σέ μία γκρίζα ζώνη ἀσάφειας καί ὑποκειμενι­κῶν ἐκτιμήσεων ἀλλά σέ μία περιοχή, ὅπου τά πράγματα εἶναι σαφή καί ξεκάθαρα καί ἐναπόκειται στήν ἐλεύθερη προαίρεση τοῦ κάθε ἀνθρώπου νά ἀκολουθήσει μέ φιλότιμο καί ἀπό ἀγάπη τόν Χριστό καί νά ὁμοιωθεῖ πρός αὐτόν ἤ —ὅ μή γένοιτο— νά γίνει δοῦλος τῶν βδελυκτῶν παθῶν καί νά ὁμοιωθεῖ «τοῖς κτήνεσι τοῖς ἀνοήτοις», ἤ μᾶλλον νά γίνει χειρότερος καί ἀπό αὐτά, διότι τά καημένα τά ζῶα δέν ἐτιμήθησαν ἀπό τόν Δημιουργό μέ τήν θεοειδῆ ψυχή, τόν νοῦν καί τό αὐτεξούσιο, δηλ. τήν ἐλευθερία. 

Β´ Μέρος

Ἄς ἔρθουμε τώρα στήν προσέγγιση τοῦ θέματος «ὁμοφυλοφιλία» ἀπό μιά σκοπιά κοινωνική καί πολιτική μέ τήν εὐρύτερη ἔννοια. Καί βέβαια πάντοτε μέ βάση τήν ἀξιολόγηση τῶν συμβαινόντων ὑπό τό πρίσμα τῆς σοφίας τοῦ Θεοῦ, διότι διδαχθήκαμε νά μήν ἀγνοοῦμε τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο ἐργά­ζεται τό κακό στόν κόσμο.

Ἔνταξη τῆς ὁμοφυλοφιλίας στό εὐρύτερο πλαίσιο τῆς λεγομένης Νέας Ἐποχῆς καί τῆς «Νέας Τάξεως Πραγμάτων» - Στρατηγικοί στόχοι τῆς «Νέας Τάξης».

Ἡ προώθηση τῆς ὁμοφυλοφιλίας καί τῶν συναφῶν σεξουαλικῶν παρεκκλίσεων ἀποτελεῖ τυπικό παράδειγμα τῶν στοχεύσεων καί τοῦ τρόπου δράσεως τῆς λεγομένης Νέας Ἐποχῆς καί τῆς συνυφασμένης μέ αὐτήν «Νέας Τάξεως Πραγμάτων». Δέν εἶναι τυχαία καί ἡ σημαία μέ τά χρώματα τῆς ἴριδος (τοῦ οὐράνιου τόξου), πού ἔχει ὡς ἔμβλημα ἡ κίνηση τῶν ὁμοφυλοφίλων. Τό οὐράνιο τόξο εἶναι τό κατ᾽ ἐξοχήν σύμβολο τῆς κίνησης τῆς «Νέας Ἐποχῆς».

Ἡ προβολή τῆς ὁμοφυλοφιλίας πηγαίνει παράλληλα μέ τήν προβολή τοῦ ἀποκρυφισμοῦ καί τῆς μαγείας, καί αὐτό φάνηκε καθαρά καί στήν πρόσφατη Eurovision. Ἡ ἐξήγηση τῆς παράλληλης προβολῆς καί διαφήμισης εἶναι εὔκολη, ἀφοῦ καί οἱ δύο αὐτές παρεκτροπές (ἡ ὁμοφυ­λοφιλία καί ἡ μαγεία) ἀποτελοῦν ξεκάθαρη καί αὐτοπροαίρετη, δηλαδή συνειδητή, ἀποστασία τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τό θέλημα τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ.

Ἡ λεγομένη Νέα Ἐποχή ἐπιδιώκει ἐδῶ καί χρόνια νά γκρεμίσει τά σύνορα μεταξύ τῶν κρατῶν, μέ τελικό στόχο τήν ἐπιβολή μιᾶς παγκόσμιας κυβέρνησης ἤ διακυβέρνησης, ὅπως ἔλεγε καί ὁ ἀλήστου μνήμης πρώην πρωθυπουργός Γιῶργος Παπανδρέου.

Μιά παγκόσμια κυβέρνηση (στήν πραγματικότητα μιά παγκόσμια δικτατορία) μέ ἐπικεφαλῆς ἕναν παγκόσμιο κυβερνή­τη. Γιά νά ἐπιτύχουν αὐτό τόν στόχο, πού προωθοῦν οἱ σκοτεινές δυνάμεις, δέν θέλουν κοινωνία μέ συνοχή. Δέν θέλουν ἐλεύθερους καί ὑπεύθυνους πολίτες, ἀλλ᾽ ἕνα ζαλισμένο κοπάδι —ὁ ἐπιτυχής ὅρος ἀνήκει σέ σύγχρονο ξένο κοινωνιολόγο— τό ὁποῖο ζαλισμένο ἀνθρώπινο κοπάδι θά τό καθοδηγοῦν οἱ ἰνστρούχτορες τῆς «Νέας Ἐποχῆς». Αὐτό ἐπιτυγχά­νεται μέσῳ τῆς διανοητικῆς χειραγώγησης, μέσῳ τῆς πλύσης ἐγκεφάλου, πού γίνεται κυρίως μέσα ἀπό τά λεγόμενα ΜΜΕ καί κυρίως τήν τηλεόραση.

Τό ἦθος καί οἱ ἰδέες τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου—καταναλωτῆ διαμορ­φώνονται ἀπό τήν κατευθυνόμενη τηλεόραση. Αὐτή εἶναι, δυστυχῶς ἡ ἀλήθεια. Καί τά βοθροκάναλα, ὅπως ἔχουν ὀνομασθεῖ, γεμί­ζουν μέ σκουπίδια τό μυαλό καί τήν καρδιά ὅσων τά βλέπουν. Οἱ ἐξαιρέσεις, —πού ἐπιβεβαιώνουν τόν κανόνα— εἶναι, δυστυχῶς, ἐλάχιστες. Βομβαρ­δίζει, λοιπόν, ἡ τηλεόραση ἐπί εἰκοσιτετραώρου βάσεως μέ τό τρίπτυχο σέξ-βία καί μαγεία. Δέν εἶναι τυχαῖο ὅτι σπάνια βρίσκει κανείς στίς μέρες μας τηλεοπτικές σειρές καί ἐκπομπές, ὅπου νά μή διαφημίζεται ἡ διαστροφή τῆς ὁμοφυλοφιλίας καί νά μή χτυπιοῦνται οἱ ἀξίες πού κρατοῦν ὄρθια τήν κοινωνία. Χτυπιοῦνται οἱ ρίζες. Χτυπιέται τό ἀνθρώπινο πρόσωπο καί ὁ θεσμός τῆς οἰκογένειας. Δυστυχῶς τά ἴδια αὐτά καταστροφικά μηνύματα περνοῦν ὅλο καί περισσότερο καί μέσα ἀπό τά σχολικά βιβλία, δηλητηριάζοντας καί διαστρέφοντας τίς εὐαίσθητες παιδικές ψυχές, τό μέλλον τοῦ Ἔθνους.

Καί γιατί τό κάνουν αὐτό; Γιατί χτυποῦν τίς ρίζες; Διότι ἄνθρωποι χωρίς ρίζες, χωρίς ἀξίες καί ἰδανικά, χωρίς ἠθική προσωπικότητα καί ἠθικές ἀντιστάσεις ἀπέναντι στό πολύμορφο κακό, στή διαφθορά καί στή διαστροφή εἶναι ἕνα ἄμορφο ὑλικό, μιά μάζα εὔκολα χειραγωγήσιμη καί διαχειρίσιμη ἀπό τούς πονηρούς καί δόλιους συνωμότες τῆς παγκόσμιας δικτατορίας τῶν ἀγορῶν. Γιά τούς ἴδιους λόγους χτυπιοῦνται παγκοσμίως οἱ κοινωνίες καί οἱ λαοί μέ τήν κατασκευασμένη οἰκονομική κρίση. Αὐτό τό ξέρουμε πολύ καλά καί τό ζεῖ ὁ ἑλληνικός λαός στό πετσί του. Ἑπτά χιλιάδες αὐτοκτονίες μέσα σέ τέσσερα χρόνια ἀπό τήν ἀπελπισία τῆς οἰκονομικῆς ἐξαθλίωσης.

Ἡ οἰκονομική ἐξαθλίωση ὅμως ἀπό μόνη της δέν μπορεῖ νά γκρεμίσει τήν κοινωνία, ὅταν ὑπάρχουν ὑγιῆ ἀντανακλαστικά, ἀξίες καί ἀρχές πού νά δίνουν συνοχή στήν κοινωνία. Γι᾽ αὐτό καί σύμφωνα μέ τή γνωστή δήλωση Κίσσινγκερ τοῦ 1944 οἱ Ἕλληνες πρέπει νά χτυπηθοῦν στίς ρίζες τους, στή γλώσσα καί στήν πίστη.

Μέσα σ᾽ αὐτό τό πλαίσιο προσπαθοῦν νά γκρεμίσουν τά ὅρια μεταξύ ἀλήθειας καί πλάνης. Προωθοῦν τή ρωσική σαλάτα τοῦ διαχριστιανικοῦ καί διαθρησκειακοῦ συγκρητισμοῦ· προωθοῦν δηλαδή, μέ ἁπλᾶ λόγια, τόν οἰκουμενισμό, προσπαθώντας νά δημιουργήσουν μία δαιμονική παν­θρησκεία στήν ὁποία θέλουν νά βάλουν ὅλες τίς θρησκεῖες ἑνώνοντας μέσα ἐκεῖ ἀλήθεια καί πλάνη.

Ἔτσι τό νά ἀγαπᾶς τόν Χριστό, τήν πατρίδα, τίς ἀξίες, πού μᾶς κράτησαν ὄρθιους ὡς Γένος τρεῖς χιλιάδες καί περισσότερα χρόνια, συκοφαντεῖται τώρα ὡς φανατισμός, προσκόλληση σέ πράγματα ξεπερασμένα, ρατσιστμός κ.ο.κ. Οἱ ἰνστρούχτορες τῆς Νέας Ἐποχῆς κάνουν καλά τή δουλειά τους.

Ἕνα ἐργαλεῖο πού χρησιμοποιεῖ ἡ Νέα Ἐποχή καί ἡ Νέα Τάξη γιά νά φτιάξει τόν παγκόσμιο χυλό τῆς ἰσοπεδωτικῆς παγκοσμιοποίησης εἶναι καί τά λεγόμενα δικαιώματα τῶν μειονοτήτων. Μειονοτήτων ἐθνικῶν, θρησκευτικῶν, ἀκόμη καί μέ βάση τόν σεξουαλικό προσανατολισμό. Αὐτές οἱ μειονότητες πραγματικές ἤ κατασκευασμένες —τό εἴδαμε αὐτό στό Κόσσοβο καί ἀλλοῦ— χρησιμοποιοῦνται ὡς ἐργαλεῖο γιά τό γκρέμισμα τῆς Παλαιᾶς καί γιά τό στήσιμο τῆς Νέας Τάξεως Πραγμάτων, ἡ ὁποία στήν πραγματικότητα εἶναι μιά μεγάλη ἀ-ταξία καί ἀ-νομία.

Τό ἐνδιαφέρον γιά τά δικαιώματα αὐτά εἶναι συνήθως ὑποκριτικό, πλασματικό καί προσχηματικό, προκειμένου νά προωθηθοῦν τά γεωπο­λιτικά καί στρατηγικά συμφέροντα τῶν ἰσχυρῶν. Ἔτσι οἱ «εὐαίσθητοι» αὐτοί ὑπερασπιστές τῶν δικαιωμάτων κλαψουρίζουν ὑποκριτικά ὅτι παραβιάζονται τά δικαιώματα τῶν ὁμοφυλοφίλων ἐπειδή π.χ. δέν τούς ἐπέτρεψε ἡ ρωσική κυβέρνηση νά παρελάσουν στή Μόσχα, ἀλλά καταπίνουν τή γλῶσσα τους ὅταν π.χ. οἱ προστατευόμενοί τους ἰσλαμοφασίστες τζιχαντιστές μισθοφόροι ἀντάρτες κόβουν κεφάλια χριστιανῶν στή Συρία ἤ ὅταν τό Ἰσραήλ σκοτώνει ἀμάχους Παλαιστινίους στή λωρίδα τῆς Γάζας.

Ὅλοι αὐτοί οἱ στόχοι τῆς Νέας Τάξης προωθοῦνται μέ ἄφθονο χρῆμα, μέ νομοθετικές ρυθμίσεις σέ παγκόσμιο —εἰ δυνατόν— ἐπίπεδο, μέσῳ Μ.Κ.Ο. (Μή Κυβερνητικῶν Ὀργανώσεων) καί μέ χειραγώγηση τῆς κοινῆς γνώμης τῶν εὐρωπαϊκῶν κυρίως λαῶν, ὥστε νά συναινέσουν στήν καταστροφή τους, μέσῳ κυρίως τῆς ἠθικῆς διαφθορᾶς καί τῆς δημογραφικῆς τους ἀλλοίωσης, λόγῳ τῆς ἀνεξέλεγκτης καί μάλιστα προω­θούμενης ἀπό τά ἴδια αὐτά σκοτεινά κέντρα λαθρομετανάστευσης. Ἔτσι —ἐάν δέν ξυπνήσουμε καί δέν ἀντιδράσουμε— μετά ἀπό 20-30 χρόνια ἡ Εὐ­ρώπη καί ἡ Ἑλλάδα δέν θά ἔχουν καμμία σχέση μ᾽ αὐτό πού ἦταν μέχρι σήμερα.

Εἴπαμε γιά νομοθετικές ρυθμίσεις σέ εὐρωπαϊκό καί παγκόσμιο, εἰ δυνατόν, ἐπίπεδο. Φέρνω δύο μόνο παραδείγματα. Τό ἕνα εἶναι ἡ προώθηση παντοῦ τῶν λεγομένων «ἀντιρατσιστικῶν» νομοσχεδίων — αὐτό γίνεται καί στήν Ἑλλάδα, ὅπου τό νομοσχέδιο εἶναι πρός ψήφιση στή Βουλή. Στήν πραγματικότητα τό ἀντιρατσιστικό νομοσχέδιο δέν εἶναι τίποτε ἄλλο παρά προσπάθεια φίμωσης τῶν Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων καί τῶν φυσιολογικῶν ἀνθρώπων. Διαμαρτύρεσαι γιά τήν βάσει προγράμματος ἅλωση τῆς πατρίδας σου, πᾶς κατηγορούμενος γιά ρατσιστής. Ψάλλεις τή Μεγάλη Ἑβδομάδα τά τροπάρια πού χαρακτηρίζουν τούς Ἑβραίους, πού σταύρωσαν τόν Χριστό, «λαό δυσσεβῆ καί παράνομο», πᾶς κατηγορούμενος «γιά ὑποκίνηση θρησκευτικοῦ μίσους». Βγαίνει ὁ ἱεροκήρυκας καί λέγει ὅτι τό πάθος τῆς ὁμοφυλοφιλίας εἶναι βδελυκτό ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, τό συχαίνεται ὁ Θεός, κινδυνεύει νά μηνυθεῖ ἀπό τούς ὁμοφυλόφιλους μέ βάση πάλι τό ἀντι— ρατσιστικό νομοσχέδιο.

Τό ἄλλο εἶναι αὐτό, πού πρόσφατα διαβάσαμε, ὅτι ἡ Εὐρωπαϊκή Ἕνωση, γιά νά δώσει οἰκονομική βοήθεια σέ χῶρες τῆς Ἀφρικῆς, ἔθεσε ὡς ὅρο τήν ψήφιση καί ἐκεῖ νόμων ὑπέρ τῆς ὁμοφυλοφιλίας, σάν κι αὐτόν πού ψηφίσθηκε τήν ἄνοιξη στό Εὐρωκοινοβούλιο. Ἄς σημειωθεῖ ὅτι τόν ἐπαίσχυντο νόμο ψήφισαν καί ὅλοι οἱ παρευρεθέντες ἐκεῖ Ἕλληνες εὐρωβουλευτές.

Μέχρι στιγμῆς μιλήσαμε γιά τήν στρατηγική τῆς Νέας Τάξης. Σ᾽ αὐτή τή στρατηγική ἐντάσσεται καί ἡ κοινωνική καί θεσμική νομιμοποίηση τῆς ὁμοφυλοφιλίας ἀλλά —γιατί ὄχι;— καί ἡ νομιμοποίηση αὔριο-μεθαύριο καί ἄλλων νοσηρῶν φαινομένων καί κοινωνικῶν μαστίγων. Παραδείγμα­τος χάριν στήν Ὁλλανδία ἐδῶ καί δύο-τρία χρόνια λειτουργεῖ νόμιμα πολιτικό κόμμα, πού εἶναι ὑπέρ τῆς παιδεραστίας. Στή Γερμανία, ἀπό πέρυ­σι, λειτουργοῦν νόμιμα οἶκοι ἀνοχῆς γιά κτηνοβάτες. Ὅσο γιά τή νομιμο­ποίηση τῶν ναρκωτικῶν, ἤδη στήν Ὁλλανδία κυκλοφοροῦν ἐλεύθερα τά λεγόμενα μαλακά ναρκωτικά (χασίς κ.ἄ.), ἐνῶ στίς Ἡνωμένες Πολιτεῖες συζητεῖται πολύ σοβαρά πρόταση πού ἔφεραν ἄνθρωποι τοῦ γνωστοῦ Σκοπιανοῦ (Οὐγγροεβραϊκῆς καταγωγῆς) κερδοσκόπου Σόρος γιά νομιμοποίηση τῶν ναρκωτικῶν. Ἀλλά γιατί νά πηγαίνουμε μακρυά; Ὁ πρώην πρωθυπουργός Γιῶργος Παπανδρέου εἶχε προτείνει, ὡς γνωστόν, τήν καλλιέργεια χασίς γιά ἰδιωτική χρήση σέ γλάστρες!

Ἡ τακτική

Ἄς ἔρθουμε ὅμως, μετά τήν στρατηγική, στήν τακτική τῆς Νέας Τάξης γιά τήν προώθηση τῶν στρατηγικῶν της στόχων.

1) Μιά γενική ἀρχή τακτικῆς τῆς Νέας Τάξης εἶναι τό δόγμα Ἡ καλύτερη ἄμυνα εἶναι ἡ ἐπίθεση. Φωνάζει ὁ κλέφτης γιά νά φύγει ὁ νοικοκύρης, λέγει ὁ λαός μας. Αὐτό τό ἐφαρμόζουν καί ὅλες οἱ νεο­εποχί­τικες σέκτες, μέ πρώτη τήν διαβόητη παγκοσμίως Σαϊεντολογία.

2) Ἕνα ἄλλο στοιχεῖο τακτικῆς εἶναι ἡ σταδιακή προώθηση τῶν στόχων. Εἶναι ἡ γνωστή «μέθοδος τοῦ σαλαμιοῦ». Τό σαλάμι τό κόβουν φέτα-φέτα.

Ἔτσι διαφημίζεται δολίως ἡ ἀνεκτικότητα προκειμένου νά ἀπενερ­γοποιηθοῦν καί τελικῶς νά νεκρωθοῦν τά ὑγιῆ ἀντανακλαστικά αὐτοπρο­στασίας στούς ἀνθρώπους καί στήν κοινωνία.

Δέν εἶναι τυχαῖο ὅτι ἡ βράβευση τοῦ ἄνδρα-γυναίκα Αὐστριακοῦ Κοντσίτα ἀπό τή Γιουροβίζιον τόν Μάϊο πανηγυρίσθηκε καί διαφημί σθηκε ὡς «νίκη τῆς ἀνεκτικότητας καί τῆς διαφορετικότητας».

Ἔτσι ἀπό τούς διαμορφωτές γνώμης, ἀπό τούς ἰνστρού­χτορες τῆς «Νέας Ἐποχῆς», τά ἄτομα καί οἱ κοινωνίες σπρώχνονται σέ ὅλο καί μεγα­λύτερες ὑποχωρήσεις ἀπέναντι στό κακό, στήν ἀνομία, στή δια­στροφή, μέ βάση τήν ψευδεπίγραφη ἀρετή τῆς ἀνεκτικότητας, μέχρι πού ἡ κατάσταση πλέον γίνεται μή ἀναστρέψιμη. Ἐάν δέν σταματήσεις ἀπ᾽ τήν ἀρχή τό ξήλωμα μιᾶς ζακέτας, σέ λίγο θά ἔχει ξηλωθεῖ ὁλόκληρη. Ἐκφραστικό παράδειγμα αὐτῆς τῆς διαδικασίας, εἶναι αὐτό πού παθαίνει κανείς, ὁ ὁποῖος ἀπό συμπόνοια βάζει κάποιον σ᾽ ἕνα δωμάτιο τοῦ σπιτιοῦ του, γιά νά μήν παγώσει ἀπό τό κρύο, καί μετά αὐτός φέρνει καί τήν οἰκογένειά του καί βγάζουν τόν νοικοκύρη ἀπό τό σπίτι του. Γι᾽ αὐτό χρειάζεται ἐξ ἀρχῆς μία σθεναρή καί ἀνυποχώρητη στάση— ἀντίσταση ἀπέναντι στό κακό, πού θέλει νά προχωρήσει.

Οἱ πονηροί καί δόλιοι αὐτοί χειραγωγοί τῆς κοινῆς γνώμης μέσα σέ μιά κοινωνία προσπαθοῦν, ὅπως εἴπαμε, νά νεκρώσουν τά ὑγιῆ ἀντανα­κλαστικά τῶν φυσιολογικῶν ἀνθρώπων ἀπέναντι στή διαστροφή. Προσπα­θοῦν νά δημιουργήσουν σ᾽ αὐτούς μιά «μουδιασμένη συνείδηση».

Αὐτή ἡ συμπεριφορά «μουδιασμένης συνείδησης» ὑπαγορεύεται ἀπό τήν λεγόμενη «πολιτική ὀρθότητα», τήν ὁποία κυρίως στίς Η.Π.Α. καί στήν Εὐρώπη πέτυχε τό σύστημα πού προωθεῖ τή Νέα Τάξη. Πέτυχε, δηλαδή, οἱ ἄνθρωποι νά αὐτο-λογοκρίνονται μέσῳ ἑνός ἥπιου ἐκφο­βισμοῦ. Διότι ἡ «πολιτική ὀρθότητα», προτιμᾶ, ἐφ᾽ ὅσον μπορεῖ, νά ἐπιτυγχάνει αὐτό πού θέλει δι᾽ ἐμμέσων ὑποδείξεων (συναινετικά) καί ὄχι δι᾽ ἀπαγορεύσεων. Τό κάνει κι αὐτό βέβαια, ἀλλά προτιμᾶ τό πρῶτο. Ὅπως ἔλεγε ὁ Γέροντας Παΐσιος, ὁ ᾽Αντίχριστος θά εἶναι «εὐγενικός»! Ὅλη ἡ ὑπόθεση εἶναι πῶς θά κερδίσει τή συναίνεση. Αὐτό γίνεται συνήθως μέ τήν πλύση ἐγκεφάλου. Κλασικό παράδειγμα τοῦ τί ἔχει ἐπιτύχει αὐτή ἡ «πολιτική ὀρθότητα» εἶναι ἡ εἰσαγωγή πού κάνουν οἱ περισσότεροι, φοβούμενοι μή χαρακτηρισθοῦν ρατσιστές, ἄν ποῦν ξεκάθαρα ὅτι ἀγαποῦν τήν πατρίδα τους. Ἔτσι ξεκινοῦν λέγοντας: «Δέν εἶμαι ρατσιστής, ἀλλά...».

Αὐτά πού λέμε τώρα εἶναι σημαντικά βήματα γιά τή δημιουργία τῆς κοινωνίας ἀπολύτου ἐλέγχου, τῆς κοινωνίας τοῦ Big Brother (τοῦ Μεγάλου Ἀδελφοῦ), ὅπου ὅλοι αὐτο-λογοκρίνονται. Μήν ξεχνοῦμε ὅτι στίς δίκες τίς Πράγας, μετά τό ξεσήκωμα τῶν Τσεχοσλοβάκων ἐναντίον τῶν Σοβιετικῶν κομμουνιστῶν τό 1968 καί τήν καταστολή τῆς ἐξέγερσης, στίς δίκες πού ἀκολούθησαν, οἱ κατηγορούμενοι, πρώην κορυφαῖα στελέχη τοῦ ἐκεῖ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος, ἀφοῦ εἶχαν ὑποστεῖ «ἐπαναπρογραμ­ματισμό» μέσῳ διανοητικῆς χειραγώγησης (mind control—πλύση ἐγκεφά­λου), ζητοῦσαν ἀπό τό δικαστήριο πιό αὐστηρές ποινές εἰς βάρος τους ἀπ᾽ αὐτές πού ζητοῦσε ὁ εἰσαγγελέας!

3) Μέσα στήν τακτική τοῦ σαλαμιοῦ εἶναι καί ἡ ἀπενοχοποίηση τῆς διαστροφῆς. Προσπαθοῦν νά παρουσιάσουν τήν ὁμοφυλοφιλία ὡς ἐναλλακτική πρόταση σεξουαλικοῦ προσανατολισμοῦ, ὡς μιά νόμιμη διαφορετικότητα, ἐξίσου καλή καί νόμιμη μέ τήν ἐντός εἰσαγωγικῶν φυσιολογική, διότι πλέον τήν φυσιολογική τήν βάζουν ἐντός εἰσαγωγικῶν, ἀφοῦ καί ἡ ἄλλη συμπεριφορά (ἡ ἀνώμαλη) θέλει νά παρουσιάζεται ἀπό αὐτούς ὡς φυσιολογική.

Σημειώνουμε ἐδῶ ὅτι μέχρι καί πρίν ἀπό εἴκοσι περίπου χρόνια ἡ ὁμοφυλοφιλία ἐθεωρεῖτο παρέκκλιση καί διαστροφή σύμφωνα καί μέ τό «Διαγωνιστικό καί Στατιστικό Ἐγχειρίδιο» (τό γνωστό ὡς DSM) τῆς Ἀμερι­κανικῆς Ψυχιατρικῆς Ἑταιρείας. Ἀκόμη καί ὁ Φρόυντ καί ὁ Γιούνγκ καί ὁ Βίλχελμ Ράιχ χαρακτηρίζουν τήν ὁμοφυλοφιλία ὡς παρέκκλιση καί διαστροφή. Σημειωτέον ὅτι, σύμφωνα μέ τούς εἰδικούς, ἡ διεθνής σύγχρονη προσπάθεια ἀποχαρακτηρισμοῦ τῆς ὁμοφυλοφιλίας ὡς παρέκκλισης καί νομιμοποίησής της ὡς φυσιολογικῆς πρακτικῆς δέν βασίζεται σέ ἐπιστημονικά ἰατρικά δεδομένα, ἀλλά σέ «φιλοσοφικά-κοινωνικά» καί ἰσχυρές πολιτικές πιέσεις (βλ. Καλλιόπης Προκοπάκη, παιδοψυχιάτρου, Ἰατρικά δεδομέ­να γιά τήν ὁμοφυλοφιλία, στήν ἀρχή τῆς παραγράφου μέ τίτλο «Συχνότητα», ἐν alopsis).

Καί προσέξτε τή δολιότητα —ἐνῶ ἀπενοχοποιοῦν τή διαστροφή συγχρόνως ἐνοχοποιοῦν τούς φυσιολογικούς ἀνθρώπους, ὅτι εἶναι «φοβικοί» —ὅπως λένε— ἀπέναντι στό «διαφορετικό». Αὐτό κι᾽ ἄν εἶναι νεοταξικό τερτίπι πού στοχεύει στήν κατεδάφιση μέσῳ τῆς «κουλτού­ρας τῆς διαφορετικότητας» —διά τῆς προώθησης στανικῶς τοῦ μοντέλου τῶν πολυθρησκευτικῶν, πολυεθνικῶν καί πολυπολιτισμικῶν κοινωνιῶν.

Μέ ἄλλα λόγια καλλιεργοῦν ἐνοχές στούς φυσιολογικούς, στούς normal ἀνθρώπους, ἐπειδή δέν εἶναι καί αὐτοί ἀν-ώμαλοι (α στερητικό καί ὁμαλός).

Καιρός ὅμως νά ποῦμε περισσότερα καί γι᾽ αὐτή τήν περιβόητη «φοβικότητα ἀπέναντι στό διαφορετικό», μιά τεράστιας ἔκτασης προπαγάνδα τῆς ὁμοφυλοφιλικῆς κοινότητας καί εὐρύτερα τῆς νεοτα­ξίτικης μεθόδευσης γιά φίμωση καί ἐξουδετέρωση κάθε φωνῆς πού ἀσκεῖ κριτική ἐναντίον τους καί κάθε παρουσίας πού τούς δυσκολεύει.

Χαρακτηρίζουν ἐν τέλει «φοβική» κάθε προσπάθεια —ἀκόμη καί σκέψη— γιά ἄμυνα πνευματική, νομική κ.ο.κ. καί γιά αὐτο-προστασία.

Ἡ ἐκ τοῦ πονηροῦ παράλογη λογική τους λέγει περίπου τά ἑξῆς (ὄχι μόνο στό θέμα τῆς ὁμοφυλοφιλίας ἀλλά καί σέ ἄλλα, ὅπου προσπαθοῦν νά κάμψουν ἀντιδράσεις καί νά γκρεμίσουν. Λένε: «Ὁ Χριστός εἶναι ἀγάπη». Ἄρα ὅποιος ἀντιδρᾶ στό γκρέμισμα, πού προωθοῦν, δέν ἔχει ἀγάπη!

Ἤ, λένε: «Ὁ Χριστός δέν ἔχει ἀνάγκη ἀπό προστάτες». Ἄρα μήν ἀντιδρᾶτε σέ ὁποιαδήποτε πράξη προσβολῆς ἤ βεβήλωσής του μέσῳ μιᾶς ὑποτιθέμενης τέχνης ἤ μέ ὁποιονδήποτε ἄλλο τρόπο.

Ἀλλά ἄς ἔλθουμε στήν περίφημη «φοβικότητα» καί τήν «ὁμοφοβία».

Ἔχουν δημιουργήσει νέες λέξεις ἐφαρμόζοντας αὐτό πού λέγει ὁ Τζώρτζ Ὄργουελ στό κλασσικό βιβλίο του «1984», ὅτι «Ὅποιος ἐλέγχει τή γλώσσα ἑνός ἀνθρώπου, ἐλέγχει τίς σκέψεις τους». Δανείζομαι ἐδῶ κάποιες σκέψεις γιά τήν «ἰσλαμοφοβία καί «ὁμοφοβία» ἀπό ἄρθρο πού δημοσιεύεται στό περιοδικό Παρακαταθήκη (τ. 95) καί εἶναι παρμένο ἀπό τό διαδίκτυο.

«Λέξεις πού φαίνονται ἑλληνικές, καί πού ἀκόμα καί ξένοι τίς χρησι­μοποιοῦν ἔτσι («xenophobia», «homophobia», «islamophobia») ἀλλά δέν γεννήθηκαν στήν Ἑλλάδα! Μάλιστα οἱ Ἕλληνες οὐδέποτε τίς ἐφηῦραν, οὐδέποτε τίς χρησιμοποίησαν, οὐδέποτε τίς γνώριζαν. Ἀπό τήν ἀρχαιότητα μέχρι σήμερα.

Ἀλήθεια, δέν σᾶς προκαλεῖ ἀπορία πώς ὅλα τά «κακά» μέ τίς λέξεις πού τελειώνουν σέ «-φοβία» ἔχουν στόχο ἕναν συγκεκριμένο τύπο ἀνθρώπου; Τόν γηγενῆ δυτικό μέσο πολίτη, πού ἀγαπάει τόν τόπο του, τόν λαό του, τήν ἱστορία του, τήν κουλτούρα καί τίς παραδόσεις τοῦ λαοῦ του. Μέ λίγα λόγια τόν «ἀνησυχοῦντα» χριστιανό Εὐρωπαῖο. (Κατ᾽ αὐτούς «συντηρητικό» καί σίγουρα «μή πολιτικά ὀρθό»).

Δέν σᾶς κάνει ἐντύπωση πώς τόσοι αἰῶνες διωγμῶν χριστιανῶν στίς χῶρες τοῦ Ἰσλάμ, ἀλλά καί στίς χῶρες πού κατέκτησε τό Ἰσλάμ, ἀπό τήν ἀρχή πού πρόβαλε τό σπαθί τοῦ «προφήτη» μέχρι σήμερα καί δέν βρέθηκε ἕνας λεξιπλάστης νά μᾶς πεῖ τήν λέξη «χριστιανοφοβία»;

Αὐτός πού σφάζει χριστιανούς ΔΕΝ εἶναι «χριστιανοφοβικός». Δέν ὑπάρχει τέτοια λέξη. Ἐκεῖνος πού θέλει νά συνεχίσει νά ζεῖ ὅπως ζοῦσε μέσα στόν τόπο του καί δέν μπορεῖ νά βλέπει νά μετατρέπεται ἡ χώρα του σέ ἕνα ἰσλαμικό κράτος, εἶναι «ἰσλαμοφοβικός»! (blog redskywarning, ἄρθρο γιά ἰσλαμοφοβία-ὁμοφοβία).

Ἔτσι καί γιά τήν «ὁμοφοβία».

Ἡ λέξη «ὁμοφοβία» κατασκευάστηκε καί χρησιμοποιεῖται ἀπό τούς ὁμοφυλόφιλους ἀκτιβιστές παγκοσμίως, ὡς ἕνα σημασιολογικό ὅπλο στόν πολιτιστικό πόλεμο.

«Ὁμοφοβία», σημαίνει γι᾽ αὐτούς τόν παράλογο φόβο, πού ἀναπτύσ­σουν οἱ νορμάλ ἄνθρωποι μπροστά στήν ἀγάπη τῶν ὁμοφυ­λόφιλων πρός τό ἴδιο φύλο. Καί παρεμπιπτόντως: Οἱ gay, ὁμοφυλόφιλοι, λεσβίες κ.λπ. δέν ἔχουν ἑτερο-φοβία;;; Γιατί αὐτοί δέν εἶναι ἑτεροφοβικοί καί εἴμαστε ἐμεῖς ὁμοφοβικοί;

Γιά τούς ὁμοφυλόφιλους ἀκτιβιστές, ἡ ἠθική ἀντίθεση στήν ὁμοφυλοφιλία εἶναι μιά «φοβία». Ἀκόμη καί μιά ψυχική ἀσθένεια. Ἀλήθεια, αὐτό δέν εἶναι «ρατσισμός» καί φασισμός στή σκέψη (γιά νά χρησιμοποιήσουμε τή δική τους ὁρολογία); Ποῦ εἶναι ἡ ἐλευθερία στήν ἔκφραση γιά τήν ὁποία φωνασκοῦν; Καί, προσέξτε, τήν ἀντιστροφή πού πᾶνε νά ἐπιβάλουν. Ἐκεῖ πού θεωροῦνταν παρέκκλιση καί ψυχική διαταραχή ἡ ὁμοφυλοφιλία, τώρα πᾶνε νά παρουσιάσουν ὡς ψυχική ἀσθένεια τήν ἀντίθεση τῶν νορμάλ ἀνθρώπων στό πάθος τους!

Ὅσοι ὅμως —δόξα τῷ Θεῷ— δέν ἤπιαμε, οὔτε θά πιοῦμε ἀπό τό τρελλό νερό, γιά τό ὁποῖο λέγει ὁ Φώτης Κόντογλου, καί συνεπῶς ἔχουμε τό μυαλό μας στή θέση του καί τό φρόνημά μας δέν ἔχει ἀλλοιωθεῖ οὔτε διαστραφεῖ ἀπό τήν νεοεποχίτικη καί νεοταξική προπαγάνδα, συνει­δητοποιοῦμε ὅτι «Ὁ σεξουαλικός προσανατολισμός δέν ἀποτελεῖ μιά ποιότητα συγκρίσιμη μέ τή φυλή, τήν ἐθνοτική προέλευση κ.λπ. σέ σχέση μέ τήν ἐξάλειψη τῶν διακρίσεων. Σέ ἀντίθεση μέ αὐτά, ὁ ὁμοφυλοφιλικός προσανατολισμός ἀποτελεῖ μιά ἀντικειμενική διαταραχή καί προκαλεῖ ἠθική ἀνησυχία». (βλ. Παρακαταθήκη, τ. 95 σ. 9)

Ἐπίσης καταλαβαίνουμε ὅτι οἱ ἐκ τοῦ πονηροῦ παράλογες ἀξιώσεις τῶν ὁμοφυλοφίλων ἀκτιβιστῶν, πού διεκδικοῦν ἀνύπαρκτα δικαιώματα, θά δημιουργήσουν καταστάσεις ὀξύμωρες, ὅπου ἐν τέλει τά «δικαιώματα» τῆς ἐσχάτης μειοψηφίας μέσα στήν κοινωνία (τῆς μειοψηφίας τῶν ὁμοφυ­λοφίλων) θά παραβιάζουν κατάφωρα τά πραγματικά δικαιώματα τῆς συντριπτικῆς πλειοψηφίας τῶν normal ἀνθρώπων.

Σύμφωνα μέ τίς στατιστικές οἱ ὁμοφυλόφιλοι τοὐλάχιστον στίς Η.Π.Α., εἶναι μία ἐλάχιστη μειοψηφία τοῦ 1,3% γιά τίς γυναῖκες καί τοῦ 2,7% γιά τούς ἄνδρες (βλ. Καλλιόπης Προκοπάκη, ἐνθ᾽ ἀνωτ.). Καί μιά καί ὁ λόγος γιά στατιστικές, νά ποῦμε ἐπίσης ὅτι σύμφωνα μέ τήν ἴδια ἔρευνα στίς Η.Π.Α. ἀνάμεσα σέ ἄτομα πού σύχναζαν σέ χώρους διασκέδασης ὁμοφυλοφίλων τό 72% τῶν ὁμοφυλοφίλων ἀνδρῶν ἀνέφεραν πάνω ἀπό 100 ἐρωτικούς συντρόφους, τό 41% πάνω ἀπό 500 καί τό 27% πάνω 1000! Ἐνῶ τό 74% ἀνέφερε ὅτι οἱ περισσότεροι ἀπό τούς μισούς ἐρωτικοί σύντροφοι, τούς ἦταν ἄγνωστοι (βλ. Προκοπάκη, ἐνθ᾽ ἀνωτ.). Τά λέμε αὐτά γιά νά φανεῖ ἀκόμη πιό ἔντονα ὁ χαρακτηρισμός τοῦ βδελυκτοῦ, πού δώσαμε ἀπό τήν ἀρχή γιά τό πάθος τῆς ὁμοφυλοφιλίας. Ὁ χαρακτηρισμός δέν εἶναι μόνο δικός μας ἀλλά τῶν Ἁγίων.

Ἀλλά ἄς ἐπανέλθουμε στίς συνέπειες τῶν παραλογισμῶν γιά «δικαιώ­ματα», πού διεκδικοῦν ὡς «μειονότητα» οἱ ὁμοφυλόφιλοι παγκοσμίως καί ἐδῶ. Ἄς δοῦμε τί γίνεται στίς Η.Π.Α. Ὅπως διαβάζουμε, ἐκεῖ, βάσει τῆς νομοθεσίας γιά ἐξάλειψη τῶν διακρίσεων, οἱ ἐργοδότες θά προτιμοῦσαν νά ἀπολύσουν ἀπό τή δουλειά ὁποιονδήποτε ἄλλον ἐκτός ἀπό ὁμοφυλόφιλους —τό ἴδιο περίπου ἰσχύει καί γιά τούς ἔγχρωμους— διότι οἱ ὁμοφυλόφιλοι θά ἰσχυρίζονταν ὅτι ἔπεσαν θύματα διακρίσεων καί ἔτσι ὁ ἐργοδότης θά εὕρισκε τό μπελά του! Ὁπότε ὁ ὁμοφυλοφιλικός προσανατολισμός γίνεται πηγή «θετικῶν δικαιωμάτων» ὑπέρ αὐτοῦ. Τοῦτο ὅμως σημαίνει ὅτι πλέον περνᾶμε σέ μία φάση κραυγαλέας ἀνισότητας εἰς βάρος τώρα τῶν φυσιο­λογικῶν ἀνθρώπων! Ἤ μπορεῖ νά φθάσουμε στό σημεῖο νά δηλώνει κά­ποιος «ὁμοφυλόφιλος» γιά νά βρεῖ δουλειά, ἀφοῦ θά ὑποχρεοῦται ὁ ἐργοδότης νά προσλάβει ἄτομα, σέ συγκεκριμένο ποσοστό, καί ἀπό μειονότητες, ἔστω καί ἄν οἱ προσλαμβανόμενοι δέν ἔχουν ἀντικειμενικά τά προσόντα γιά τή δουλειά στήν ὁποία προσλαμβάνονται!

  

Οἱ ἀντιφάσεις τῶν ψευδο-προοδευτικῶν

Ἀλλά ἄς δοῦμε καί μία ἄλλη διάσταση τοῦ θέματος, εἰδικά ὡς πρός τίς ἐκδηλώσεις τῆς λεγομένης «ὁμοφυλοφιλικῆς ὑπερηφάνειας» καί τῆς ἐπαίσχυντης παρέλασης. Ἄς δοῦμε τίς ἀντιφάσεις τῶν ψευδο-προοδευτικῶν.

α) Ὑπερηφάνεια γιά ποιό πράγμα; Γιά τήν πτώση, τήν ἁμαρτία, τή διαστροφή, γιά τίς «πομπές», δηλαδή τά αἴσχη! Λένε στήν Κέρκυρα: «Βγῆκε ἡ πομπή στό δρόμο». Ἀκριβῶς περί αὐτοῦ πρόκειται.

Ὁ δήμαρχος Θεσσαλονίκης Μπουτάρης, θά ἀνοίξει τήν ἐδῶ παρέλαση τῆς ντροπῆς, καί εἶναι φυσικό, ἀφοῦ ὁ ἴδιος εἶχε δηλώσει, παλαιότερα ὅτι: «Φυσικά καί ἔχω gay φίλους. Κατανοῶ ἔμφυτα τή διαφορετικότητα, γιατί ἀπό ἕνα σημεῖο καί ἔπειτα καί ἐγώ ἐγκατέλεψα τήν πεπατημένη [σημ. δική μας: δηλαδή τίς φυσιολογικές σαρκικές σχέσεις] καί γνώρισα τίς χαρές καί τίς δυσκολίες αὐτῆς τῆς ἐπιλογῆς» [δηλ. τῆς ὁμοφυλοφιλίας] (ἀπό συνέντευξή του στό περιοδικό Screw, τήν ὁποία ἀποκαλύπτει τό ὀρθόδοξο ἐπιστημονικό περιοδικό «Θεοδρομία» (ΙΕ´, τ. 2, Ἀπρ.-Ἰούνιος 2013, σ. 166). Στηρίζει, λοιπόν, προβάλλει καί χρηματοδοτεῖ ἀπό τόν προϋπολογισμό τοῦ Δήμου Θεσσαλονίκης (δηλ. μέ χρήματα τῶν Θεσσαλονικέων) τήν ἐκδήλωση πού ντροπιάζει τήν πόλη τοῦ Ἁγίου Δημητρίου.

Δεῖτε ὅμως τήν κραυγαλέα ἐκ τοῦ πονηροῦ ἀντίφαση. «Παρέλαση —λέγει— ὑπερηφάνειας». Ἄν δηλώσεις ὅτι εἶναι ὑπερήφανος γιά τήν πατρίδα σου, οἱ ἐντός εἰσαγωγικῶν προοδευτικοί θά σέ ὀνομάσουν ἐθνικιστή, ρατσιστή καί τόσα ἄλλα.

Ἄν πεῖς ὅτι εἶσαι ὑπερήφανος πού εἶσαι ὀρθόδοξος, θά σέ χαρα­κτηρίσουν μέ τόσα καί ἄλλα τόσα ἐπίθετα.

Αὐτοί ὅμως πού δαιμονικά ὑπερηφανεύονται γιά τό συχαμερό πάθος τους δέν εἶναι «ρατσιστές» ἀλλά «προοδευτικοί» καί «ἀπελευθερωμένοι». Εἴπαμε νωρίτερα γιά τή «γλῶσσα» (newspeak) τῆς Νέας Τάξης, πού ἀλλάζει τό νόημα τῶν λέξεων.

β) Καί ἐπιπλέον, ἀφοῦ ὑπερηφανεύονται, γι᾽ αὐτό πού εἶναι καί γι᾽αὐτό πού  κάνουν, γιατί ἄραγε κάποιους θά τούς πείραζε, ἄν τούς ὀνομάσει κανείς μέ τή γνωστή λέξη πού χρησιμοποιεῖ ὁ λαός μας γιά τό πάθος τους; Φαντασθεῖτε νά χαρακτηρίσει κάποιος σ᾽ἕνα ἄρθρο μ᾽αὐτή τή λέξη π.χ. τούς τοπικούς ἄρχοντες, πού ἐδῶ καί στήν Ἀθήνα τούς ἔχουν ὑπό τήν ὑψηλή τους προστασία καί χρηματοδότηση. Τήν ἄλλη μέρα θά τοῦ κάνουν δέκα μηνύσες καί ἀγωγές καί θά ζητοῦν ἑκατομμύρια γιά ἀποζημίωση. Δέν εἶναι ἀντίφαση αὐτό;

γ) Προσέξτε καί μία ἄλλη ἀντίφαση τῶν ψευδο-προοδευτικῶν. Γιά τίς παρελάσεις, πού γίνονται στίς ἐθνικές ἐπετείους 28ης Ὀκτωβρίου καί 25ης Μαρτίου, τί δηλητήριο χύνουν! Ἐκεῖνες οἱ παρελάσεις εἶναι «κακές». Ἐδῶ γιατί εἶναι ὑπέρ τῶν παρελάσεων;  Γιατί αὐτές εἶναι «καλές»; Ἄν ἦταν συνεπεῖς πρός τόν ἑαυτό τους, θά ἔπρεπε νά εἶναι ἐναντίον ὅλων τῶν παρελάσεων καί ὄχι ἐπιλεκτικά τίς μέν νά πολεμοῦν, ἐνῶ αὐτές ἐδῶ, τίς παρελάσεις τῆς ντροπῆς, νά χειροκροτοῦν.

δ) Οἱ «εὐαίσθητοι» στήν προστασία τῶν «εὐαίσθητων προσωπικῶν δεδομένων» —θυμᾶστε τούς Σταθόπουλο καί Δαφέρμο καί τήν ἀπαγόρευση ἀναγραφῆς τοῦ θρησκεύματος στίς ταυτότητες, πού ἀποφασίσθηκε ἐπί κυβερνήσεως Σημίτη, γιά νά μήν παραβιάζονται —λέγει— τά εὐαίσθητα προσωπικά δεδομένα—γιατί ἐδῶ δέν διαμαρτύρονται; Ποῦ πῆγε τώρα ἡ «εὐαισθησία» τους; Γιατί οἱ ὁμοφυλόφιλοι ἀποκαλύπτουν, καί μάλιστα μέ τόσο θορυβώδη καί προκλητικό τρόπο, τά εὐαίσθητα προσωπικά δεδομένα τοῦ σεξουαλικοῦ τους προσαναταλισμοῦ;

ε) Οἱ «εὐαίσθητοι» (ὅπως βλέπετε, ἔχουμε γεμίσει μέ «εὐαίσθητους») —καί καλά κάνουν— στήν πάταξη τῆς παιδικῆς πορνογραφίας, ἐδῶ γιατί σιωποῦν; Πῶς ὅμως νά ἔρθουν σέ ἀντίθεση μέ τόν ἴδιο τους τόν ἑαυτό; Διότι αὐτοί, πού κλαψουρίζουν ὑποκριτικά γιά τήν ἔξαρση τῆς παιδικῆς πορνογραφίας, εἶναι αὐτοί οἱ ἴδιοι πού προωθοῦν μέσῳ τηλεόρασης, διαφήμισης κλπ. ὅλη αὐτή τήν κατάσταση τοῦ ἐκφυλισμοῦ. Διότι, διαφημίζοντας τήν ὁμοφυλοφιλία, προωθεῖς ἐμμέσως πλήν σαφῶς καί τήν παιδεραστία ἤ παιδοφιλία, ὅπως τή λένε τώρα.

στ) Οἱ ψευδο-προοδευτικοί κόπτονται γιά τό περιβάλλον καί τήν προστασία του —καί ἐμεῖς συμφωνοῦμε στήν προστασία τοῦ περιβάλλοντος— οἱ ἴδιοι ὅμως μολύνουν συνειδητά τό πνευματικό περιβάλλον, δηλαδή τίς ἀξίες, τούς ὑγιεῖς θεσμούς καί ὅλα αὐτά τά ὁποῖα χρειάζονται γιά νά ζήσουν τά παιδιά μας καί οἱ ἑπόμενες γενιές.

ζ) Αὐτοί οἱ ἴδιοι πού φωνασκοῦν γιά τή δημοκρατία καί τήν ἐλευθερία ἔκφρασης, (ἐκεῖ μόνο πού συμφωνοῦν ἤ τούς συμφέρει), ἐφαρμόζουν τόν πιό καραμπινᾶτο φασισμό, τή φίμωση τῆς ἐλεύθερης ἔκφρασης καί τήν πνευματική τρομοκρατία ἐκεῖ πού διαφωνοῦν. ῾Ωραία δημοκρατία!

Τό παράδειγμα εἶναι ζεστό καί ἔχει σχέση μέ τήν ἐκδήλωσή μας. Κατέβασαν τήν ἴδια μέρα ἀπό τό You Tube τό βίντεο πού καλοῦσε ὅλους ἐσᾶς στήν ἀποψινή μας ἐκδήλωση. Ἡ αἰτιολογία —μνημεῖο πραγματικοῦ φασισμοῦ— ἦταν ἡ ἑξῆς: «Αὐτό τό βίντεο ἔχει καταργηθεῖ ἐξαιτίας παραβίασης τῆς πολιτικῆς τοῦ You Tube, πού ἀπαγορεύει τή ρητορική μίσους». Ἐάν λοιπόν αὐτό πού διδάσκει ἡ Ἐκκλησία μας, αὐτό πού ἀσπάζονται οἱ τίμιοι, νουνεχεῖς, ὁμαλοί ἄνθρωποι, οἰκογενειάρχες καί νοικοκυραῖοι εἶναι «ρητορική μίσους», τότε ὁ φανατισμός, ἡ μή ἀνοχή τῆς ἄλλης ἄποψης καί ἡ ἀκραία ἐπιθετικότητα τῆς ἀνωμαλίας πού παρελαύνει, τί εἶναι

Ἀπαντήσεις σέ πιθανές ἐνστάσεις—ἐρωτήσεις

1) Ἡ Ὁμοφυλοφιλία —λένε— ἦταν διαδεδομένη καί στήν ἀρχαία Ἑλλάδα

Ἀπάντηση: α) Ἡ Ἀρχαία Ἑλλάδα δέν ἐγνώριζε τόν ἀληθινό Θεό καί β) Αὐτό πού δέν λένε, ὅσοι ἀναφέρουν τό παραπάνω ψευδο-ἐπιχείρημα, εἶναι ὅτι στήν Ἀρχαία Ἑλλάδα οἱ ὁμοφυλόφιλοι ἐστεροῦντο τῶν πολιτικῶν τους δικαιωμάτων. Τό ξέρατε αὐτό; Γιατί ἄραγε τούς ἀφαιροῦσαν τά πολιτικά τους δικαιώματα, ἐάν ἐνέκριναν τή συμπεριφορά τους;

2) Ὑπάρχει —λένε— ὁμοφυλοφιλία καί στά ζῶα· ἄρα εἶναι «φυσιολογικό»

Ἀπάντηση: Αὐτό κι ἄν εἶναι ψευδοεπιχείρημα. Ἀλοίμονο ἄν πρότυπό μας εἶναι τά ζῶα. Γι᾽ αὐτό φτάσαμε ἐδῶ πού φτάσαμε. Ἀλλά στά ζῶα ὑπάρχει καί ἡ παιδοκτονία. Θά τήν υἱοθετήσουμε καί αὐτή ὡς φυσιολογική;

3) Λένε κάποιοι: Καί μέσα στόν κλῆρο ὑπάρχουν τέτοιες περιπτώσεις

Ἐδῶ ἀπαντοῦμε ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἐκφράζεται αὐθεντικά ἀπό τούς ἁ­γίους. Ἀπό τήν Ἁγία Γραφή καί τήν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας. Καί εἴπαμε στήν ἀρχή τῆς ὁμιλίας μας ποιά εἶναι ἡ ξεκάθαρη θέση τῆς Ἐκκλησίας πάνω σ᾽ αὐτό τό θέμα. Τήν Ἐκκλησία δέν τήν ἐκφράζουν αὐτοί πού τήν προδίδουν ἤ τήν ντροπιάζουν. Οἱ περιπτώσεις αὐτές, ἐφ᾽ ὅσον ὑπάρχουν μέσα στόν κλῆρο θά πρέπει νά ἀντιμετωπισθοῦν δεόντως. Αὐτό σημαίνει, μέ βάση τούς ἱερούς κανόνες, νά ἀφήσουν οἱ ἔκφυλοι τήν ἱερωσύνη καί νά πᾶνε νά μετανοήσουν.

Ἀλλά ἄς ὁδηγήσουμε τόν λόγο μας πρός τό τέλος του.

Σεβαστοί μου πατέρες καί ἀγαπητοί Θεσσαλονικεῖς,

Ὅπως φάνηκε, πιστεύω, ἀπό τίς ἀναλύσεις, πού προηγήθηκαν, ἐδῶ ἔχουμε νά κάνουμε μέ ἕνα ἐξόχως ἐπικίνδυνο νεοταξικό παιχνίδι, πού στοχεύει στή διάλυση τῆς κοινωνίας. Ὅταν τό συχαμερό γιά τόν Θεό πάθος τῆς ὁμοφυλοφιλίας προβάλλεται τόσο ἔντονα καί συντονισμένα καί ἔχει τόσο ὑψηλούς προστάτες, ἔ, τότε δέν πρόκειται μόνο γιά ἕνα θέμα ἠθικῆς μέ τή στενή ἔννοια τῆς λέξης, ἀλλά καί γιά ἕνα θέμα πολιτικῆς. Νά θυμίσω ὅτι τήν παρέλαση τῆς ντροπῆς πέρυσι στήν Ἀθήνα τήν προέβαλε σκανδαλωδῶς μέσῳ Δελτίων Τύπου καί e-mails ἡ Ἀμερικανική πρεσβεία, παρακαλῶ, ἐνῶ ἐφέτος, πρίν ἀπό μία ἑβδομάδα, ἡ παρέλαση στήν Ἀθήνα ἐκτός ἀπό τήν ἀπαράδεκτη στήριξη Καμίνη, Δούρου (ἐδῶ Μπουτάρη) καί «προοδευτικῶν» δυνάμεων ἀπό τόν χῶρο τῶν πολιτικῶν καί δημοτικῶν σχηματισμῶν, εἶχε καί τήν ἐπίσημη στήριξη ἔνδεκα (11), παρακαλῶ, πρεσβειῶν (δηλαδή τῶν κυβερνήσεών τους) στήν Ἀθήνα καί ὄχι τυχαίων: Τῶν πρεσβειῶν Η.Π.Α., Καναδᾶ, Ἀγγλίας, Γαλλίας, Ὁλλανδίας, Βελγίου, Ἰρλανδίας, Νορβηγίας, Σουηδίας, Φινλανδίας καί Δανίας! Δέν σᾶς προβληματίζει τό γιατί;

Τί πρέπει νά γίνει — Ἐπίλογος

Καί φθάσαμε στό τέλος τοῦ λόγου, πού πρέπει ὅμως νά ἀποτελέσει ἀρχή γιά συγκεκριμένες ἀποφάσεις καί πράξεις.

1) Πρέπει πρῶτα-πρῶτα νά καταγγελθοῦν τά νεοταξικά παιχνίδια ἀποδόμησης πού παίζονται μέ ἐργαλεῖο τό μισόθεο πάθος τῆς ὁμοφυ­λοφιλίας, σημάδι καί χαρακτηριστικό γνώρισμα τῶν ἐσχάτων καιρῶν.

2) Ἐπειδή ἐδῶ ἔχουμε κατάφωρη παραβίαση καί τῶν νόμων, πού προστατεύουν τή δημοσία αἰδῶ καί τήν εὐαίσθητη παιδική ἡλικία, θά πρέπει νά κινηθοῦν πάραυτα καί ἀπό τόν εἰσαγγελέα οἱ ἀνάλογες διώξεις.

3)  Πρέπει νά καταγγελθοῦν εὐθέως ὅλα τά νεοταξικά γιουσουφάκια, οἱ ὀρντινάντσες καί οἱ πάτρονές τους. Δύο πράγματα διαφημίζονται σκανδαλωδῶς στή Δύση σήμερα: Τό ἰσλάμ καί ἡ ὁμοφυλοφιλία! Ἡ προβολή τοῦ Ἰσλάμ πηγαίνει παράλληλα μέ τή διαφήμιση, μέ κάθε τρόπο, τῆς διαστροφῆς τῆς ὁμοφυλοφιλίας καί τήν προπετῆ διεκδίκηση ἐξωφρενικῶν «δικαιωμάτων», ὅπως ὁ γάμος ὁμοφυλοφίλων καί ἡ υἱοθεσία παιδιῶν ἀπό ζευγάρια ὁμοφυλοφίλων. Ἡ ἀποστατημένη Δύση ἔχει ξεφύγει τόσο πολύ, ὥστε ἔφθασαν στό σημεῖο Ἀγγλικανοί καί Προτεστάντες νά χειροτονοῦν ὁμοφυλόφιλους ἄνδρες καί γυναῖκες, πάστορες καί παστορίνες, ἐπισκόπους καί ἐπισκοπίνες. Τό λεγόμενο Παγκόσμιο Συμβούλιο τῶν Ἐκκλησιῶν (Π.Σ.Ε.) ἤ πιό σωστά τῶν αἱρέσεων, κάνει τά τελευταῖα χρόνια στά ἐπίσημα κείμενά του προσπάθεια θεολογικῆς κατοχύρωσης (!) τοῦ δικαιώματος στήν ὁμοφυ­λοφιλία.

Στούς παπικούς πάλι εἶναι γνωστά τά καθημερινά σκάνδαλα παιδοφιλίας μέ πρωταγωνιστές παπικούς κληρικούς.

Ὁ πάπας πρίν πάει στά Ἱεροσόλυμα, στό τέλος τοῦ παρελθόντος Μαΐου, ὅπου συναντήθηκε μέ τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη, (συνάντηση, πού δικαιολογημένα σκανδάλισε τούς Ὀρθοδόξους, μέ ὅσα ἀπαράδεκτα ἐλέχθησαν καί ἐπράχθησαν ἐκεῖ), ἀσπάσθηκε στήν Ἰταλία τό χέρι ἑνός γνωστοῦ ὁμοφυλόφιλου ἀκτιβιστῆ παπικοῦ παπᾶ καί συλλειτούργησε μαζί του. Ἡ ἀποστασία ἐν πλήρει δράσει. Καί δυστυχῶς καί οἱ δικοί μας συνεργοῦν στήν ἀποστασία τῆς Δύσης μέ ἀπαράδεκτες οἰκουμενιστικές δηλώσεις καί συμπροσευχές.

4) Πρέπει ὅλοι νά συνειδητοποιήσουν ὅτι ἡ μισόθεη λαίλαπα τῆς ὁμοφυλοφιλίας διώχνει ὅσο τίποτε ἄλλο τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ ἀπό τόν ἄνθρωπο καί τίς κοινωνίες καί τότε ἔρχεται ἡ ἐρήμωση (πνευματική καί φυσική) καί ἡ κατάρα, πού φέρνει ὁ ἀνθρωποκτόνος καί μισόκαλος διάβολος. Αὐτό ἔγινε στά Σόδομα καί στά Γόμορα. Αὐτό θά γίνει μέ μαθηματική ἀκρίβεια καί στά σύγχρονα Σόδομα καί Γόμορα, ἄν δέν ὑπάρξει στροφή 180 μοιρῶν. Τά Σόδομα καί τά Γόμορα πλήρωσαν μέ τήν καταστροφή τους τό ἐντός εἰσαγωγικῶν δικαίωμα στή διαφορετικότητα, ὅπως θέλουν νά τό ὀνομάζουν σήμερα.

«Οὐ μή ἐμμείνῃ τό πνεῦμα μου ἐν τοῖς ἀνθρώποις τούτοις διά τό εἶναι αὐτούς σάρκας», λέγει ἡ Ἁγία Γραφή στό κεφάλαιο πού ἀναφέρεται στήν καταστροφή τῶν Σοδόμων καί τῶν Γομόρων. Δηλαδή ἡ ὑποδούλωση τοῦ ἀνθρώπου στά σαρκικά πάθη, καί μάλιστα στό βδελυκτό πάθος τῆς ὁμοφυλοφιλίας, διώχνει περισσότερο ἀπό κάθε τι ἄλλο τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ ἀπό τόν ἄνθρωπο καί τήν κοινωνία. Καί μή σπεύσουν κάποιοι νά ποῦν γιά τιμωρό Θεό, γιατί ὁ ἄνθρωπος αὐτο-παραδίδεται στήν καταστρο­φή, πού τοῦ ἐπιφυλάσσει ὁ διάβολος, ὅταν συνειδητά ἀποστατεῖ ἀπό τόν ἀληθινό Θεό.

Γι᾽ αὐτό τώρα —σήμερα καί ὄχι αὔριο— ἄν δέν ἀλλάξουμε γραμμή ὡς κοινωνία, ἄν δέν μετανοήσουμε καί ἄν δέν ἀντιδράσουμε στήν προκλητική ἐπέλαση τῆς ἀνομίας καί τῆς διαστροφῆς, μήν παραπονούμαστε αὔριο ἄν ζητοῦν οἱ διεφθαρμένοι καί πονηροί νά «μορφώσουν», σύμφωνα μέ τό δικό τους «κουσούρι» καί τά δικά μας παιδιά καί ὁλόκληρη τήν κοινωνία· γιατί αὐτό θά γίνει ἄν τούς ἀναγνωρισθεῖ, ὅπως πιέζουν, καί δικαίωμα γάμου καί υἱοθεσίας παιδιῶν.

Ἄς δώσουμε, λοιπόν σήμερα τήν καλή μας μαρτυρία (τή μαρτυρία πού εὐλογεῖ ὁ Θεός) τῆς ἐναντίωσης στό ἔργο τῆς καταστροφῆς, γιά νά ἐξασφαλίσουμε στά παιδιά μας, μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ, ἕνα ὑγιές πνευματικό περιβάλλον καί στήν πατρίδα μας, τή χώρα τῶν ἀναρίθμητων ἁγίων, μαρτύρων καί ἡρώων, ἕνα μέλλον ἀντάξιο τῆς Ἱστορίας της.

Σᾶς εὐχαριστῶ. Καλόν ἀγῶνα!