Ἅγιος Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος: Ὕμνοι Θείων Ἐρώτων 4

Ἅγιος Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος

Ὕμνοι Θείων Ἐρώτων

9. Ποιοῦ δάκρυσε ἡ καρδιά;

ΠΩΣ ΑΠΟ ΓΗ —ἀπὸ πηλό, ἀπὸ χῶμα— ἔγινες,

κρατιόσουν μέσα της, μαζί της ὁ βίος σου,

καὶ τώρα ὅλα τἄχεις σὰν ἕνα τίποτα, σοῦ φαίνονται σκιά,

τὰ προσπερνᾶς ὅλα καὶ μόνο ἐμένα ζητᾶς;

Γιὰ μένα θέλεις νὰ μιλᾶς, νὰ διηγεῖσαι γιὰ μένα,

νὰ μὲ βλέπεις, ἂν εἶναι μπορετό, κάθε στιγμή σου,

οὔτε ὕπνο νὰ ἔχεις, οὔτε νὰ τρῶς, οὔτε νὰ πίνεις

ἢ νὰ ντύνεις τὸ σῶμα σου δὲν σὲ νοιάζει καθόλου,

ἀλλὰ ὅπως δέντρα στὸν δρόμο καὶ ξύλα, ποὺ βλέπει ὅποιος βαδίζει,

ἔτσι σοῦ φαίνονται ὅσα ὁ κόσμος λέει δόξες,

σὰν ἕνα τίποτα τ’ ἀφήνεις στὸν δρόμο ποὺ εἶσαι τοῦ βίου σου,

χωρὶς νὰ τριγυρνάει τὸ μάτι τοῦ νοῦ σου,

δὲν ἀφήνεις ν’ ἀποβλέψει ἐκεῖ τὸ μάτι τῆς ψυχῆς σου,

ἐμένα σκέφτεσαι, μόνο ἐμένα θυμᾶσαι

μ’ ἀγαπᾶς, ὅπως κανεὶς ἀπὸ τοὺς γύρω σου.

Ἔχεις ἀκούσει, μιλᾶνε γιὰ μένα συχνά.

Τίνος σκιρτάει ἡ καρδιὰ ὅταν ἀκούσει τ’ ὄνομά μου,

ἀνοίγει ἀμέσως στὴν ἀγάπη καὶ τὸν πόθο;

Ποιοῦ δάκρυσε ἡ καρδιὰ ποὺ μὲ θυμήθηκε μόνο;

Τοὺς θείους λόγους κι ἐντολὲς μὲ δύναμη

ποιός ζήτησε νὰ μάθει, νὰ φυλάξει;

Ὅπως ἐσύ, ποιός μὲ σκέφτηκε, Θεὸ ἀπ’ ὅλα πέρα

κι ἀμέσως πόθησε σὲ μένα μόνο νὰ δουλεύει

γιὰ τοῦτο καὶ γονεῖς καὶ ἀδελφοὺς καὶ σπίτι,

τὴ γῆ του μαζὶ καὶ τοὺς συγγενεῖς, τοὺς γείτονες, τοὺς φίλους

ἔτσι τὰ λησμόνησε κι ἔτσι ἦρθε κοντά μου

σὰν ποτέ του νὰ μὴν εἶδε κανένα τους,

νὰ μὴ γνώρισε στὴ γῆ ἄνθρωπο μέσα στὸν κόσμο …

Μόνο λόγια αὐτὰ κι ἀσήμαντα γιὰ τοὺς ἀναίσθητους,

γιὰ μένα εἶναι μεγάλα, γιὰ μένα ποὺ καταλαβαίνω, εἶναι ὑψηλά.

Ποιά ἐξουσία καὶ ποιός θρόνος μεγάλος στὴ γῆ

ἢ ἀπ’ αὐτοὺς ποὺ λένε ὅτι ἀπὸ μένα κυβερνοῦν καὶ βασιλεύουν

ἢ ὅτι ἐκπροσωποῦν τοὺς θείους ἀποστόλους μου,

τὸ κατάλαβε αὐτὸ ἢ μπόρεσε νὰ τὸ φυλάξει,

τὸν καιρὸ ποὺ τηροῦσε τὴν ἐντολή μου καὶ τὸν νόμο,

νὰ βλέπει Ἕνα σὲ ὅλους, συγγενεῖς καὶ ξένους,

πλούσιους καὶ φτωχούς, ἄγνωστους καὶ διάσημους,

τοὺς ἰσχυροὺς καὶ τοὺς ἀδύνατους τὸ ἴδιο; …

Φανερώνομαι ἀληθινά, δείχνομαι φιλάνθρωπα,

σὲ κάθε ἄνθρωπο, ὅσο μὲ δέχεται

μεταμορφώνομαι· δὲν τὸ παθαίνω ἐγὼ

ἀλλὰ ὅσοι παίρνουν ἀξία νὰ μὲ βλέπουν.

Δὲν ἔχουν δύναμη ἀλλοιῶς, οὔτε ἀντέχουν περισσότερο,

οἱ ἴδιοι : ἄλλοτε βλέπουν ἥλιο καθαρά,

ὅταν ἔχουν καθαρὸ τὸν νοῦ τους,

ἄλλοτε ἄστρο, ὅταν βρεθοῦν κάτω ἀπ’ τὸ γνόφο

τοῦ σώματος αὐτοῦ καὶ τὴ νύχτα – ὅμως

Φωτιὰ καὶ Λάμψη μὲ κάνει ἡ ζέστη τῆς ἀγάπης,

ὅταν σὰν κάρβουνο ἀνάψει μέσα σου ἡ φιλία.

[Ὕμνος ΚΒ’, στ. 96-123, 129-138, 162-172]

10.  Τροφὴ τῶν θηρίων

   ΓΙΑΤΙ τὰ πάντα σοῦ ἐξηγῶ;

Γιατί νὰ ἑρμηνεύω προσπαθῶ;

Ἂν ὁ ἴδιος δὲν τὰ δοκιμάσεις

ἂν δὲν καταλάβεις μόνος σου

ἀδύνατο νὰ μάθεις.

Πῶς θὰ μάθεις, ἀπορεῖς, θὰ πεῖς :

ἀλίμονο, πῶς γίνεται, γιατί ἀγνοῶ;

Ἡ ἄγνοια μακριὰ μὲ κρατάει ἀπ’ τὰ καλά,

ἀλίμονο, πόσο ὑστερῶ!

Καὶ θὰ τρέξεις νὰ μάθεις,

γνωστικὸς βέβαια ν’ ἀποκαλεῖσαι. 

Ἂν ἀγνοεῖς τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό σου,

ὁ χαρακτήρας σου ποιός εἶναι, πῶς ζεῖς,

μὲ ποιό τρόπο θὰ πάρεις γνώση τοῦ δημιουργοῦ,

πῶς θὰ γίνει ν’ ἀποκληθεῖς πιστός,

καὶ πῶς θὰ γίνει ἄνθρωπος νὰ ὀνομαστεῖς,

τὴν ὥρα ποὺ εἶσαι βόδι, μπορεῖ θηρίο;

Κάποιο ἄλογο θὰ γίνεις ζῶο

ἢ χειρότερο ἀπ' αὐτά,

ὅσο ἀγνοεῖς ποιὸς σὲ δημιούργησε.

   Ἐκεῖνον ἀγνοώντας,

νὰ πεῖ ὅτι εἶναι λογικὸς

ποιός θὰ τολμήσει;

Δὲν γίνεται!

Γιατὶ πῶς λογικός,

ὅταν τοῦ λείπει ὁ λόγος;

Ἂν τοῦ λείπει ὁ λόγος

εἶναι στὴν τάξη τοῦ ἄλογου.

Ἂν τὸν ὁδηγήσουν ἄνθρωποι,

εἶναι βέβαιο, θἄχει σωθεῖ.

Ἂν ὅμως δὲν θέλει, καὶ τρέχει

στὰ βουνὰ καὶ στὰ φαράγγια,

θὰ γίνει τροφὴ τῶν θηρίων,

ὅπως ἀρνὶ ποὺ ἔχει χαθεῖ.

Παιδάκι μου! Αὐτά κάνε,

αὐτά φρόντιζε, μή κατρακυλήσεις.

[Ὕμνος ΚΓ’, στ. 517-549]

συνεχίζεται...

όλο το έργο εδώ

Πηγή: www.ellopos.gr/symeon/default.asp          

Ἐπιλογὴ - μετάφραση : Γ. Βαλσάμης

Πολυτονική γραμματοσειρά

.

Ἅγιος Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος: Ὕμνοι Θείων Ἐρώτων 11

Ἅγιος Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος

Ὕμνοι Θείων Ἐρώτων

21. Ἄγνωστο

ΑΓΝΩΣΤΟ σ’ ὅσους νομίζουν γιὰ τὸν ἑαυτό τους

ὅτι εἶναι κάτι ἐνῶ δὲν εἶναι τίποτα.

Ἄγνωστο σ’ ὅσους ἔχουν τέρψη καὶ καύχηση

γιὰ τὸ μέγεθος τοῦ σώματος ἢ τὴ δύναμη ἢ τὸ κάλλος

ἢ γι’ ἄλλο χάρισμα, ὁποιοδήποτε, σοῦ λέω.

Ἄγνωστο, ἂν δὲν καθάρισαν τὴν καρδιά τους.

Ἄγνωστο, ἂν δὲν ζητοῦν μὲ καρδιὰ ζεστὴ νὰ πάρουν τὸ θεῖο Πνεῦμα.

Ἄγνωστο, ἂν δὲν πιστεύουν

ὅτι τὸ Πνεῦμα δίνεται καὶ τώρα σ’ ὅποιους τὸ θέλουν.

Ἡ ἀπιστία ἐμποδίζει, διώχνει τὸ θεῖο Πνεῦμα.

Δὲν ζητᾶς ἂν δὲν πιστεύεις,

καὶ πῶς θὰ λάβεις ὅ,τι δὲν ζήτησες;

Ἀλλ’ ἂν δὲν ἔλαβες, εἶσαι νεκρός.

[Ὕμνος ΜΔ’, στ. 191-211]

συνεχίζεται..

όλο το έργο εδώ

Πηγή: www.ellopos.gr/symeon/default.asp

Ἐπιλογὴ - μετάφραση : Γ. Βαλσάμης

Πολυτονική γραμματοσειρά

Ἅγιος Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος: Ὕμνοι Θείων Ἐρώτων 10

Ἅγιος Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος

Ὕμνοι Θείων Ἐρώτων

18. Σῶμα χωρὶς μάτια

ΣΑΝ σῶμα χωρὶς μάτια

—παράξενο θαῦμα—

ἔτσι κατάντησε ἡ ψυχή.

Τελείως τυφλώθηκε.

Τὸν Θεὸ δὲν βλέπει καθόλου.

Τὸ σῶμα κινεῖται ἀπ’ τὴν ψυχή,

ἀκόμα κι ἂν τυφλωθεῖ.

Ἂν τυφλωθεῖ ἡ ψυχή,

ἀπὸ ποῦ θὰ βρεῖ ποιά κίνηση;

[Ὕμνος ΝΓ’, στ. 180-187]

19. Nεκροί, ἀπ’ ὅλα ἔξω

ΜΕΣΑ στὴν αἴσθηση, κι εἶναι τελείως ἀναίσθητοι,

ἀντίθετοι στὴ φύση τους, ἀπ’ ὅλα ἔξω ὑπάρχουν,

βλέποντας δὲν βλέπουν, κοιτάζοντας δὲν κοιτάζουν,

τὰ θαύματα τοῦ Θεοῦ μ’ αἴσθηση νοερὴ

ἀδύνατο κι αὐτὰ νὰ καταλάβουν, ἔξω ἀπ’ τὸν κόσμο βρίσκονται,

ἢ μᾶλλον : στὸν κόσμο σὰν νεκροὶ προτοῦ πεθάνουν,

πρὶν ἀπ’ τὴν ἔξοδο στὰ ἔγκατα τοῦ ἅδη ἔχουν κλειστεῖ. …

Σὰ νἆταν ἔνδυμα, ἔχουν ντυθεῖ τὸ σκοτάδι :

στὴν αἴσθηση μέσα, ἀναίσθητοι, στὸ μέσο τῆς ζωῆς νεκροί.

[Ὕμνος ΛΒ’, στ. 24-30, 68-69]

20. Ὅσοι δὲν θέλουν

ΑΠΟΔΕΚΤΟ γιὰ μένα αὐτό εἶναι, τῶν Ἀποστόλων

καὶ τῶν Μαθητῶν μου αὐτό ἔγινε τὸ ἔργο

κι αὐτό θέλουν οἱ ἐντολές μου : Θεὸς ὑπάρχω

νὰ τὸ ποῦν στὸν κόσμο παντοῦ,

τί θέλω καὶ τί ὁρίζω νὰ τὸ ποῦν στοὺς ἀνθρώπους

καὶ νὰ τὸ γράψουν νὰ τ’ ἀφήσουν.

   Ἔτσι καὶ σύ : ἀγωνίσου, κάνε πράξη, δίδαξε,

κι ὅσοι δὲν θέλουν ν’ ἀκούσουν, λέγε τους,

ὅπως κι ἐγὼ εἶπα τότε, σ’ ἐκείνους ποὺ ἀπόρησαν

‘Σκληρὸς ὁ λόγος σου, καὶ ποιός ν’ ἀκούει θὰ μπορέσει;’

Τοὺς εἶπα : Ἂν δὲν θέλετε ἔτσι, πηγαίνετε,

καὶ κάνετε καθένας ὅ,τι θέλετε,

στὴν ἐξουσία τους καὶ τὴν προαίρεσή τους

ἀφήνοντας τὰ πάντα, νὰ πάρουν θάνατο ἢ ζωή.

   Γιατὶ κανεὶς ποτὲ δὲν ἔχει γίνει ἀθέλητα καλός.

Οὔτε πιστὸς ὁ ἄπιστος θὰ εἶναι χωρὶς θέληση,

οὔτε ποτὲ ὁ φιλόκοσμος φιλόθεος θὰ γίνει,

χωρὶς τὴ θέλησή του ὁ ἐχθρὸς δὲν θ’ ἀλλάξει τὴ θέλησή του, δὲν θὰ γίνει καλὸς καὶ τέλειος.

Γιατὶ κανεὶς δὲν ἔγινε στὴ φύση του κακός,

ἀλλὰ στὴν πρόθεση, κι ἔτσι πάλι,

ἀπὸ κακὸς καὶ πονηρὸς στὴν πρόθεση καὶ τὴ θέληση καλὸς καὶ ἀγαθός, ἂν θέλει θὰ γίνει,

κι ἂν δὲν θέλει, ἀδύνατο ν’ ἀλλάξει.

   Ἀθέλητα κανεὶς πουθενὰ στὸν κόσμο δὲν κατόρθωσε τὴν ἀρετή.

Κανεὶς δὲν σώζεται χωρὶς νὰ θέλει, κι ἄλλο ἀπ’ αὐτὸ μὴ ζητᾶς :

καλὰ φρόντιζε νὰ σώσεις τὸν ἑαυτό σου κι ὅσους σ’ ἀκοῦνε,

ἂν γίνει καὶ βρεῖς στὴ γῆ ἄνθρωπο

ποὺ γιὰ ν’ ἀκούει ἔχει αὐτιὰ κι ἀκούει καλὰ τὰ λόγια σου.

[Ὕμνος ΜΓ’, στ. 124-150]

συνεχίζεται..

όλο το έργο εδώ

Πηγή: www.ellopos.gr/symeon/default.asp

Ἐπιλογὴ - μετάφραση : Γ. Βαλσάμης

Πολυτονική γραμματοσειρά

Ἅγιος Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος: Ὕμνοι Θείων Ἐρώτων 9

Ἅγιος Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος

Ὕμνοι Θείων Ἐρώτων

17. Ἄν

   ΑΝ ΕΝΩΘΕΙΣ μὲ τὸ Φῶς

τὰ πάντα αὐτὸ θὰ σοῦ διδάσκει

τὰ πάντα θὰ σοῦ φανερώσει

ὅσα χρειάζεσαι νὰ μάθεις

καλὰ θὰ στὰ ὑποδείξει.

[Ὕμνος Λ’, στ. 601-5]

συνεχίζεται...

όλο το έργο εδώ

Πηγή: www.ellopos.gr/symeon/default.asp

Ἐπιλογὴ - μετάφραση : Γ. Βαλσάμης

Πολυτονική γραμματοσειρά

Ἅγιος Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος: Ὕμνοι Θείων Ἐρώτων 8

Ἅγιος Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος

Ὕμνοι Θείων Ἐρώτων

16. Μ’ ἐγκατέλειψε

ΑΛΗΘΕΙΑ : παράδοξο θαῦμα ἡ σάρκα μου

ἡ οὐσία, λέω, τῆς ψυχῆς, καὶ ναί, πραγματικά,

τοῦ σώματός μου, σὰν πάρουν τὴ θεία Δόξα

Ἀστραπὲς πηγάζουν θείας Λάμψης.

Σ’ ἕνα μέρος τοῦ σώματος, τὸ βλέπω,

τελεῖται αὐτὸ καλά.

Δὲν θὰ ποθήσω τ’ Ὁλόκληρο σῶμα;

Δὲν θὰ ἱκετεύσω, ἀπαλλαγὴ κακῶν

καὶ τὴν ὑγεία, ποὺ εἶπα,

τὴ Δόξα νὰ πάρει Ὁλόκληρο;

Τὴν ὥρα ποὺ ἤμουν ἔτσι,

ἴσως μὲ θέρμη περισσότερη ἀκόμα,

καὶ κατάπληξη εἶχα ὅση τὰ θαύματα,

ὁ Κύριος, ὁ Ἀγαθός, τὸ δικό Του χέρι μετακίνησε,

τὸ ἔφερε καὶ στ’ ἄλλα μέρη τοῦ σώματος

καὶ βλέπω, μὲ τὸν ἴδιο τρόπο καθαρὰ γίνονται

ὅλα ντύνονται τὴ θεία Δόξα.

Καθαρὸν ἀμέσως, Ἐλεύθερο ἀπὸ δεσμά,

μοῦ δίνει τὸ θεῖο χέρι, μὲ σηκώνει ἀπ’ τὸν βάλτο,

μ’ ἀγκαλιάζει ὁλόκληρος, σφίγγεται πάνω μου

πέφτει στὸ λαιμό μου —πῶς θὰ τ’ ἀντέξω!—

καὶ μὲ δύναμη συνέχεια μὲ φιλάει!

Παράλυσα! Ἔχασα ὅλη τὴ δύναμή μου

—πῶς θὰ τὰ γράψω αὐτά;—

μὲ σηκώνει στοὺς ὤμους Του

—Ἀγάπη!  Ἀγαθότητα!—

καὶ μὲ βγάζει ἀπ’ τὸν ἅδη,

ἔξω ἀπ’ τὸν χῶρο, ἔξω ἀπ’ τὸν ζόφο

ἀλλοῦ μέσα μὲ φέρει, σὲ ἄλλο

εἴτε κόσμο, εἴτε ἀέρα,

τελείως ἀδύνατο νὰ πῶ,

αὐτό γνωρίζω : Φῶς μὲ βαστάει,

Φῶς μὲ συγκρατεῖ καὶ σὲ Φῶς μέσα μὲ φέρει,

Μεγάλο, Θεϊκό, Θαυμαστό

τέτοιο ποὺ οἱ Ἄγγελοι νὰ ἐξηγήσουν

καὶ νὰ ποῦν ὁ ἕνας στὸν ἄλλο

δὲν θὰ μπορέσουν, οὔτ’ ἐλάχιστα, νομίζω.

Κι ὅταν βρέθηκα στὰ ἐκεῖ

ἄλλα μοῦ δείχνει πάλι,

τὰ μέσα στὸ Φῶς, σοῦ λέω,

καὶ μᾶλλον τ’ ἀπὸ τὸ Φῶς,

μοῦ δίνει νὰ ἐννοῶ

τὴν παράξενη Ἀνάπλαση,

ποὺ Αὐτὸς μὲ ἀνέπλασε,

μὲ ἀπάλλαξε ἀπ’ τὴ φθορὰ

καὶ τὸ αἴσθημα τοῦ θανάτου

ποὺ μ’ εἶχε κυριεύσει, τὸ ἔδιωξε

ὁλόκληρο μ’ ἐλευθέρωσε.

Ζωὴ μοῦ δώρησε ἀθάνατη

κι ἀπ’ τὸν κόσμο τῆς φθορᾶς

κι ὅλα ποὺ ἔχει μέσα του

μὲ χώρισε.

Μοῦ φόρεσε ἄυλη στολὴ

ποὺ ἔχει τὴν ὄψη τοῦ Φωτός,

Ὑποδήματα τὸ ἴδιο,

Δαχτυλίδι καὶ Στέφανο

ὅλα τους ἄφθαρτα, ἀναλλοίωτα

παράξενα, ὄχι ὅπως τὰ ἐδῶ.

Μ’ ἔκανε ἀπρόσιτο στὴν ἁφή,

ἀψηλάφητο —ἀπορῶ!—

μ’ ἔκανε ἀόρατο ἐξίσου

στοὺς ἀόρατους ἐνταγμένο.

Ἔτσι μ’ ἐργάστηκε, τέτοιο μ’ ἔκανε ὁ Δημιουργός,

κι ὕστερα μ’ ἔφερε σ’ αἰσθητὴ σκηνή,

ναί, σωματική,

μέσα ἐκεῖ μ’ ἔκλεισε

τέλεια μ’ ἀσφάλισε

καὶ μὲ κατέβασε στὸν κόσμο

τὸν αἰσθητὸ καὶ ὁρατό.

Πάλι μ’ ἔβαλε νὰ ζῶ καὶ νὰ εἶμαι

μ’ ὅσους κάθονται στὸ σκοτάδι,

ἐμένα, ποὺ εἶχα ἀπαλλαγεῖ ἀπὸ σκοτάδια,

σὲ κάθειρξη μαζί τους,

μ’ αὐτοὺς ποὖναι στὸ βάλτο, λέω,

νὰ τοὺς διδάσκω ἴσως,

νὰ ὁδηγῶ στὴν ἐπίγνωση

γιὰ τραύματα ποὺ τοὺς καλύπτουν

γιὰ δεσμὰ ποὺ τοὺς κατέχουν.

Διάταξε, κι ἔφυγε. Μ’ ἐγκατέλειψε μόνο μου

στὸ προηγούμενο σκοτάδι, λέω.

Ἀπ’ ὅσα σοῦ εἶπα πρὶν

δὲν μὲ παρηγόρησε τίποτα,

ὅσα μοῦ δώρησε, τ’ ἀνείπωτα ἀγαθά,

ποὺ ὁλόκληρο μ’ ἀνανέωσε

ὁλόκληρο μ’ ἀθανάτισε,

ὁλόκληρο μὲ θεοποίησε

Χριστὸ μὲ τελειοποίησε,

ὅλα ἡ στέρησή Του

μ’ ἔκανε νὰ ξεχνάω,

ἄδειο μὲ ἄφηνε. …

Ἐκεῖνον ζητοῦσα,

τὸν ποθοῦσα, τὸν ἐρωτεύτηκα,

ἡ μεγάλη Του ὀμορφιὰ μὲ πλήγωσε.

[Ὕμνος Λ’, στ. 263-365, 373-6]

συνεχίζεται...

όλο το έργο εδώ

Πηγή: www.ellopos.gr/symeon/default.asp

Ἐπιλογὴ - μετάφραση : Γ. Βαλσάμης

Πολυτονική γραμματοσειρά

Ἅγιος Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος: Ὕμνοι Θείων Ἐρώτων 7

Ἅγιος Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος

Ὕμνοι Θείων Ἐρώτων

15. Δὲν στράφηκα πίσω

ΑΜΑΡΤΗΣΑ στὸν Θεὸ ὅπως ἄλλος

κανένας ἄνθρωπος στὸν κόσμο.

Ὅτι μιλάω ἔτσι ἀπὸ ταπείνωση

κανένας μὴ νομίσει : ἁμάρτησα πραγματικά,

εἶναι ἀλήθεια, πάνω ἀπὸ κάθε ἄνθρωπο.

Κάθε ἁμαρτία —νὰ στὸ πῶ μὲ μιὰ κουβέντα—

καὶ κάθε κακία, τὴν ἔκανα.

Κι ὅμως μὲ κάλεσε, τὸ εἶδα,

καὶ δὲν ἄργησα καθόλου νὰ ὑπακούσω. …

 Ἔτρεχε κι ἔτρεχα μὲ ὁρμὴ ἀπὸ κοντά.

Ὅπως ὁ σκύλος κυνηγάει τὸν λαγό,

ἔφευγε, καὶ τὸν ἔπαιρνα στὸ κυνήγι.

Ὅταν χάθηκε μακριά μου

ὁ Σωτήρας καὶ κρύφτηκε

τὴν ἐλπίδα ἐγὼ δὲν ἔχασα,

δὲν εἶπα πὼς τὸν ἔχασα

νὰ γυρίσω πίσω,

ἀλλὰ ὅπου εἶχα βρεθεῖ

ἐκεῖ καθόμουν κι ἔκλαιγα

θρηνοῦσα καὶ τὸν φώναζα

ὁ Κύριός μου ποῦ κρύφτηκες;

Λοιπόν, ἔτσι ποὺ ἤμουν πεσμένος

καὶ φώναζα – παρουσιαζόταν!

Πιὸ κοντὰ δὲν γίνεται!

Τὸν ἔβλεπα κι ἀναπηδοῦσα

ὁρμοῦσα νὰ τὸν ἁρπάξω,

κι ἔφευγ’ ἐκεῖνος γρήγορα,

ἔτρεχα ἐγὼ μὲ δύναμη

συχνὰ τὸν ἔφτανα

τὸ ροῦχο Του ἅρπαζα,

στεκόταν γιὰ λίγο Ἐκεῖνος,

χαιρόμουν ἐγὼ πολύ,

καὶ πάλι ἀμολιόταν

τὸν κυνηγοῦσα

κι ἔτσι

ἔφευγε, ἐρχόταν

κρυβόταν, φαινόταν –

καὶ δὲν στράφηκα πίσω.

Δὲν κουράστηκα οὔτε λίγο

δὲν σταμάτησα νὰ τρέχω

δὲν εἶπα μὲ κοροϊδεύει, καθόλου,

ὅτι μ’ ἀπατάει, μ’ ἐμπαίζει,

ὅταν κρυβόταν,

κάθε ἰσχὺ καὶ δύναμή μου

τὴν ἔβαζα νὰ τὸν ζητάω,

τοὺς δρόμους ἀνίχνευα,

ἐξέταζα τοὺς φράκτες,

θὰ φανεῖ ποῦ,

καὶ γέμιζα δάκρυα,

τοὺς πάντες ἀνέκρινα,

ὅσους τὸν εἶδαν, ὅλους.

Ὅταν λέω πὼς ἀνέκρινα

τί ἐννοῶ καὶ ποιούς νομίζεις;

Τοὺς σοφοὺς τοῦ κόσμου αὐτοῦ;

Τοὺς ἐπιστήμονες νομίζεις;

Καθόλου! Ἀλλὰ τοὺς Προφῆτες,

τοὺς Ἀπόστολους καὶ Πατέρες,

τοὺς ἀληθινοὺς σοφούς,

ὅσοι ἔχουν ἀποκτήσει

τὴν ἴδια τὴ Σοφία ὁλόκληρη,

ποὺ εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός,

ἡ Σοφία τοῦ Θεοῦ.

Αὐτούς λοιπόν, μὲ δάκρυα,

μὲ πολὺ πληγωμένη καρδιὰ

ρωτοῦσα νὰ μοῦ ποῦν

ποῦ ποτὲ Τὸν εἶδαν

σὲ ποιό τόπο Αὐτός,

εἴτε πῶς καὶ μὲ ποιό τρόπο.

Μοῦ ἔλεγαν κι ἔτρεχα

μ’ ὅλη τὴ δύναμη,

οὔτε κοιμόμουν καθόλου,

βίαζα τὸν ἑαυτό μου.

Βλέποντας νὰ τὸν ποθῶ ἔτσι,

ἐμφανιζόταν λίγο, τὸν ἔβλεπα

κι ὅπως ἔχω πεῖ, τὸν καταδίωκα,

μέχρι ποὺ εἶδε ὅτι ὅλα

τὰ ἔχω γιὰ ἕνα τίποτα,

ὅσα εἶναι στὸν κόσμο

καὶ τὸν ἴδιο τὸν κόσμο, ἐννοῶ,

κι ὅλους ὅσοι εἶναι στὸν κόσμο,

ἀνύπαρκτους, σὰ νὰ μὴ τοὺς ἔβλεπα,

τοὺς εἶχε ἡ ψυχή μου,

καὶ σ’ αὐτή τὴ διάθεση μέσα

ποὺ μὲ χώρισε ἀπ’ τὸν κόσμο,

Ὁλόκληρος σ’ ὁλόκληρο ἐμένα φανερώθηκε

Ὁλόκληρος μ’ ὁλόκληρο ἐμένα ἑνώθηκε.

Αὐτὸς ποὺ δὲν εἶναι τοῦ κόσμου καὶ τὸν κόσμο περιφέρει

τὰ ὁρατὰ καὶ τὰ ἀόρατα κρατάει ὅλα μὲ τὸ χέρι Του

Αὐτός, ἀκοῦστε το, ἦρθε νὰ μὲ συναντήσει

καὶ μὲ βρῆκε!  Ἀπὸ ποῦ, πῶς ἦρθε, ἀγνοῶ.

[Ὕμνος ΚΘ’, στ. 30-40, 54-137]

συνεχίζεται...

όλο το έργο εδώ

Πηγή: www.ellopos.gr/symeon/default.asp          

Ἐπιλογὴ - μετάφραση : Γ. Βαλσάμης

Πολυτονική γραμματοσειρά

Ἅγιος Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος: Ὕμνοι Θείων Ἐρώτων 6

Ἅγιος Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος

Ὕμνοι Θείων Ἐρώτων

13. Στὰ μάτια τοῦ Θεοῦ

MONO ἀφῆστε με, στὸ κελλὶ κλεισμένο,

ἀφῆστε με στὸν Θεό, τὸν μόνο φίλο,

φύγετε, πᾶτε μακριά, ἀφῆστε με μόνο

στὰ μάτια τοῦ δημιουργοῦ μου νὰ πεθάνω.

Κανεὶς μὴ χτυπήσει τὴν πόρτα, κανεὶς μὴν ἀφήσει φωνή,

κανεὶς μὴν ἔρθει νὰ μὲ δεῖ, συγγενὴς οὔτε φίλος

κανεὶς μὴν ἀποδιώξει τὸν νοῦ μου ἀπὸ τὴν Ὄψη

τοῦ ἀγαθοῦ Κυρίου, τοῦ Ὄμορφου.

Κανεὶς μὴ μοῦ δώσει φαΐ, κανεὶς μὴ μοῦ φέρει νερό!

Νὰ πεθάνω μπροστὰ στὸν Θεό μου : φτάνει αὐτὸ καὶ περισσεύει!

Θεὸ τὸν Ἐλεήμονα, Θεὸ Φίλο τοῦ ἀνθρώπου,

Ἐκεῖνον ποὺ ἦρθε στὴ γῆ, κατέβηκε, μαζί Του νὰ καλέσει ἁμαρτωλούς,

νὰ τοὺς φέρει στὴ θεία ζωή Του.

Δὲν θέλω πιὰ νὰ δῶ τὸ φῶς αὐτοῦ τοῦ κόσμου,

οὔτε τὸν ἥλιο αὐτόν, οὔτε ὅσα εἶναι στὸν κόσμο.

Βλέπω τὸν Κύριό μου!  Βλέπω τὸν Βασιλιᾶ!

Βλέπω αὐτὸν ποὺ ὄντως εἶναι Φῶς, καὶ κάθε φωτὸς αἰτία.

Βλέπω τὴν Πηγὴ κάθε ὀμορφιᾶς, τὴν Αἰτία γιὰ ὅλα, Αὐτήν βλέπω!

Ἀφῆστε με! Θὰ κλάψω, θὰ θρηνήσω τὶς μέρες καὶ τὶς νύχτες ποὺ ἔχασα, κοιτάζοντας τὸν κόσμο αὐτό,

κοιτάζοντας τὸν ἥλιο αὐτό, τὸ φῶς τὸ κοσμικό,

ὅ,τι βλέπουν τὰ μάτια τοῦ καθενός,

τὸ σκοτεινὸ φῶς, ποὺ δὲν φωτίζει τὴν ψυχή.

Χωρίς του μποροῦν νὰ ζοῦν στὸν κόσμο καὶ οἱ τυφλοί,

κι ὅταν πεθάνουν, ἴσοι θἆναι μ’ αὐτοὺς ποὺ τώρα τὸ κοιτάζουν. …

Ἂν ἔρθει ὁ ἄρχοντας τῶν σκοταδιῶν, καὶ δὲν δεῖ

νὰ εἶναι ἡ Δόξα Σου μαζί μου,

ἂν τελείως δὲν ντροπιαστεῖ ὁ σκοτεινός,

ἂν δὲν καεῖ τελείως στὸ ἀπρόσιτο Φῶς Σου,

καὶ μαζὶ ὅλες οἱ ἐνάντιες δυνάμεις, οἱ δικές του,

ἂν τὴ Σημείωση τῆς σφραγίδας Σου δὲν δοῦν, νὰ τραποῦν σὲ φυγή,

τὴν ὥρα ποὺ ἐγὼ θὰ πάρω θάρρος ἀπ’ τὴ Δόξα Σου καὶ θὰ διαβῶ,

χωρὶς καθόλου φόβο, θὰ πλησιάσω, θὰ προσπέσω σὲ Σένα,

ποιό τ’ ὄφελος ἀπ’ ὅσα μέσα μου ἐργάζεσαι τώρα;

Ἀλήθεια κανένα, μόνο θὰ φουντώσουν τὴν κόλασή μου.

Γιατὶ ἐλπίζω νἄχω μέρος στ’ ἀγαθὰ καὶ τὴν αἰώνια Δόξα,

νὰ εἶμαι δοῦλος, νὰ εἶμαι φίλος Σου,

κι ἂν στερηθῶ ἀπ’ ὅλα κι ἀπ’ τὸν ἴδιο Ἐσένα, Χριστέ,

πῶς δὲν θἆναι ἡ δική μου πιὸ φρικτὴ ἀπ’ τὴ θλίψη ὅσων δὲν πίστεψαν,

δὲν Σὲ γνώρισαν, δὲν εἶδαν νὰ λάμψει τὸ Φῶς Σου,

μὲ τὴ γλυκύτητά Σου δὲν γέμισαν…

[Ὕμνος ΚΗ’, στ. 1-18, 24-29, 204-218]

14.  Γιὰ ὅλο τὸν κόσμο

ΔΕΝ ΤΟ ΥΠΟΦΕΡΩ, νὰ κρύβω στὴ σιωπὴ τὰ θαύματά Σου,

νὰ μὴ λέω τὴ φροντίδα Σου, δὲν μπορῶ

ὅσα ἔκανες γιὰ μένα, τὸν ἄσωτο καὶ πόρνο,

νὰ μὴ διηγοῦμαι σ’ ὅλους τὸν ἀστείρευτο πλοῦτο τῆς Φιλίας Σου γιὰ ὅλους,

δὲν τὸ ἀντέχω Λυτρωτή μου.

Θέλω γιὰ ὅλο τὸν κόσμο νὰ πάρει ἀπ’ τὸν πλοῦτο αὐτό,

τελείως ἄδειος μὴν ἀπομείνει οὔτε ἕνας.

[Ὕμνος ΚΗ’, στ. 168-174] 

συνεχίζεται...

όλο το έργο εδώ

Πηγή: www.ellopos.gr/symeon/default.asp          

Ἐπιλογὴ - μετάφραση : Γ. Βαλσάμης

Πολυτονική γραμματοσειρά

.