6 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ Θωμά Αποστόλου, Ερωτηΐδος, Κενδέα Οσίου, Μακαρίου του Νέου Οσιομάρτυρα, των Αγίων Ιλαρίωνος, Ιωάννου, Ιωσήφ, Καλαντίου, Κασσιανού της Γλύφας και Κασσιανού της Αξύλου

6 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

Θωμά Αποστόλου, Ερωτηΐδος, Κενδέα Οσίου, Μακαρίου του Νέου Οσιομάρτυρα, των Αγίων Ιλαρίωνος, Ιωάννου, Ιωσήφ, Καλαντίου, Κασσιανού της Γλύφας και Κασσιανού της Αξύλου

Άγιος Θωμάς

Πάμε τώρα στις έξι του μηνός είναι του Αγίου αποστόλου Θωμά ο μεγάλος αυτός απόστολος του Κυρίου, ο όποιος ήτανε και λίγο δυσκολεμένος περί την πίστη, αλλά ο Χριστός μας τον έπεισε και τον έκανε κι αυτόν λιοντάρι, έφυγε μετά την κάθοδο του Παρακλήτου Πνεύματος και πήγε στην Περσία, στους Πέρσες, στους Μήδους, στους Πάρθους, και κατέληξε στην Ινδία έκαμε πολλούς χριστιανούς, και τη γυναίκα του βασιλέως της Ινδίας και τα παιδιά τα έφερε στην εκκλησία ο βασιλιάς, όμως, σκληρός και αμετάπειστος, διέταξε πέντε στρατιώτες να συλλάβουν τον Θωμά, να τον πάνε στο βουνό και να τον τρυπήσουν με λόγχες και το έκαμαν και εμαρτύρησε με τις λόγχες εκείνος που άγγιξε την πλευρά τη λογχισμένη του Χριστού αξιώθηκε με λόγχες να πάει να τον συναντήσει και διηγούνται κει τα συναξάρια και μια ωραία ιστορία, που θα σας πω περιληπτικά, έχει μεγάλη αξία, επήγε σ’ έναν άρχοντα, εκεί, βασιλιά, λέει το Συναξάρι, πάλι της Ινδίας, έκανε περιοδείες μεγάλες, εγώ σας τα λέω περιληπτικά, και βρήκε κάποιον βασιλιά κι αυτόν, η Ινδία έχει πολλούς βασιλείς, φαίνεται, και τον είδε τον Θωμά ωραίο και δυνατό, του λέει, «Τι δουλειά ξέρεις;» Εγώ ξέρω να κτίζω, λέει. «Και κάνω και τον μαραγκό, που έκανε και ο Χριστός μου.» «Ωραία», λέει. «Θα μου φτειάξεις, τότε», του λέει, «ένα παλάτι, που να μην υπάρχει καλύτερο να φυσάει.» Εντάξει, λέει. «Πάρε και προκαταβολή», του δωσε και αρκετό χρυσάφι, κι έφυγε αυτός, πήγε σε άλλο μέρος. Κι ο Θωμάς πήρε τα λεφτά, και τι τα κανε; Πήγε και βρήκε φτωχούς και άρρωστους και ανήμπορους και τα μοίρασε. Ήλθε μετά από καιρό ο βασιλιάς, του λέει: «Που είναι το παλάτι;» δεν πήγε στον τόπο που θα το κτίζε, τον βρήκε άλλου. «Ε, γίνεται. Η σκεπή λείπει.» Ε, λέει, «πάρε κι άλλα χρήματα, να το αποτελειώσεις.» Πήρε, λοιπόν, κι άλλα χρήματα, και τ αποτελείωσε. Ήλθε ο βασιλιάς, του πε να τον πάει στο παλάτι, πουθενά το παλάτι. «Ρε απατεώνα», λέει, «τι έκαμες; Πήρες τα λεφτά και το παλάτι δεν το φτειαξες;» Τον έριξε στη φυλακή. Αρρωσταίνει ο αδελφός του βασιλιά, τόσο πολύ, από τη στενοχώρια του, γιατί ο ξένος αυτός εκμεταλλεύτηκε τον αδελφό του για λεφτά! και τι κάνει; Από τη στενοχώρια του την πολλή έφυγε και πάει στον ουρανό. 

Κι εκεί είδε ένα παλάτι και λέει στον συνοδό άγγελο: «Μπορώ να το έχω αυτό; Μ αρέσει.» «Δεν είναι δικό σου», λέει. «Τίνος είναι;» Είναι του αδελφού σου.» «Ποιος το κτισε;» Αυτός, λέει, «ο Θωμάς .» «Πως το κτισε;» έδωσε τα λεφτά στους φτωχούς κι οποίος δανείζει, ελεεί τους φτωχούς, δανείζει τον Θεό του το χρωστάει ο Θεός.» γιατί; Ψέματα είναι αυτά που λένε οι γραφές; Όχι. Καθόλου ψέματα ούτε κατά ένα ιώτα ούτε κατά μία κεραία, που λέει το ευαγγέλιο. Κατεβαίνει, λοιπόν, κάτω, τον έφερε ο Κύριος , έτσι, για να διδάξει και του λέει του αδελφού του: «Μου δίνεις το παλάτι που έχεις επάνω;» «Ποιό παλάτι;» λέει έχεις ένα παλάτι.» Αφού δεν έχω», λέει ο άλλος με γέλασε.» «Τι σε γέλασε;» λέει. Ορκίσου μου ότι θα μου το δώσεις.» «Που ν το παλάτι;». Δεν του πε ότι υπάρχει, ότι στον ουρανό ήταν το παλάτι. Ορκίζομαι», λέει μετά του είπε ότι είναι στον ουρανό. Αυτός κατάλαβε. «Ποιος το φτειαξε;» λέει ο Θωμάς.» «Μα τι λες, ρε παιδί μου;» λέει ε, τότε ο όρκος μου δεν πιάνει, γιατί εγώ ορίζω στη γη, δεν ορίζω στον ουρανό στον ουρανό ορίζει άλλος», του λέει. Οπότε ο όρκος μου είναι άκυρος.» Κι ήταν άκυρος. «Δεν πιάνει», λέει, «ο όρκος. Δεν πιάνει. Λογίζεται άκυρος.» Κι έτσι, λοιπόν, έβγαλαν τον Θωμά από τη φυλακή, πέσαν στα πόδια του, τους κατήχησε, τους εβάπτισε, κι ο άλλος, που θελε κι εκείνος σπίτι στον ουρανό, ο βασιλιάς το είχε ήδη, όλα εκεί θα πάνε, τα μεταφέρει κανείς, εκεί, άμα θέλει, με το να κάνει καλό, με το να κάνει ευεργεσίες και με το να βοηθάει, όταν έχει , κι όταν κάνει υπομονή, πάλι παλάτι κτίζει. Δοκιμασία είναι ο βίος. Πειρατήριον, κατά τον Ιώβ. Δοκιμαστήριο.

απο το συναξάρι του Παπούλη Ανανία

Το θαύμα με το τραίνο. ΜΟΝΑΧΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΒΙΤΚΟΒΙΤΣ

Άγιοι Τόποι.

Το θαύμα με το τραίνο

.....Έτσι, λοιπόν, διακόπτει προτού ακόμα αποφοίτηση, και αποφάσισε να μεταβεί στους ιερούς εκείνους τόπους τούς όποιους πάτησε και αγίασε ό ίδιος ό Θεός. Ή διαδρομή ήταν από Παρίσι, Κωνσταντινούπολη, διά ξηρός με τραίνο, και από εκεί με τα πόδια μέχρι την Αγία Γη.

Ρωτάει, λοιπόν, ποιά γραμμή είναι για Κωνσταντινούπολη, τρέχει εκεί και πλησιάζει το τραίνο. Όμως παραδόξως προτού προλάβει να ανέβει, ακούει τις βαρειές πόρτες να κλείνουν και το ατμοκίνητο να παίρνει δρόμο. Φανταστείτε τότε πώς να αισθάνθηκε ό νεαρός Μπράνκο.

Κάτι παρόμοιο συνέβη κάποτε και με τον μεγάλο διδάσκαλο της Εκκλησίας μας άγιον Νικόδημον τον Αγιορείτη. Ό νεαρός τότε Νικόλαος (κατά κόσμον) ζήλω θείω πυρούμενος έγκαταλείπει τήν πατρίδα του Νάξον για να έγκαταβιώση διά παντός εις το 'Ιερόν Περιβόλι της Θεοτόκου. Περιμένει με λαχτάρα την  μέρα πού θα ταξίδευε καράβι με προορισμό το Άγιον Όρος τρέχει στην προκυμαία ως διψώσα έλαφος.

Όμως όλως παραδόξως λίγες μόλις στιγμές πριν πηδήξει μέσα, να και το πλοίο ξεκολλά από την προκυμαία.

Ό νεαρός Νικόλαος τότε φωνάζει, κραυγάζει με όλη την δύναμη, νεύει με χέρια, πόδια κ. λ.π., όμως τίποτα, το πλοίο προχωράει κανονικά. Κι’ όμως ό ζηλωτής νέος αποφασισμένος να μεταβεί στον προορισμό του δεν το βάζει κάτω. Με μία βουτιά στο νερό τρέχει κολυμπώντας να φθάση το καράβι. Έ! αυτό ήταν. Δεν μπόρεσε ό καπετάνιος να μείνει ασυγκίνητος. Κάνει αντίθετη στροφή, περιμαζεύει το νέον και ξαναβάζει πλώρη για Άγιο Όρος.

Κάτι ακόμα πιο θαυμαστό συνέβη και με το νεαρό Μπράνκο. Μόλις κλείνουν οι πόρτες και το τραίνο ξεκινά, τρέχει ξωπίσω και ό Μπράνκο, φωνάζοντας δυνατά, κτυπώντας με τις γερές γροθιές του το τραίνο, ν’ ακούσει ό κυβερνήτης να σταματήσει. Όμως τίποτα. Το ατμοκίνητο αναπτύσσει από στιγμή σέ στιγμή ταχύτητα. Τότε ό Μπράνκο, ώσάν άλλος γίγαντας της μυθολογίας, επιχειρεί κάτι το αδύνατο. Και όμως έγινε δυνατό. Βάζει τον σταυρό του, επικαλείται το όνομα του Κυρίου Ιησού και με τα χέρια τραβάει δυνατά προς τα πίσω το ατμοκίνητο. Έ, το θαύμα έγινε. Για μία στιγμή το τραίνο μειώνει ταχύτητα και σέ λίγο μένει ακίνητο. Τότε ό Μπράνκο χωρίς χρονοτριβή κάνει ένα σάλτο και βρέθηκε κιόλας μέσα.

Εν τω μεταξύ ό μηχανικός αμήχανος για το συμβάν ψάχνει να βρει την βλάβη. Τότε ό επιβάτης τού φωνάζει, συνάμα και λίγο αστειευόμενος,

όπως συνήθιζε• «άντε φύγε και αργήσαμε• για μένα σταμάτησε, δεν έχει τίποτα ή μηχανή».

Πράγματι ξεκίνησε και έφθασε στον προορισμό του χωρίς κανένα πρόβλημα.

Ό π. Γεώργιος, όπως τον είχα γνωρίσει, ήταν πολύ δυνατός. Ό σεβαστός Γέροντας πάπα-Εφραίμ προηγούμενος της Ί. Μ. Φιλοθέου, σ’ ένα πρόσφατο βιβλίο του «Ό Γέροντάς μου Ιωσήφ ό ησυχαστής», κάνοντας μνείαν για τον π. Γεώργιον μεταξύ άλλων μαρτυρεί, ως αυτόπτης, ότι τα σακιά τον τσιμέντου, στη Νέα Σκήτη, τον έβλεπε να τα φορτώνεται τρία-τρία και να ανεβαίνει τις σκάλες.

Όμως όσο χειροδύναμος κι’ αν ήταν μόνο με θαύμα μπορεί να εξηγηθεί το ότι κατόρθωσε να σταματήσει ολόκληρη αμαξοστοιχία.

Φθάνει λοιπόν στον πρώτο σταθμό στην Βασιλεύουσα. Αφού πέρασε από την Άγιά Σόφιά και από όλα τα θαυμαστά προσκυνήματα, ώσάν διψασμένοι έλαφος συνεχίζει με τα πόδια μέχρις ότου έφτασε αισίως εις την Αγία Γή της Παλαιστίνης.

Όταν πάτησε τα πόδια του στην Αγίαν Πόλη, αλλά κυρίως όταν πάτησε στον τόπο όπου έτρεξαν κρουνηδόν τα αίματα τού Σωτήρος μας πάνω στον σταυρόν, όταν γονάτισε εκεί όπου φιλοξένησε ό τάφος επί τρεις ή μέρες το Πανακήρατο Σώμα τού Χριστού μας, ό νεαρός προσκυνητής πραγματικά έζησε την δεξιάν αλλοίωση τού 'Υψίστου. Ή συγκίνηση και τα δάκρυα ήταν ασταμάτητα, πού δεν μπόρεσε να ξεφύγει από την προσοχή των άλλων  προσκυνητών, αλλά και αυτών των εχθρών της ορθοδόξου πίστεώς μας. Κατόπιν μετέβη εις την Λαύραν του Όσίου Σάββα του Ηγιασμένου, όπου και παρέμεινε για ένα διάστημα αποκομίζοντας ώσάν μέλισσα το πνευματικό νέκταρ από τούς τότε ενασκούμενους εκεί άγιους Πατέρες.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΜΟΝΑΧΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΒΙΤΚΟΒΙΤΣ. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΧΙΛΑΝΔΑΡΙΟΥ.

ΙΩΣΗΦ Μ.Δ.

http://apantaortodoxias.blogspot.gr

5 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ Χαριτίνης, Μαμελχθάς, Ερμογένους Ιερομάρτυρα, Ιωάννου Επισκόπου, Ευδοκίμου Νεοφανούς, Μεθοδίας Κιμώλου, Πέτρου, Αλεξίου και Ιωνά Θαυματουργών.

5 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

Χαριτίνης, Μαμελχθάς, Ερμογένους Ιερομάρτυρα, Ιωάννου Επισκόπου, Ευδοκίμου Νεοφανούς, Μεθοδίας Κιμώλου, Πέτρου, Αλεξίου και Ιωνά Θαυματουργών.

Αγία Χαριτίνη

Πεντε του μηνός Οκτωβρίου γιορτάζει η αγία μάρτυς Χαριτίνη. Ηταν απο τη Ρώμη. Εζησε και ελαμψε στα χρόνια του Διοκλητιανού, όταν ήταν εκεί επαρχος ενας Δομετιος, σκληρός διώκτης των χριστιανών. Ηταν υπηρετρια σε κάποιον Κλαύδιο, ο οποίος ήταν αγαθότατος άνθρωπος. Εμαθε ο κόμης Δομετιος για την ύπαρξη της Χαριτίνης και το πως ήταν χρι-στιανή. Κι εστειλε γράμμα στον Κλαύδιο να την στείλει σ' εκείνον, να την ανακρίνει. Να την εξετάσει. Μόλις το πήρε ο Κλαύδιος, φόρεσε τρίχινα ενδύματα και καθότανε κι εκλαιγε, γιατί κατάλαβε πολύ καλά πως δεν θα ξανάβλεπε τη Χαριτίνη. Και προσπαθούσε να μην τη στείλει. Να την αποκρύψει. Να την φυγαδεύσει. Εκείνη, όμως, γενναία και ηρωική, τι του λεει; Ασε, αφεντη μου, σ' ευχαριστώ πάρα πολύ που μ' αγαπάς και με φροντίζεις. Και μ' εχεις σαν παιδί σου και παραπάνω ακόμα. Σε παρακαλώ, άσε να πάω να μαρτυρήσω. Και η θυσία μου στον Χριστό θα εξιλεώσει και τις δικες μου αμαρτίες, αλλά και τις δικες σου». Κι εκείνος τότε της είπε: «Καλή ψυχή, να πας. Καλόν αγώνα. Καλό μαρτύριο. 

Κι αν φτάσεις στον Κύριο, πεσ Του δυο κουβεντες και για μενα. Το εχω ανάγκη και το χρειάζομαι. Καν' το, σε παρακαλώ.» Πήγε, λοιπόν, η αγία Χαριτίνη, αγαλλομενω ποδί, και με φρόνημα ηρωικό και γενναίο. «Γυναίκα ανδρεία τις ευρήσει;» Τη ρώτησε ο Δομετιος ο κόμης, αν είναι χριστιανή, κι απάντησε θαρραλεα: «Ναί. Εγώ πιστεύω στον Χριστό μου, που είναι ο αληθινός Θεός. Και θα πιστεύω μεχρι το τελος.» Εκείνος οργίστηκε και διεταξε τους δημίους να την τιμωρήσουν. Να την βασανίσουν τόσο πολύ, που να κατορθώσουν να την αλλάξουν. Να της αλλάξουν την πίστη. Της ξύρισαν το κεφάλι και πασπάλισαν στην κεφαλή της αναμμενα κάρβουνα. Δύσκολα πράγματα. Και ύστερα της εδεσαν μια πετρα στον λαιμό και την πεταξαν στη θάλασσα. Τι εχει δει η καημενη θάλασσα! Πόσους αγίους εχει δεχτεί και πόσους αμαρτωλούς! Εχει αγιάσει κι εκείνη. Κι εχει ευλογηθεί. Αλλά, άγγελος Κυρίου την ελυσε και ξαναγύρισε στον Δομετιο. 

Την είδε εκείνος μπροστά του. Αλλά δεν συγκινήθηκε. Ηταν σκληρή η ψυχή του, σαν πετρα. Αυτή είν' η πώρωσις της ψυχής. Αν την αφήσει η χάρη του Θεού και μείνει μόνιμη στο κακό, τότε να κλαίμε αυτους τους ανθρώπους. Και διεταξε πάλι βασανιστήρια. Δεν θάς σας τα πω. Είναι τόσο φρικτά, τόσο φοβερά και τόσο μεγάλα κι ανυπόφορα, που θαυμάζει κανείς πως άντεξε αυτή η νεαρότατη ύπαρξη. Τη βοήθησε ο Χριστός, σίγουρα, άλλα κι εκείνη εδειξε μεγάλη δύναμη, μεγάλη αγάπη και ισχυρή θεληση. Και τα ευλόγησε αυτά ο Κύριος και μπόρεσε και άντεξε. Στα τελευταία μαρτύρια, που της ξερίζωσαν νύχια και πόδια και της εκοψαν τα δάχτυλα, η αγία δεν άντεξε άλλο. Και παρεδωκε το πνεύμα της στον φιλάνθρωπο Χριστό, που 'ταν κοντά της και την ενίσχυε. Κι ανεβηκε στη βασιλεία, του Θεού, να προσευχηθεί και για τον Κλαύδιο και για όλους μας. Κι ελαβε, όπως λεει ωραιότατα το Συναξάρι, τον αμάραντον στεφανον της Θείας δόξης.

Αγιος Κοσμάς

Την ίδια μερα, 5 του Οκτωβρίου, εχει και μια οπτασία φoβερά το Συναξάριο, ενός Κοσμά μονάχου, που εζησε στην Κωνσταντινούπολη, αρχικά, τον 10ο αιώνα, κι ήταν αυλικός στον Ρω-μανό τον Α', τον Λεκαπηνό. Και υστερα πήγε κι εγινε μοναχός στον Σαγγάριο ποταμό, στη Μικρασία. Που αλλού; Κι αρρώστησε, κάποια φορά, όντας μοναχός, και αρρώστησε βαρειά, κι εφτασε σε δύσκολη κατάσταση. Κι ενα απόγευμα, εκεί που τον παράστεκαν οι αδελφοί, ήταν η ώρα, μάλλον πρωί ήτανε, εννεα το πρωί, περιήλθε σε εκσταση. Και ελειπε για εξι ώρες. Μεχρι τις τρεις το απόγευμα. Τον πήρε ο Κύριος στην άλλη ζωή. Να τα δει όλα. Μόλις βγήκε, δαίμονες τον περιεβαλαν και τον φοβερισαν. Κι εφθασε, λοιπόν, στην πύλη της αιωνιότητος. Μπροστά εκεί καθόταν ενας φοβερός δαίμονας, που απειλούσε τους πάντας. Κι αυτός εφοβήθηκε και τα χρειάστηκε, ο Κοσμάς. Αλλά, τότε βγήκαν, ετσι, σαν απο Θεία αποστολή, δυο λευκοφορεμενοι, δυο κατάλευκοι άγιοι. Κι απο την εικόνα τους, που 'χε δει στη γη, κατάλαβε πως είναι οι απόστολοι Ιωάννης και Ανδρεας. Μπήκαν, λοιπόν, στην αιώνια ζωή, κι εφτασαν σε μια πεδιάδα, που 'χε πολλά-πολλά σπιτάκια. Προχώρησαν σε μια πανεμορφη κοιλάδα και βρήκαν ενα γεροντα μεγαλοπρεπή με αναρίθμητα παιδάκια. 

Και προχώρησαν, ακόμη, κι εφτασαν σ' εναν κάμπο με ελιες κι εκεί, κάτω απο κάθε ελιά, καθόταν σε μια ωραία κλίνη, πανεμορφη, κι απο ενας άνθρωπος. Καθώς τους κοίταζε, ανεγνώρισε αρκε-τούς. Συγχωριανούς του, συμπολίτες του απο τη Βασιλεύουσα, αλλά και μοναχούς απο την μονή του, που 'χαν φύγει. Προχώρησε παρά μεσα, ακόμη, κι είδε μια πόλη ουράνια. Χωρίς εγκατοίκους. Προχώρησε και πιο μεσα, και πήγε κι είδε μια τράπεζα. Εκεί ήταν πολλοί και διάφοροι και γνωστοί του. Αλλά και σεβάσμιοι. Είναι το τραπεζι της Θείας Βασιλείας. Τον εβαλαν να καθήσει κι εκείνον. Κι ύστερα ήλθαν δυο υπηρετες ουράνιοι κι είπαν στους αποστόλους που τον συνόδευαν, ξεχασα να σας πω, και μεσα στον παράδεισο. Αυτόν να τον ξαναπάτε εκεί που τον πήρατε. Γιατί στο μοναστήρι και στα περιξ κλαίνε πικρά οι δικοί του. Και παρακαλούν τον Χριστό να μην τον πάρει. Κι ο Χριστός τους λυπήθηκε, γι' αυτό να τον ξαναπατε πίσω.» Και τον ξαναπήγαν. Περασε απο άλλα μερη, περασε κι απο την κόλαση. Απο τη λίμνη του πυρός την καιομενη. Ο,τι λεει το ευαγγελιο είν' αλήθεια. Κι ακόμη περισσότερα, αδελφοί. Κι εκεί είδε τα βάσανα των ανθρώπων, που 'χαν μεταβεί στην κόλαση. Περασε στο τελος κι απο τον Αβραάμ. 

Ο Αβραάμ τον είδε, τον ασπάσθηκε, του εδωσε ενα ποτήρι κρασί, γλυκύτατο, να το πιει, και τρία κομμάτια ψωμί ξερό. Ηπιε το ποτήρι, με το κρασί, κι εφαγε, εβρεξε, και το ενα κομμάτι, τα άλλα τα 'βαλε στον κόρφο του. Και βγήκε. Τον εφεραν πάλι. Και εξήγησε στους πατερες ο,τι μπορούσε να εξηγήσει. Που ήταν τόσες ώρες κι ελειπε. Που είχε αυτή την οπτασία, αυτή τη μετάβαση. Α, ναί... Και του είπανε, οι δυο άγγελοι, είπαν στους αποστόλους, αντί για τον Κοσμά, θα πάρετε τον μοναχό Αθανάσιο στη μονή Τραϊανού. Ηταν κοντά εκεί, στη μονή του Σαγγαρίου, στο μοναστήρι του αγίου Κοσμά. Και πράγματι, όταν συνήλθε, πήγαν στη μονή και ρώτησαν την ώρα που πήγαν να ρωτήσουν, εβγαζαν πεθαμενο τον Αθανάσιο. Και ρώτησε τι ώρα πεθανε. «Στις τρεις η ώρα.» Οταν το ελεγαν στον παράδεισο αυτοί οι άγγελοι στους αποστόλους, «Θα πάρετε τον Αθανάσιο», την ώρα ακριβώς εκείνη, πήγαν και τον πήρανε. Κι ο Κοσμας εζησε μετά, ξερετε πόσα χρόνια; Τριάντα. Τριάντα χρόνια. Κι εγινε και ηγούμενος, εγινε και ενώθηκαν τα δυο μοναστήρια, —περνάει και ο χρόνος— λοιπόν.

Απο το συναξάρι  του Γέροντα Ανανία.

Πώς διώχνουμε την απελπισία - π.Αθανάσιος

''Αποθάρρυνση'' Αιτία απελπισίας & απόγνωσης (Γέροντας Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός)

ΠΑΤΗΡ ΣΥΜΕΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΟΥ

Ερώτηση: Σεις π. Συμεών πώς βρεθήκατε από το Περού στο Άγιο Όρος; Πριν γίνετε ορθόδοξος τι είσαστε;

Απάντηση: Καθολικός.

Ερώτηση: Και πώς ήλθατε εδώ; Είναι ενδιαφέρον.

Απάντηση: Από νεαρός, όταν ήμουν περίπου 16 χρονών, κατάλαβα ότι υπήρχε κάτι άλλο.

Ερώτηση: Οι γονείς σας ήσαν Χριστιανοί; Ήσαν άνθρωποι της Εκκλησίας;

Απάντηση: Ή οικογένεια μου...Ή μητέρα μου είναι μια θαυμάσια γυναίκα με πνευματικότητα και βάθος πολύ. Ό πατέρας μου είναι άνθρωπος με λεβεντιά και με μεγάλη καρδιά. Είναι μια αρχοντική, μποέμικοι οικογένεια του Περού. Ξέρετε ποιοι είναι μποέμ; Όσοι γλεντούν τη ζωή τους. Οι καλλιτέχνες και οι διανοούμενοι. Ό πατέρας ανήκει σ' αυτούς. Αγαπούσε την οικογένεια του πολύ και Ιδιαίτερα εμένα. Οι γονείς μου, λοιπόν, πήγαιναν στην Εκκλησία, αλλά τίποτε πάρα πέρα. Εγώ φοιτούσα σ' ένα καθολικό γυμνάσιο, όπου οι καθηγητές ήσαν κληρικοί όμως ήταν αδύνατο να δεχτώ το Χριστιανισμό όπως μου τον παρουσίαζαν. Πίστευα πώς, ασφαλώς, θα υπήρχε κάτι άλλο. Από μικρός είχα διαβάσει βιβλία πολλά και είχα ασχοληθεί, με τις ανατολικές θρησκείες. όμως, όλα αυτά μίλαγαν πιο πολύ για μια ηθική για την υποχρέωση δηλαδή του ανθρώπου να ζει ηθικά και καλά πάνω στη γη, ενώ δεν έλεγαν τίποτε για την ανάγκη της μυστικής εν Χριστώ ζωής. Ή Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία έχει ενταχθεί τόσο πολύ μέσα στα πλαίσια του κόσμου, πού γίνεται κοσμική αξία. Μια κοσμική αξία πού προσωπικά ήταν αδύνατο να την δεχτώ γιατί πάντα ζητούσα αυτή την υπέρβαση της αμεσότητας. Ήταν τότε πού ήμουν πολύ επηρεασμένος από τον Αμπώ πού για μένα είναι από τους μεγαλύτερους σουρεαλιστές της εποχής μας. Άφησα τις σπουδές και εγκατέλειψα το Περού. Δεν ενδιαφερόμουνα ποτέ να πάρω ένα πτυχίο. Έψαχνα. Πήγα στην Ευρώπη, στο Παρίσι και το Λονδίνο αναζητώντας το κάτι άλλο. Λες και βρισκόμουν σ' ένα λαβύρινθο από τον όποιο ζητούσα να βγω. Στο Παρίσι γνώρισα κάποιον πού κι αυτός πρώτα, ήταν καθολικός και αργότερα έγινε ορθόδοξος μοναχός. Μετά ήλθα στην Ελλάδα και βρήκα τον παπα-Γιώργη πού μ' έκανε ορθόδοξο.

Ερώτηση: Ό μοναχός, τι λέτε, πρέπει να υπακούει σε καθετί πού θα του πει ό ηγούμενος, ακόμα κι όταν αυτό δεν εδράζεται στην αλήθεια;

Απάντηση: Υπακοή μόνο εν Αγίω Πνεύματι. Οι Πατέρες το καθορίζουν σαφώς. Όταν ό Γέροντας ακολουθεί γραμμή αιρετική και ανήθικη, τότε δεν είσαι υποχρεωμένος να υπακούσεις. Όταν όμως ή συμπεριφορά του συμβαδίζει με την Αλήθεια πού είναι ό Χριστός και με το πνεύμα των Πατέρων της Εκκλησίας, τότε οφείλεις υπακοή.

Ερώτηση: τι σημαίνει το ότι θα διαφωνήσει κανείς με τη γνώμη του Γέροντα;

Απάντηση: Αν εξαιρέσουμε τις περιπτώσεις πού πιο πάνω αναφέραμε, διαφωνία με τη γνώμη του Γέροντα, σημαίνει ότι παύεις να στηρίζεσαι στον άλλον και κλείνεσαι στον εαυτό σου. Αυτό δείχνει υπερηφάνεια. Αλλά οι μοναχοί είναι σαν τα παιδιά. Κάποιος φίλος μου είδε δυο μοναχούς στη Θεσσαλονίκη να ρωτάει ο ένας , τον άλλον: Καλά πώς και δεν πέφτει το ταβάνι του δωματίου αφού κρέμεται στον αέρα; Κι ο άλλος απάντησε: Α, δεν ξέρω, θα ρωτήσω το γέροντα μου. Ό Αγιορείτης για όλα θα ρωτήσει το γέροντα. Είναι σαν το παιδί Οι μοναχοί στο Άγιο Όρος βιώνουν μια συνεχή απαλλαγή από το φρόνημα το σαρκικό. Είναι αυτό πού στη γλώσσα της
ψυχαναλυτικής ονομάζουμε "συμβολικό ευνουχισμό". Όταν από τη ζωή του μονάχου λείπει ή ερωτική συνάντηση με τον Νυμφίο, τότε ο "συμβολικός ευνουχισμός" αποδεικνύεται κόλαση. Κατάσταση ανυπόφορη που κάνει το μοναχό ψυχρό σαν γερμανική μηχανή. Μονό οι νεκροί και οι ευνούχοι μπορούν να ζουν όντως ερωτικά.
Και τέτοιοι είναι και οι μοναχοί. Οι μοναχοί ζουν εν Χριστώ και γι' αυτό ερωτεύονται τα πάντα που τα προσφέρουν με τρόπο ερωτικό μπροστά στο θρόνο , του Θεού Κάθε χριστιανός είναι καλεσμένος να εκτελεί μέσα
του καθημερινά και διηνεκώς τη θεία αναφορά, τη Θεια Λειτουργία, λέγοντας διηνεκώς μυστικά και μ' όλη την ύπαρξη του το "Τα Σα εκ των Σων, Σοι προσφέρομεν κατά πάντα και δια πάντα". Σήμερα γίνεται ένα αδιάκοπο
γκρέμισμα και είναι προνόμιο να ζούμε σ' ένα πολιτισμό πού χάνεται, πού καταστρέφεται, πού είναι ερείπιο.

Ερώτηση: Γιατί προνόμιο;

Απάντηση: Προνόμιο γιατί ο πολιτισμός αυτός είναι ψεύτικος. Φτιάχτηκε απ' τον άνθρωπο πού θέλησε δίχως Θεό να γίνει Θεός. Τώρα αυτός ο πολιτισμός γκρεμίζεται Πέφτει το ψεύτικο και ο άνθρωπος αναγκαστικά συνειδητοποιεί το αδιέξοδο πού δημιουργήθηκε γύρω του απ' τον πολιτισμό. Και δεν υπάρχει αμφιβολία, πως ο άνθρωπος θα αναγκασθεί να ψάξει και να βρει τη μοναδική αυθεντική αξία πού είναι το πρόσωπο του Θεού. Είναι ή αύρα πού θα θεραπεύσει την ψυχή του βασανισμένου και πονεμένου σημερινού ανθρώπου. Από αυτή την άποψη, ζούμε σε προνομιακή εποχή.

Ερώτηση: Και ο Αρχαίος Ελληνικός Πολιτισμός;

Απάντηση: Ό Αρχαίος Ελληνικός πολιτισμός ήταν ένας θαυμάσιος πολιτισμός πού δεν έχει καμιά σχέση με το Δυτικό Πολιτισμό. Οι διανοούμενοι λένε ότι ο Δυτικός Πολιτισμός εμπνέεται και βασίζεται στον Αρχαίο Ελληνικό Πολιτισμό. Αυτό δεν είναι αλήθεια γιατί ή Αναγέννηση της οποίας και ο σημερινός πολιτισμός αποτελεί εξέλιξη, ήταν μια παρερμηνεία του Αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού. Οι Αρχαίοι Έλληνες δεν ήσαν ορθολογιστές. Αρκεί να διαβάσει κανείς την Ιλιάδα ή τον Πίνδαρο και θα δει ότι οι Έλληνες δεν έκαναν κανένα βήμα χωρίς αναφορά στους θεούς. Συνέχεια οι θεοί ήσαν παρόντες στην καθημερινή τους ζωή. Και υπήρχε στους Αρχαίους Έλληνες μια αναμονή του Αληθινού Θεού. Οι ουμανιστές της Δύσης είναι ορθολογιστές και πιστεύουν σε αφηρημένες ιδέες. Αντίθετα οι Έλληνες πίστευαν σε συγκεκριμένες μορφές ιδεών.

Ερώτηση: Ό Άγιος Ισαάκ ο Σύρος είχε πει: "Μοναχός εστίν ο έξωθεν του κόσμου καθήμενος και αεί δεόμενος του Θεού τυχείν των μελλόντων αγαθών". Αυτό τι σημαίνει; Γιατί θα μπορούσε κανείς να ισχυρισθεί ότι ο μοναχός είναι απόκοσμος και ατομιστής.

Απάντηση: Απόκοσμος είναι ο μοναχός. Δεν συμμετέχει στα του κόσμου και σ' αυτό διαφέρει από τους δυτικούς μοναχούς και κληρικούς πού βρίσκονται μέσα στον κόσμο και ασκούν κοινωνικά επαγγέλματα. Ό ορθόδοξος μοναχός είναι εκτός κόσμου και σκάνδαλο για τον κόσμο γιατί ο Χριστός είναι μια μπόμπα για το ανατίναγμα του κόσμου.
Να ανατιναχθεί ο κόσμος, ώστε να πάψει να είναι κόσμος και να γίνει Εκκλησία. Άλλα, δυστυχώς, υπάρχουν και στην Ορθόδοξη Εκκλησία μερικοί κληρικοί οι όποιοι έχουν αλλοτριωθεί από το δυτικό φρόνημα και προσπαθούν και αυτοί, όπως ακριβώς συμβαίνει με τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, να εντάξουν την Εκκλησία στα καλούπια του κόσμου. Αυτό είναι το μεγαλύτερο αμάρτημα για ένα χριστιανό. Είναι φοβερό, να βάζεις το Χριστό στα καλούπια του κόσμου. Αυτό σημαίνει, πλήρη εκκοσμίκευση της Εκκλησίας. Ό κόσμος για μας είναι τα πάθη. Ή Εκκλησία βρίσκεται μέσα στον κόσμο, αλλά δεν υποτάσσεται στον κόσμο.

Ερώτηση: Αν δείτε στο μοναστήρι κάποιο μοναχό να αμαρτάνει στο κελί του, πώς θ' αντιδράσετε;

Απάντηση: Πάντοτε σκέφτομαι αυτό πού αναφέρει το Γεροντικό. Κάποτε σ' ένα μοναστήρι μερικοί μοναχοί πήγαν στον ηγούμενο λέγοντας του ότι ο τάδε μοναχός έχει στο κελί του μία γυναίκα. Ό ηγούμενος τους είπε να πάνε μαζί του να δουν. Μπήκανε στο δωμάτιο και το μόνο πού υπήρχε εκεί ήταν ένα βαρέλι. Κατάλαβε ο Γέροντας πώς ή γυναίκα είχε κρυφτεί στο βαρέλι και θέλησε να την κρύψει. Πήγε και κάθισε πάνω σ' αυτό, ενώ συγχρόνως μίλησε αυστηρά στους μοναχούς για το λάθος τους και τους επέβαλε να ζητήσουν συγγνώμη.
Ξέρετε, το Άγιο Όρος δεν είναι τόπος αγιότητας, αλλά μετάνοιας. Είναι κοινωνία αγωνιζομένων και όχι τελείων ανθρώπων. Ή συνουσία των κοσμικών, ή σαρκική συνουσία είναι μια εμπειρία θανάτου. Ό άνθρωπος πεθαίνει για μια στιγμή. Ό μοναχός, πού δεν έχει μια άμεση ερωτική σχέση, όλη την ερωτική δύναμη του την προσανατολίζει πνευματικά, ώστε συνεχώς πεθαίνει. Και επειδή ακριβώς συνεχώς πεθαίνει, βρίσκεται σε μια συνεχή και διαρκή συνουσία. Πεθαίνει κατά σάρκα και γι' αυτό ζει αυτή την ερωτική συνουσία. Ένας μοναχός πού συνεχώς μετανοεί, δεν κάνει τίποτε άλλο παρά ένα συνεχή ερωτά. Σκοπός της ζωής μας θα πρέπει να είναι ή συνουσία. Ή ένωση με το Θεό. Έτσι γίνεται πνεύμα, αδρά, φως. Και έτσι αγκαλιάζει όλη την κτίση μέσα σε μια ερωτική σχέση.

Ερώτηση: Δηλαδή π. Συμεών αν έδινε κανείς σε κάποιο άρθρο του ή βιβλίο τον τίτλο: "Άθως: Όρος Αγιον Τόπος συνουσίας" θα συμφωνούσατε;

Απάντηση: Όχι. Δεν κάνει γιατί τότε θα παίρναμε πολύ ψηλά τον αμανέ.

Ερώτηση: Διάβασα σε κάποιο μοναστήρι και το εξής: "Αγιον Όρος. Προθάλαμος του Παραδείσου". Τι θα είχατε να πείτε;

Απάντηση: Όχι, όχι. Αυτά δεν είναι σωστά. Μπορεί κανείς να πει: "Άγιο Όρος - Υδατόστρωτος τάφος". Είναι ο τίτλος κάποιου ποιήματος μου. Τάφος είναι το Άγιο Όρος.

Ερώτηση: Μερικοί λένε ότι το Άγιον Όρος το έχουν καταλάβει άνθρωποι θρησκευτικών οργανώσεων με σκοπό μια μέρα να καταλάβουν τα διάφορα εκκλησιαστικά πόστα. τι λέτε;

Απάντηση: Οι άνθρωποι προβάλλουν τους φόβους τους. Φοβούνται πώς θα έλθουν άνθρωποι από άλλους πλανήτες για να κατακτήσουν τον κόσμο; Και γιατί; Μήπως επειδή ο άνθρωπος του πλανήτη μας έχει φθαρεί κι είναι όλος εγωισμό; Μήπως επειδή ο άνθρωπος αυτός θέλει να υποτάξει τα πάντα και να αντικειμενοποιήσει τα πάντα; Γιατί οι άνθρωποι άλλων πλανητών, αν υπάρχουν τέτοια οντά, γιατί να 'χουν κακές διαθέσεις; Μπορεί να 'ναι άγιοι. Μπορεί να μην έχουν τον εγωισμό πού έχουμε εμείς και Ίσως θελήσουν να μας κάνουν καλό και όχι κακό. Γιατί έχουμε γεμίσει το στερέωμα από τέρατα;

Ερώτηση: Δηλαδή, μπορεί μια μέρα κι από το Άγιο Όρος να ξεπηδήσουν και τέτοιες περιπτώσεις; Δηλαδή άνθρωποι πού θα πάρουν τα πόστα τα εκκλησιαστικά;

Απάντηση: Δεν μπορεί να έλθει κανείς στο Άγιο Όρος με τέτοιες διαθέσεις γιατί δεν θα μπορέσει να μείνει ούτε 15 ημέρες. Τα παιδιά πού έχουν έλθει στο Άγιο Όρος είναι νέοι της εποχής μας πού αντιλαμβάνονται το αδιέξοδο του πολιτισμού. Καταλαβαίνουν πόσο ψεύτικη είναι ή κοινωνία μας και αναζητάνε κάτι αληθινό. Ήλθαν εδώ για να πεθάνουν. Πολλοί απ' αυτούς ήλθαν απ' τα μπουζούκια και τα νυχτερινά κέντρα. Όσοι προβάλλουν τέτοιους ισχυρισμούς είναι άνθρωποι με κακές διαθέσεις πού προβάλλουν τα πάθη τους και τους φόβους τους.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΑΘΩΣ ΟΡΟΣ ΑΓΙΟ - ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ. ΤΑΣΟΣ ΜΙΧΑΛΑΣ 1981

http://www.pigizois.net

Απο το Γέροντα Πορφύριο.....

Ό παλαιός άνθρωπος δε θά μας απασχολεί

Γιά νά κόβουμε τά πάθη μας, ό Παππούλης μού είπε μιά μέρα τό έξης παράδειγμα:

Έχουμε, παιδί μου, έναν κήπο που υπάρχουν φυ­τρωμένα λουλούδια άπό τή μιά μεριά, και αγκάθια άπό τήν άλλη. Υπάρχει και μιά βρύση σ' αυτό τό μέρος πού τά ποτίζει. Όταν έχουμε γυρισμένο τό νερό τής βρύσης προς τή μεριά των λουλουδιών, θά μεγαλώσουν τά λου­λούδια. Και τά αγκάθια, λόγω έλλειψης νερού, θά ξερα­θούν. Έτσι πρέπει νά κάνουμε και μέ τις πράξεις μας. Όταν συνεχώς πράττομε τό καλό, σιγά σιγά θά έκλείψουν οί κακές συνήθειες μας, Ό παλαιός άνθρωπος πού υπάρχει μέσα μας θά φωλιάσει στον κρυψώνα του και δε θά μας απασχολεί. Για νά γίνει όμως αυτό, χρειάζεται αδιάλειπτη προσευχή και αγώνας για την αρετή».

"Οταν ξημερώσει, τό σκοτάδι φεύγει

Ο Γέροντας έξαγιαζόταν αγαπώντας. Μιά μέρα μού είπε: «Όταν αγαπούμε τό Χριστό, τα αμαρτωλά μας πάθη υποχωρούν μόνα τους, χάνουν τή δύναμη τους μπροστά στή δύναμη της αγάπης. Όταν ξημερώσει και φωτίσει τό δωμάτιο μας ό ήλιος, τό σκοτάδι φεύγει, δεν μπορεί νά μείνει». [Γ 427]

Ή αγάπη του Χριστού διώχνει τα πάθη

0"σο αυξάνεται ή αγάπη τοΰ Χριστού, τόσο μειώ­νονται τά πάθη* κι όσο μειώνονται τα πάθη, τόσο αυξάνεται ή αγάπη για τόν Χριστό. Είναι όπως μιά ζυγαριά. Κατάλαβες;

Δέν σού λέω απλώς ν' αγαπήσεις τόν Χριστό, αλλά νά τόν ερωτευτείς.

- Γέροντα, πώς θα αγαπήσω τόν Χριστό;

- Με τήν ταπείνωση!

- Και πώς θά ταπεινωθώ;

- Νά κάνεις υπακοή.

- Και πώς νά κάνω υπακοή;

- Δεν ξέρεις πώς νά κάνεις υπακοή; (Έδώ αγρίεψε λίγο.) Όλοι οί Πατέρες τό λένε κι οί Γραφές τό γράφουν και λές «Πώς νά κάνω υπακοή;»

"Αν σέ είχα μπροστά μου, θά σού έδινα τρία χαστού­κια, νά δεις!

- Στείλτε τα τηλεφωνικώς, Γέροντα!

Κάπου εδώ τελείωσε αυτός ό υπέροχος και θαυμα­στός διάλογος με τό Γέροντα. Ή τηλεφωνική εμπειρία έμεινε ανεξίτηλη στή μνήμη τοϋ άδελφοϋ, στον όποιο εδραιώθηκε ή πεποίθηση γιά την αγιότητα τοϋ Παππούλη και αυξήθηκε ή ευλάβεια προς τό πρόσωπο του. Σήμερα, μετά άπό τόσα χρόνια, είναι μοναχός.

Πρόλαβα και δεν οργίστηκα

Νά σας πω ένα δικό μου, συνέχισε ό Γέροντας. Μιά μέρα, (έχω εδώ ένανε ό όποιος δέν μοϋ κάνει υπα­κοή καθόλου), λοιπόν μιά μέρα τοΰ λέω: "Ακουσε, παιδί μου, νά κάνεις αυτό. Αέει: Όχι, δέν μπορώ να τό κάνω αυτό. Του λέω: Σε παρακαλώ, κάν' το προς χάριν μου. ("Ητανε κάποια ανάγκη νά μοϋ κάνει, καταλάβατε;) Και έκεϊ λοιπόν πού τοϋ έλεγα, αυτός, μοϋ λέει: Αυτό δέν τό επιτρέπει ή επιστήμη, δέν είναι έτσι πού τό λέ­γεις. Δέν μπορώ έγώ νά τό κάνω. Ή επιστήμη τό λέει έτσι. Τοϋ λέω: Ρέ παιδί μου, την επιστήμη θά κοιτάξουμε τώρα; Κάνε μιά υπακοή σέ μένα. "Όχι, μοϋ λέει, δέν μπορώ". Εκείνη τή στιγμή λοιπόν πάει, νικήθηκα και μοϋ ήρθε ν' αγανακτήσω. Αλλά έκεϊ πού πήγε νά μέ κάνει έτσι γιά νά αγανακτήσω, έκανα έτσι: Θεέ μου συγχώρεσε με και δός φώτιση στον άνθρωπο σου, στην ψυχή πού τήν κατέχει ό πειρασμός. "Αρχισα νά προσεύ­χομαι και νά συγκινούμαι! Δηλαδή τό μυστικό είναι... εκεί πού ήταν νά ξεσπάσει έτσι, τό πρόλαβα και δέν οργίστηκα. Είναι δική μου αυτή, ή... αυτή θέλω νά πω, ή πείρα. Πώς νά τό πώ... κακό είναι πού τό λέω;». [Από τό φυλλάδιο μέ κασέτα, Τό πνεύμα τό όρθόδοξον είναι τό αληθές, σ. 41].

πηγη

Άγιος Ιερόθεος, 4 Οκτώβρη

 Άγιος Ιερόθεος

4 του μηνός Οκτωβρίου, ο άλλος μεγάλος των Αθηνών, προστάτης μας κι αυτός και σκεπαστής μας, ο άγιος Ιερόθεος, πρώτος επίσκοπος Αθηνών, κατά την παράδοση. Αρεοπαγίτης κι εκείνος, σοφός και μεγάλος και πολύ σπουδαίος. Πίστεψε στον απόστολο Παύλο και εβαπτίσθη. Και έγινε και επίσκοπος, όπως προείπαμε, και υπήρξε στη συνέχεια, μετά τον Παύλο, μεγάλος διδάσκαλος του αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου. Τον οποίο Διονύσιο εμύησε στα ουράνια κάλλη και μυστικά. Και διέβη ο άγιος Διονύσιος τάς ουράνιους πύλας, πριν την αναχώρηση του απο 'δώ, κι εκεί είδε υπέροχα και μεγάλα. Προσπάθησε να τα καταγράψει στα γνωστά συγγράμματα του. Ο άγιος Ιερόθεος πήγε μαζί με τον άγιο Διονύσιο, με τον απόστολο Τιμόθεο και με άλλους ιεράρχας και με τους αποστόλους, βεβαιότατα, στην Ιερουσαλήμ. Και παρέστη στην κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου. Την ώρα που εγίνετο η ακολουθία, εκείνος εξέστη. Και μιλούσε με ουράνια λόγια και θεϊκά ρήματα. Υμνολογούσε την Κυρία Θεοτόκο και την εγκωμίαζε. Σε σημείο που οι άλλοι σταμάτησαν και κοίταζαν. Τόσο μεγάλους αγίους έχουμε εδώ στον τόπο μας και στην Εκκλησία μας. Μεγάλα και πελώρια αναστήματα. Μην τους ξεχνάμε. Γύρισε πάλι και έκαμε το μεγάλο του έργο. Έφερε πολλούς στον Χριστό, μείωσε την ειδωλολατρεία και γέμισε την Αθήνα με αγιασμένες υπάρξεις και αναπνοές. Και σε γήρας βαθύτατο εκοιμήθη εν Κυρίω, αφού ευαρέστησε τον Θεό με την άγια ζωή του και τα μεγάλα του χριστιανικά έργα. Ας έχουμε την ευχή του. Και του αγίου Διονυσίου.

το Συναξάρι με τον Γέροντα Ανανία Κουστένη 

ΣΟΦΙΣΤΕΙΕΣ - «ΠΡΟΦΑΣΕΙΣ ΕΝ ΑΜΑΡΤΙΑΙΣ» ΠΡΟΣ ΠΑΡΑΛΑΒΗΝ ΤΗΣ «ΚΑΡΤΑΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ» των Ίερομονάχου Αρσενίου καί Μοναχού Ήσαΐα Ιερόν Κελλίον «Παναγούδα», 'Άγιον Όρος

-->

 

ΣΟΦΙΣΤΕΙΕΣ - «ΠΡΟΦΑΣΕΙΣ ΕΝ ΑΜΑΡΤΙΑΙΣ» ΠΡΟΣ ΠΑΡΑΛΑΒΗΝ ΤΗΣ «ΚΑΡΤΑΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ»

των Ίερομονάχου Αρσενίου καί Μοναχού Ήσαΐα Ιερόν Κελλίον «Παναγούδα», 'Άγιον Όρος 

Εισαγωγικά

Από τριακονταετίας καί πλέον είχαν ξεκινήσει στήν Ελλάδα οι προσπάθειες καί οι σχεδιασμοί διά νά νομοθετηθη η εκδοσις ταυτότητος περιεχούσης τόν αριθμόν τού Αντιχρίστου (666), μέ στόχον στό άμεσώτατο μέλλον νά άντικατασταθη αυτή άπό τό προφητευόμενον στήν Άποκάλυψιν τού Εύαγγελιστού Ίωάννου Χάραγμα στό σώμα μας. (Άποκ. ιγ 16-18) [Τήν δολίαν μεθόδευσιν της μεταλλαγής της ταυτότητος στό σωματικόν Χάραγμα τήν είχε προΐδει καί προείπει ο Άγιος Παΐσιος άπό τότε (πρό τριακονταετίας), ήδη δέ τήν βλέπομε πραγματοποιουμένην σέ χώρες τού Εξωτερικού]. Μέ τήν Χάριν καί τήν βοήθειαν τού Θεού καί ύστερα άπό τίς έντονες καί συνεχείς άντιδράσεις της Ί. Συνόδου, τού Αγίου Όρους, πολλών Ί. Μητροπόλεων, Ί. Μονών καί τού εύσεβούς λαού οι προσπάθειες τού Πονηρού καί τών οργάνων του πρός επιβολήν της τοιαύτης ταυτότητος, καί παρά τίς επανειλημμένες νομοθετήσεις, τροποποιήσεις, προαγγελίες κ.τ.τ., παραμένουν μέχρι στιγμής ατελεσφόρητες, άν καί τελευταίως έχουν ενταθη στό κατακόρυφο.

Εύθύς εξ άρχης, ολίγοι, εύτυχώς -άλλά καί εκ τών κόλπων της Εκκλησίας, δυστυχώς-, ισχυρίσθηκαν ότι ή άποδοχή μιας τέτοιας ταυτότητος δέν θίγει τήν πίστιν μας, καί, κατά συνέπειαν, μπορούμε άφοβα νά τήν παραλάβωμε. Διά νά επιτύχουν τό βόλεμά τους (νά τά πανε καλά καί μέ τόν Θεό καί μέ τόν Διάβολο) καί διά νά δικαιολογήσουν τήν δειλίαν καί τήν πλάνην τους, είχαν χρησιμοποιήσει διάφορα σοφιστικά επιχειρήματα. Αύτό πού μας θλίβει ιδιαιτέρως είναι τό γεγονός ότι, όσον σφίγγουν τά πράγματα, αυτοί πού χρησιμοποιούν τίς έν λόγω σοφιστείες αυξάνουν καί - τό φοβερώτερον - προσχωρούν σ’ αυτούς καί άνθρωποι, πού μέχρι πρό τινος ήγωνίζοντο ομολογιακώς κατά τής «διαβολοταυτότητος» καί έγραφαν καί υπέγραφαν κείμενα πού διεκήρυσσαν απερίφραστα οτι η παραλαβή τοιαύτης ταυτότητος «αποτελεί άρνησι τού Χριστού καί προσχώρησι στήν παράταξι τού Σατανά».

Επιθυμώντας νά συντελέσωμε στήν ανάνηψιν αυτών των τελευταίων, ευχόμενοι νά υπερβούν τήν δειλίαν τους, κατανοώντας οτι οι διάφορες αυτές σοφιστείες είναι στήν πραγματικότητα «προφάσεις έν άμαρτίαις», θά αναφερθούμε σέ μερικές από αυτές. Φυσικά, περιττεύει νά λεχθή ότι, γιά νά ομολογήσωμε Χριστόν, όταν έλθη ή δύσκολη στιγμή, δέν αρκούν οι απορρίψεις των σοφιστειών καί ή ορθή θεωρητική τοποθέτησίς μας, αλλ’ απαιτείται η Θεία Χάρις, τήν οποίαν ελκύει ή ειλικρινής ολοκληρωτική αγάπη μας γιά τόν Χριστό, συνδυασμένη αρρήκτως μέ τήν έν ταπεινώσει έπίγνωσιν τής αδυναμίας μας.

1.         Ή (δήθεν) απουσία τού 666.

Όσοι χρησιμοποιούν τόν ανωτέρω ισχυρισμόν είναι -ή προσποιούνται ότι είναι- τελείως άσχετοι καί μέ τά παγκοσμίως (αλλά καί στήν Πατρίδα μας) έξαγγελλόμενα, νομοθετούμενα καί διαδραματιζόμενα, καί μέ τίς σχετικές έφαρμοζόμενες τεχνολογίες, αλλά καί μέ τά έν τή Άποκαλύψει αναφερόμενα. Όποιος έχει στοιχειωδώς άσχοληθή μέ τά ανωτέρω, θεωρεί ύπερβεβαίαν τήν χρήσιν τού 666 στίς ήλεκτρονικές ταυτότητες. Ασφαλώς, δέν είναι λογικόν νά ομιλούμε γιά αποδείξεις, τήν στιγμήν πού δέν έχει έκδοθή ή συγκεκριμένη κάρτα. Υπάρχουν, ομως, έντονώτατες ένδείξεις, πού, έν συναρτήσει μέ τά προλεχθέντα, έγγίζουν τά όρια τής αποδείξεως.

α'. Ή έπιμελής μυστικότης, όσον αφορά τά ακριβή χαρακτηριστικά καί τίς τεχνικές προδιαγραφές τής κάρτας, παρότι, σύμφωνα μέ τίς έξαγγελίες των υπευθύνων, βρισκόμαστε στό παρά 5 , δημιουργεί τήν πεποίθησιν, σ’ όποιον δέν είναι παθολογικά αφελής, ότι κάτι βρώμικο αποκρύπτεται. Τήν πεποίθησιν αυτήν ένισχύει έτι - πέραν τής γενικής αναξιοπιστίας των πολιτικών, καθόσον τό ασυστόλως ψεύδεσθαι έχει καταστή πανδημία- τό ότι, καί ειδικώς μέ τό έν λόγω θέμα, καί οι έλάχιστες σχετικές ανακοινώσεις τών αρμοδίων χαρακτηρίζονται από τήν ασάφειαν, τήν αοριστίαν καί τίς αντιφάσεις.

β'. Άλλά σέ ανύποπτον χρόνον (1997, ότε συνεζητείτο ή Συνθήκη Σέγκεν καί ή σχετιζομένη μέ αυτήν νομοθέτησις τών ήλεκτρονικών ταυτοτήτων), υπήρξε καί απερίφραστος ομολογία περί ύπάρξεως τού 666. Ευρίσκεται αύτη σέ έπανειλημμένας δηλώσεις -μερικές μάλιστα έλέχθησαν μέ ιταμότητα καί μέ περιφρονητικήν απαξίωσιν πρός τόν αντιδρώντα λαόν- ύπουργών, λοιπών πολιτικών καί έγκύρων δημοσιογράφων (έχουν λεπτομερώς καταγραφή, έκτός τών άλλων, καί σέ έπιστολήν τού σεβαστού            π. Σαράντη Σαράντου πρός τόν Αρχιεπίσκοπον). Στίς ανωτέρω δηλώσεις κυρίως στηρίχθηκαν καί σοβαροί έκκλησιαστικοί άνδρες (ώς ο μακαριστός Άρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος), ο ομότιμος καθηγητής Πανεπιστημίου π. Γ. Μεταλληνός κ.ά.), όταν κατά τίς σχετικές αντιδράσεις τους θεωρούσαν δεδομένην τήν έν προκειμένω χρήσιν τού 666.

γ'. Ή τυχούσα μελλοντική διαβεβαίωσις αρμοδίων (πρός καθησυχασμόν) περί δήθεν μή υπάρξεως τοϋ 666 -πάντως ούδεμία τοιαύτη έχει δοθή μέχρι στιγμής, παρά τίς πλεΐστες καί έντονες πρός τοϋτο προκλήσεις- θά είναι τελείως ανίσχυρος νά μας καθησυχάση, καθόσον, δεδομένης καί τής προαναφερθείσης αναξιοπιστίας των, η μυστική κρυπτο- γράφησις τοϋ «κλειδιού» άναγνώσεως τοϋ τσίπ θά καθιστά αδύνατον τήν έρευναν διά τό κατά πόσον η ανωτέρω διαβεβαίωσις είναι ειλικρινής.

δ'. Τέλος, ακόμη καί στήν υποθετικήν περίπτωσιν, κατά τήν οποίαν θά μπορούσαμε νά διαπιστώσωμε οτι η κάρτα-ταυτότης είναι αρχικώς «καθαρή» από 666, επ’ ούδενί δέν θά επιτρεπόταν νά ξεθαρρέψωμε στήν παραλαβήν της, διότι, λόγω τής δυνατότητος έπαναπρο- γραμματισμοϋ τοϋ τσίπ, ανά πάσαν στιγμήν καί εν αγνοία μας θά καθίσταται δυνατή η προσθήκη τοϋ δαιμονικοϋ συμβόλου.

2.         Ό «έξαγιασμός» καί η έξουδετέρωσις τοϋ 666.

Υποστηρίξουν αφελώς -ή πονηρώς- μερικοί ότι, σημειώνοντας τό σημεΐον τοϋ Τιμίου Σταυροϋ επάνω στήν ταυτότητα, θά «εξαγιάσουν» καί θά εξουδετερώσουν τήν δαιμονικήν ενέργειαν τοϋ δαιμονικού συμβόλου. ’Άλλοι πάλι χρησιμοποιοϋν πρός τόν αύτόν σκοπόν τούς λόγους τοϋ Αποστόλου Παύλου: «παν κτίσμα Θεοϋ καλόν, καί ούδέν απόβλητον μετά εύχαριστίας λαμβανόμενον· αγιάζεται γάρ διά λόγου Θεοϋ καί εντεύξεως» (Α Τιμ. δ , 4-5). Είναι γνωστή εφ’ ολων των ανωτέρων -καί γι’ αύτό δέν θά πλατειάσωμε- η φωτισμένη διδασκαλία τοϋ 'Αγίου Παϊσίου, πού χαρακτηρίζει τά ανωτέρω ως πλάνες καί διευκρινίζει ότι ό διάβολος, ό άντίχριστος καί τό σύμβολό του δέν έπιδέχονται άγιασμόν μέ τό νά επιθέσωμε τόν Τίμιον Σταυρόν.

Μέ αύτά τά σοφίσματα οι εν λόγω «γνωστικοί» ϋεωροϋν καί παρουσιάζουν ως βλάκες καί στενοκεφάλους τά εκατομμύρια των Αγίων Μαρτύρων. Τι κρίμα νά μήν ζοϋσαν τότε! Θά τούς συμβούλευαν νά σταυρώνουν τούς βωμούς των ειδώλων, νά τούς...«εξαγιάζουν» καί μετά νά θυσιάζουν. Νά απευθύνουν «λόγον Θεοϋ καί έντευξιν» στά ειδωλόθυτα, νά τά...«εξαγιάζουν» καί μέ αναπαυμένην τήν συνείδησιν νά τά τρώγουν. Πόσους μάρτυρες θά είχαν...... γλυτώσει! Αλλά καί τήν Αποστολική Σύνοδον θά είχαν προφυλάξει από τό ...... σφάλμα πού έκανε νά απαγορεύση τά ειδωλόθυτα (Πράξ. ιε , 29). Οι 'Άγιοι Μάρτυρες, όμως, προτιμούσαν νά μαρτυρήσουν, αρνούμενοι όχι μόνον νά μιαροφαγήσουν, αλλ’ ακόμη καί τό νά δεχθοϋν νά φάγουν καί τό προσφερόμενον σ’ αύτούς καθαρόν κρέας, μόνον καί μόνον διά νά μήν δώσουν τήν εντύπωσιν στούς θεατές οτι μιαροφάγησαν! Καί αύτά, όχι μόνον στούς χρόνους τής Καινής Διαθήκης (Βλ. λ.χ. μαρτύριον Αγίων Ακεψιμά, Αειθαλά καί Ιωσήφ, κατά τήν 3ην Νοεμβρίου), αλλ’ ακόμη καί στούς χρόνους τής Παλαιας Διαθήκης (Βλ. μαρτύριον Αγίου Έλεαζάρου, Β Μακ. στ , 18-31)! ’Ώ πόση η αγία εύαισθησία των Αγίων Μαρτύρων καί πόση η «γνωστική» αγνωσία καί αναισθησία των σημερινών αρνητών!

Παρομοίας πλάνης, αλλά διαμετρικώς αντιθέτου, είναι καί τό εξής σόφιισμα πρός δήθεν εξουδετέρωσιν τοϋ 666, τό οποίον, δυστυχώς, ελέχθη από ρασοφόρον: «Έγώ θά πάρω τήν ταυτότητα μέ τό 666, θά τήν φτύσω καί μετά άφοβα θά τήν βάλω στήν τσέπη μου» Γιά νά πάρη τήν απάντησιν από τόν Άγιον Παΐσιον: «Θά φτύσης, δηλαδή μαζί καί  το βαφτιστικόν σου όνομα και την υπογραφήν σου καί τήν φωτογραφίαν σου καί τήν πίστιν σου (σ. γρ.: εννοώντας το «Χριστιανός ’Ορθόδοξος», πού τότε υπήρχε ακόμη). Χώρια πού ή δαιμονική ενέργεια δέν διώχνεται μέ τέτοιες υποκρισίες».

3.         «Τά Καίσαρος Καίσαρι...».

Χρησιμοποιούντες τήν ανωτέρω ρήσιν τού Κυρίου μας οι σύγχρονοι «γνωστικοί», διδάσκουν ότι η ταυτότητά μας ως δήθεν άνήκουσα στόν Καίσαρα, μπορεί νά περιέχη ο,τιδήποτε έπιθυμεΐ ο Καίσαρ, χωρίς αυτό νά μάς έπηρεάζη πνευματικά. Όμως:

α'. Ό Κύριος δέν έχρησιμοποίησε τούς λόγους του αυτούς διά τήν ταυτότητά μας, άλλά διά τό δηνάριον καί τήν φορολογίαν πού έπληρώνετο δι’ αυτού. Κατ’ αυτήν τήν έννοιαν έχρησιμοποίησε τούς λόγους τού Κυρίου καί ό'Άγιος Παΐσιος, διακρίνοντας σαφώς έν προκειμένω τήν ταυτότητά μας άπό τά νομίσματα. Όταν, δηλαδή, κάποτε τόν ρώτησαν: «Γιατί πειράζει νά πάρωμε τήν ταυτότητα μέ τό 666, άφού καί τό πεντοχίλιαρο έχη έπάνω του τό 666, καί όμως τό χρησιμοποιούμε;» άπήντησε: «Τό πεντοχίλιαρο είναι νόμισμα- καί ή λίρα τής Αγγλίας έχει έπάνω τήν Βικτώρια- αυτό δέν μέ πειράζει. “Τά Καίσαρος Καίσαρι”. Έδώ, όμως, είναι η ταυτότητά μου, είναι κάτι προσωπικό δεν είναι νόμισμα. Ταυτότητα σημαίνει ό,τι καί ή λέξη· ταυτίζεται, δηλαδή, κανείς μ’ αυτά πού δηλώνει. Βάζουν τόν διάβολο, καί υπογράφω ότι τόν άποδέχομαι». Καί σέ άλλη ευκαιρία είχε έπισημάνει οτι ή παραλαβή τέτοιας ταυτότητος είναι πτώσις καί άρνησις Χριστού.    Η ταυτότητά μας, λοιπόν, δέν άνήκει στόν Καίσαρα. 

Μπορεί μέν νά είναι καί κρατικό έγγραφο, άλλ’ είναι ταυτοχρόνως καί κυρίως καί «έγγραφο απολύτως προσωπικό», όπως είχε εύστοχα τονίσει καί ο μακαριστός π. Γ. Καψάνης.

Φοβούμεθα οτι αυτοί πού τώρα ισχυρίζονται οτι π ταυτότητά μας ανήκει στόν Καίσαρα, διά νά δικαιολογήσουν τήν παραλαβήν ταυτότητος μέ 666 -ενώ οι ίδιοι πρό ετών χαρακτήριζαν τήν τοιαύτην παραλαβήν ώς αρνησιν Χριστού!- όταν προχωρήσουν τά πράγματα καί πλησιάσωμε στήν έπιβολήν τού Χαράγματος έπί τού σώματος, οι ίδιοι θά ισχυρισθούν ότι καί τό σώμα μας είναι ύπό τήν εξουσίαν του Καίσαρος καί ότι μόνον η ψυχή μας ανήκει «στά τού Θεού» (εφευρίσκοντας καί ανάλογα Άγιογραφικά ρητά!), γιά νά δικαιολογήσουν καί τήν αποδοχήν τού Χαράγματος!!!

β'. Τό 666, έξ άλλου, δέν είναι άπλώς σύμβολο Καίσαρος, αλλά καί «Θεού». Είναι σύμβολον τού Άντιχρίστου, ο όποιος δέν θά είναι μόνον Καΐσαρ, αλλά θά διεκδική δι’ εαυτόν τήν ιδιότητα τού Θεού. Καί όχι άπλώς κάποιου «Θεού» -διότι καί πολλοί Ρωμαίοι αυτοκράτορες διεκδικούσαν θεϊκήν ιδιότητα- αλλά τού μοναδικού Θεού. Θά είναι ό «αντι- κείμενος καί ύπεραιρόμενος έπί πάντα λεγόμενον Θεόν» (Β Θεσ. β , 4). Δέν θά δεσμεύη μόνον τήν πολιτικήν μας ελευθερίαν, αλλά θά δεσμεύη κυρίως καί κυριευτικώς τήν θρησκευτικήν μας ελευθερίαν, απαιτώντας μοναδικήν λατρευτικήν προσκύνησιν.

Συμπερασματικώς, ούτε ή ταυτότητά μας ανήκει «στά Καίσαρος», ούτε τό σύμβολον (666), πού θά εχη είναι μόνον πολιτικό σύμβολο, αλλά κυρίως θρησκευτικό -βγάλανε τό «Χριστιανός ’Ορθόδοξος» καί βάζουνε τό 666- καί φανερώνει (στήν περίπτωσιν πού τήν αποδεχθούμε) ότι ανήκομε στόν «θεόν» πού τό 666 συμβολίζει!

4.         Η (δήθεν) ανυπαρξία θεολογικών επιχειρημάτων γιά τήν «φοβίαν» παραλαβής τής «Κ.τ.Π».

Όσοι ομιλούν γιά ελλειψιν θεολογικών επιχειρημάτων έν προκειμένω, είτε ανήκουν σ’ αυτούς πού όρθολογιστικώς απορρίπτουν τήν θεοπνευστίαν τού ιερού βιβλίου τής Άποκαλύψεως, είτε σ’ αυτούς πού τήν αποδέχονται μέν, αλλά -προτεσταντικω τω τρόπω- «δίνουν τίς ερμηνείες του μυαλού τους», κατά τόν 'Άγιον Παΐσιον, είτε, φυσικά, σ’ αυτούς πού δέν εχουν κάνει καν τόν κόπο νά τήν ανοίξουν. Υπάρχουν, τέλος, μερικοί, πού, καλυπτόμενοι Ίουδαϊκώς πίσω από τό γράμμα τού ιερού κειμένου, ύποστηρίζουν ότι ή Άποκάλυψις όμιλεί μόνον γιά «δεξιά χείρα» καί «μέτωπον» καί όχι γιά ταυτότητα. Θεωρούμε ύπεραρκετά, ώς απάντησιν πρός αυτούς τούς τελευταίους, τά όσα προελέχθησαν, σχετικώς μέ τόν προσωπικόν χαρακτήρα τής ταυτότητος (Βλ. ενότητα 3α ) καί μέ τήν άγίαν ευαισθησίαν τών Άγίων Μαρ¬τύρων (Βλ. ενότητα 2). Προσθέτομε μόνον έδώ οτι η τοιαύτη «θεολογική έμβρίθειά» τους θά τούς καθοδηγήση καί στήν άφοβο αποδοχήν του Χαράγματος στό αριστερό χέρι ή στά πόδια!

5.         Ο Άγιος Παΐσιος δέν ήταν αλάθητος.

Καί τό χρησιμοποιούν αυτό ανθρωποι, πού, διά νά στηρίξουν τίς διάφορες (όρθές) απόψεις τους, εχουν «κάνει σημαία» τόν Άγιον. Άναμφισβήτητα, ουδείς ανθρωπος -καί, ασφαλώς, καί ό Άγιος Παΐσιος- δέν είναι αλάθητος. Άλλά, οι ευλογημένοι, δέν καταλαβαίνουν οτι, άλλοτε αποδεχόμενοι καί άλλοτε απορρίπτοντες αυθαίρετα τίς διδασκαλίες των Αγίων, στήν ουσία προβάλλουν καί δια-κηρύσσουν τό ίδικόν τους αλάθητο;

Έπί πλέον, οι ανωτέρω πάσχουν προφανώς από βαρείας μορφής λήθην- ή ύπόκρισιν, εάν προσποιούνται ότι έλησμόνησαν-. Καθόσον η εν προκειμένω διδασκαλία τοϋ 'Αγίου Παϊσίου έπεσφραγίσθη πανηγυρικώς υπό της Εκκλησίας. Καί διά τών θεσμικών οργάνων της (Βλ. έγκύκλιον 2641/1998 Ιεράς Συνόδου, ως καί ανακοίνωσιν Ί. Συνόδου διά τήν «Κ.τ.Π» της 17ης/11/2010), αλλά καί ύπό τού πληρώματός της (Πρβ. πλείστας όσας έπιστολάς, ψηφίσματα καί ανακοινώσεις Ιεραρχών, Ί. Μονών, Καθηγητών Πανεπιστημίου κ.λπ.).

Δυστυχώς, όπως προανεφέρθη, οι καταγραφείσες σοφιστείες -καί αρκετές άλλες- χρησιμοποιούνται καί από ανθρώπους μέ περγαμηνές· όχι μόνον θεολογικές, αλλά καί ομολογιακές, τόσον σέ άλλους τομείς, όσον καί -κατά τό πρόσφατο παρελθόν, πού η ομολογία δέν στοίχιζε- καί στό συγκεκριμένο ζήτημα τών ταυτοτήτων. Συγκρατούμεθα, γι’ αυτό, μέχρι στιγμής, αποβλέποντες καί στήν κατά τά άλλα θετικήν προσφοράν τους πρός τήν Έκκλησίαν, καί, αναμένοντες καί ευχόμενοι καί προσευχόμενοι τήν ανάνηψίν τους, δέν τούς έκθέτομε, κατονομάζοντάς τους καί παρουσιάζοντας καί συγκεκριμένες αντιφατικές καί λίαν προβληματικές σχετικές ένέργειες καί δηλώσεις τους. Θεωρούμε, όμως, οτι ή ανοχή έχει φθάσει στά όριά της, καθόσον βλέπομε έπηρεαζομένους πρός τήν πλάνην αρκετούς καλοπροαιρέτους αδελφούς μας -λόγω τού κύρους πού διαθέτουν οι ανωτέρω- καί δεδομένου οτι τό έν λόγω θέμα είναι άσυγκρίτως βασικώτερον πρός σωτηρίαν από κάθε άλλην πνευματικήν προσφοράν. 

                                       +++++++++++++++++++++++

«Ἡ ποιμαντικὴ προσέγγιση του σύγχρονου ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν Όσιο Πορφύριο».

-->

᾿Αρχιμ. π. Σαράντη Σαράντου.

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία πού ἔγινε στίς 21/02/2012 στά πλαίσια τῆς Σχολῆς Γονέων τῆς ἐνορίας ῾Αγίας Παρασκευῆς ᾿Αττικῆς

Μεγίστη τιμὴ περιποιεῖ σὲ μένα ἡ πρόσκληση τοῦ πατρὸς Σταύρου γιὰ νὰ μιλήσουμε γιὰ τὸν Πατέρα Πορφύριο… μὲ κατατάσσει δηλαδὴ σ’ αὐτοὺς οἱ ὁποῖοι γνώριζαν τὸν Πατέρα Πορφύριο ὅμως δὲν εἶμαι ἀπ’ αὐτοὺς οἱ ὁποῖοι εἶχαν πολὺ ἐπικοινωνία, τὸν εἶχα δεῖ περίπου δέκα φορὲς ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ὅλα τὰ ἄλλα ὅσα κυκλοφοροῦν γίνεται διαρκῶς γνωστὸς ὁ γέροντας καὶ ὅ,τι γνωρίζουμε ἀπὸ τὴν ποιμαντική του κυρίως μποροῦμε νὰ ἀναφέρουμε. Βεβαίως, οὐκ εἰμὶ ἄξιος – δὲν εἶμαι καθόλου ἄξιος γιὰ νὰ προσεγγίσω μία τόσο μεγάλη προσωπικότητα καὶ ἕνα τόσο μεγάλο Ἅγιο, ποὺ ὅπως ἔχουν πεῖ καὶ ἄλλοι ποὺ τὸν εἶχαν γνωρίσει τὸν Πατέρα Πορφύριο, τέτοιου διαμετρήματος καὶ τέτοιας ποιότητος τολμοῦν ἀνὰ ἕνα αἰώνα ἢ καὶ περισσότερο ἄνθρωποι. Θὰ μπορούσαμε λοιπὸν νὰ ποῦμε ὅτι ὁ Πατὴρ Πορφύριος εἶναι ἕνας Ἅγιος ποὺ συνδυάζει καὶ συγκεντρώνει πολλὲς ἀρετὲς πολλῶν Ἁγίων.

 Μία φορὰ ποὺ βρισκόμουνα στὸ κελλί του καὶ μιλούσαμε, τὸν εἶχα ρωτήσει κάτι κι ἐγὼ προετοίμαζα μόνος μου τὴν πιθανὴ ἀπάντηση στὸ νοῦ μου. Καὶ μοῦ λέει ὁ Γέροντας: «μὰ δὲ μὲ προσέχεις». Ἀφοῦ, τοῦ λέω - γιὰ νὰ ἐπιβεβαιώσω αὐτὸ ποὺ εἶπα προηγουμένως- ὅτι οὐκ εἰμὶ ἄξιος νὰ ἀναλύσω τὴν προσωπικότητα καὶ ἰδιαιτέρως βέβαια τὴν ποιμαντική του Πατρὸς Πορφυρίου. Ὁ Πατὴρ Γεώργιος ὁ Κρητικός, Πνευματικός μου Πατέρας, ὁ ???????(5:34) δηλαδή, μοῦ εἶχε πεῖ ὅτι τὸν εἶχε γνωρίσει τὸν Πατέρα Πορφύριο καὶ ἐξομολογεῖτο σὲ αὐτὸν ἀπὸ τὸ 1950 καὶ τὸ 1970 κατάλαβε ὅτι ὁ Γέροντας εἶχε ἕνα μεγάλο χάρισμα. Πιὸ πρὶν δὲν εἶχε καταλάβει γιατί ὁ Γέροντας ἐπιμελημένα ἔκρυβε τὸ χάρισμα καὶ ἑπομένως θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε ὅτι αὐτὴ ἦταν καὶ ἡ πρώτη μεγάλη ἀρετὴ τοῦ Γέροντος ποὺ ἦταν πλήρως ἀπηλλαγμένος ἀπὸ τὰ μεταπτωτικὰ στοιχεῖα δηλαδὴ ἀπὸ τὴν διάθεση νὰ ἀναδεικνύεται, νὰ ἐπιδεικνύεται ἢ ἀνοιχτὰ ἢ καὶ λανθανόντως. Σ’ αὐτὸ θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε ὅτι συνέβαλε ἔτσι ἡ πορεία τῆς ζωῆς του.

Γνωρίζουμε λοιπὸν ὅτι ὁ Γέροντας γεννήθηκε τὸ 1906 καὶ δεκατεσσάρων ἐτῶν βρέθηκε στὸ Ἅγιον Ὅρος καὶ ἀπὸ διάφορες συμπτώσεις ἀλλὰ καὶ ἐπειδὴ τὸ ἤθελε. Βρέθηκε λοιπὸν στὴν Ὑπακοὴ δεκατεσσάρων ἐτῶν ἐνώπιον δύο Γερόντων στοὺς ὁποίους ἔκανε ἀδιάκριτη ἢ ὅπως τὴ λέμε ἐμεῖς οἱ κοσμικοί, τυφλὴ ὑπακοή. Καὶ ἑπομένως αὐτὴ ἡ διπλὴ ὑπακοὴ τὸν ὠφέλησε τὰ μέγιστα, τόσο διότι ἦταν ἑκούσια καὶ ἐγκάρδια ὅσο καὶ γιατί ἦταν διπλὴ ὑπακοή. Σὲ ἡλικία δεκαέξι ἐτῶν ἔγινε μεγαλόσχημος, πράγμα ποὺ σπανίως γίνεται καὶ ἀπὸ τὰ σπάνια φαίνεται ὅτι ἡ προσωπικότητα τοῦ Γέροντα πραγματικὰ ἐνέπνεε καὶ τοὺς Πνευματικούς του Πατέρες ὥστε νὰ τοῦ χαρίσουν τὸ χάρισμα τῆς μεγαλοσχημίας. Κάνω ἕναν παραλληλισμὸ ποὺ δὲν ξέρω ἂν εἶναι ἐπιτυχής, περίπου στὴν ἴδια ἡλικία ἡ Παναγία μᾶς δέχτηκε τὸν Ἀρχαγγελικὸ Ἀσπασμὸ – δὲν εἶναι τὸ ἴδιο – ἀλλὰ ἐν πάση περιπτώσει δὲν εἶναι κάτι τυχαῖο καὶ στὴ ζωὴ τοῦ Γέροντα, ἕνας ἔφηβος δεκαέξι ἐτῶν νὰ γίνεται μεγαλόσχημος, τὴ στιγμὴ κατὰ τὴν ὁποίαν καὶ κατὰ τὸ παρελθὸν ἀλλὰ καὶ κατὰ τὸ παρὸν – κατὰ μείζονα λόγο τὸ παρὸν – οἱ ἔφηβοι εἶναι ἐπαναστατημένοι. Σὲ ἡλικία εἴκοσι ἐτῶν ὁ Γέροντας χειροτονεῖται, γίνεται Ἱερωμένος καὶ μάλιστα Ἱερομόναχος. Ἐξαίρεση τῶν ἐξαιρέσεων, ποὺ αὐτὴ ἡ ἐξαίρεση δηλώνει ἀσφαλῶς τὴν ὡριμότητα, γιατί στὴ χειροτονία τοῦ Γέροντος συνέβαλαν τρεῖς Μητροπολίτες.

Τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1940 ὁ Γέροντας διορίζεται στὴ Πολυκλινικὴ Ἀθηνῶν καὶ ἐκεῖ πλέον εἶναι τὸ βασικό του μετερίζι, τὸ ποιμαντικὸ μετερίζι ἀπὸ τὸ ὁποῖο προσφέρει ἄπειρες ποιμαντικὲς δωρεὲς στοὺς ἀσθενεῖς, ἀσθενεῖς σωματικῶς, ἀλλὰ μέσω τῆς σωματικῆς ἀσθενείας, προσεγγίζοντας τοὺς ἀσθενεῖς τους προσφέρει καὶ τὴν πνευματικὴ ἴαση.

Ἦταν προορισμένος λοιπὸν ὁ Πατὴρ Πορφύριος φαίνεται καὶ (9.54) μητρὸς ἀλλὰ καὶ ἑκουσίως τὴ δική του ἀξιοποίηση τῶν δωρεῶν τοῦ Κυρίου ἔγινε χαρισματικός, ἔγινε ὄντως χριστοποιημένος ἄνθρωπος. Αὐτὸ τὸ χάρισμα τῆς διοράσεως τὸ ἔλαβε σὲ ἡλικία εἴκοσι ἐτῶν καὶ ἀφετηρία γι’ αὐτὸν ἡ ἔναυσμα γιὰ τὴ λήψη αὐτοῦ του χαρίσματος ἦταν μία συγκυρία σ’ ἕνα ἀπὸ τὰ παρεκκλήσια ἐκεῖ τῶν Καυσοκαλυβίων, ὅταν ἕνας Ρῶσος ἱερομόναχος χωρὶς νὰ καταλάβει τὴν παρουσία τοῦ γέροντος ἄρχισε νὰ προσεύχεται μὲ τὸ κομποσχοίνι καὶ νὰ λέει τὴν εὐχὴ καὶ περιγράφει  ὁ Γέροντας στὴ σελίδα 321 αὐτοῦ του βιβλίου μαθητεύοντας στὸ Γέροντα Πορφύριο ποὺ περιγράφει ἔτσι τὴν ἐπίδραση ποὺ εἶχε ἡ εὐχὴ ἑνὸς Ἁγίου ἀνδρὸς πάνω του. Βεβαίως ἦταν καὶ ὁ ἴδιος κατάλληλος δέκτης καὶ ἑπομένως πομπὸς τῆς Θείας Χάριτος καὶ τὸ μέσο τῆς Θείας Χάριτος τὸν σαγήνευσε ἀλλὰ εἶχε συμβάλλει νωρίτερα στὴν εὐαισθησία αὐτῆς τῆς ἀποδοχῆς τοῦ χαρίσματος καὶ ὅλη ἡ διαδικασία ποὺ ἀναφέραμε προηγουμένως καὶ κυρίως τὸ φρόνημα, ἡ ἄσκηση καὶ ἡ κατάκτηση τῆς ὑπακοῆς.

Ἀναφέρει ὁ Γέροντας κάποια περιστατικὰ ποὺ δείχνουν τὴν ἰδιαιτέρα καὶ λεπτοτέρα παιδαγωγικὴ ποὺ ἀσκοῦσαν πάνω του οἱ δύο γέροντες καὶ στοὺς ὁποίους ὅπως εἴπαμε ἔκανε αὐτὴ τὴ διπλὴ ὑπακοὴ καὶ μέσα ἀπὸ τὴν παιδαγωγία τοὺς ζοῦσε ὁ γέροντας τὴν ἀληθινὴ ἐν Χριστῷ ὑπακοὴ καὶ ζωή. Ἔτσι λοιπόν, ὅταν βρέθηκε μπροστὰ σ’ αὐτὸ τὸ ἔκτακτο γεγονὸς αὐτὸ λειτούργησε ἐκκλησιολογικὰ – δηλαδὴ τὸ χάρισμα τοῦ Γέροντος δὲν εἶναι ἕνα χάρισμα ποὺ προέρχεται ἀπὸ μία ἀόριστη συγκυρία ἀλλὰ εἶναι χάρισμα ποὺ γίνεται ἐντός του Ἱεροῦ Ναοῦ, πλάϊ σὲ ἕναν ἐπίσης δοκιμασμένο ἄνθρωπο τῆς ὑπακοῆς, σὲ ἕναν ἄνθρωπο ὁ ὁποῖος ἑνωνόταν μυστικῶς διὰ τῆς εὐχῆς μὲ τὸν Κύριό μας.

Εἶναι ἕνα χάρισμα ποὺ συντελεῖται ἁγιοριτικά, μέσα στὴν Ἁγιορίτικη πολιτεία, μέσα στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας, θὰ λέγαμε ἕνα χάρισμα ποὺ ἀφετηρία ἔχει κομβοσκοινιακὴ ἐμπειρία, θεανθρωπολογική, διότι ὁ Χριστὸς εἶναι παρὼν ἐν μέσω τῶν δύο αὐτῶν ἀνδρῶν, τοῦ μεγάλου, τοῦ ὡρίμου, τοῦ ὠριμοτάτου, τῆς ὑπέργηρης ἡλικίας  ἀλλὰ καὶ τοῦ Πατρὸς Πορφυρίου ὁ ὁποῖος εἶναι νεαρὸς ἀλλὰ κατάμεστος ἀπὸ τὰ δῶρα τῆς ὑπακοῆς. Αὐτὴ λοιπὸν τὴν ἐμπειρία τοῦ τὴν ἀποκαλύπτει κάποια στιγμή, δὲν τὴν κρύβει, τὴν κρύβει ὅσο φαίνεται ἡ Θεία χάρις τοῦ ζητάει νὰ εἶναι κεκρυμμένη, δὲν τὴν ἀφήνει ὅμως τέλος στὴν ἄγνοια καὶ στὸ σκοτάδι, δὲν εἶναι κρυψίνους ἀλλὰ γίνεται πλέον γνωστὸ τὸ χάρισμα καὶ πλήρως ἀποκαλύπτεται ὅταν κι ὁ ἴδιος ἔχει φτάσει στὰ μέτρα, στὰ πλήρως θεανθρώπινα, σ’ αὐτὰ τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα διαρκῶς βοηθοῦν τοὺς ἀνθρώπους στὴν ἐν Χριστῷ πνευματικὴ ζωή.

Ἀπὸ κεῖ καὶ πέρα ὁ γέροντας ἀρχίζει μία ποιμαντικὴ ἐργασία, παράλληλα μὲ τὰ μοναχικά του καθήκοντα γίνεται καὶ ἡ πνευματικὴ ἐργασία, μέσα σὲ ἕνα θεραπευτήριο τὸν Ἅγιο Γεράσιμο, στὴν Πολυκλινικὴ κοντὰ στοὺς γιατροὺς καὶ στοὺς ἀρρώστους καὶ ὅλοι αὐτοὶ κατὰ τὸν Ἅγιο γέροντα εἶναι γνωστοὶ ἄρρωστοι, γι’ αὐτὸν εἶναι γνωστοὶ διότι ἡ διόραση ποὺ ἔχει ὁ γέροντας τὸν καθιστὰ ἔμπειρο γιὰ νὰ διαγιγνώσκει τὴν κατάσταση τῆς ἀσθενείας καὶ πέρα ἀπ’ αὐτὴν καὶ μέσα ἀπὸ αὐτὴν νὰ ἀντιλαμβάνεται καὶ τὰ αἴτια, τὶς ρίζες, τὶς ἀφορμὲς τῆς ἀσθένειας καὶ γράφει μέσα σ’ αὐτὸ τὸ βιβλίο του ὅτι πηγή, ἀρχὴ καὶ αἰτία τῆς σωματικῆς ἀσθένειας εἶναι ἡ ψυχικὴ κατάσταση τοῦ ἀσθενοῦς.

Ἀπολογεῖται ὁ Ἅγιος Γέροντας γιὰ τὸ χάρισμα ποὺ ἔχει ὅταν οἱ μὴ διακριτικοὶ ἄνθρωποι τὸν κατηγοροῦν ὅτι τὸ χάρισμα αὐτὸ δὲν ἔχει σχέση μὲ τὴν ἐν Χριστῷ ζωὴ ἀλλὰ προέρχεται ἀλλαχόθεν. Πέντε ἡ ὥρα τὸ πρωί, μία φορά, μὲ παίρνει ὁ Γέροντας καὶ γνωρίζοντας ὅτι γνωρίζομαι ἐγὼ μ’ ἕναν ἐπώνυμο πνευματικό, μοῦ μιλάει ἀναλυτικὰ καὶ μὲ παρακινεῖ νὰ πείσω, νὰ πληροφορήσω καταρχὴν τὸν ἐπώνυμο αὐτὸν πνευματικὸ ὅτι δὲν ὑπάρχει καμμία σχέση ἀποκρυφισμοῦ μὲ τὸ χάρισμα τοῦ Γέροντος. Ἐγώ, ο, τί κάνω καὶ ὅ, τί λέω εἶναι μόνο ἀπὸ τὸ Χριστό. Ἔχω τὴν ὑποψία – καὶ ὁ Γέροντας ἤξερε καλύτερα βέβαια – ὅτι ὁ Πνευματικὸς αὐτὸς εἶχε ἐπηρεαστεῖ ἀπὸ ἕναν Ἐπίσκοπο - ὁ ὁποῖος ἀνῆκε ἔτσι πνευματικῶς – σὲ μία ἀπὸ τὶς θρησκευτικὲς ὀργανώσεις καὶ δὲν μποροῦσαν νὰ καταλάβουν ὅτι ὁ Γέροντας εἶχε ἄνωθεν τὸ χάρισμα αὐτὸ διότι τὸν ἤθελαν καλουπωμένο ὅπως ἦταν ἡ ὀργάνωση στὴν ὁποία ἀνῆκε καὶ ὁ Ἐπίσκοπος ἐκεῖνος.  Ἑπομένως ἤθελε νὰ ξεκαθαρίσει καὶ στὴ σκέψη τοῦ Πνευματικοῦ ἀλλὰ καὶ γενικότερα καὶ σὲ ὅσους ταλαντεύονταν ὅτι τὸ χάρισμα αὐτὸ ἦταν ἐκ Θεοῦ.

Ἐπίσης, σὲ κάποια φάση τῆς ζωῆς τοῦ χρειάστηκε νὰ δεχθεῖ μία ἐπέμβαση ὁ Γέροντας χειρουργικὴ – εἶχε ἕνα ἀπόστημα σὲ κάποιο μέρος τοῦ ἐγκεφάλου – καὶ ἔπρεπε αὐτὸ τὸ ἀπόστημα νὰ ἀφαιρεθεῖ τὸ συντομότερο. Ἦταν Παρασκευὴ μεσημέρι, ὁ ἰατρὸς ὁ ἀναισθησιολόγος εἶχε φύγει ἀπὸ τὸ νοσοκομεῖο, ὁ χειροῦργος καταλάβαινε ὅτι ἔπρεπε νὰ γίνει πολὺ σύντομα ἡ ἐπέμβαση καὶ ὁ Γέροντας τὸν ἐνθαρρύνει τὸν γιατρὸ νὰ κάνει τὴν ἐπέμβαση αὐτὴ χωρὶς ἀναισθητικό, χωρὶς ἀναισθησιολόγο, χωρὶς ἀναισθησία. Ὁ γιατρὸς βέβαια διστάζει καὶ δὲν μπορεῖ νὰ κατανοήσει ὅτι μπορεῖ νὰ γίνει αὐτὴ ἡ ἐπέμβαση χωρὶς τὴ σχετικὴ ἀναισθησία. Ὁ Γέροντας τὸν ἐνθαρρύνει καὶ τελικὰ ὁ γιατρὸς ὑποκύπτει καὶ τελικὰ γίνεται ἡ ἐπέμβαση αὐτή. 

Ὁ χειροῦργος τὸν ρώτησε στὸ τέλος «μὰ τί εἶσαι ἐσύ», τοῦ λέει «εἶσαι γκουρού;» καὶ τότε ὁ Γέροντας ἀνέλαβε καὶ πάλι μὲ λόγια διακριτικὰ νὰ πείσει τὸν γιατρὸ ὅτι δὲν ὑπάρχει σὲ ἕναν ἱερέα περίπτωση νὰ ἀσχολεῖται μὲ ἄλλες μεθόδους ἐκτὸς ἀπὸ τὶς δοκιμασμένες χριστιανικὲς μεθόδους. Καὶ πῶς ἄντεξες, τοῦ λέει, μία τόσο ὀδυνηρὴ ἐγχείριση; Καὶ εἶπε ὁ Γέροντας ὅτι νοερῶς ἀκούμπησα πάνω στὸ Σταυρὸ τοῦ Κυρίου, αἰσθανόμουν ὅτι ὁ Κύριός μας ὁ αἴρων τὴν ἁμαρτία τοῦ κόσμου συγκεφαλαίωσε καὶ συγκέντρωσε ὅλη τὴ δυσκολία καὶ ὅλους τους πόνους ὅλων τῶν ἀνθρώπων καὶ ἐγὼ ἔλεγα τὴν εὐχὴ καὶ μέσα ἀπὸ αὐτὴ «ὥσπερ ἄλλου πάσχοντος» ὅπως λέει καὶ ἡ παρακλητικὴ κατάφερα νὰ βοηθήσω ἔσας τὸ γιατρὸ σὲ αὐτὴ τὴν ἐπέμβαση  φυσικὰ  γιὰ τὸ δικό μου τὸ καλὸ ἐφόσον ἦταν ἀνάγκη νὰ γίνουν ἔτσι τὰ πράγματα.

Ὁ γιατρός, μετὰ ἀπὸ τὴν ἐξήγηση αὐτὴ καὶ ἀπὸ τὴν διακριτικὴ ἀνάλυση τοῦ Πατρὸς Πορφύριου κατάλαβε ὅτι εἶναι ἐντελῶς διαφορετικὰ τὰ πράγματα σὲ ἕναν γκουροὺ ἀπὸ ὅ,τι σὲ ἕναν ἱερέα ὁ ὁποῖος ἔχει τέτοια πνευματικὴ ἐμπειρία καὶ ἀπὸ ἐκείνη τὴ στιγμὴ ἄρχισε καὶ ὁ γιατρὸς νὰ ἔχει μία ἄλλη ἐκτίμηση τῶν πραγμάτων, νὰ ἀντιλαμβάνεται, νὰ ὑποψιάζεται τί σημαίνει θαῦμα καὶ κυρίως τὸ θαῦμα ποὺ γίνεται μέσα στὴν ψυχὴ τῶν ἀνθρώπων καὶ φυσικὰ στὴν καρτερία καὶ στὴν ὑπέρβαση τοῦ πόνου ποὺ ἐπέδειξε ὁ Ἅγιος Γέροντας.

Ἀξιοποίηση λοιπὸν τοῦ χαρίσματος καὶ χρησιμοποίηση αὐτοῦ του χαρίσματος, τοῦ ἱερατικοῦ καὶ τοῦ διορατικοῦ, γιὰ νὰ προσφέρεται ἡ ἐν Χριστῷ ἱεραποστολικὴ ἐργασία. Αὐτὰ τὰ εἴπαμε ὡς προπαρασκευαστικὰ γιὰ τὴν προσωπικότητα τοῦ Πατρὸς Πορφυρίου καὶ θὰ ἐντοπίσουμε τὸν λόγο μᾶς περισσότερο στὴν ποιμαντική του. Ἀπ’ ὅσα ὅμως εἴπαμε μέχρι στιγμῆς ἀπορέει ἡ ἐντύπωση ὅτι δὲν ὑπῆρχε τίποτα ἀπὸ τὴ ζωή μας, κανένας τομέας τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου ὁ ὁποῖος νὰ βρίσκεται ἔξω ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη ποιμαντική. Ὁ Γέροντας εἶχε ἀσχοληθεῖ μὲ ὅλα τὰ θέματα κι ἐπειδὴ καταλάβαινε ὡς Ὀρθόδοξος ποὺ ἦταν καὶ μὴ μονοφυσίτης – ἦταν ἀληθινὰ Ὀρθόδοξος ὁ Γέροντας – καταλάβαινε ὅτι τίποτα ἀπ’ ὅσα ὑπάρχουν στὴ ζωή μας δὲν εἶναι ἔξω ἀπὸ τὴν ὀρθόδοξη ποιμαντική. 

Τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Κύριός μας ἐξ ἄκρας συλλήψεως προσέλαβε τὴν ἀνθρώπινη φύση, πέρασε μέσα ἀπὸ ὅλες τὶς ἀνθρώπινες διαδικασίες, τίποτα ἀπὸ τὰ ἀνθρώπινα δὲν ἔμεινε ἔξω ἀπὸ τὴ ζωὴ τοῦ Κυρίου μας ἄρα καὶ ὁ Γέροντας καταλάβαινε καὶ ζοῦσε ἀπὸ τὸ θαῦμα τῆς θεανθρωπήσεως, τῆς προσλήψεως τῆς ἀνθρωπίνου φύσης ἐξ’ ὁλοκλήρου καὶ μάλιστα αὐτὴ τὴν ἀνθρώπινη φύση ὁ Κύριός μας δὲν τὴν ἄφησε οὔτε καὶ μετὰ ἀπὸ τὴν Ἀνάστασή του – θὰ μποροῦσε νὰ τὴν ἀφήσει, νὰ μᾶς τὴν κληροδοτήσει, νὰ μᾶς ἀφήσει τὰ Ἅγια λείψανά του ἐδῶ, κάπως νὰ γίνει  ἀλλὰ ὅμως ὁ Κύριος προσέλαβε τὴν ἀνθρώπινη φύση  καὶ ἀνελθόμενος εἰς τοὺς οὐρανοὺς καὶ καθήμενος ἐκ δεξιῶν του Πατρὸς ἔχει τὴν ἀνθρώπινη φύση δοξασμένη, τιμημένη αἰωνίως μαζί του. Καὶ μᾶς δίνει τὸ μήνυμα καὶ σ’ ἐμᾶς  ὅτι ἐφόσον δὲν ἀπέβαλε ποτὲ τὴν ἀνθρώπινη φύση, τὴν ἔχει καταξιωμένη καὶ θεανθρωποποιημένη μαζί Του, ἀχωρίστως μαζί Του, γι’ αὐτὸ κι ἐμεῖς ἔχουμε σὲ κάθε καμπὴ τῆς ἱστορίας, σὲ κάθε δοκιμασία, σὲ κάθε ταλανισμὸ ἔχουμε τὴ βεβαιότητα ὅτι ἂν κι ἐμεῖς ἀποδεχθοῦμε τὴν ὅλη ἐν Χριστῷ πνευματικὴ ζωὴ γιὰ νὰ ‘μαστε σύννομοι, σύσσωμοι μέτοχοι μὲ τὴ δική του ζωή.

Ἔτσι λοπὸν ὁ Γέροντας καταλαβαίνει ὅτι θὰ πρέπει σὲ μερικοὺς τομεῖς τῆς ζωῆς τοὺς ὁποίους δὲν ἐγνώριζε, δὲν ἔφτανε μόνο τὸ χάρισμα τὸ διορατικὸ ἀλλὰ εἶχε καὶ τὴν ἀνθρώπινη ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ – ὄχι μόνο τὴν καθαρὰ χαρισματικὴ – ἀλλὰ ἤθελε καὶ ἀπὸ πλευρᾶς ἀνθρωπίνης νὰ προσεγγίσει τὰ ἀνθρώπινα ἐπίπεδα. Ἔτσι λοιπὸν φοίτησε γιὰ ἕνα χρονικὸ διάστημα – ἀτύπως βέβαια – στὴν ἰατρικὴ σχολή, ἄκουγε μαθήματα ἀνατομίας καὶ ἄλλων εἰδικοτήτων μέχρι ποὺ κάποιος ἐκ τῶν καθηγητῶν τῆς ἰατρικῆς ἐνοχλήθηκε ἀπὸ τὴ παρουσία τοῦ Ἱερωμένου καὶ τὸν ἐδίωξε. Ὅταν κατ’ οἰκονομίαν Θεοῦ αὐτὸς ὁ καθηγητὴς τῆς ἰατρικῆς χρειάστηκε ἱερατικὴ συμβουλὴ – συμπαράσταση καὶ πνευματικὴ καθοδήγηση, τότε κατάλαβε ὅτι τὸν Ἱερέα ποὺ εἶχε διώξει ἀπὸ τὰ μαθήματα ἦταν ὁ Πατὴρ Πορφύριος καὶ βέβαια ἀντιλήφθηκε τὸ σφάλμα του καὶ προσπάθησε νὰ τὸ ἀναπληρώσει ἀντλώντας ἀπὸ τὸν ταπεινὸ Ἅγιο Γέροντα τὴν πνευματική του σοφία.

Ἐπίσης ὁ Γέροντας παρακολούθησε μαθήματα μουσικῆς, γεωπονίας καὶ ἄλλα, ἀλλὰ τὸ πιὸ σημαντικὸ ποὺ θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε εἶναι ὅτι ὅταν ὁ Γέροντας πῆγε στὸ Ἅγιο Ὅρος ἦταν χωρὶς ἐγκύκλιο παιδεία καὶ ὅταν ὁ Ἡγούμενος τὸν ἔβαλε νὰ διαβάσει τὸ Ψαλτήριο ὁ Γέροντας δὲν ἤξερε νὰ διαβάσει. Δεκατεσσάρων χρονῶν παιδὶ συλλάβιζε. Ὅμως μέσα στὴν ὑπακοὴ ἄρχισε ἔντονες ἀσκήσεις μελέτης. Διάβαζε λοιπὸν τὶς δύο λέξεις καὶ ἀπὸ τὶς δύο μπόρεσε νὰ διαβάσει καλύτερα τὴν τρίτη, μὲ τὴν ἐμπειρία τῶν τριῶν λέξεων ἀκόμα καλύτερα τὴν τέταρτη λέξη κ.ο.κ. καὶ μαζὶ μὲ τὸ χάρισμα τῆς ὑπακοῆς κατάλαβε ὅτι ἀρχίζει τὸ κείμενο αὐτὸ νὰ τοῦ ἀποκαλύπτεται καὶ νὰ ἀντιλαβάνεται ὄχι μόνο τὶς λέξεις, ὄχι μόνο τὴν ἐτημολογία τῶν λέξεων, ἀλλὰ νὰ ξεπηδοῦν μέσα ἀπὸ τὸ Ψαλτήρι, μέσα ἀπὸ τοὺς ψαλμούς, νὰ ξεπηδοῦν τὰ νοήματα καὶ ἡ σοφία, ἡ θεοπνευστία δηλαδὴ τοῦ κειμένου, πράγμα τὸ ὁποῖο χρησιμοποίησε στὴν περαιτέρω ποιμαντική του πορεία καὶ πολλὰ ἀπὸ τὰ χωρία τῶν ψαλμῶν ποὺ χρησιμοποιοῦσε πρὸς πνευματικὴ παιδαγωγία, κυρίως γιὰ νὰ ἀποδεικνύει τὴ σχέση τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης μὲ τὴν Καινή, γιὰ νὰ δείχνει αὐτὴν τὴν ἑνότητα τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ πρότεινε στοὺς πιστοὺς ὡς κανόνες πνευματικοὺς ἢ παιδαγωγικοὺς τὴ μελέτη τοῦ Ψαλτηρίου.

Δηλαδὴ αὐτὸ ποὺ ἔκανε ὁ τεραστίας μορφώσεως Μέγας Βασίλειος, ἐγνώριζε εἰς βάθος καὶ εἰς πλάτος τὸν πλοῦτο τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης, τὸ ἴδιο ἀπὸ ἄλλη ἀφετηρία κατάφερε καὶ ὁ Πατὴρ Πορφύριος, διότι ὁ νοῦς τοῦ – δεκατεσσάρων ἐτῶν – δὲν εἶχε μολυνθεῖ ἀκόμα μὲ τὴν κοσμικὴ γνώση καὶ μὲ τὴν κοσμικὴ καὶ ἐφηβικὴ ἀνταρσία, δὲν εἶχε μολυνθεῖ ἀπὸ τὰ ἁμαρτήματα τὰ σχετικὰ αὐτῆς τῆς ἡλικίας καὶ γι’ αὐτὸ ὡς καθαρός, ὡς tabula rasa, ὡς ἄγραφη πλάκα, ὄχι ἁπλῶς κατέγραψε ἀλλὰ ἀπερρόφησε τὰ θεανθρώπινα νοήματα τοῦ Ψαλτηρίου. Καὶ στὴ συνέχεια μποροῦσε ὄχι μόνο νὰ ἑρμηνεύει ὡς γλωσσικὸ κείμενο ἀλλὰ νὰ τὸ ἑρμηνεύει καὶ ὡς ἕνα κείμενο ποὺ εἶναι πρὸ-Χριστιανικὸ καὶ προπαρασκευαστικὸ εἰς Χριστόν. Σὲ πάρα πολλοὺς ψαλμοὺς ὁ Γέροντας ὑποδεικνύει ὅτι εἶναι ὁ Χριστὸς κεκρυμμένος καὶ ἀποκαλύπτεται μέσα ἀπὸ φράσεις συγκεκριμένες τὸ πρόσωπο τοῦ Κυρίου μᾶς Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Θὰ μπορούσαμε νὰ δοῦμε χαρακτηριστικά, ἀπὸ τὸ βιβλίο αὐτό, μαθητεύοντας μπροστὰ στὸ Γέροντα Πορφύριο, νὰ δοῦμε ἔτσι πῶς συγκεκριμένα ἐκφράζεται ὁ Γέροντας γύρω ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ γλώσσα γιὰ νὰ καταλάβουμε πόσο βάθος εἶχε ἡ μελέτη τοῦ Γέροντος ἀλλὰ καὶ σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν ἀλληλοπεριχωρημένη χάρη τοῦ χαρίσματος. Λέει λοιπὸν ὁ Γέροντας ὅτι δὲν ἔπρεπε νὰ πάψουν νὰ μαθαίνουν στὰ παιδιὰ τὴ παλιὰ γλώσσα, τὰ ἀρχαία ἑλληνικά.

 Εἶναι ψυχολογικοὶ οἱ λόγοι ποὺ δυσκολεύουν τὰ παιδιὰ στὴ μάθηση. Ὄχι πὼς εἶναι δύσκολο νὰ μάθουν τὰ ἀρχαία καὶ ἦταν μία σπουδαία ἄσκηση αὐτὴ γιὰ τὰ παιδιά. Μία ἐξάσκηση τοῦ νοῦ. Καὶ ἡ γλώσσα εἶναι σπουδαῖο πράγμα. Ἔχουν πεῖ τόσο βαθιὰ πράγματα σ’ αὐτὴ τὴ γλώσσα καὶ δὲν πρέπει ἐμεῖς νὰ τὴν ἀφήσουμε γιατί θὰ φτωχύνουμε πολύ, θὰ καταργηθοῦν ὅλα, ἀλλὰ ὕστερα ἀπὸ χρόνια οἱ ἄνθρωποι θὰ ἀναζητήσουν πάλι τὴ παλιὰ γλώσσα καὶ τὰ κείμενα ἐκεῖνα, γιατί θὰ κουραστοῦν, θὰ ἀδειάσουν. 

Ἡ λέξη ποὺ χρησιμοποιεῖ ὁ παλιὸς ἔχει σημασία. Ἡ φράση «μέσα στὸ Χριστὸ» διαφέρει ἀπὸ τὴ φράση «ἐν τῷ Χριστῷ» ἢ «ἐν Χριστῷ» καὶ ἂς φαίνεται ὅτι εἶναι τὸ ἴδιο. Λοιπὸν ἔπρεπε νὰ συνεχίσουν νὰ μαθαίνουν τὰ ἀρχαία τὰ παιδιὰ καὶ οἱ λογοτέχνες, οἱ ποιητὲς ἂς ἔγραφαν στὴ νέα ὅπως θέλουν καὶ ἂς τοὺς διαβάζουν τὰ παιδιὰ καὶ ὅλοι. Ἐκείνη τὴ γλώσσα ὅμως νὰ μὴν τὴν ἀφήναμε, δὲν ἔπρεπε, φτωχαίνουμε πολύ. Αὐτὰ δὲν τὰ λέει ἕνας φιλόσοφος, δὲν τὰ λέει ἕνας δάσκαλος, ἕνας τυπικὸς δάσκαλος, δὲν τὰ λέμε ἐμεῖς οἱ σύγχρονοι ἀλλὰ τὰ λέει ὁ Γέροντας καὶ φαίνεται ὅτι αὐτὰ ἔχουν μία διαχρονικὴ σημασία καὶ τὰ λέει ἕνας ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος δὲν εἶχε οὔτε καν πτυχία ἀλλὰ μέσα ἀπὸ τὴν πνευματικὴ μελέτη ἀναπήδησε ἡ ἀξία καὶ αὐτῶν καθ’ ἑαυτῶν τῶν κειμένων ἀλλὰ καὶ ἡ ἐγκρυπτόμενη καὶ ἡ ἀποκαλυπτόμενη σὲ αὐτὸν καὶ δὶ’ αὐτοῦ στοὺς ἄλλους ??????(35:03).

Ἂς συνδέσουμε τὰ λεγόμενα μὲ τὴν ἐπίσης ἐμπειρία τοῦ Ἁγίου Γέροντος τοῦ Πατρὸς Πορφυρίου, ὁ ὁποῖος μελετώντας τὸν Ἅγιο Ἰσαὰκ τὸν Σύρο, ἀσχολήθηκε μὲ τὴ γλωσσολογία τοῦ Ἁγίου Ἰσαὰκ τοῦ Σύρου καὶ λέει ὁ Πατήρ ?????(35:42) Πόποβιτς ὅτι ὁ Ἅγιος Ἰσαὰκ ὁ Σύρος βλέπει ὅτι ἐξοριζόμενος ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τὸν παράδεισο καὶ ἐκπίπτοντας σ’ αὐτὴν τὴν ἄνευ Θεοῦ ζωὴ ἀρχίζει πλέον νὰ σκοτίζεται καὶ νὰ ἀμαυρώνεται ὁ νοῦς του.

Αὐτὸ γίνεται ἀναλογικῶς σὲ ὅλες τὶς περιπτώσεις, ὅλων τῶν γενεῶν, ὅλων τῶν ἀνθρώπων καὶ ἑπομένως ὅταν συνδέεται ὁ ἄνθρωπος μὲ τὸν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας καὶ πνευματικὰ καὶ τοπικὰ καὶ χαρισματικὰ καὶ μυστηριακά, ἀρχίζει πλέον ὁ νοῦς νὰ ἀποκτάει τὸν φωτισμὸ καὶ τὴν ἱκανότητα τῆς ἀφομοιώσεως τῆς ἀληθινῆς γνώσεως. Αὐτὴ λοιπὸν εἶχε ἀποκτήσει καὶ ὁ Γέροντας Πορφύριος, τὴν ἀληθινὴ γνώση ποὺ αὐτὸ τὸ ὄργανο τῆς γνώσεως ὁ νοῦς δὲν ἦταν πλέον ἀσθενής, ἀλλὰ ὡς ὑγιὴς καὶ θεοφώτιστος μποροῦσε νὰ ἀπορροφᾶ ὅλα τὰ ἐπίπεδά της γνώσεως ἀπὸ ὁπουδήποτε κι ἂν προέρχονταν. Ἔτσι λοιπὸν ὁ Γέροντας ἀσχολούμενος μὲ ὅλο τὸ φάσμα τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς γίνεται τελικὰ τὸ ἀντίβαρο τοῦ συγχρόνου του μονοφυσιτισμοῦ τῶν τότε ὀργανώσεων. Οἱ ὀργανώσεις τότε χρησιμοποιοῦσαν αὐτοσχέδιες προσευχές, ἡ εἰκονογραφία τους δὲν ἤτανε πάντοτε ἡ Ὀρθόδοξη καὶ ἡ μουσικὴ ἐπίσης τὸ ἴδιο καὶ γι’ αὐτὸ κρατοῦσαν κάποιες ἀποστάσεις ἀπὸ τὸν Γέροντα. Βέβαια μεταγενεστέρως τώρα καὶ μὲ τὴ συμβολὴ τοῦ Ἁγίου Γέροντος ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν περαιτέρω πνευματικὴ ἀνάπτυξη τοῦ Ἁγίου Ὅρους ἔγινε μία ἀλληλοπεριχώρηση τῶν ὀργανώσεων μὲ αὐτὸ τὸ πνεῦμα τὸ καθαρὰ μοναστικὸ καὶ πλέον καὶ αὐτὲς γίνονται περισσότερο Ὀρθόδοξες καὶ ἐντοπίζονται στὴν Ὀρθόδοξη ζωή, στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.

Τώρα ὅσον ἀφορᾶ στὴν ποιμαντική του Ἁγίου Γέροντος στὴν κάθε συγκεκριμένη περίπτωση τῶν ἀνθρώπων. Θέλω νὰ ξεκινήσω ἀπὸ ἕνα μικρὸ κείμενο ποὺ ὑπάρχει γραμμένο ὡς λεγόμενα τοῦ Γέροντος ποὺ ἀναφέρεται στὴν σύλληψη τοῦ νέου ἀνθρώπου καὶ ἐπειδὴ τότε εἶχαν ἀρχίσει συζητήσεις γύρω ἀπὸ τὴν ὑποβοηθούμενη ἀναπαραγωγή, μὲ τὴν φράση «παιδὶ τοῦ σωλήνα», λέει ὁ Γέροντας τὸ ἑξῆς: «Ὁ ὀργανισμὸς μᾶς ἔχει μνήμη, τὰ κύτταρά μας, οἱ ἱστοί μας, ὅλα. Ἡ ψυχὴ εἶναι παντοῦ, σὲ ὅλο τὸ σῶμα. Ἂν κόψεις ἕνα κομματάκι δάχτυλο καὶ τὸ πετάξεις, πετᾶς καὶ λίγη ψυχή; Ὄχι βέβαια, ἀλλὰ καὶ στὴν ἄκρη τοῦ δαχτύλου σου ἔχεις ψυχή. Ἦλθαν γυναικολόγοι καὶ μοῦ εἶπαν πὼς θὰ ἀρχίσουν πειράματα καὶ αὐτοὶ γιὰ τὸ παιδὶ τοῦ σωλήνα. Τοὺς εἶπα νὰ μὴν τὸ κάνουν αὐτό, εἶναι πολὺ κακό. Ἡ γονιμοποίηση εἶναι μυστήριο, ὅλα τὰ μέλη τῆς ὕπαρξης τοῦ ἀνθρώπου λαμβάνουν μέρος στὴ συνουσία. Ἔχει σημασία αὐτό, τί παιδὶ θὰ βγεῖ ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴ ψυχικὴ διάθεση τῶν δύο, ἀπὸ τὴν ἀγάπη τους. Αὐτὰ ἐπιδροῦν στὰ νευρικὰ κύτταρα, στὴ κατάσταση τῶν ὀργάνων, στὸ σπέρμα, στὸ ὠάριο, στὴ σύλληψη. Ἐγὼ τοὺς τὸ εἶπα. Ἔχω πληροφορία ὅτι θὰ γίνει μεγάλο κακὸ μὲ τὸ παιδὶ τοῦ σωλήνα. Καὶ τώρα, νά, ἄρχισαν νὰ γράφουν καὶ οἱ ἐφημερίδες». 

Βλέπετε στὴ σελίδα 284 αὐτοῦ του βιβλίου «Μαθητεύοντας στὸ Γέροντα Πορφύριο». Ὅσα λοιπὸν λέγονται ἐδῶ, δὲν ξέρω ἂν ὁ Γέροντας εἶχε διαβάσει Ἅγιο Γρηγόριο τὸν Παλαμὰ – εἶναι πάρα πολὺ πιθανὸ – ἀλλὰ εἶναι ἀκριβῶς ἡ ἴδια νοοτροπία τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ. Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς ἔλεγε ὅτι ἡ ψυχὴ μᾶς βρίσκεται σὲ ὅλο τὸ σῶμα. Ἂν κάποιο μέλος τοῦ σώματος ἔχει βλάβη, συστέλλεται, μαζεύεται ἡ ψυχὴ στὸν ὑπόλοιπο σωματικὸ παράγοντα. Καὶ φτάνει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς νὰ πεῖ ὅτι καὶ ὅταν ὑπάρξει μία ἐγκεφαλικὴ βλάβη τότε ἡ ἐγκεφαλικὴ ἐνέργεια συμμαζώνεται – καὶ αὐτὸ τὸ λέει καὶ ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης – στὸν ὑπόλοιπο ἀνθρώπινο ὀργανισμό. Καὶ ἂν ἡ βλάβη εἶναι ἀκόμα μεγαλύτερη ἡ ἐνέργεια τοῦ νοῦ συμμαζώνεται στὴ καρδιά, στὸ χῶρο τῆς καρδιᾶς. Ἄρα αὐτὸ ποὺ λέγεται ἐγκεφαλικὸς θάνατος ἀπὸ πλευρᾶς σοφίας καὶ διαγνώσεως Πατερικῆς εἶναι ἀπαράδεκτο. Δὲν ὑπάρχει ἐγκεφαλικὸς θάνατος. Δηλαδὴ ἡ ἐγκεφαλικὴ ἐνέργεια συγκεντρώνεται στὴ καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου, γίνεται βαθιὰ ἡ καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου – ὅπως λέει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς – ἑπομένως νοῦς καὶ καρδιὰ εἶναι ἑνωμένα, πετυχαίνουν αὐτὸ ποὺ ἑκούσια ἤθελαν καὶ θέλουν νὰ πετυχαίνουν οἱ Μοναχοὶ μὲ τὴν Ἱερὰ Προσευχὴ καὶ αὐτὸ ποὺ ἦταν ἐπιδίωξη στὴν Θεολογία τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ.

Ἡ ἄκτιστη χάρις νὰ ἑνώσει τὸ νοῦ καὶ τὴ καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου κι ἔτσι νοῦς, καρδιὰ καὶ σῶμα, ὅλος ὁ ἄνθρωπος νὰ εἶναι ἑνωμένος, νὰ μὴν εἶναι διασπασμένος. Ὅπως ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, ὁ τέλειος Θεός, προσέλαβε τὴν ἀνθρώπινη φύση ἀσυγχύτως, ἀχωρίστως καὶ ἀτρέπτως, δὲν ἄλλαξε κάτι ἀπὸ τὴ θεότητα, δὲν ἄλλαξε κάτι ἀπὸ τὴν ἀνθρώπινη φύση, ἑνώθηκε καὶ ἀλληλοπεριχωρήθηκε ὁλόκληρη ἡ ἀνθρώπινη φύση μὲ τὴ Θεία. Ἔτσι γίνεται καὶ μὲ τὸν ἀνθρώπινο ὀργανισμό. Δηλαδὴ ὅπως λέει ἐδῶ ὁ Γέροντας κατὰ τὴν συνουσία τῶν δύο συζύγων καὶ ἐφόσον μετέχουν πολλὲς λειτουργίες σ’ αὐτήν, μεταδίδεται στὸ νέο ἄνθρωπο ὁλόκληρο τὸ θαῦμα τῆς ζωῆς. Ὑπάρχουν καὶ ἄλλες παράμετροι καὶ ἄλλες ἀπόψεις μὲ ἄλλα παραδείγματα ποὺ ἐπιβεβαιώνουν ἀκριβῶς αὐτὴν τὴν βεβαιότητα τοῦ Ἁγίου Γέροντος.

Ἰδιαιτέρως ὁ Γέροντας ἐπιστρέφει στὴν παιδαγωγικὴ ποὺ θὰ πρέπει νὰ ὑφίσταται καὶ ἡ μητέρα κατὰ τὴ διάρκεια τῆς κυοφορίας καὶ ἑπομένως τὸ κυοφορούμενο νὰ βρίσκεται σὲ καλὲς συνθῆκες. Ποιὲς εἶναι οἱ καλὲς συνθῆκες; 

Ἡ ἁρμονία τῶν δύο συζύγων, ὁ εἰρηνικὸς τρόπος ζωῆς ποὺ γίνεται ἀντιληπτὸς ἀπὸ τὸ κυοφορούμενο ἔβρυο. Πολὺ περισσότερο βέβαια ἡ προσευχή, ὁ εἰρηνικὸς τρόπος τῆς κυοφορούσης καὶ ὅλες οἱ εἰρηνικὲς συνθῆκες προετοιμάζουν τὸν ἄνθρωπο τοῦ ὁποίου τὸ πρῶτο στάδιο τῆς ζωῆς εἶναι πάρα πολὺ σημαντικό, αὐτοὶ οἱ ἐννέα μῆνες καὶ αὐτὴ ἡ περίοδος κυοφορίας, εἶναι περίοδος πολὺ καταξιωμένη καὶ πολὺ σημαντικὴ καὶ αὐτὸ φαίνεται καὶ ἀπὸ τὴν ἐπικοινωνία τοῦ ἐμβρύου Κυρίου μας μὲ τὸ ἔμβρυο τοῦ Τιμίου Προδρόμου, ἐσκίρτησε τὸ βρέφος ἐν ἀγαλιάσει τῆς μητέρας ἐνῶ ἀκόμα δὲν εἶχαν ἔρθει στὸ φῶς τῆς ζωῆς. Πλέον μὲ τὴν πρόοδο τῆς ἐπιστήμης καὶ μὲ τοὺς ὑπερήχους ἔχει γίνει πιὸ ἀντιληπτὸ καὶ πιὸ ἐποπτικὴ ἡ κατανόηση τῆς ζωῆς τοῦ ἐμβρύου καὶ ἑπομένως δὲν ὑπάρχουν πλέον ἀμφιβολίες ὅτι εἶναι τὸ πρῶτο στάδιο τῆς ζωῆς, τὸ δεύτερο εἶναι ἡ παροῦσα ἡ ζωὴ – ὅση μᾶς χαρίζει ὁ Θεὸς – καὶ τὸ τρίτο εἶναι ἡ αἰώνια ζωὴ κι ἑπομένως ἡ περίοδος τῆς κυοφορίας εἶναι πάρα πολὺ σημαντικὴ καὶ κρίσιμη καὶ προετοιμάζει γιὰ τὸ δεύτερο στάδιο τῆς ζωῆς.

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος κάνει ἀρκετὸ λόγο γιὰ τὰ τρία αὐτὰ στάδια τῆς ζωῆς μὲ κορυφαῖο καὶ ἀπώτατο τὸ τελευταῖο στάδιο ποὺ εἶναι πλέον αἰώνια ζωή. Ἑπομένως κι ὁ πατέρας κι ἡ μητέρα θὰ πρέπει νὰ ἔχουνε πάντοτε τὴν αἴσθηση καὶ τὴ βεβαιότητα ὅτι φέρνοντας ἕναν ἄνθρωπο στὸν κόσμο δὲν θὰ ἔχει τὴν διάρκεια κάποιων χρόνων ζωῆς ἀλλὰ ἔρχεται ἕνας ἄνθρωπος ποὺ θὰ εἶναι αἰώνιος καὶ ἔτσι μὲ αὐτὴ τὴν ὀπτικὴ καὶ προοπτικὴ θὰ πρέπει νὰ συμπεριφερόμαστε ὅσο ἔχουμε μαζί μας, ὅσο ἔχουμε κοντά μας τὰ παιδιά. Καὶ δὲν εἶναι πλέον κτῆμα μας τὰ παιδιά. Αὐτὸ φρόντιζε ὁ Γέροντας νὰ τὸ λέει στοὺς γονεῖς γι’ αὐτὸ ἔχουμε τὶς ρητὲς καθοδηγήσεις τοῦ «Γίνετε Ἅγιοι ἐσεῖς οἱ γονεῖς γιὰ νὰ γίνουν καὶ τὰ παιδιὰ Ἅγιοι» ἢ « Αὐτὰ ποὺ θέλετε ἐσεῖς νὰ διδάξετε στὸν Κύριο πέστε τὰ στὸ Χριστὸ» - ὅτι ἐμεῖς θέλουμε τὰ παιδιά μας ἔτσι νὰ γίνουν κι ὁ Χριστὸς ποὺ ξέρει τί ἀκριβῶς πρέπει νὰ γίνει τὸ κάθε παιδὶ θὰ τοῦ ἀνοίξει τὶς προοπτικές, τὸ νοῦ, τὴν καρδιά, τὴ ζωὴ γιὰ νὰ ἀποκωδικοποιήσει τὴν ἀγαθὴ βούληση τῶν γονέων καὶ καθαρμένη πλέον ἡ βούληση τῶν γονέων ἀπὸ τὸν ἐγωισμὸ καὶ ἀπὸ τὶς μικρότητες τὶς ἐνδοκοσμικὲς καὶ τὰ παιδιὰ βλέποντας ὅτι οἱ γονεῖς εἶναι κι αὐτοὶ ἄνθρωποι ἀγωνιζόμενοι, εἶναι ἁγιαζόμενοι, εἶναι ταπεινούμενοι καὶ προσευχόμενοι καὶ ἐμπιστευόμενοι στὴ Θεία Χάρη θὰ εἰσπνέουν καὶ θὰ ἀπορροφοῦν αὐτὸ τί κλίμα τῆς ἐμπιστοσύνης τῶν γονέων  πρὸς τὸν Κύριο. Καὶ ἔτσι θὰ ἐκπαιδεύονται.

Γι’ αὐτὸ ἔλεγε ὁ Γέροντας νὰ συνηθίζουμε τὰ παιδιὰ μὲ τὶς ἐμπειρίες καὶ μὲ τὶς προοπτικὲς ποὺ ἔχει θεσμοθετήσει ἡ Ἐκκλησία μας, μὲς στὸ σπίτι νὰ ὑπάρχει ἕνα καντηλάκι, τὸ φῶς τοῦ καντηλιοῦ εἶναι παρὰ πολὺ παρηγορητικὸ στὴν ψυχικὴ καρδιά, παιδαγωγικὸ καὶ ἀναγωγικὸ δηλαδὴ τὸ φῶς τοῦ καντηλιοῦ ἀνάγει τὸ παιδὶ στὴ Θεία Λατρεία, ἤδη ἔχει δεχθεῖ τὸ χάρισμα, τὸ μυστήριο τὸ Βαπτίσματος καὶ τοῦ Χρίσματος, μεταλαμβάνει τῶν ἀχράντων μυστηρίων καὶ ὅλη αὐτὴ ἡ ἐν Χριστῷ πνευματικὴ ζωὴ γίνεται μεθεκτὴ στὸ παιδί. Κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ θηλασμοῦ πρότεινε ὁ Γέροντας, ἡ μητέρα μαζὶ μὲ τὸ γάλα ποὺ προσφέρει νὰ λέγει τὴν εὐχὴ «Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ἐλέησον μὲ» ὥστε νὰ μὴν δίνει μόνον μία ὑλικὴ τροφὴ – ἀξιόλογη εἶναι κι αὐτὴ – ὄχι μόνο τὴ στοργὴ τὴν συναισθηματικὴ καὶ τὴν ἀνθρώπινη ἀλλὰ ταυτοχρόνως καὶ διὰ τῆς εὐχῆς νὰ ἔρχεται ἡ Θεία Χάρις. Ὁ Γέροντας ἐπίσης ἀντιλαμβανόταν μὲ τὸ Θεῖο Φωτισμὸ ὅτι ἡ σχέση τῶν δύο γονέων θὰ πρέπει νὰ εἶναι σχέση ἁρμονικὴ σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα. 

Θυμᾶμαι ὅταν ἐγὼ πρωτοέγινα πνευματικός, ἦρθε ἕνα ζεῦγος καὶ μοῦ εἶπε πρὶν παντρευτοῦν, ἀρραβωνιασμένοι ἀκόμα «ἔχουμε ἀποφασίσει νὰ ζήσουμε ἐν παρθενία, νὰ εἴμαστε σὰν ἀδέλφια». Τοὺς εἶπα ὅτι δὲν ξέρω ἂν αὐτὸ εἶναι κατορθωτό, ἂν θὰ τὸ κατορθώσετε κι ἂν πράγματι ἔτσι πρέπει νὰ γίνει ἀλλὰ θὰ ἤθελα νὰ τὸ συζητήσετε λίγο μὲ τὸν Πατέρα Πορφύριο. Ἐπειδὴ πήγαιναν, «πέστε τοῦ αὐτὴ τὴ σκέψη σας» καὶ πραγματικὰ ὅταν πῆγαν στὸν Γέροντα, ὁ Γέροντας διέκρινε ὅτι ὑπῆρχε μία ψυχρότητα καὶ στοὺς δύο ἀνθρώπους, μία ἐπιφύλαξη δηλαδή. Οἱ γονεῖς τοὺς ἑκατέρωθεν τοὺς εἶχαν φοβίσει γιὰ τὶς σχέσεις γενικῶς τῶν ἀνθρώπων, ὅτι πρέπει νὰ προσέχετε πάρα πολύ τους ἀθρώπους ἀλλὰ καὶ εἰδικότερα γιὰ τὴ σχέση τὴ σαρκική. Κι ὁ Γέροντας μὲ τὸν κατάλληλο τρόπο τοὺς συνεβούλεψε ὅτι αὐτὸ θὰ τὸ ἀποφασίσετε ἀλλὰ ἀφοῦ προηγουμένως αἰσθανθεῖτε ὁ ἕνας ὅτι εἶναι μοναδικὸς ἄνθρωπος γιὰ τὸν ἄλλον καὶ δὲν μποροῦμε ἔτσι ἀκαδημαϊκά, ἀοριστολογικά, δεοντολογικὰ νὰ βάλουμε κάποια ἐκ τῶν προτέρων τοποθέτηση. Στὴ συνέχεια βέβαια ἔγινε ὁ γάμος καὶ οἱ ἄνθρωποι ἔζησαν ὡς πάρα πολὺ καλοὶ σύζυγοι κάνοντας ὀχτὼ παιδιά.

Στὴ συνέχεια κατὰ τὴν περίοδο τῆς ὡριμότητος  ἀντιμετωπίζονται στὸν ἄνθρωπο τὰ μεγάλα προβλήματα ἐπάγγελμα, οἰκονομικά, ἀμοιβές, χτίσιμο σπιτιῶν καὶ ὅ, τί ἕνας οἰκογενειάρχης – ὄχι καλεῖται – ἀλλὰ ὅ, τί βρίσκεται στὴν ἀνάγκη νὰ κάνει. Ὁ Γέροντας καταλάβαινε ὅτι θὰ πρέπει νὰ δώσει κάποια ἐναύσματα, ὁ Γέροντας δὲν ἔλεγε ἀμέσως αὐτὸ ποὺ καταλάβαινε ὁ ἴδιος αὐτοφωτίστως ὅ, τί ἔπρεπε νὰ πεῖ ἀλλὰ ὑπέβαλλε διάφορες ἐρωτήσεις. Ρωτοῦσε λοιπόν, πόσα χρήματα ἔχετε, ἐκεῖ μπορεῖτε πραγματικὰ νὰ ἀγοράσετε τὸ οἰκόπεδο ποῦ λέτε, ἔχετε τὴν δυνατότητα; Καὶ ἀνάλογα μὲ τὴν ἀντίληψη τῶν ἀνθρώπων τοὺς βοηθοῦσε νὰ καταλάβουν ὅτι τὸ ἐγχείρημά τους ἦταν πάνω ἀπὸ τὶς δυνάμεις τους ἢ ὅτι θὰ μποροῦσαν νὰ κάνουν αὐτὸ τὸ ἐγχείρημα, μία ἀγορά, ἢ κατὰ τὴν διάρκεια ποὺ χτιζόταν ἕνα σπίτι τοὺς ἐφιστοῦσε τὴν προσοχή, ὅτι θὰ πρέπει νὰ δεῖτε πῶς θὰ βάλετε τὰ δωμάτια, ἀπὸ ποῦ φωτίζονται ἡλιακά, ποιὰ θὰ εἶναι ἡ ὕδρευση τοῦ σπιτιοῦ καὶ πολλὲς ἄλλες λεπτομέρειες τὶς ὁποῖες ὁ ἴδιος κατὰ τὴν κατασκευὴ τοῦ ἡσυχαστηρίου εἶχε ἐπιβλέψει, εἶχε προβλέψει καὶ πραγματικὰ εἶχε δώσει λύσεις. Ἀσχολούμενος μὲ τέτοιες λεπτομέρειες ὑλικῶν πραγμάτων  μᾶς ἐπιβεβαιώνει αὐτὸ ποὺ λέγαμε στὴν ἀρχὴ ὅτι ὑπάρχουν ἄνθρωποι οἱ ὁποῖοι δὲν βρίσκονται σὲ μία ἰσορροπία καὶ ἔχοντας μία ἐγνωσμένη παθογένεια ψυχολογικῶν προβλημάτων ἢ μία ἄλλη κατάσταση, ὄχι ἁρμονικὴ πάντως, ὄχι ἰσορροπίας, διαγγέλουν καὶ ἑξαγγέλουν ὅτι ἐμεῖς θὰ πρέπει νὰ ζοῦμε τὰ πνευματικὰ καὶ τὰ ἄλλα δὲν μᾶς ἐνδιαφέρουν. Καὶ συσσωρεύονται προβλήματα μέσα στὴν οἰκογένεια, ἄπειρα, τόσα ὅσα δὲν θὰ εἶχαν συσσωρευτεῖ ἴσως καὶ σὲ κοσμικοὺς ἀνθρώπους οἱ ὁποῖοι ἔχουν τὸν κοινὸν νοῦ καὶ τὴν κοινὴ πρόνοια γιὰ τοὺς οἰκείους τους. Ὡς ἱστορικοὶ «ὂν οὗ (56.29) προνοεῖ ἀπίστου χείρων γέγονε» μᾶς λέει ἡ Ἁγία Γραφὴ καὶ ἑπομένως ὁ Γέροντας καθοδηγοῦσε τοὺς ἀνθρώπους ἔτσι γιὰ νὰ μὴν μονοφυσιτίζουν καὶ φυσικὰ γιὰ νὰ μὴν μπατάρουν στὴν ὅλη τους πορεία τῆς ζωῆς.

Ἀκόμα καὶ στὰ οἰκονομικὰ πρόσεχε πάρα πολὺ ὅταν ἂς ποῦμε ἕνας ἱερέας ἔλεγε ὅτι ἐγὼ Γέροντα δὲν θέλω νὰ πάρω τυχερά, τὸν ἔφερνε ἀπὸ δῶ, τὸν ἔφερνε ἀπὸ κεῖ, τοῦ ἔλεγε μερικὰ παραδείγματα ἀλλὰ ξέρεις λέει εἶχα γνωρίσει ἕναν Ἅγιο ἄνθρωπο   πραγματικὰ ὁ ὁποῖος λέει στὴν ζωή του δὲν πῆρε τυχερά, ἀλλὰ ξέρεις πρέπει νὰ ἔχεις ὑπόψη σου αὐτὸ ἢ ἕνας ἄλλος ὁ ὁποῖος λέει ἔπαιρνε, τὰ κᾶνε ἐλεημοσύνη ἢ ἕνας ἄλλος… καὶ ἀφοῦ ἔλεγε 5-6 τέτοιες περιπτώσεις ἔτσι ἀπομυθοποιοῦσε ἀπὸ τὸν εὐσεβῆ μὲ εἰσαγωγικὰ ἢ χωρὶς εἰσαγωγικὰ ὑποψήφιο ἱερέα ἤδη χειροτονημένο, ἀπομυθοποιοῦσε μία ἰδεατή, μία ἰδανικὴ κατάσταση ὅτι δὲν θὰ πρεπε νὰ παίρνει χρήματα καὶ τυχερὰ ἢ ὅτι θὰ πρέπει νὰ παίρνει. Αὐτὸ γινόταν καὶ σὲ ἄλλα ἐπαγγέλματα. Ἂς ποῦμε, κάποιος εἶχε τάσεις, θὰ λέγαμε, ἔντονης κερδοσκοπίας. Ὁ Γέροντας μὲ διαφόρους τρόπους προσπαθοῦσε νὰ τὸν φέρει σὲ μία ἰσορροπία ἀνάμεσα στὴν σωστὴ ἐπαγελματικὴ δράση καὶ στὴν ἀντίστοιχη ἰσόρροπη ἀμοιβὴ ἔτσι ὥστε καὶ ὁ ἴδιος νὰ μὴ φτάσει νὰ παραμελεῖ τὴν οἰκογένειά του χάριν τοῦ ἐπαγγέλματος ἀλλὰ καὶ ἡ οἰκογένεια νὰ μὴν στερεῖται τῶν ἀπαραιτήτων ἀμοιβῶν τῶν οἰκονομικῶν.

Αὐτὰ τὰ μεγάλα προβλήματα, τὰ κύρια προβλήματα ἦταν τὰ ψυχολογικὰ προβλήματα τὰ ὁποῖα τὰ ἀτιμετώπιζε ὁ Γέροντας καθὼς καὶ τὰ προβλήματα τῶν αἱρέσεων μ’ ἕναν ἰδιάζοντα τρόπο. Πηγαῖναν παιδιὰ ποὺ εἶχαν ἐπηρεαστεῖ ἀπὸ τὶς ἀνατολικὲς θρησκεῖες, μιλοῦσε μαζί τους ἁπλὰ καὶ τὰ ἄφηνε νὰ ἐκφράζονται καὶ πάλι μὲ τὸ δικό του διακριτικὸ τρόπο τοὺς ἔλεγε ὅτι ἄλλη εἶναι ἡ προσευχὴ ἄλλος εἶναι ὁ διαλογισμὸς καὶ τοὺς ἔφερνε στὸ σημεῖο ἐκεῖνο ποὺ καταλάβαιναν πλέον μετὰ ἀπὸ κάποιες συναντήσεις ὅτι τὰ παιδιὰ δὲν θὰ πρέπει νὰ ἀσχολοῦνται μὲ πράγματα καὶ μὲ ὑποθέσεις ποὺ εἶναι ἀδοκίμαστες πνευματικά.

Ὅσον ἀφορᾶ τὶς πνευματικὲς ἀσθένειες, ἄλλοτε ὁ Γέροντας συνιστοῦσε ἀνεπιφύλακτη ἐμπιστοσύνη στοὺς γιατροὺς καὶ ἄλλοτε ὅταν ἡ διόρασή του τοῦ ἔδινε τὴν πληροφορία ὅτι ὁ γιατρὸς δὲν ἔχει κάνει σωστὴ διάγνωση ἢ σωστὴ θεραπεία ἔλεγε δὲν βλέπεις ἕναν ἄλλον γιατρό; Ἢ μὲ κάποιους ἄλλους τρόπους ὁ Γέροντας προσπαθοῦσε νὰ δώσει μία σωστὴ πνευματικὴ ἀγωγὴ ὥστε καὶ ἡ σωματικὴ κατάσταση τοῦ ἀνθρώπου νὰ μπορεῖ νὰ ἐξυγιαίνεται. 

Ἔτσι δύο δεῖκτες τῆς καθημερινότητος ἦταν γνωστοὶ καὶ τοὺς ἀνέφερε ὁ Γέροντας. Ἔλεγε ὅτι θὰ πρέπει νὰ εἶναι ἔτσι δημιουργημένη ἡ ψυχολογία μας ὥστε μέσα σὲ δύο δεῖκτες νὰ καταλαβαίνουμε κι ἐμεῖς τὸν ἑαυτό μας. Ὁ ἕνας δείκτης εἶναι ὑπάρχει σωστὴ λειτουργία τοῦ ἐντέρου; Ὑπάρχει ἕνα βιολογικὸ ρολόι τὸ ὁποῖο λειτουργεῖ σωστά; Καὶ ἂν δὲν ὑπῆρχε αὐτὴ ἡ σωστὴ βιολογικὴ λειτουργία ἔλεγε ὅτι κάτι σημαίνει. Σὲ κάποιον τρίτο εἶπε, ξέρεις εἶχα γνωρίσει κάποιον ἢ κάποιαν ποῦ ἦταν στριμμένο ἄντερο, ξέρεις τί σημαίνει λέει στριμμένο ἄντερο; Ἕνας ἄνθρωπος ποὺ εἶναι πολὺ νευρικός, ποὺ δὲν ἔχει καμιὰ ἠρεμία καὶ ἑπομένως τὸ ἔντερό του δὲν κάνει τὶς σωστὲς λειτουργίες καὶ μπορεῖ νὰ παραμένει δύο – τρεῖς μέρες χωρὶς νὰ ἐνεργεῖται καὶ καταλαβαίνεις τί γίνεται μέσα του, τί νεῦρα ἔχει κι ἦταν αὐτὸς ὁ ἴδιος, ὁ συγκεκριμένος ἄνθρωπος. Ἢ ὁ ἄλλος δείκτης ἦταν στὰ γυναικεῖα θέματα ὅπου ὁ Γέροντας πίστευε ἀπὸ τὴν ἐπειρία καὶ ἀπὸ τὸν Θεῖο Φωτισμὸ ὅτι ὁ σταθερὸς κύκλος τῆς περιόδου εἶναι ἕνα κριτήριο τῆς ἰσορροπίας τῆς γυναικείας ψυχολογίας καὶ γενικότερά της γυναικείας προσωπικότητος. Κι ἔτσι καθοδηγοῦσε καὶ μέσα ἀπ’ αὐτὴν τὴν εὐαίσθητη λειτουργία, καθοδηγοῦσε τὶς νέες κοπέλες καὶ τὶς μεγαλύτερες γυναῖκες νὰ προσέχουν τὴν ψυχολογία τους νὰ προσέχουν…..

ΠΗΓΗ